Tijd voor iets anders...?

Dat er na Christchurch een reactie zou volgen lag voor de hand. Dat ziet "een mens" van verre aankomen, zelfs van helemaal down under. Dan maar eens in Utrecht zeker? In Nederland, waar ik dacht dat nuchterheid troef is en het directe "to-the-point" regeert. Ook daar was men de trappers kwijt. Eerst dacht men aan een terreurdaad. Maar al snel klonk het (bijna hoopvol?) dat er persoonlijke motieven in het spel zouden zijn, een familiale afrekening, een eerwraak of eermoord, alles liever dan... Toen de verdachte werd aangehouden bleek plots terug dat er sporen waren die toch naar terroristische motieven leidden. Een briefje... en dat het verhoogde terreurniveau wel terecht was geweest. Wat een ellende toch. Men zou vergeten dat er ook nu weer onschuldige slachtoffers zijn gevallen. Damned...

Verder is er met mij geen man over boord, is het kalf al helemaal niet verdronken. Wisten we maar waar dat dier gebonden ligt. Mijn GZA-lijstje van deze maand. Hospitaalbezoeken, al dan niet gepland, en consultaties. Soms denk ik als die ehemalige radiomakers: de toestand is hopeloos, maar niet ernstig... Neen hoor, grapje. Er is nog voldoende hout om pijlen van te maken, zeker als schoonzoon Frank is langs geweest om te klieven. Waarvoor dank. Even zoveel dank aan allen die hier of elders blijk hebben gegeven van support. De vele reacties en ondersteuning geven enorm veel warmte en zorgen voor een goed gevoel. Perfect tegengif voor wat er nu weer over de wereld heen komt. Aanslagen en mensenhaat, doe er nog maar wat natuurrampen bij. En toch maar  niet vergeten dat morgen de lente weer begint. 't Is al veel langer licht, er staat hier en daar al bloesem aan de bomen, narcissen en krokussen weten niet waar ze eerst hun koppen moeten bovensteken en La Pola heeft zich -om de winter af te sluiten?- nog maar eens op een 1500 stukken puzzel gesmeten. En als ook die stukjes allemaal op hun plaats willen vallen, dan is het zeker tijd voor iets anders. Ander(s) en beter...?!

Cardio Blitzkrieg...

Geen half uur nadat mijn vorige bijdrage op deze blog gepost was sloeg mijn hart, door u allen veel beter gekend als "mijnen tikker", wederom op hol. De trappers kwijt en in een hoge versnelling over de rooie. Ondertussen ken ik de procedure: cardio bellen, aanmelden bij de spoed, aan de monitor, bloed trekken, wachten op de analyse... en dan naar hartbewaking. Ook deze keer hetzelfde liedje. Eentje waar maar geen eind aan lijkt te komen. Maar goed, elke Blackbird zingt zoals hij gebekt is. 

Misschien moet ik er vanaf nu maar eentje fluiten en overschakelen naar "schuifelen" zoals mijn vrienden uit het verre Vlaamse Westen plegen te zeggen. Het ging deze keer sneller dan bij de vorige passage. Na enkele uren voelde ik mijn motor terug overschakelen op sinusaal tempo en leek de klus geklaard. Voor mij althans, want de artsen hadden een medicamenteuze aanpassing klaar en die wilden ze na directe toepassing nog wel even van dichtbij opvolgen. Naar cardio, mét mijn eerder geplaatste Holter. Dat zou gewoon op zaal kunnen, ware het niet dat alle cardio-bedden bezet waren. Dan toch maar even een HB-box.Veel bekenden teruggezien: dokters, verplegenden, maar ook mijn kameraad Geoffrey. Roommate tijdens mijn vorige passage, en nu nog voor 8 dagen heel dapper aan de slag in zijn anti-bacteriologische strijd. Houd moed, makker. De babbel na het ontbijt was wederom hartverwarmend, en je muziektips neem ik met dank en veel plezier in ontvangst. En mee naar huis. Deze zinnen zien het bloglicht bij de tonen van David Gilmour's songs "Live in Pompeii". Thanks mate, love you. 

Uit het voorgaande mag u afleiden dat ik weer thuis ben. Met dank aan "zuster Niekol" voor de prima ondersteuning. Dat je nu maar snel weer als La Pola aan de slag kan om reizen en trips te organiseren. De Cardio Blitzkrieg ligt opnieuw achter ons...

Over and Over and Over Again....

Is wat er in de vorige bijdrage aan bod kwam de trigger geweest, de klik die mijn vergalopperen in gang heeft gezet? Ik zou het bij god niet weten. Feit is dat er in de dagen na de "botsing" nog heel wat te regelen viel. Lees daarvoor de derde alinea van "Mijn langste dag...". En dat we het allemaal weer snel op orde wilden krijgen. Bijna was dat ook gelukt, bijna even zo snel als ik het eerder heb opgeschreven. En toen werd het vrijdag. Weekend in aantocht, en geen speciale plannen. Dacht ik toen nog. Tot ik wat cardiale onregelmatigheden leek op te merken. Nog even twijfelen, dan toch huisarts bellen, consult, spoedopname kliniek en finaal doorverwezen naar hartbewaking. Dacht er met één tot hooguit enkele nachtjes vanaf te komen. Fout gedacht: het werd een ganse week vol pension in GZA Augustinus. En dus was het dan toch weer prijs: VKF en zoeken naar een oplossing. Ook dit gaat blijkbaar een verhaal van lange adem worden: over and over and over again...

Ondertussen ben ik terug thuis. Met een hele waslijst aan consultaties en afspraken voor onderzoeken tijdens de komende weken. Maar goed, de strijd is weer aangebonden en als naar goede gewoonte voelt heer Polo zich klaar om de handschoen op te nemen. Ten gepaste tijde zal ik u verder informeren over mijn toestand. Die is uiteraard ernstig, maar verre van hopeloos. Benieuwd ook of deze foto extra ramptoeristen naar de blog gaat lokken, net als die van mijn verfomfaaide Vectra 1.9D? We 'll see...

Foute keuze...

Het was de voorbije dagen sterker dan mezelf, sterker zelfs dan de neiging om mezelf helemaal te verliezen in wat de revalidatie-controle zou opleveren. Ik mocht immers zoals afgesproken en dus zes weken na de ingreep dit keer op de onderzoekstafel plaatsnemen. Tasten en grijpen, aan- en afvoeren, heffen, trekken en weerstand bieden en dat alles op en rond dat nieuwe rechter heupgewricht van mij. Onder de keurende blik van dokter Erwin J. kon ik de meeste opdrachten tot een goed einde brengen, en dus kreeg ik groen licht om het nog eens zes weken uit te proberen. De krukken mogen aan de kant, en ik mag voor zover het al kan opnieuw mijn eigengereide gangen gaan. Zonder overdrijven natuurlijk, maar dat heeft nooit in mijn aard gelegen. Alhoewel. Euhh... ander onderwerp.

