't Ging weer hard...

Met Sint Bonifatius is zopas weer de laatste ijsheilige gepasseerd doorheen ons lage landje aan de zee. Een zee die ondanks haar klimaat temperend vermogen toch niet heeft kunnen voorkomen dat hogergenoemde samen met zijn maten Mamertus, Pancratius en Servatius de voorbije dagen voor lokale nachtvorst heeft gezorgd. Maar dat is enkel voor zij die van vroeg opstaan houden, niet voor mij dus. Heb het enkel van horen en kan daar dus weinig meer over zeggen. Kies dus voor zwijgen, da's "goud". Wat niet betekent dat er helemaal niks te vertellen valt. Integendeel, het ging hard de afgelopen week...

We beginnen met een bezoek aan de Koekenstad met PitoPlus2.0, een stelletje ongeregeld dat in een vorig leven veelal present tekende in een gezamenlijk onderwijsinstituut ten noorden van 't Stad, vlakbij wat men tegenwoordig Antwerps havengebied noemt. Op nauwelijks een steenworp afstand van Terminal K1742, u weet wel...

We namen eerst een duik in de Antwerpse ruien. Niet al te letterlijk, maar toch. De verhalen, de blubber en de onmiskenbare geuren zorgden voor een beklijvende ervaring. Twee volle uren in de onderbuik van de oude stadskern met een gids die zich niet te beroerd voelde om Aquafin en de huidige afvalwaterscheiding op de humoristische korrel te nemen. Een belevenis op zich om er met onze gerubberlaarsde voeten doorheen te ploeteren. Na de middagpauze met een bagel in The Shack, een geleid bezoek aan Sint Paulus. Bij de Veemarkt, in hartje Schipperskwartier. Schitterende laat-gotische kloosterkerk van de Dominicanen. In 1968 geteisterd door een zware brand. Genre Notre Dame. De brand, wel te verstaan.  Kunstwerken gered door parochianen, hoertjes uit de omliggende straten incluis. Het duurde twintig jaar voor er weer een dak op lag, maar nu is het opnieuw een parel aan de stadskroon. Zeker een gegidst bezoek waard. Inderdaad: een aanrader!!
Verder zat er die langverwachte "50 jaar Rethorica 1969"-reünie  in het activiteitenpakket. Op de 90ste verjaardag van pater Vercammen nog wel. Die kon er zelf niet bij zijn wegens te druk met andere festiviteiten. We hebben aan hem gedacht en ontelbare anekdotes opgehaald. Merci Peet, Herman, Theo, Piet, Eric, Hugo, Patrick, André, Fons en Rick om de al dan niet lange weg naar Essen en onze Rommeshoef te hebben afgelegd.
Na 25, 40 en 50 hebben de aanwezigen eenparig beslist om de eerstkomende verzameling op 55 te houden. Kwestie van geen al te grote uitval te riskeren bij een volgende oudstrijdersbijeenkomst. Last but absolutely not least dient een korte uitstap naar Luxemburg vermeld. Elsa, onze huissculpteuse, werkt aan een project in Kehlen. Expo even meegenomen, wandeling door Lux City, paar keer lekker gegeten, kasteel van Vianden bezocht en ook de nodige gekke bekken getrokken. Altijd een heerlijk weerzien met haar en Albert. Om het geheel af te ronden in stijl zijn we op de terugweg nog binnen gesprongen in ons eigen Belgische Euro Space Center. Om van de kleine dingen in het leven te genieten moet ge niet altijd naar de maan of Mars.  Transinne, een dorpje in Belgisch Luxemburg, is blijkbaar al ver genoeg...

Pontificaal bezoek...

Om de zaken duidelijk te stellen ben ik U betreffende de voorbije week nog enige toelichting verschuldigd. Het vakantiehuis hadden we gehuurd voor één week. Het Paasweekend brachten we door met kinderen en kleinkinderen, daarna een dagje met z'n tweeën en toen kwam er heel schoon volk op bezoek. Aloysius Primus "De Wijze", die uit de kleine-lettertjes hoofding van deze blog, kwam ons met zijn eigenste Maike de twee volgende dagen gezelschap houden. Daar ga ik geen tekening bij maken, de foto spreekt boekdelen en zegt uiteraard weer meer dan... Alleen dit: "Waar ik liep langs Vlaamse wegen, kwam ik om de haverklap de Wies tegen."  We zaten samen op hetzelfde College, de Rommeshoef, maar niet in dezelfde klas. Paar jaar later trof ik hem in Leuven als medebewoner van eenzelfde studentenhuis, de Péda van de Redempterroristen in de Brabançonnestraat. Andere studierichting, maar buiten de uren wel veel contact en bij regelmaat samen naar het voetbal kijken in de tv-kamer. Tijdens den blok en de examens  spendeerden we (bijna té) veel uren aan het WK 1970. Onze Belgen hielden het - mede door heimwee - niet zo lang vol ginder in Mexico, dus daar kunnen we het niet op steken. Maar 17 juni 1970 staat voor altijd in ons beider geheugen gegrift: halve finale Italië - West-Duitsland. 

