Retour au Senegal - V

Geen toepasselijker foto gevonden om deze Senegal-serie af te sluiten. Eén van de veertien zonsondergangen die we weer tussen evenaar en steenbokskeerkring hebben kunnen bewonderen. Elke avond prijs. Logisch allicht, maar al even logisch niet altijd even licht. Maar wel knap. Telkens op de eerste rij, voor ons eigenste huisje aan het strand. Deze keer een compleet heldere lucht en de wit koperen bol die in minder dan een minuut geheel en al onder duikt in een pikzwarte oceaan. Een koppel Senegalese meeuwachtigen beleeft dolle pret, maar dat besef ik nog niet als ik afdruk. Zoiets komt pas later, op groot scherm...

Tijd om af te ronden. Ik loop alweer ruim een week rond op Belgische bodem, ben even op stap geweest richting Westhoek en heb middelerwijl geproefd van bijna alle seizoenen. 't Is ijskoud geweest, met ijzel en zelfs een paar uren sneeuw. We hebben ook een dag stormachtig herfstweer gehad en al twee keer een verwachtingsvolle lente-ochtend. België zoals we het achtergelaten hadden. Er zijn nog zekerheden. Dat kan ik nu bij regelmaat in de WhatsApp-berichten stoppen die heel vlot hun weg vinden tussen Somone, Senegal en Hoboken, Belgium. Met aan de andere kant van de lijn Masse, de man die vorig jaar onze kamer "deed" maar waarmee het goed keuvelen blijft, Max, al voor de tweede keer onze "vaste" garçon en waarbij we op theevisite zijn geweest, en Papa Mamadou, de kerel van de strandzetels en de propere tuinpaden. De man ook met de losse contracten, die werkt "par pointage". Telkens afwachten of hij weer voor vijf dagen en "20 euro" aan de slag kan. Of soms ook niet? Een onzeker leven, maar ook hij wil er iets van maken. Drie echte toppers, elk met een apart verhaal en een warm hart. Drie mannen die ervoor kunnen en zullen zorgen dat als ik nog eens naar Senegal ga het meer dan waarschijnlijk opnieuw Somone zal worden. Om samen thee te drinken, te luisteren, te lachen en om naar de zonsondergang te kijken. En een beetje (financieel) te helpen waar het kan...

Retour au Senegal - IV

Tot hiertoe hebben posts en bijhorende foto's allicht het vermoeden gewekt dat onze aanwezigheid in Senegal zich heeft beperkt tot de oceaanrand en het strand. Mocht ook U in die richting denken dan kan ik U dat niet kwalijk nemen. We hebben er inderdaad veel van onze luie tijd gesleten. En toch, en toch... Na een week zijn we op bezoek gegaan bij Max, een van onze "garçons". Op invitatie voor een Senegalese thee. Hartje Somone, en op z'n minst een goeie 100 meter weg van de plage. De familie Lo, ruim 30 personen, woont samen in een ommuurd perceel en deelt in het dagelijkse leven wat er te delen valt. Iedereen draagt op zijn manier en naar eigen mogelijkheden bij tot het onderhoud van de familie. Voor de stamvader met zijn twee vrouwen, hun beider kinderen, de aangetrouwden en de kleinkinderen. Die ochtend hebben we een fijne babbel met Max' moeder en met zijn oudste zus, Aita. Zij zorgt die dag voor de kleintjes van haar zussen. Een naar omstandigheden behoorlijk zelfbewuste jongedame, dat mag blijken uit de vlotte conversatie die we met haar voeren. Ondertussen prepareert Max de thee. Die we daarna drinken in drie stappen, zoals het hoort. De eerste met munt, de tweede met een extra pastille en de derde het meest doortrokken... net iets anders dan wat er in de restaurants snel-snel wordt geserveerd na de maaltijd. We nemen er onze tijd voor. Totdat moeder opstaat, ons dankt voor het bezoek en zegt dat het nu tijd is om te gaan koken voor de familie. Max en Aita doen ons uitgeleide.  Zo simpel kan het leven zijn. A la prochaine...

Retour au Senegal - III

Voor alle duidelijkheid: ik ben nu blogsgewijs teruggekeerd naar Senegal en zit voor onze bungalow aan het strand. We hebben een on-Afrikaans frisse en winderige nacht achter de rug. Toch is er veel mist blijven hangen boven de oceaan wat voor een bijzondere breuk in de verlichting zorgt. Ondertussen doen ze daar op de scheidslijn tussen Noord- en Zuidelijk "Atlantische" Oceaan heel onstuimig hun best om na eb weer vloed te veroorzaken. Hierdoor ontstaat er een drukte langs de waterkant waar golven breken op de lavarotsen die het lange hotelstrand afboorden. De "madammen" die anders in de lagune mosseltjes en paarse krabben rapen komen bij woelig weer zee-egels zoeken tussen de rotsblokken. Ze kennen hun stiel blijkbaar goed. Na een goed uur is de oogst binnen en blaast de fleurige bende de aftocht. Volgeladen emmers met de gevulde schootdoeken er bovenop. Een rijke buit die ze in groep gaan afleveren. "Ook voor het hotel!" wist een van hen me te vertellen. Dat bleek nog te kloppen ook, maar wegens gastro-intestinale perikelen heb ik  er mij die avond van onthouden. De foto was voor mij voldoende deze keer...