Zo dus: wat was er dan wel sterker dan mijzelf? Waaraan heb ik mij laten vangen? Ik ben opnieuw blijven hangen bij het voetbal op tv. Uit verveling, of toch een beetje benieuwd naar hoe de Belgische ploegen zich uit de Europese slag zouden trekken? Gek dat een ploeg als Brugge na heel wat nationaal gekrassel dan toch weer uitpakt met een kletterende zege, of hoe een verweesd Anderlecht gewoon de zwakke  lijn doortrekt en andermaal zijn eigen vonnis tekent. Wat een orakelende wanhoopcoach ook mag beweren over zijn spelersgroep. Dat Genk zonder zijn goede spel van de voorbije weken en bij momenten onherkenbaar, nog terugkrabbelt en een puntje meepikt. Er evengoed in de slotfase nog twee laat liggen zelfs. Wat mij het meest is bijgebleven en dus de sterkste indruk heeft nagelaten is de hopeloos geslagen indruk van miserie en ongeluk die Thierry Henri uitstraalde tijdens zijn match met Monaco. Ja, 0-4 en met de billen bloot tegen Brugge. En ondertussen nog niet kunnen winnen met die Franse voetbalmiljonairs. Wel een dik contract getekend met tussenkomst van een of ander scabreus makelaarsfiguur. Blij is hij er zeker niet van geworden. Ik pik er maar één foto uit, maar in deze stijl zijn ze allemaal sinds hij de Rode Duivels heeft verlaten. Was het daar dan zo slecht voor hem? Wat deed hij daar, buiten heel veel babbelen met de vedetten. Een luxejob zonder verantwoordelijkheid. Wel niet in de picture. Wat heeft hij vroeger dan gedaan? Hij werd topscorer voor het Franse nationale team, maar is vooral bekend van zijn handsbal en daaruit volgende doelpunt dat Ierland weghield van het WK 2010. Een valsspeler dus... en nog steeds ongelukkig. Monaco? Foute keuze, jongen. 

Herfstkleuren...

We hebben weer eens een verkiezingsweekend achter de rug. Gemeente- en Provincieraden 2018. Zoiets levert wekenlang voorbeschouwingen en tv-debatten op, en op de gezegende dag zelf  enkele marathonuitzendingen via diverse kanalen vol met (zeer) voorlopige resultaten en dito analyses. De uitslagen zijn wat ze zijn, en leveren alleszins wat het Vlaamse landsgedeelte betreft een schitterend pallet vol verblindende herfstkleuren op. Past perfect in deze tijden met een aller zonnigst nazomerweer. Zoals steeds - en nu nog meer dan vroeger! - worden al die resultaten als  overwinningen aan de man/vrouw gebracht, tenminste zo houden de coryfeeën van dienst ons dat voor. Iedereen wint. Of houdt stand, wat door de partij in kwestie en gezien de omstandigheden ook als een overwinning wordt gevierd. Zelfs bij een achteruitgang komt de term 'verlies' niet in het discours voor. Het is een hele goeie zaak dat we maar... en wat vooral telt is dat we heel goed campagne gevoerd hebben. U zegt?? Minder stemmen, zetelverlies, coalitie niet meer mogelijk, maar we hebben goed ons best gedaan. Laat ons de tegenvallende resultaten vergeten en gemakkelijkheidshalve maar meteen vooruit blikken naar de volgende stemmenstrijd. Gaat er snel zijn, mei 2019. Een fris voorjaar, met hier en daar een groen blaadje in het resultatenpalet? Ben benieuwd, en ga proberen deze insteek vast te houden. Zou mooi zijn mocht ik er volgende keer op gelijkaardige wijze over kunnen berichten. Maar nu dus de herfstkleuren...

Daarnaast zitten ik en mijn nieuwe heup in de helft van onze eerste thuisrevalidatie. Zes weken voor de controle bij de orthopedist-operateur. Om te zien of alles naar wens verloopt. Daar kan ik nu nog niet op antwoorden. Heb ondertussen geleerd dat je ook in dit proces met ups & downs moet rekening houden. Niet te snel victorie kraaien en al evenmin in paniek schieten. Soms gaat ie goed of loopt ie gesmeerd, soms heb je te maken met een lichte terugval. Blijkbaar is luisteren naar je lichaam dan de boodschap. Niks forceren, een dagje rust inlassen is niet fout. En genieten van de herfstkleuren...

Voor een betere kijk op de wereld...

Blijken die 'allerkleinste' wandelingen mij nu toch zuur op te breken? Stram, strammer, stramst... zo gaat het tegenwoordig met de rechter helft van mijn onderstel. De gevolgen van onbewust net dat tikkeltje te dapper en teveel? Verstand gebruiken en op de rem. Ben evenwel bang dat rust echt roest. Werd mij met de Sportkot-paplepel ingegeven, weet U wel. De vroege jaren '70-stijl. Dan maar die wandelingen vervangen door onbelaste ritten op de hometrainer. Blokjes van 10 minuten. Kijken wat dat geeft. In de allereerste plaats  levert het mij tijd om eens na te denken.
Om te beginnen bij een foto die onlangs op FB gepost werd door Tom D. Ik voelde direct een sterke affiniteit met deze oude vogel. Niet het feit dat het om een "wijze" uil zou gaan, veeleer de vaststelling dat we hier te maken hebben met een exemplaar waar ook "een hoek af is".  Evenals de manier waarop gelinkt wordt tussen zien en zwijgen en meer horen. Gewoonlijk gebruikt men het beeld van de alom gekende "drie aapjes" om deze thematiek duidelijk te maken. Niet zo op het toilet van Ciro's blijkbaar. Maar evengoed een fijn aangesneden doordenker voor een Polo op krukken. Merci, Tom.
En van het een kwam het ander. Binnen het revalidatiekader horen ook rustperiodes, en dus heb ik mij zaterdagmiddag nog eens bij de radio geparkeerd en in alle "rust" de volledige Interne Keuken uitgeluisterd. Wat een zalig programma toch. Waar schrijvende onderzoekers allerhande aan bod komen en hun verhaal mogen vertellen. Zo uiteenlopend, maar iedere keer opnieuw interessant en leerzaam. En ik word er rustig van, als dat niet mooi is. Deze keer is mij een quote bijgebleven van de bacterioloog die het op onze darmflora gemunt heeft. Straf onderzoek, en nog straffere bevindingen en aanwijzingen en hoe hij dat onder woorden brengt: " Er is heel veel rook, maar we moeten het vuur nog vinden..." 

More Hipster...