De wedstrijd van de eeuw? Ik noem het liever "De verlengingen van het millennium". Wij waren al aan de klim naar onze kamers begonnen toen we beneden Georges Leekens, Broeder Bob e.a. nachtuilen hoorden brullen bij de late gelijkmaker van de Duitsers: 1-1 en extra-times. Wij terug naar beneden, al goed maar. Dit is het enige voetbalspektakel waarover ik nooit had willen horen vertellen zonder het zelf te hebben gezien. Vandaar misschien deze al te brede aandacht, edoch: kijk en lees zelf en zie waarom wij er zo lyrisch over doen. Maar ik had het over zijne pauselijke hoogheid, Aloysius Primus, wiens levenspad ik nog een derde keer zou kruisen en dan voor vele jaren. We werden collega's op PITO, het instituut dat ons beide nog nauw aan het hart ligt. Geen uitweidingen daarover, behoudens dit: in 2005 zette de heer A.V.O, de Wies, zijne pontificale eminentie Aloysius Primus, mij - heer Polo -  op weg naar wat nu in een tweede stadium reeds de "Meer" Mededelingen van Marco Polo zijn geworden. Met andere woorden: hij leerde mij bloggen. Zomaar uit de losse pols, zij aan zij in het leraarslokaal van dé PITO. En dat vrienden, dat verdient een pontificaal zonnebloemetje. Morgen meer over wat er zich tijdens onze ontmoeting op Hollandse bodem zoal heeft afgespeeld...

Meer van dat...

Januari loopt op zijn laatste benen. Nog even en de kop van 2017 is er helemaal af. We hebben wat afgefeest deze maand. Soms met pakjes en cadeautjes, steeds met een bloemeke, een hapje en een drankje, tot het uitgebreide tafelwerk aan toe. En altijd met veel toewijding, plezier en liefde. Wat een leven, toch...!!? Met vrouw en kinderen, met zussen en broers, neefjes en nichtjes, van de warme en de koude kant, een drink met de buren, en weer uitgebreid vieren met vrienden van "toen-het-allemaal-begon-in-Leuven" en ook die van "veel-verder-terug-in-de-tijd-toen-wij-nog-op-het-college-zaten". Die laatste zetten zopas de voorlopige kroon op het werk: een lamskroon voor de Peet, den Herre en den Théjoo en hun madammen.  De jongens van de Rommeshoef, toen dat nog een écht eiland in het groen was maar publicitair nog niet zo werd benoemd. Tussen de apéro- en de tafelbabbels door werd ook een eerste visje gesmeten om in 2019 ons 50 jarig college-jubileum te vieren. Gaan we zeker doen. 50, 60 en 70... aan ons zal het niet liggen. Da's tenminste het plan en de bedoeling. Bij een volgende gelegenheid gaan we de eerste plannen ontvouwen. "Houdt eullie mor kleir, doar in Essen. Wij zien 't al eelemoal zitte...!!" 

En verder? Verder zijn de koudste nachten voorlopig gepasseerd en wordt het in "putteke winter" terug een pak warmer. Ook is De Muze deze keer waarschijnlijk écht en helemaal failliet. Hoewel: zeg nooit nooit als het over dit Antwerps jazzcafé gaat waar Ferre Grignard bij leven zowat wekelijks optrad, Jan De Wilde zijn eerste kans kreeg en dé Wannes in zijn beginjaren ook meermaals actief was. Maar deze keer ziet het er slecht uit: exit De Muze?!! Voorts beginnen ze her en der aan den lijve te ondervinden wat de Amerikanen zich en ons op de hals hebben gehaald met Donald Trump naar het Witte Huis te sturen. Om dat te volgen en er blogsgewijs de nodige aandacht aan te schenken zal ik mijn comfortzone moeten verlaten en af en toe een kritisch oog werpen op de overzeese actualiteit. Met al de boeken die liggen te wachten om gelezen en gecommentarieerd te worden, de nieuwe engagementen die de kop op steken, de uitstapjes en de reizen die al gepland zijn, de familie en de vrienden voor wie ik bij regelmaat tijd wil uittrekken... Als dat maar goed komt: tijdsgebrek is een ongemak dat ik schuw als de pest en dus zal alles mondTjesmaat gebeuren. Rustig aan, en voorzichtig: dan breekt het lijntje niet. Wel reken ik nog steeds op veel meer van dat...