Retour au Senegal - II

Voor ik er opnieuw vanonder muis - U leest het goed, ja! - toch nog snel een verlengstuk breien aan mijn eerste retour-bijdrage. Over ontmoetingen op de plage van Somone. We lopen de laatste gewapende strandwacht voorbij: "Bonjour, ça va? Et toi...?" We tellen onze stappen. Geen honderd meter verder: "Bonjour les amis, comment allez-vous?" André, een lokale gids die zowat alle uitstappen in de wijde buurt begint aan te prijzen. Hij heeft blijkbaar ervaring en een mooi aanbod, alleen: de meeste dingen hebben we bij vorige gelegenheden al gedaan en het ligt deze keer echt niet in onze bedoeling de toerist uit te hangen. Integendeel zelfs, we gaan hier geen ene dooie klop uitvoeren. Lezen, slapen, eten, babbeltje... en verder niks. En dus ben ik aan mijn eerste oeverloze Afrikaanse dialoog begonnen. Veel uitleg, alles beamen, en hier en daar wat anticiperen. Maar niet teveel, het moet gezellig blijven. En dat blijft het inderdaad, André weet van wanten en snapt waar het ons wel en niet om te doen is. En dus gaat de babbel al snel over het dagelijkse leven in dit toch wel toeristische deel van Senegal. En over de kinderen op het strand. Is het dan vakantie? Neen, maar deze kids gaan niet naar de openbare school - "École primaire I de Somone". Ze zijn volgens hem toegewezen aan een leraar van de koranschool en moeten hem ten dienste voor eten en andere inkomsten zorgen. Straatkinderen van de plage... Strandkinderen? Ze willen wel op de foto, lachen en dollen, maar spreken geen Frans. André kijkt toe en denkt er het zijne van: geen toekomst. Dan zie ik pas het plastiek zakje en de vissen. Zelf gevangen? Overschotje van de vangst van een of andere pirogue. Ze kennen het klappen van de zweep. "Van den boot gevallen!" Les fils de pêcheur...

Retour au Senegal - I

Een break is het geworden. En wat voor een. De planning zat goed en de timing kwam zeker niet ongelegen. Van carnaval echter geen sprake deze keer. Alles op z'n tijd. Polo en Pola hebben hun biezen gepakt en zijn er een paar weken tussenuit geknepen. Wie al wat langer meesurft op deze bloggolf zal zich misschien nog wel herinneren dat ik een jaar geleden een reeks berichten heb gepost over een verblijf in Senegal. Dat het ons erg bevallen was, mogelijks voor herhaling vatbaar... en alzo geschiedde dus. De voorbije quinzaine heb ik mijn luie krent opnieuw geparkeerd op hetzelfde strand van Somone. Bij hetzelfde hotel, maar nu in een aangepaste accommodatie: "bungalow pieds dans l'eau". Daar hebben we dan ook uitgebreid van genoten. Weinig tot geen activiteiten en al helemaal geen uitstappen deze keer. Wel de nodige boeken in de valies en veel tijd voor persoonlijke contacten.   Verder hadden we ook een stappenplan. Geen dito teller aan de riem, maar wel iets in die aard. Ons logement lag een heel eind van het hotel-restaurant en de verplaatsingen heen en terug voor de maaltijden gingen deel uitmaken van ons dagelijks fitness-menu. 500 stappen heen en 500 stappen terug, en dat minstens drie keer per dag. Af en toe een extraatje om de centrale wifi te gebruiken en tussendoor een eindje om over het strand. Absoluut te weinig om in form te geraken of te blijven, maar iets is beter dan niets. En als we dat extraatje wat uitbreidden en langs de branding tot voorbij het dorp wandelden dan kwamen we al aardig in de buurt van een respectabel dagquotum. Ook hier liggen "les pirogues" opgelijnd op het strand. Kleinschaliger dan bij Mbour, maar ook zij zorgen voor lokale visaanvoer. Meer moet dat niet zijn. Genoeg voor vandaag, ook hier en nu...

FOTO TOP12 - #02 2017

We zijn er bijna. Geen licht aan het eind van de tunnel, wel een stralende ochtend die ik U allen in veelvoud wil toewensen voor het nieuwe jaar. Dat niet alles helder en klaar zal zijn ziet U ook op deze plaat. En dat er nog een afscheiding in beeld komt, met prikkeldraad. Het zal niet vanzelf gaan, maar de zon scheen op 29 september 2017.  Laten we met het goede beginnen, aan de rest kunnen we werken...

#dageraad#ochtendgloren#sossusvlei#namibië#mp

FOTO TOP12 - #04 2017

Himba in het noordwesten van Namibië. Leefgemeenschap op de oude leest geschoeid. Ongeschoeid, en dus blootsvoets. Bezoek aan het dorp. De fotograaf in mij leeft op, maar stelt zich 's avonds al  vragen bij het overlopen van de beelden. Onze wereld is klein geworden en tegelijk wordt het verschil tussen de gehanteerde maatstaven alsmaar groter. Waarheen wilde ik met mijn beschaving op 3 oktober 2017...? 

#waarrookisisvuur#kleinehimba#toekomst#namibië#mp

FOTO TOP12 - #09 2017

Nog eens Namibië. 28 september 2017: iconisch beeld uit de Dodevlei. Kippenvel! Witte vlakte met klei van de Tsauchab-rivier, toen die lang geleden na regenval wel eens overstroomde. Nu heerst de droogte en ligt er een muur van rode duinen omheen. Dode bomen zijn 900 jaar oud en zwartgeblakerd door de zon. Vergaan niet omdat het te droog is. En daar bovenop: een staalblauwe lucht, zover het oog reikt…

#witteklei#roodzand#zwartebomen#blauwelucht#dodevlei#namibnaukluft#namibië#mp

Monsieur Afrique...

Net een weekend achter de rug waarin verbazing en ergernis mij naar een geestelijk verzadigingspunt hebben geleid. Veel gekker dan "het verhaal De Pauw" moet het voor mij niet meer worden. Ik ben absoluut geen koorknaap (geweest) en wil zeker geen moraal prediken, maar hier kan ik mij niet in vinden. Er zijn en blijven omgangsvormen en spelregels in onze samenleving die voor een gezond evenwicht kunnen zorgen. Als ze worden nageleefd. In deze gaan macht en respect blijkbaar niet samen. Natuurlijk hebben de media er een heel vette kluif aan. Zwaktes worden nu wél blootgelegd. Da's de bluts met de buil, denk ik dan maar. Zoiets gebeurt met een media-icoon dat als onaantastbaar beschouwd wordt en zichzelf als onweerstaanbaar inschat. Wordt 'grensoverschrijdend' vervolgd...