"De kop is eraf"... van m'n ouwe heup en van oktober. Tijd om iedereen te bedanken die om reden van dat eerste gegeven voor steunbetuigingen, nuttige raadgevingen, peptalk en andere motivational quotes heeft gezorgd. Ze liepen vlotjes binnen en ze blijven komen. Straf dat jullie zo begaan zijn met mijn welbevinden. Ik ga er vast mijn voordeel mee doen terwijl er ijverig aan de wederopstanding gewerkt wordt. De eerste dagen thuis is het aanpassen geblazen. Zoals gezegd probeer ik zoveel mogelijk m'n plan te trekken, als dat al mag van La Pola. En dus heb ik omzeggens elk hoekje van mijn woonst al minstens één keer van dichtbij bekeken. Iedere keer wat vlotter, of is het eerder toch wat minder stroef? Buiten gaat het wandelen ook prima: door de zon, door de regen, dwars door alles heen... Tot op de avond van de derde dag de stijfheid toeslaat. Er knaagt entwat in de buurt van de nieuwe mechaniek. Programma aanpassen: terug meer aandacht voor de kleine oefeningen en wat minder uitstapjes naar de vijver. "Verstand komt niet voor  de jaren" en "Luister naar je lichaam"... laat de adviezen maar komen. Om zeker te zijn dat ie er in zit kijk ik af en toe eens naar de controle RX van dag vier.  Proper werk, zeg ik dan tegen m'n eigen, en een pluim voor het team van dr. Jansegers. De bizarre gevoelens van scheefstand en het idee dat m'n geopereerde been langer is verdwijnen stilaan. Hopelijk blijven we de goeie kant uitgaan en wordt het een positief verhaal. Daar reken ik op, geloof ik in en daar ga ik voor. Heup Heup Heup Hoerrraaa !!! 

De lappenmand...

De driekoningen waren het land nog niet uit of heer Polo had zijn derde oplawaai al te pakken. Het ziet er naar uit dat dit niet mijn sterkste winter gaat worden. Drie keer scheepsrecht? Darmen deden raar, slappe benen, moe en slapen als een marmot. Nieuwjaarsfeestje met de 'kouwe kant" lukte nog net, ondanks een sputterende onderrug. 's Nachts volledig uitgeteld en gevloerd: passen voor De Mondtjes-reünie en constant slapen. Ondanks een lichte beterschap toch maar de appelbollen en worstenbroden aan mij voorbij laten gaan. Voor zover ik mij kan herinneren was dit de meest verloren maandag van mijn leven. En dan toch weer beter, bloedprik en controle op infectie is negatief. We houden ons nog even staande en met enige slimmigheid neem ik de tijd om naar mijn verhakkelde lichaam te luisteren. Rustig aan dus, niet overdrijven. Maar wel opnieuw tot enige gematigde actie overgegaan. 

Sinds lang nog eens de Polder ingetrokken. Samen met Pjottr op zoek naar het jonge Galloway-geweld. En ja hoor, eentje gespot die ik nog niet eerder gezien had. Wellicht de jongste van de bende. De enige die nog geen oormerken draagt. En weer geen gewone: "Kijk, ik kan met mijn tong in mijn neus...!!" Grote broer "2971" houdt een oogje in het zeil, want met die oude Belgen weet je maar nooit. Enfin, het deed deugd om nog eens op foto-safari te zijn en de komende dagen volgt er zeker meer. Maar nu zaten we in tijdsnood: er stond een afspraak in onze agenda. 

Nieuwjaarsreceptie op ons Instituut, te Stabroek. Toasten op het nieuwe jaar met een aantal ex-collega's en zij die op pensioen gingen opvangen in de PitoPlus-gemeenschap. We worden ouder, papa. Maar er waren versnaperingen zat, drank voor iedereen en dus werd het een lange gezellige namiddag met veel deugddoende babbels. Het was de hoogste tijd dat we daar werk van maakten, hetgeen dan ook met veel plezier gebeurd is. Ernstige gesprekken, bezorgde blikken en empathische luistermomenten. Reis- en/of andere plannen toelichten, zacht gegniffel bij onverwachte onthullingen,  schouderkloppen en warme omarmingen tot bulderende lachsalvo's aan toe. Het was er weer allemaal. We kunnen er weer even tegen. Tegen de 30 dagen zonder vlees, zonder alcohol, zonder klagen, zonder suiker... en wat wordt het volgende? De "30 days of bullshit"? Da's dan waarschijnlijk ook in de Polder te doen...

(Geen) tijd voor afscheid...

Net nu de laatste quinzaine van 2017 voor de deur staat mag ik terugblikken op een meer dan gevulde week. Praktische beslommeringen, emoties, afspraken en bezigheden, eindejaars- en gezondheidsperikelen. Het was me wat. Ik acht me meer dan gelukkig te kunnen beschikken over een redelijke mentale standvastigheid. Het vermogen tot relativeren en een bedaarde aanzet om zoveel mogelijk situaties met wat zin voor humor te verwerken is mooi meegenomen. Onze huisverwarming staat terug op punt. De nieuwe ketel doet het prima en hoewel de voorgelegde rekening niet van de poes is gaat dat de eindejaarssfeer niet kunnen drukken. Tijdens de sanitaire blitzkrieg werd heer Polo zelf ook aan een geplande bloedproef onderworpen. Niet om te checken of ik teveel puffers gebruikte, wel om de stand van mijn PSA te controleren. Deze gaat momenteel de goede richting uit. Nu maar hopen dat de voorzichtig ingezette daling kan volgehouden worden. Spreek nog niet van een landing, maar durf nu weer het beste verhopen. Dankbaar dat die kans mij weer een keer geboden wordt. Keep the faith...

Dat is niet meer weggelegd voor Vlaams acteur Marc Van Eeghem, 57 jaar en in de loop van deze week overleden aan de gevolgen van een agressieve prostaatkanker. Zo ziet U maar dat het verschil tussen chance en pech niet groot hoeft te zijn en dat het in gelijkaardige omstandigheden zuiver om dat tikkeltje extra geluk of tegenslag blijkt te gaan. De zaak benoemen kan geen kwaad, ze minimaliseren is niet goed. Maar is het dan voorlopig toch nog steeds een kwestie van wat meeval op het juiste moment? Mijn rapport begin deze week was goed, voor hem kan geen hulp meer baten.  Rust in vrede, Marc.

Gisteren ging ik naar de cinema. Niet met Raymond, maar met broer en zus, en naar Zaal Rex.  Vroeger een bioscoop, tegenwoordig gemeenschapscentrum van de gemeente Essen. Nu eens om op stap te gaan en te fuiven, dan weer goed voor een al dan niet theatraal muziekoptreden. Ik zag daar voor de tweede maal BIECHT van Raf Walschaerts. Een thuismatch dus. Ongeveer één maand na mijn eerste 'visie' was het duidelijk dat de koekenbakken hier en daar ten goede gedraaid waren, dat de schakels nog beter in elkaar passen en dat de mayonaise pakt. Goed bezig, Raf. Het wordt wel even wachten nu, want op de lijst met speeldata zie ik dat Kommil Foo de eerstvolgende 6 maanden weer op tournee is met SCHOFT. Geen nood echter, die voorstelling wil ik ook nog wel eens zien.  Op zoek naar een tot de verbeelding sprekende locatie: CC De Werf, CC De Mol, CC Merksem*, CC Ter Dilft? Ik vind wel een paar gelegenheden die tussen de reisplannen door aan bod kunnen komen. Het is niet simpel natuurlijk, en vooral een kwestie van tijd. Da's dan al helemaal niet gemakkelijk, want las ik onlangs niet in de Aforismen van Godfried Bomans dat "Niemand minder tijd heeft dan iemand die niets te doen heeft..." 

Het kan ook anders...

Het is augustus, mijn voorlopige wachttijd zit erop. Na de cardiale ingreep waarbij het de bedoeling was om de gestoorde aansturing van de hartspiercellen vanuit de pulmonale venen te isoleren, PVI in het meest "hartelijke" jargon, heb ik een maand geduld geoefend en mezelf klaar gestoomd. In die volgorde, inderdaad. Eerst staan, dan stappen en vervolgens lopen... Zo leerden we dat vroeger, en zo probeer ik het nu in praktijk te brengen. Het was niet helemaal van nul beginnen natuurlijk, zo erg was het nu ook weer niet. Maar toch dat ietsje zwaarder dan ik in mijn "jeugdig" enthousiasme weeral had vermoed. Eerste twee weken redelijk plat. Week drie al iets beter, hoewel ik ook daarover nog niet naar huis heb geschreven (en naar U enkel tussen de regels door...). Pas de laatste tien dagen gaat het weer naar behoren, vind ik het goed en ben ik dus blij dat het opnieuw anders kan.  Eerst een paar wandelingskes, dan rustig opbouwen op de hometrainer en tenslotte terug de fiets op en een rondje Hoboken. Gisteren ook op de fiets naar het ziekenhuis voor de controle. "We zijn goed bezig, maar hebben nog wat tijd nodig..." zegt m'n cardioloog. Wie ben ik om hem tegen te spreken? 

En dus bloggen we verder. Tegen beter weten in gaat het vandaag over voetbal. Kan het toch niet laten. Ze beginnen er weer aan, en dus ook de analisten en commentatoren met hun oervervelend gezwets en pedante betweterij. In een taaltje waar "Ze motten weer knijpen... Hij legt hem mooi in het mandje... Hoog druk zetten... Achteruit leunen... Als voetballer zijnde weet je dan dat zoiets... Met drie wedstrijden op tien dagen kan je niet verwachten dat..." nog steeds centraal blijft staan. Nog steeds. Oh, wat heb ik een heimwee naar Jan Wauters, Rik De Saedeleer en Mark Uytterhoeven,  Ja zelfs een geutje puur Cruyffiaans zou me nog deugd doen. Gelukkig is er nog de lolbroeken-redactie van Sportwereld. Zij kopten een dezer dagen "Van Damme naar Antwerp?". In suggestief rood op de voorpagina en enkel met een verwijzing naar verderop in de krant. Tegen de tijd dat ik het desbetreffend artikel gevonden had was de titel alleen al genoeg voor mij en dacht ik: "Het kan ook anders..."

Van Damme op weg naar Antwerpen ?

Ik zou zeggen bovenlangs Brugge, dan de E40 op en bij Gent aansluitend via de E17 naar de Koekenstad. Maar volgens de heren van de digitale kaartenmachine uit het Apple-gamma is de snelste route via de E34. En dat heeft in dit geval zo zijn voordelen: niet via Brugge, hoog boven Gent langs, bij Lokeren even gas geven terwijl Sint Niklaas al helemaal geen gevaar zal opleveren. Alleen bij het uitrijden van de Kennedytunnel even oppassen dat hij aan de lokroep van het Kiel kan weerstaan. Met al dat transfergedoe van tegenwoordig. Als men om een Braziliaan in Parijs te laten landen al via Qatarese zwendelpraktijken gaat, wat moet het dan niet worden wanneer het gaat om een jongen van de Damse Vaart naar de Bosuil te verkassen? Neij maar, waar gaat dat heen...??

With a Little Help...

In de eerste plaats dank voor de vele goede raad en de van bezorgdheid uitpuilende berichtjes en reacties op de vorige post alhier.  Zoveel vrienden en vriendinnen die mij het beste toewensen en overladen met zorgzame adviezen. Ere aan de vele goede raadgevers en allen die mij een helpende hand willen reiken. Dit gaat zeker lukken. Hoe was het ook weer? With a Little Help from My Friends... 

Ik doe het rustig aan, zou na al die aanmaningen niet anders durven. Maak me daarenboven niet druk om futiliteiten, al zeker niet om wat er momenteel vélo-gewijs op de Franse "départementals" en "nationals" gebeurt. Spannende sprints, steile beklimmingen, razend gevaarlijke afdalingen en knotsgekke valpartijen. Moet je beetje gek zijn om wielrenner te worden? En wat, als je dan ook nog een grote ronde wil rijden? De gladiatoren uit het oude Rome zijn terug. Nu in strakke koersbroeken, fluo truitjes en futuristische helmen. Gelukkig maar zeker, Richie Porte? Misschien dan ineens ook elke ochtend voor de start een nieuw protocol invoeren? Het verzamelde peloton brult voor tourdirectie en ruim opgekomen publiek die ene oudromeinse spreuk van de strijders in de toenmalige arena: "Ave Imperator, morituri te salutant!" Er een beetje over wellicht, en dus een slecht voorstel? Afgevoerd.

Dan kan ik U meteen geruststellen, want meer van mijn aandacht gaat momenteel naar de fauna en flora in mijn directe omgeving. "Rustig aan" wil niet zeggen dat ik ook mijn ogen sluit voor externe prikkels. Dat zou pas erg zijn, en dus kan ik U melden dat de lavendelkever wederom paraat is en present geeft in mijn achtertuin. Het mooie weer natuurlijk. En een border paarse bloemenstruiken die het al vele jaren volhouden. Bij het bekijken van nevenstaande foto moet ik toegeven dat de kever er beter uitziet dan de bloemen waar hij op teert en of kickt. Alles heeft zijn tijd...