En dan was er Ivoorkust - Marokko 0-2. Hoera, gewonnen? Ja, en dus lekker keet schoppen. Zware rellen en puur vandalisme in Brussel. Onappetijtelijk nieuws, of hoe moet ik de acties van de Marokkaanse amokmakers anders interpreteren? Wat een slagveld. Potje breken, potje betalen hoor ik mezelf hardop denken. Maar ook daar heb ik al geen vertrouwen meer in. Dweilen met de kraan heel wijd open, ja.  Vechten tegen een mega-bierkaai en hooligane windmolens. Voetbal een feest?! Wat gaat het worden als die hun eerste match verliezen ginder in Rusland? Ook hier van respect geen sprake... 

Gelukkig is er nog Herman Beysens, oud-wielrenner en kennis uit mijn jeugdjaren. Eigenlijk was hij geen wielrenner, maar nog een echte 'coureur'. 'Kereur...' zoals ze bij ons zegden. Wij gingen met de vrienden en op de fiets supporteren als 'Beske" in de wijde omgeving ergens aan de start kwam in een juniors- of amateur koers. Bij de profs werd dat te moeilijk (voor ons). Hij kwam vorige week nog ter sprake tijdens een etentje 'mit alte Kameraden'. Vandaag zag ik waar het toen over ging: zijn bijdrage in het Belga Sport-programma over Michel Pollentier, en vanop de hometrainer ging al mijn aandacht naar 'den Herman'. Mooie aflevering, sterke portrettering en levendige interviews. Hem horen vertellen maakte mij weer twintig jaar jonger. Wat zeg ik? Dertig... En er is meer. Achteraf ging ik - als naar gewoonte - nog even googelen en kwam bij een zeer lezenswaardig artikel uit: "Herman Beysens, monsieur Afrique" door Jeroen Denaeghel.  Straf verhaal over en door 'Beske', de moeite om eens aan te klikken en door te nemen. Het is nog altijd gene gewone en dat gaat hij nooit worden denk ik. Gelukkig was hij er deze keer terug om alsnog mijn dag te kleuren...

Namibië VI : Sunset - Moonrise - Music ...

One more day... Vooruit dan maar: komt net goed uit om mijn blogistieke neerslag aan Namibië-herinneringen af te ronden. Dat doe ik met een reeks dagdagelijkse afsluiters die op het Afrikaanse continent toch telkens dat ietsje meer te bieden hebben. Elke dag gaat ook daar de zon onder, maar dan net iets sneller dan bij ons. Door het buitenleven én het feit dat de donkerte zich ginder nogal wat vroeger aandient is het voor Uw gemakzuchtige dienaar ook makkelijker om er wat beelden van te schieten. En dus staan ze hier te blinken voor U, in willekeurige volgorde, zomaar wat avondmomenten, telkens voor we aan tafel gingen. Met een glaasje tonic of een sapje als aperitief, dat ging mij toen en nu nog steeds goed af. We doen het "clockwise", met de ouderwetse wijzers van de analoge uurwerken en beginnen links boven: de verre westelijke leegte bij Kalahari Anib Lodge (26/09). Daarnaast een beeld van het avondlijke wolkenspel bij Etosha Safari Lodge (03/10). Onderaan rechts de drukkende donkerte aan het eind van de wereld: Rustig Toko Lodge (02/10) en tenslotte dé Afrikaanse avondpracht vanop de uitkijktoren bij Sossusvlei Lodge (28/09). Gewoon vier avondimpressies uit een veel langere reeks...

Naar aanleiding van wat hier onlangs nog gepost werd kreeg ik enkele heel waardevolle muziektips binnen van vrienden die ik zeer waardeer: de tips én de vrienden. Geen paarlen voor de zwijnen jongens, en al evenmin zijn jullie "aanraders" in dovemansorenoren gevallen. De selectie van bovenstaande avondfoto's en het nachtelijke verwerken ervan heeft zich dan ook afgespeeld bij de klanken van Cigarettes after Sex en Yo-Yo Ma. Verder hoorde ik al Rob Jungklas en kijk ik nu uit naar de verzamelde werken van Madrugada. De cello's van Bach niet te vergeten, en doe er voor mijn part ook nog iets van Arvo bij... juist: Arvo Part. Er zal dit najaar heel weinig voetbal gekeken worden...

Voor de allerlaatste foto in mijn Namibisch reisverslag gaat de persoonlijke voorkeur naar de opkomst van de volle maan boven Erindi. Terwijl we op 5 oktober en bij het nuttigen van een frisse Cola de zon zien ondergaan in het westen komt achter onze rug de maan in al haar glorie op. Qua timing kan dat tellen. De lokatie was perfect en het moment kon niet beter gekozen worden. Een alcoholvrij "schemerkelkie" dat ik "mij van heel mij leven nooit nie ga vergeet nie"... !!! 

En dan mogen alle zonnen ondergaan, elke dag weer, die ene volle maan liet me zien en voelen dat er telkens weer een nieuw begin aan zit te komen en dat zoiets echt niet lang hoeft te duren. Dat het die nieuwe start is waar het om gaat. En dat aangepaste muziek op het juiste moment er nog zoveel meer van kan maken. Bedankt vrienden voor de inleiding, de heropfrissing en de tips. Naast dat alles mag er voor mij ook een snuifje van het betere Beatles-werk bij. Sgt. Pepper's weet ik wel te pruimen...

Namibië V : The People of Namibia...