Verder is er nog dit. Mijn plan was om enig voorbehoud in te bouwen en het warm pleidooi dat ik hier eerder voerde voor het lezen van Homo Deus enigszins terug te schroeven. Had het te maken met de omstandigheden? Zou kunnen, maar niet alleen dat: ik kreeg sterk de indruk dat men van de hype rond Sapiens wilde gebruik maken om ook het vervolg daarvan en masse te slijten via de boekenboer en aldus diverse bankrekeningen te spijzen.   Komt daarbij dat in tegenstelling tot het vorige boek er nu wel een aantal schrijf-, zet en/of drukfouten  aan de aandacht van de correctoren zijn ontsnapt. De tijdsdruk die ook bij de vertalers haar tol eist? Zoals U weet stoor ik mij daar erg aan, en dus ging de warme aanrader ei zo na het koelvak in. Maar nu ik mij terug wat beter voel, het hoofdstuk rond het humanisme aan bod is gekomen en ik opnieuw  meer aandacht krijg voor de berichtgeving van al dan niet bizarre toestanden en gebeurtenissen op deze aardkloot... nu zie ik het terug zitten. Ik lees verder, en herlees als het nodig blijkt. Zeker als ik op een zonnige zondagochtend naast mijn koffiekoek ook de warme bakkerkrant in handen krijg en daarin moet lezen over glutenvrije hosties. Waar zijn ze toch mee bezig? En dan zie ik het artikel er vlak naast. Evenwicht? Balans?? Kan iemand mij de ernst van het bestaan nog eens aanreiken? De ondraaglijke lichtheid ervan? Of de appelmoes...

Un Tour Cardiaque...

"Rustig jongen, rustig aan" hoor ik een voorzichtig stemmetje binnen in mij. Ik mag niet te snel victorie kraaien natuurlijk en al evenmin het vel van de grote beer te koop aanbieden alvorens hij geschoten is. Er moet nog een hele weg afgelegd worden voor alles, of tenminste een groot deel daarvan, weer in de vertrouwde plooi valt. Een 100% garantie is er aan de ingreep trouwens niet verbonden, dat wist ik en dat kan ik ook aanvaarden. 'Ze' konden niet meer dan hun best doen, en zo geschiedde. Verder komt er wat geduld en wachttijd bij kijken tot en of de gewenste resultaten zich aandienen. Ondertussen heb ik mij voorgenomen geen mosselen meer te roepen alvorens de sloep aan wal is. Time will tell...

Naast de herstelfase houdt ook de teruggekeerde zomerwarmte mij in een "Keep Calm"-modus en is er sinds vele jaren weer tijd, en ja ik moet het bekennen: ook de goesting, om dagelijks het grote Tourcircus te volgen op tv. Zelfs met het ook door mij ooit zo verguisde duo Wuyts-De Cauwer in de commentaar-cabine. Kwestie van overleven zeker?

Het zijn voorlopig oersaaie ritten die via oortjes en ploegorders tot in de details geprogrammeerd worden en waar op het einde net als in het voetbal vrij regelmatig een Duitser aan de winst is. De Tour op PlayStation? Toch brengt net dat einde dan weer ( en gelukkig toch maar!!) het broodnodige spektakel en de bijhorende discussies op tv , radio en sociale media, in digitale en papieren kranten. De millimeterspurt (letterlijk bleek achteraf) vandaag in Nuits-Saint-Georges tussen Marcel Kittel en Boason Hagen is er al een mooi voorbeeld van. Zegt U het ook maar eens, wie wint hier? Niet te zien toch? Na veel uitvergroten en pixelgewijs vergelijken van het beeldmateriaal bleek dat Kittel "drie tienduizendsten" van een seconde voor Hagen de eindstreep raakte met het topje van zijn voorwiel. Hij wint dus deze rit met 6 millimeter voorsprong. En hoe lang was de etappe van vandaag? Als ik het goed heb: tweehonderddertien miljoen en vijfhonderdduizend millimeter. Mmmmm, dat was dus nipt, heel nipt...

Eerder deze week was het ook al eens prijs: lange saaie rit, zelfde programmatuur, op naar de massasprint in Vittel. Deze keer met enkele valpartijen en een hele heisa omtrent het al dan niet uitsluiten of anderszins straffen van de schuldige. Als die al schuldig was volgens de enen en of hij het slachtoffer al dan niet geraakt had volgens weer anderen. Ieder zijn mening, honderden foto's, tientallen video's, en het bleef moeilijk. Finaal vloog Sagan eruit en was het de volgende dag gewoon weer "business as usual" in La Grande Boucle. Waren het al bijna vergeten...

Maar toeval of niet, twee keer spanning: in Vittel en in Nuits-Saint-Georges. Zouden de coureurs ook iets hebben met "water in de wijn"...?? Na de eerste harde uithalen naar Sagan, werden de commentaren en interpretaties bij het herbekijken van de super-slow beelden al snel heel wat milder. Zelfs slachtoffer Cavendish deed daags nadien al..., euhh: juist: water in de wijn!! Zouden al die spanning en bijhorende polemieken wel goed zijn voor mijnen tikker? Ik weet het niet, maar ondervind er voorlopig ook geen hinder van. Ga er maar van uit dat het een goeie test is, een soort Tour Cardiaque...

Feel the rhythm (inside)...

't Is gebeurd! En dan nog wel in het meervoud: operatie achter de rug, goedgekeurd om volgens plan én in sneltreinvaart weer huiswaarts te keren, de herstelfase aangevat en dan nu finaal de blogdraad weer opgepikt. Een mooie 'vier op een rij' om te beginnen, toch? En dat in de allereerste plaats omdat ik het de hoogste tijd vond om U allen die dit leest van harte te bedanken voor de vele blijken van ondersteuning en aandacht, de 'likes', de schouderklopjes en de ontelbare tot krampens toe opgestoken duimen: in levende lijve, via de telefoon, met sms'jes, in de mailbox en zelfs met een authentieke wenskaart van de post. Duizend maal dank, dan vergeet ik niemand en komt iedereen aan zijn/haar trekken. Merci, het doet deugd en geeft moed. En om die erin te houden sluit ik af met deze: Rhythm is Gonna Get You  Daar ging het hem tenslotte om bij mijn escapade naar de dienst Cardiologie van UZA, Edegem: het ritme van de rikketik. En dus even zoveel dank aan alle artsen en verplegenden die bij 'Operatie Polo' betrokken waren. U hebt fijn werk geleverd en ik zet nog even de tanden op elkaar. So far so good. 

Na dit alles voel ik mij in menigvoud verplicht aan ieder van U om er terug iets deftigs van te maken en bij regelmaat een genietbaar brouwsel op deze blog af te leveren. Dus nog maar een keer vooruit  met die geit, of beter nog "Avanti la Squadra!!!"

Homo Positivus...