De eerste aanzet is gegeven: La Pola puzzelde zich vandaag te pletter om het traditionele reisalbum in mekaar te boksen. Het wordt deze keer een waar titanenwerk, en het einde is nog lang niet in zicht. Ruim 2000 foto's had ik van de geheugenkaarten naar de computer opgeladen. Daarvan hebben er na het eerste strenge selectiewerk door mijn wederhelft nog 317 de oversteek naar de USB-stick gehaald. Dan begint het pas echt: in haar fotoboek-programma wordt verder voorgeselecteerd, gekozen en gemonteerd. Inpassen, vergroten, bijsnijden, blijven proberen. Ze heeft er al behoorlijk wat ervaring mee, maar voor het Namibië-album zal ze toch diep moeten gaan. Een werk van heel lange adem. Ondertussen laat Uw bloggende dienaar zich "in alle rust en kalmte" verleiden tot een vijfde bijdrage. "Den bompa heeft overal vrienden..." dat zeggen mijn kleinkinderen als ze mij op reis of uitstap bezig zien. Het babbeltje op straat met de plaatselijke bevolking levert bijna altijd goeie contactmomenten op en de foto's volgen dan als vanzelf. Of het nu in Rotterdam, Praag, Zuid Afrika,  Dublin of Hoboken is. En dus ook nu weer in Namibië. Er zijn er veel in de pixelbak terecht gekomen, en allemaal hebben ze zichzelf daarna kunnen bewonderen op het kleine klapschermpje van mijn LUMIX. Hij doet het nog steeds, en ik ben maar wat blij dat ik hem nog eens mee op reis genomen heb. Hoop van U hetzelfde...

Heb mij deze keer voor de presentatie beperkt tot enkele shots met Namibische jongeren in de hoofdrol. En één opa. Twee keer tijdens een tankstop bij een pompstation...

"Hé mannen, moeten jullie niet op school zitten?"

"Wij zijn hier met onze klas. Op uitstap..."

Geen gewone school: project voor kinderen 'met een rugzak' die al weten wat de struggle for life zoal inhoudt. Ze zijn, net als wij, even binnen gestapt bij de alom tegenwoordige 'Spar' voor een snoepje en een drankje. Nu kan er wel een glimlach af, en een knipoog voor die witte meneer. Zelfs de stille op het hoekje is blij als hij zichzelf op het beeldscherm heeft gezien. Warm moment...

Het Himba-meisje denkt er het hare van en weet niet goed hoe ze de zoveelste toerist moet inschatten die met een georganiseerde groep haar dorp komt bezoeken. Altijd hetzelfde? Maar ook nu breekt het ijs snel als we samen de foto's bekijken, inzoomen, eentje deleten omdat zij het niet goed vindt en ik er nog een nieuwe mag maken. Heb toch een dubbel gevoel. Hoe is dat om dag in dag uit te kijk te staan en je eigen dorp te beleven als een openluchtmuseum. Tradities onderhouden? Ze doen er wellicht hun voordeel bij, maar hopelijk bewaren ze ook hun zelfrespect. Geen idee...

En dan Kazeriam, my man!  Met hem heb ik een potje voetbal gespeeld terwijl de anderen het klaslokaaltje bezochten van de projectschool die bij het Himba-dorp hoort. Weeskinderen die opgevangen worden door de vrouwen van het dorp en met ondersteuning naar school kunnen gaan. School? Pre-primary school, voorbereiding om als het een beetje gaat naar de lagere school te gaan in een stadje verderop. Onderwijs is toch zo belangrijk. Hoop dat het bij jou lukt, kleine Kaz'...!!!

Tenslotte nog eentje bij een volgende tankstop: van een opa die met zijn kleinkinderen in de auto zit te wachten terwijl iemand naar de winkel is. Paar woorden in het Afrikaans, hij is heel fier op die kleintjes. Zij zijn graag bij opa, gelukkige familie? Geen overschot, geen luxe, wel blije gezichtjes. Namibia 2017...

Namibië IV : Meer beestjes kijken...

Geduld wordt beloond, ook door Marco Polo. En dus is hier dan eindelijk en na bijna een volle week wachten het door sommigen zo gegeerde "deel IV" in de serie over onze Namibië-trip. Probleem is dat de tijd niet stilstaat en dat er zich op Uw en mijn pad nog andere opportuniteiten voordoen die het vermelden waard zijn. Bovendien zijn mijn Afrikaanse ervaringen vastgelegd in een van pixels uitpuilende massa post-daguerreotypen die alvorens aan U te worden voorgelegd wachten op een grondige selectie, versnijding en opschoning waar nodig. En dat kost nogal wat moeite, maar vooral veel tijd. Het blijven natuurlijk geheugensteuntjes die mij in staat stellen en toelaten om het verhaal ook op latere datum nog vorm te geven en door te vertellen. Wat meteen het tweede probleem met zich meebrengt: hoe langer geleden in de tijd, hoe zwaarder mijn idee van relativiteitstheorie gaat wegen en hoe minder zaken of gebeurtenissen het oog van de selectienaald nog passeren. De normen zijn streng en de relevantiegraad van een item krimpt mettertijd en zienderogen. Wie nu nog in beeld komt moet van goede komaf zijn én een diepe indruk hebben nagelaten. Toch zijn er momenten die in het geheugen gegrift blijven. Ik zou niet weten voor hoe lang, maar nu kan ik ze alleszins nog snel op U loslaten...