Wat is "niet te zot"? En wat is "er net iets over"? Wanneer, in wat en voor wie is dat het één of toch net het andere? Vragen waar ik het antwoord ook niet exact op weet, en waarbij ik mij dezer dagen nog meer "vragen" heb gesteld. Op totaal onverwachte momenten deed zich opnieuw wat gerommel voor op thoracaal gebied. Rikketik on the run. Was ik dan toch te snel weer aan de slag gegaan? Word ik oud en/of raakt mijn  moteurke  versleten? Er is deze keer geen opname aan te pas gekomen, wel telefonisch contact en overleg. Voorlopig wat bijkomende medicatie, en dat lijkt te lukken. Nu maar mijn verstand gebruiken, zeker? Dan toch in de uiterst beperkte mate dat daar bij mij sprake van zou kunnen zijn. Ik ga wat rust inbouwen. Het nieuwe sporten Jef G.?! Moet absoluut naar een voordracht van deze maestro. Met al deze beslommeringen staat de aandacht voor wat er in de grote wereld gebeurt op een laag pitje. Eerst voor eigen deur vagen, daarna bekijk ik wel wie er vooraan staat om een veeg uit de Poloiaanse pan te krijgen. Als die er nog komt, die veeg. Heb al wat tijd gehad en gebruikt om een en ander te overpeinzen. Daarbij stel ik vast dat, waar ik vroeger wel meer de sarcastisch-kritische weg bewandelde in mijn Mededelingen, de trend in de afgelopen periode  opgewekter is geworden. Het gejammer en geklaag mag eruit, naar de lezersbrieven rubriek van onze krantenboetiek. Positieve verslaggeving over eigen activiteiten, sport, reizen, boeken, foto's, natuur, theater en andere kunsten. Er is zoveel te beleven en te vertellen. Dingen in de kijker plaatsen die ikzelf mooi vind, graag heb en waar ik U en mijn omgeving een plezier mee kan doen. De Homo Positivus in mij blijft aan zet, meer dan ooit tevoren...

Remember ChickenVille? Morr Riz, Rusty, Robb'Ken, Guz Stav, Lou We, Mimi... en nu is het de beurt aan Philatus. Phil, de 'klootzak' die een sleutelrol krijgt toebedeeld in het verhaal. Dat maak ik er tenminste uit op. Weer een schitterende karakterkop erbij in wat een straffe historie kan worden. Can hardly wait. En vindt U dit een rare na wat ik hierboven schreef? Neen toch, het hoort erbij en ik reken op Jowan om er een topverhaal van te maken. Zijn cast mag er alleszins al zijn: een voor een juweeltjes, die creaties van hem. En ze passen perfect bij het karakter dat de kunstenaar hen toedicht.  Ga nog eens een kijkje nemen op de website. Ga voor een eigen verhaallijn en laat je fantasie gerust de vrije loop. Mijn verhaal wil je niet horen...

We gaan weer aan de slag...

Na de voorbije radiostilte is dit alweer de zevende bijdrage op rij. De blogger in heer Polo zit blijkbaar terug in het goede ritme, maar wat met de rikketik? Dat bleek een week geleden plots heel andere 'peper'koek. Ben de laatste ochtend in Vessem ontwaakt in cardiale overdrive. Terugkeer met La Pola aan het stuur en een extra pilleke om de boel te kalmeren. Dan maar door naar "Spoed". Bleek een goede beslissing, want daar kreeg ik een nachtje HB (hartbewaking, n.v.d.r.) aangeboden. Vakantie-actie? In de loop van die nacht viel alles spontaan weer in de juiste plooi en mocht ik zaterdag terug naar huis. Zondag opnieuw enige twijfel en een bijkomend ECG. Uitslag geruststellend, geen paniek: het gaat enkel en alleen om een tussentijdse over- en af en toe een tegenslag. Daar kan ik mee leven, en dat hopelijk nog vele jaren lang...

Dus nu opnieuw over naar de actualiteit, de orde van de dag. Die wordt ten huize Polo zoals elk jaar tijdens de aprilmaand beheerst door de agenda's van de NBA Play-offs en het WK Snooker in Sheffield. Daarnaast de laatste voorjaarsklassiekers in het wielrennen en de knock-outfase in de Champions League. Ik bespaar U de details, het zou ons trouwens veel te ver leiden. En zoeken naar iets wat er op dit moment al bovenuit steekt is hopeloos. Maar wel boeiend, want op alle fronten wordt er prima gepresteerd. Toch houd ik ook een oogje op de Franse presidentsverkiezingen. De eerste ronde zorgde voor enige opluchting, nu nog de volgende stap. En wat 'tiran' Erdogan er in Turkije van gaat bakken? Ik ben benieuwd, maar ook naar wat de Spurs en/of Mark Selby & Co nog gaan brengen en of het weer een Spaanse finale wordt in het voetbal. Aan de slag...

Nieuwe vlaggen dekken de oude lading...

Meevieren hoe iemand uit je naaste omgeving 40 gaat worden is op zich al een belevenis. Om te beginnen een heel weekend lang. Daarna als kers op de taart nog op en neer naar A'dam voor een verrassingsact als "mama en papa" op de verjaardag zelve heeft nog iets extra. Hij wist van niks, zij had het geregeld. Toppertje!! Werd een gezellige avond. Overnachting 'ten huize van' lag voor de hand. Relaxed ontbijten terwijl de jonkies al op het sportveld stonden. Het leven van gepensioneerde ouders... Van de gelegenheid gebruik gemaakt om eindelijk het vernieuwde Rijksmuseum te bezoeken. Midweekse voormiddag, laagseizoen, weinig volk, geen drukte. Uitgebreid genieten op een bankje bij de N8W8. Die Rembrandt toch, die kon er wat van. Hangen nog een hoop andere werken van hem. Zeer de moeite als U er de tijd voor kan nemen. En dan ging ik ook maar eens naar het derde, waar een aangepaste ruimte voorzien is voor 1950-2000 met de focus op Cobra. Zag daar voor het eerst dat De Vierkante Man van Karel Appel uit 1951 dateert. Dacht even dat ik in de spiegel keek, zo een gekke uit het spiegelpaleis van de Sinksenfoor. Die "51" doet het hem natuurlijk. En dan schiet mij iets te binnen: deze kan, zonder afbreuk te doen aan mijn leitmotiv, eindelijk op waardige wijze mijn Facebook-profielfoto vervangen. En zo geschiedde. Gisteravond, na een gezapige autorit huiswaarts, heb ik de stap gezet. Tot groot jolijt van menig 'vriend' aldaar. But I still "Keep the Faith". En dus ging ik verder op de  verjaardagsflow. Blij en dankbaar dat ik erbij was. Herinneringen opgehaald aan mijn eigen veertigste kantelpunt, dat maakt daar onvermijdelijk deel van uit en schudde iets wakker in mij. Da's verdorie 25 jaar geleden. Dat vierde ik dit jaar zelf toch. Mijn 65ste. Ook met vrienden en ook uitbundig. Heb er toen niet bij stilgestaan, maar het had ook mijn "40 + 25"ste kunnen geweest zijn. En dus mocht na de profielfoto vandaag ook de omslagfoto eraan geloven. Niet echt origineel, maar in al haar grijzigheid dekt deze vlag wel perfect de voorhanden zijnde lading...