Is het een hoektand, of noemt U het een slagtand? De beerbaviaan in kwestie die eigenaar is van zulk wapen is goed voorzien. Hij gebruikt het met alle plezier om zijn voedsel van welke aard dan ook te verscheuren, tot en met kleine antilopen of impala's. En als het nodig mocht blijken ook soortgenoten. De strijd om dominantie kent, als het er echt om gaat, geen grenzen. Noem hem baviaan, baboon, of bobbejaan... hij geniet van de aandacht, maar poseren? Ho maar, daar kon hij zijn lunch niet voor laten. Daar lijken jachtluipaard en leeuw dan weer wel voor gemaakt: met strakke blik recht in de lens kijken. Het kostte wel wat tijd en een heel reeks snelle shots, maar deze twee heb ik toch maar mooi gefocust in beeld gekregen. Hoewel de leeuwin net een groot part oryx achter de kiezen had keek ze nog heel geïnteresseerd naar die hapklare brok aan de andere kant van de camera. Terwijl de uitdrukking van de cheetah iets meewarigs heeft: "Zou het wel de inspanning waard zijn?" of "Manneke toch, gaat gij van mij een foto maken? Wacht tot m'n broers hier ook zijn: the three of us!! Dat gaat pas vonken geven..." 

En dan de olifanten, die hadden er dit keer duidelijk lak aan. Toch koos ik voor deze prent: één van  mijn 321 opnamen waarin Afrikaanse dikhuiden de hoofdrol spelen. Van selectie gesproken? Het gaat in deze verzameling een heus slagveld worden. "I'll have to kill my darlings." En dus: met z'n twaalven op een rij, alle kalibers op post en met een aangeboren nonchalance de slurf in het water laten hangen en drinken. Wij maakten foto's, heel veel foto's. We stonden erbij en keken ernaar. Beestjes te kijken...

Namibië III : Moet er nog zand zijn?

Ook dit is Namibië. Geen fauna dit keer, en ook de flora is tot een absoluut minimum beperkt. Het moet dag drie of vier geweest zijn. Het beruchte zwarte dagboekje erbij gehaald: het was inderdaad dag vier. Geen vierentwintig uren eerder schrijf ik nog tussen de buskrabbels dat ik mij wat vragen begin te stellen. Waarover? Ben ik ondertussen vergeten. Wat ik wel onthoud en óók heb genoteerd is dat die bewuste dag vier een topdag is geweest. Op een voor mij onchristelijk vroeg uur het bed uit. Stevig ontbijt en meteen de bus in. Vlam in de pijp. Na niet eens zoveel kilometers op de piste spotten we drie jachtluipaarden: "the three brothers"? Heel in de verte en wij met onze bus tegen zo'n 100 km per uur. Te ver, te klein, te snel gepasseerd, edoch een heel bijzonder moment...

En dan rijden we Sesriem Canyon binnen. Een blik over de schouder en het koele ochtendlicht bezorgt me een gratis clair-obscur. Eén van de vele facetten die de Afrikaanse zon te bieden heeft. Daarvan zal ik er de volgende dagen nog meerdere, al dan niet met een thema, op pixelmatige wijze proberen vast te leggen. Dit bleek achteraf een van de soberste, maar toch... Terug naar het reisplan: we maken een dagtocht doorheen de grootste rode zandbak die ik ooit in mijn leven gezien heb. De enorme rode zandduinen van de Namib staan op de  Unesco werelderfgoedlijst, en terecht. Een heuse zandzee, wel drie miljoen hectaren groot. Met zandhopen die tot 300 meter hoogte reiken. Als een mens zich ergens nietig kan voelen dan is het hier. Terwijl de vraag die ik boven deze bijdrage poneer nergens beter tot haar ware recht komt dan in deze context. We stoppen bij Duin 45. Bij lange na niet de hoogste in zijn soort, maar de klim naar deze top staat op ontiegelijk veel bucketlijsten van avontuurlijk ingestelde medemensen. Dus waagt La Pola een poging en beperk ik mij voorlopig toch maar tot het fotografisch gedeelte van de uitstap. 

Er één uitkiezen voor deze blog blijkt moeilijk: het heeft dan ook ruim drie dagen geduurd voor dit schrijfsel de publicatie op Uw scherm haalde. Niet simpel. Een fors eind verder gaan we aanschuiven om met lokaal geregeld vervoer naar Dooivlei te pendelen. "Wij hebben de uurwerken, zij hebben de tijd.." en dus duurt het even voor onze groep in zijn voltalligheid de navette kan verlaten en zich verzamelt aan de voet van Big Daddy. Dit is wel de hoogste in de Sossusvlei, en U voelt het waarschijnlijk al komen: daar zou ik wel op willen, of toch minstens tot de tussentop - het voorgeborchte - het basiskamp. En zo geschiedde: samen met nog enkele dapperen uit onze groep gingen we voor de halve beklimming en de lus met zicht op de Dooivlei terug naar beneden. Schitterende wandeling met fenomenale vergezichten, en volgende keer... Als er ooit een volgende komt dan ga ik zeker naar de top. Maar nu was het naar beneden en naar de fabelachtige beelden van dode bomen in een witte kleivlakte voor de rode duinen. Heel blij dat we dit gezien hebben, heel biezondere plek. Een "puur natuur"-park zonder franje en hét beeld van Namibië...

Namibië II : Vogeltjes kijken...

Wie er in Namibië aansprakelijk gesteld kan worden voor toeristieke darmongemakken is mij niet bekend. Is het de neef van Montezuma of moet ik het eerder zoeken bij de afstammelingen van een of andere wraakzuchtige farao? Feit is wel dat ik na één enkele overnachting al prijs had. Niks te Montezuma, niks te farao: gewoon van Jan! Meteen de strijd aangebonden: bij de eerste de beste roadstop enkele bananen gekocht en een flesje Cola. Dop eraf, gas eruit, dop erop, schudden, dop eraf, meer gas eruit... tot het 'platte' Cola wordt. Ondertussen de eerste banaan heel langzaam en fijn gesabbeld tot mij genomen. Beetje Cola erbij, enfin U hebt het misschien ook wel eens meegemaakt? Voor de zekerheid, en omdat ik niet teveel van deze reis wilde missen, heb ik er diezelfde dag nog enkele forse porties Immodium bovenop gedaan. Met resultaat. Na een turbulente nacht vol stevige darmacties en buikgeluiden bleek er een gastrointestinale kalmte in te treden, en 's avonds zat heer Polo al opnieuw aan de grote groepstafel en genoot hij op uiterst voorzichtige wijze van het Afrikaans buffet. Bij een beetje tegenslag heeft deze rare snuiter dan toch weer de nodige dosis geluk gehad. Oeff!! 

  Na dit gezondheidsbulletin stel ik voor om vandaag even naar 'het vogeltje' te kijken. Hebben we ginder ook gedaan. Bij de eerste safari spotten we deze Afrikaanse oehoe. Zat goed verborgen hoog in de boom boven een wevervogel nestkolonie. En dat hebben de wevertjes graag, want op die manier zijn ze beschermd tegen de aanval van slangen die het op hun eieren en jongen gemunt hebben. De uil zelf poseerde maar al te graag en liet zich door de opeenvolgende toeristenjeeps met taterende bemanning totaal niet van zijn stuk brengen. Mijn tak, mijn boom, mijn park... en jullie moeten zo dadelijk toch verder en straks naar de lodge.  Een exemplaar dat we niet zo snel gaan tegenkomen op de Kalmthoutse heide is de koritrap (Ardeotis kori) oftewel de Kori Bustard. De zwaarste vogel die kan vliegen maar dat niet graag doet. Een parmantige standvogel die enkel van de grond komt als het echt nodig is. Wij hebben hem blijkbaar geen angst ingeboezemd en van vliegen is dus niks in huis gekomen. Dat zal misschien voor een volgende keer zijn, of zullen we meteen maar even checken op Youtube. En ja hoor: hij kan het ma, hij kan het nog steeds. Verder ook nog de struisvogels natuurlijk, de hardlopers die op de dorre grasvlakten veel anderen het nakijken geven. En die bij tijd en wijle hun kop zo gracieus in het zand steken dat ze met deze act zelfs bij de vrienden van Kommil Foo in de playlist van Wolf terecht kwamen: "Goed. Goed.. Goed. Niks aan de hand, kop in het zand!" Maar ook met de dikke kont in het rond, en paraderen en erg druk doen. Vooral als ze in groep zijn kan het een boeiend spektakel worden. Oh ja, en voor ik het vergeet: "Ting, Ting !!" het is 10 oktober vandaag, tien-tien... en hopelijk wordt het terug beter weer!

Namibië I : Beestjes kijken...

Zopas heb ik wederom aan de lijve ondervonden dat ook op het zuidelijk halfrond van onze voorlopig nog blauwe knikker de tijd vliegt. En dat ondanks het feit en de daaraan gekoppelde levenswijsheid dat "wij" de mooie horloges en "zij" de daarop afgemeten tijd hebben. Hebben of niet, hij vliegt! En, om het met Raymonds gevleugelde woorden te zeggen: het gaat verbazend snel vooruit. Wat niet wegneemt dat ik mij graag wil aanpassen en alsmaar minder moeite heb met het "Hakuna Matata'-gevoel. Don't worry, be happy. Het komt allemaal wel in orde. Datzelfde kon deze keer echter niet van iedereen in de reisgroep gezegd worden, maar da's een heel ander verhaal. Laat mij het hier houden bij onze eigen ervaringen en melden dat het een positief gebeuren was. Pola & Polo hebben ervan genoten. Merci Blauwe Vogel, merci Marcus & Lucas -gids en chauffeur- en merci iedereen die met een 'open mind' aan deze veertiendaagse doorheen een stukje Zuidwest Afrika heeft deelgenomen. 

Dank (natuurlijk!) ook aan alle dieren die zo bereidwillig geposeerd hebben of ter beschikking stonden om gespot te worden.  Op de eerste plaats de oryxen of gemsbokken, de nationale trots van Namibië. Ze zijn alom tegenwoordig: soms alleen, op eigen houtje sjokkend tussen de droge struiken, soms per twee om tussen diezelfde struiken te genieten van elkaar teneinde het voortbestaan van de soort te verzekeren en soms in kleine kudden op  zoek naar eten en drinken. Het gaat er bij momenten vinnig aan toe en een groep oryxen is altijd het volgen en bekijken waard. Een lust voor het oog, maar ook op de braai... 

Een andere soort die goed vertegenwoordigd is en zich zonder problemen onze bewonderende blikken liet welgevallen zijn de giraffen. Zeker geen bedreigde diersoort in dit land. Weinig belagers wagen zich aan een onderlinge strijd en om hem als prooidier binnen te halen is het absoluut geen makkie. Ze steken er met kop en nek bovenuit en is het niet met hun wulpse blikken dat ze eventuele aanvallers weten te verleiden dan brengen ze hen met enkele rake trappen van voor- en/of achterpoten wel op andere gedachten. Sterk beest! En wat dan gezegd van mijnheer koedoe? Een pracht van een dier dat zich niet zo gemakkelijk  laat bekijken. Houdt erg van privacy blijkbaar. Trekt er gewoonlijk op uit met een paar vrouwtjes, en dat is het dan. Die dames laten zich wel graag aanschouwen, maar aan de andere kant en verscholen tussen de struiken staat "hij" ons met een stoïcijnse blik aan te staren. Wat zal het zijn, mannekes? Toch geen problemen zoeken? Maar wat een  schitterend dier. Wat een uitstraling. Zouden drie meter hoog kunnen springen als ze op de vlucht slaan. Wil het maar al te graag geloven. 

En nu ga ik nog wat aan de reisfoto's werken. Deze selectie wordt hartverscheurend moeilijk. Veel moeilijker dan een pintje of een glas wijn aan de kant laten.  Neen zeggen is een kwestie van karakter, maar kiezen is verliezen. Toch zullen alleen de beste exemplaren overleven en eventueel een plaats kunnen veroveren in het foto-album waar La Pola als naar goede gewoonte de enige en finaal beslissende hand in zal hebben. Dat duurt nog wel even, en ondertussen laat ik U mondTjesmaat mee genieten van mijn vakantieherinneringen. Op naar meer, op naar later...