Marco y Saturno...

't Zit erop. Mijn 25 beurten 'zonnebank' zijn achter de rug. Heb er gelukkig weer een positieve beleving van kunnen maken. Dat had, hoe kan het anders, ook met het weer te maken. Naar goede gewoonte, en zolang mijn ouwemannen-motoriek ertoe in staat is, maak ik mijn therapie-verplaatsingen met de fiets. Die zijn telkens vlot, en op een enkele keer na, ook droog verlopen. Dat geeft de burger moed, en dan kan zelfs een ferme plensbui tijdens de laatste heenrit - gisteren dus - geen roet in het eten gooien. Als ik deze met de grenzen van politieke incorrectheid flirtende uitspraak nog mag gebruiken? Tussentijds heb ik wel even bezoek gekregen van Montezuma. Die wilde, zoals steeds als hij zijn neus aan het anale venster steekt, uiteraard zijn gram halen. Ik neem aan dat het nu veeleer een gevolg was van een vleugje buikgriep dan dat het te maken had met de Saturnus-radiatie op mijn darmregio. Met de nodige doses Immodium en een handvol Enterol-capsules hebben we orde op zaken kunnen stellen, de agressor terug gedreven en de defecale toestand genormaliseerd. Geen reden dus om de dagdagelijkse routines te onderbreken. Dat dagdagelijkse mag U niet al te letterlijk nemen, ook ik niet als patiënt. Het gaat hierbij natuurlijk, en allicht onder vakbondsmatige druk, om werkdag-dagelijks: tijdens het weekend dus ook geen bedrijvigheid op Saturnus, en al helemaal niet op Mercurius. Ook niet tijdens de feestdagen. Voeg daarbij nog af en toe een onderhoudsbeurt van de machine - waar ik niks op aan te merken heb, wel integendeel: safety first - en dan kwam ik deze keer voor die 25 beurten op een totaal van 37 dagen. Da's dan twee op drie, zeker? Maar goed, no worries: zolang dat het rendement of de functionaliteit van de behandeling niet schaadt hoort U mij niet klagen. Blij dat het bestaat om 'ons' te helpen als we 'het' aan onze slikker hebben... En dus heb ik een pact gesloten. Staat stoer tegenwoordig en past perfect in de tijdsgeest: een stralingspact met de bemanning en de apparatuur van de Saturnus-unit in GZA - Sint Augustinus - Wilrijk. Dit was mijn derde optreden aldaar, en zoiets schept een band. 2010 'klein bekken' 33 maal,  2014 'borstbeen' 5 maal, 2016 'buikholte' 25 keer... Dan weet een mens zo stilaan wat hem te wachten staat: trappen af, badge inscannen, beurt afwachten, "meneer De Mondt"..., kleedhokje, uitkleden en wachten, "Goeiemorgen"..., 14 passen van cabine 1 naar de bestralingsruimte, 18 vanuit cabine 2, positie checken op de tafel, af en toe lijnen bijschilderen, "We gaan eraan beginnen!", tafel bijstellen met afstandbediening, lig nu recht onder de linker basisster van de Grote Beer - zelf uitgevonden op de led-sterren-hemel van Saturnus, stralenprojector draait een zoemend rondje rechtsom, ik tel met gesloten ogen tot 60, daarna een rondje linksom, weer 60, de regelmaat doet deugd, "Voilà, 't is weer gebeurd", "Bedankt. Tot morgen...", 14/18 passen terug naar de respectievelijke cabine, aankleden, trappen op. En dan weer op de fiets en huiswaarts. Voor een kopje koffie. De regelmaat doet deugd, en dus voel ik mij ook goed in mijn pactuele overeenkomst. Nu een maand afwachten en dan het resultaat checken. Duimt U voor mij even mee en dan komen we zeker uit bij de zo gewenste lage(re) PSA-waarde.  Dan kan ik er weer voor een tijdje tegen, want wees gerust: U bent van mij nog niet af. Misschien val ik in herhaling, maar net als de heer Van Veen ben ik ten stelligste van plan om nog een hele lange tijd op de meest storende wijze aanwezig te blijven in dit ondermaanse. Met dank aan allen die mee in het pact zitten: Marco y Saturno...

Een zomer om aan te strepen...

Wat we dit jaar aan nazomer gekregen hebben kan tellen. Vandaag toevallig het begin van een wisselvallig en koeler weekend, maar voor de rest was september meer dan genietbaar. Tot en met een rasecht hittegolfje. En slechts heel sporadisch één enkele pre-herfstdag. Wel beseffen dat we toen nog in de zomer leefden natuurlijk. Weliswaar naar het einde toe, maar het was nog zomer. De indianen hebben er tot hiertoe nog niets mee te maken. Die beginnen pas in oktober aan hun kunstgrepen. Als ze er echt zin in hebben dan staat er ons misschien nog een 'Été Indien' of een 'Indian Summer' te wachten. Het zou zomaar eens kunnen. Maar voorlopig blijft het bij een heerlijk einde van de zomer en een aangename eerste herfstweek. Zalig!

Met al dat mooie weer leeft een Polo natuurlijk ook meer buiten. Nog wat fietsen, een uitstapje, wat werken in de tuin. Maar ook luieren en lezen en een siësta in diezelfde hof van Eden. Een mens moet zich schikken naar zijn lot, en dat deed ik de voorbije weken met alle plezier. U las in de vorige bijdrage reeds dat ik aan de slag ben gegaan met de heggenschaar. De zoveelste strijd met de meest illustere ligusterhaag van West-Europa. Die staat rond mijn tuin en die ben ik deze keer voor de zeventigste keer te lijf gegaan. Hoe ik dat weet? Wij wonen hier sinds 1979, dat haagje werd in '80 geplant en vanaf 1982 snoei ik heel plichtsgetrouw twee keer per jaar deze groene hoeder van onze privacy. Van wat zuinig knipwerk, over doorgedreven handmatig snoeien evolueerde het voor- en nazomers kortwieken tot een veldslag met elektrische aangedreven wapens. Ik ben trouwens ook al aan de 'zoveelste' heggenschaar toe. 35 jaar op rij, telkens twee snoeibeurten, één in mei en één eind september: dat zijn er zeventig hé!!! Net op tijd gedaan: voor het kouder en eventueel vochtiger wordt.