Somone en omgeving...

Bedoeling is om na vandaag een punt te zetten achter mijn Senegalees reisverslag. Ik ga er met veel plezier en ijver tegenaan en haal aan de hand van enkele foto's nog wat losse anekdotes op. Vlak naast het hotel ligt een natuurreservaat: een lagune met Zwinachtige trekjes die rijk voorzien is van mangroves. Bij hoogtij stroomt het zeewater binnen en worden oester- en mosselbanken voorzien van verse bevoorrading. Het oesterpark is van Bretoense origine en van de mosselen weet ik alleen dat ze niet uit Zeeuws Vlaanderen komen. Naast de officiële oogst bestaat er ook een parallel circuit waarbij de madammen van Somone bij laagtij de 'wilde' schelpdieren plukken die zich in de mangroves genesteld hebben.  Soms levert dat heel wat op, zoals blijkt uit bovenstaande foto, en dan is er werk aan de winkel. Dwars door het binnenwater, zwaar geladen op weg naar de lokale markt...

Later gaan we ook nog op bezoek bij een nomadennederzetting in de buurt. Ousénou, nog eens dezelfde gids, heeft daarvoor een paard met kar, 'une charette' gecharterd. Zij noemen dat ook wel, en met een knipoog, de 'TGV de la brousse'. Snel gaat het niet echt, maar hoewel de toeristen het per 2 of 4 doen kunnen er toch veel mensen tegelijk gebruik van maken. Met wat creativiteit en goede wil is er plaats voor zo'n 12 personen, mét bagage.   Met andere woorden: hét ideaal voor een kroostrijk familiebezoek tijdens het weekend...

Na een half uurtje over open vlaktes komen we bij de nederzetting aan. Eén chef, vier vrouwen - die we niet te zien krijgen - en een veelheid aan kinderen. Horen allemaal bij elkaar. We krijgen een rondleiding door de verschillende hutten: privé-vertrek met stevig bed van de chef waar hij zijn vrouwen één voor één en om de beurt een nachtje laat opdraven, maar waar hij zich desgewenst ook ongestoord kan terugtrekken als hij op adem moet komen. Daarnaast de slaapvertrekken van vrouwen en kinderen, alles en iedereen door elkaar. Een ontvangsthut met zitkussens waar de gasten wachten tot de chef... En dan nog een hut voor het vuur en de keuken. Daarbuiten en voor alle veiligheid op enige afstand van de rest een hut met de voedselvoorraden. Daarin komt de rijst en de thee terecht die we in het dorp (later blijkt bij de buurman van Ousénou!) als geschenk gekocht hebben. 'Les bonbons pour les enfants'', waar de gids zo op aangedrongen heeft, worden door de chef-papa persoonlijk onder de kleintjes verdeeld. Toch zien ze er daarna niet allemaal even gelukkig uit. De vraag dringt zich weer op: "Word hier geboren..."

Op de terugweg bezoeken we de splinternieuwe materniteit van Somone. Daar zijn er vandaag twee geboren. We wensen hen en hun mama's het allerbeste toe. En daarna loopt ook deze dag ten einde. Voor de verandering maak ik een foto. Zon en zee en zwembad: laat zinken die handel. Wie meer foto's en verdere verhalen over de reis wil is altijd welkom ten huize Polo voor een ruimere uiteenzetting. Wel zorgen dat we goed afspreken, want met de meest recente ervaringen blijkt dat een reis soms net iets langer duurt dan gedacht...

Bloggen aan de voet van de baobab...

Bij een andere uitstap zetten we koers naar Joal-Fadiouth,  een triootje van  schelpeneilandjes. Of "L'île aux coquillages" in 't Frans, naast het Woloff de tweede nationaal erkende taal in Senegal. Zo'n 100 kilometer ten zuiden van Dakar, en helemaal  opgebouwd uit schelpen. Al eeuwenlang werd het afval van de schelpdierenvangst hier opgestapeld. Op één ervan is een heel lieflijk en proper onderhouden dorpje ontstaan. In tegenstelling tot de rest van Senegal, voor 90% islamitisch, is de bevolking hier vooral christelijk. Bovendien is het een voorbeeld van religieuze verdraagzaamheid. 

Moslims en christenen leven vreedzaam en blijkbaar met veel plezier tussen elkaar.  Op een tweede eilandje is er een gezamenlijk kerkhof en rusten ze samen aan de voet van de baobab. Beide gemeenschappen hebben samengewerkt en geholpen bij de bouw van de moskee en de katholieke kerk. Maar er is meer: de gids vertelde ons dat alle kinderen school lopen en dat er geen werkloosheid is. En ja, we zagen bijna geen kleintjes of jongeren rondzwerven in de smalle straatjes, bedelen werd er al helemaal niet gedaan en er ligt omzeggens geen afval op 'straat'.
En dan is er nog dat derde eilandje natuurlijk, het kleinste van de drie en met heel wat minder schelpen. Daar staan de befaamde "greniers à mil" waarin de voedselvoorraden werden opgeslagen om die te beschermen bij gebeurlijke branden in het dorp. Met alle droogte en zoveel huizen vlak bij elkaar kon de ravage erg groot zijn, maar op deze manier bleef het eten voor mens en dier gevrijwaard. Een bijzondere plek daar, met bijzondere mensen. En de gids van dienst die ons in de bus begeleidde was ook "ne speciale": twee keer een les geschiedenis met tractaatachtige trekjes. Die kerel is nog iets van plan denk ik...
Maar ook deze halve dag verteren we goed. Niet echt spectaculair maar zeker en vast de moeite waard. Weer geniet ik na aankomst in het hotel van een heerlijk lunchbuffet, een siësta met overtuiging en aansluitend zoals gebruikelijk een paar uren strandcultuur met een boek en een drankje en MondTjesmaat zonnen. Ik ga U morgen vertellen wat ik daar zoal gelezen heb. Net als elke dag gaat de zon ook nu weer onder. En weer kan ik niet aan de drang weerstaan om  enkele (sic) foto's te maken. Begin zo stilaan te snappen wat Caroline R. zo dikwijls naar de waterlijn lokt... 