En binnenkort mag ik ook niet te hard meer werken wegens verhoogd zweetrisico, wat op zijn beurt dan weer nadelig is voor de strepen op mijn lijf. Want die staan er weer, en nog wel op dezelfde plaats als begin 2010. Toen was er in mijn postprostatair bestaan voor het eerst sprake van bestralingen en mocht ik 33 keer onder de zonnebank. De man van Saturnus zag dat het goed was: het resultaat was bevredigend, edoch niet blijvend. Eind 2014 was de PSA weer gestaag opgelopen en volgde een tweede reeks: korter en intenser. Er werd gemikt op het borstbeen, en deze keer heel efficiënt. Bij latere controles bleek aldaar alles clean, maar moest er elders weer een brandje geblust worden. En dat gaan we nu doen: een nieuwe serie van 25, en opnieuw onder de gordel. Voorziene locatie: wederom Saturnus. Al voor de derde keer dus: word ik binnenkort ereburger? Ondertussen worden de achterliggende afspraken tussen het medisch en technisch personeel gefinaliseerd en kan mijn beschijningsprogramma fijn gesteld worden. Ik ben er klaar voor. Veel fietsen, heen en terug voor de sessies, een verDuveld dieet volgen en ervoor zorgen dat de lijnen het houden...

Multi Yoga 2.0

Exact twee jaar geleden kwam heer Polo, toen nog op de MMP-site en dus de voorganger van de huidige MMMP, op de proppen met onderstaande Mededeling van Marco Polo... 

"De nieuwe doemprogrammatie van Radio 1 is een feit geworden: Hautekiet blijft, Joos moet vertrekken en cultuur krijgt een plaats in een vroegzondags verdomhoekje! Joos had volgens velen (met mij) heel wat te vertellen, was nog goed voorzien van pijlen en kon haar radioboog dus nog geruime tijd gespannen houden. Toch viel zij in ongenade bij de radiobonzen en moest oprotten. Jan Hautekiet loopt een heel ander parcours: volgens mij is die zijn bobijntje duidelijk op en ontbreekt het zijn team aan deftige inspiratie, maar zijn openbaar netwerk is blijkbaar uitgebreider en zwaarwichtiger dan Ruth's achterban. Man man Jan, toch... wat ne zever. En geregeld slaat hij de bal behoorlijk mis hoor. Dat komt ervan als een radiomaker, producer en vooral muzikant als expert voor 'van-alles-en-nog-wat' wordt opgevoerd. Over elk onderwerp moet hij een mening hebben, die voor het vlot verloop van het programma liefst niet aan kritiek onderworpen wordt. Hij gaat zich voorwaar een superintelligente status aanmeten en gelooft daar zelf ook heilig in. Fout Jan. Dimmen, kak inhouden. Als ge er niks van weet moet ge zwijgen en de andere laten spreken. Laatst ging het daar bij jou over de multisportclub. Voor of tegen een brede motorische aanpak bij de (lichamelijke) opvoeding en sportopleiding bij kinderen/jongeren? Hij had zich weer eens laten opdraaien om een academische bewijsvoering aan de hand van een universitaire publicatie, gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek op de weegschaal te leggen. Nou nou nou, wat klinkt dat mooi. Jan wil, tot meerdere eer en glorie van heer Hautekiet, een eigen standpunt innemen tegenover de prof. Dat moet zeker kunnen als het toch maar over 'jummenas' gaat vindt onze eminentie, en hij probeerde zich als een betweter constant door de uiteenzettingen van de geïnterviewden te wurmen. Arme Jan, je weet niet eens waar het hier om gaat. Nog nooit gehoord van al die te vroeg opgebrande talenten die het niet maken noch halen op het internationale sportplatform? Natuurlijk niet, want die komen niet aan bod in de sportverslaggeving. Dat zijn alleen maar trieste verhalen en dus slechts te achterhalen via diepgravende achterkamerjournalistiek waar geen plaats meer voor is in de media. Soit, ze komen er hier ook wel bij uit dat het systeem van Turnverein en Praxis der Leibeserziehung net als het Scandinavisch model zijn vele voordelen heeft, op voorwaarde dat er een langetermijnvisie aan gekoppeld wordt. Laat daar nou net het schoentje wringen. Maar da's voor een volgend zwaar gesubsidieerd multidisciplinair onderzoek door academisch geschoolde medewerkers die voor de kar van een voor zichzelf en zijn eigen leerstoel vruchtenplukkende prof worden gespannen. 
En daar haalt Jan zijn mosterd. Tja...

Na deze negatieve ervaring belandde ik via een verwijzing op het zowel verguisde als opgehemelde Facebook, het is maar hoe U het bekijkt, net op tijd en niets te vroeg bij een zéér interessant bericht. Zou ik het kunnen linken met het hierboven aangehaalde multisporten? Ik was meteen overtuigd: begin dan maar met yoga. Met madame Hegre als docente kan dat zo zijn voordelen hebben. Om Uw geduld  niet te lang op de proef te stellen schakel ik meteen door naar de 'beeld-zegt-
meer-dan-duizend-woorden'-modus. Geen woorden voor? Niet echt nodig, of toch niet teveel: 'adembenemend' en 'overweldigend' kunnen ruimschoots volstaan. Het mogen dan al negen beelden zijn, reken dan maar meteen op minstens 9.000 woorden. En dit is nog niet alles. Na de verticale sessies is er tijd en aandacht voor het horizontale  compartiment van deze tot algemeen vormende ontwikkeling leidende sportvorm. 
Zo ziet U maar: er is nog hoop na Hautekiet. Met dank aan Petter Hegre en zijn madame. Heer Polo moest er even diep over nadenken: hoe breng ik dit over bij mijn hooggeëerd lezerspubliek? MondTjesmaat, of meteen de beuk erin en vol gas? Zoals U merkt ben ik voor de volle lading gegaan. Daar kan geen Agent Orange, Desert Storm, Slag om Gallipoli, Operatie Achilles, -Boomgaard noch -Overlord tegenop. 
Dit is de enige echte Operation Overload!"

De reden waarom dit bericht in een licht gewijzigde 2.0-versie verschijnt is tweeërlei:
1. Na die twee jaar blijf ik het ochtendprogramma Hautekiet en zijn presentator nog steeds even saai, vervelend, afstompend, respectloos en irrelevant vinden als toen. Kan het niet beter verwoorden, maar het moet er nog eens uit. Dan maar op dezelfde manier als begin 2014.
2. Het onderdeel multi yoga is blijkbaar wel interessant en werd door U en vele andere bezoekers van MMP bekeken. Het staat met 2.351 clicks ver voor de rest op nummer één in de lijst van meest gelezen bijdragen. Dat is alvast een eervolle vermelding waard, en bovendien stel ik mij de vraag of deze remake het even goed gaat doen op de vernieuwde Mededelingen van Marco Polo. We'll see: MY 2.0...