Bij de vissers van Mbour...

En of het vlotter loopt? Binnen de kortste keren kreeg ik respons op mijn hulpkreet: zou het de Yawal, alias de African Threadfish zijn? Of ging het om de Kole Kole? "Snappers" leek mij ook wel kunnen. Snapt U?! Om ook de dames met gerichte navraag, troostende woorden en goede raad niet te vergeten. Tot dan ene Nico L. heel droog uit de hoek kwam met een Selene Dorsalis. Euhh, een Selene "wat"? Een "Dorsalis"! En ja hoor, even doorgoogelen en daar was ie dan in al zijn glorie: the African Moonfish. En dan ging er toch heel in de verte ook bij mij een belletje rinkelen: als ik mij goed herinner had Ousénou, onze gids, op het strand ook zoiets gezegd. Nou ja, vergeten zeker...!!

Dan gaan we nu verder met de orde van de dag: de vissershaven aan het strand van Mbour. De tweede grootste van Senegal, en waarschijnlijk de grootste wat artisanale visvangst betreft. Daar stond ik nog maar eens van te kijken: met de kleine bootjes - 6 tot 9 meter lang - trekken die gasten een hele dag en/of nacht de zee op. En met de grote, type rechts vooraan op de foto en zo'n 12-16 meter lang: een hele week, of zelfs langer. Watblieft?! Maar ze doen dat wel allemaal met een stevige Yamaha buitenboordmotor. 

De grote gaan tot 300km buiten de kust. Daar moeten ze de concurrentie aangaan met de industriële en veelal ook buitenlandse vissersschepen die in hun territoriale wateren komen, met of zonder legale vergunningen. Wat ze zelf aan land kunnen brengen is voor de lokale afzetmarkt: dat begint bij de dragers die tot diep in het water komen, de kuipen en bakken betere vis naar de veiling brengen en de rest verpatsen op het strand. Daar zag ik dan ook de Selene Dorsalis "Moonfishes" mooi per zes in de aanbieding liggen. Een totaalervaring en cultuurshock die kan tellen... 

Natuurlijk wil de westerling in mij daarna bekomen van de emoties. We  plannen na de lunch een rustige namiddag in het hotel met siësta op het terras en in de vooravond nog een poos chillen op het strand. Beetje lezen, een Sudoku, een pastiske... Daarna wandel ik terug naar de kamer. Toch   nog even halt houden langs de waterkant: een laatste foto van de ondergaande zon. En als was het om het verhaal van deze ochtend te bevestigen vaart er nog een kleine pirogue voorbij. Op weg naar hun werk, op zoek naar verse vis...

De vraag van 1 miljoen...

Uit de vorige nieuwsflash weet U ondertussen reeds dat Polo en Pola er even tussenuit geknepen zijn. Naar goede gewoonte is er dan tijdelijker wijze geen sprake van bloggen. Ook nu niet, behalve de extra dienstmededeling die U enkele dagen geleden onder ogen kreeg. Het was me wat, maar goed: eind goed, wij terug thuis en dan nu de beloofde details. Of wat ervan overschiet...

Senegal. We waren er zo'n 20 jaar geleden al eens geweest en hadden er blijkbaar goede herinneringen aan overgehouden. Dus waarom niet? Met het Belgisch winterweer heb ik het deze keer wel gehad, en dus was de bedoeling een beetje zon op te doen in zuiderse oorden. Verder niks van moeten en al helemaal geen grootse plannen. Gewoon veel relaxen, lezen, en misschien af en toe een kleine uitstap. Dat is het dan ook geworden. Aangezien U al weet dat we terug zijn en dat de dag voordien lichtelijk fout was ingepland, ga ik misschien best verder in omgekeerde volgorde. Het is weer eens iets anders. Dus de dag dààrvoor, die wij toen als de voorlaatste beleefden werd een luie rustdag, met finaal een prachtige zonsondergang. Niks bijzonders, maar wel een mooie afsluiter dachten we nog...

Had ik toen geweten dat ik het nu niet wist dan had ik het ginder nog kunnen vragen. Woensdag waren we naar de vismarkt in Mbour geweest. Eén van die ervaringen uit '97 die was blijven hangen, en die zoveel indruk had gemaakt dat ik het nog wel eens opnieuw wilde beleven. Wat een drukte, een massa pirogues voor het strand dat zelf dan weer zwart zag van het volk, letterlijk en figuurlijk. Fotografische impressies volgen later, maar nu eerst de vraag van 1 miljoen: "Wat is de benaming van deze vissen die hier stijf gestreken en mooi in het gelid per zes liggen uitgestald?" 't Was een van de eerste tafeltjes aan de waterkant. Vis vers van de boot gebracht bij de madam die het eerst een proper bod had gedaan wellicht. Heb mij al te pletter gezocht op wiki- en andere "pedia" maar kan het niet vinden. Wie helpt Heer Polo uit zijn onwetendheid? Dat zou ervoor kunnen zorgen dat de voortzetting van deze verslaggeving iets vlotter kan verlopen...

Surprise générale...

Eigenlijk feitelijk ging ik pas bloggen als de tussentijdse vakantie helemaal ten einde was. Toch is er een zeer goede reden om af te wijken van die gewoonte. Het kladje staat al klaar, en de verdere details leest U tijdens het weekend.  Beloofd, hand op het getormenteerde hart. Maar dit mag U nu al weten: het doet wat met een mens als hij staat te wachten op de vooraf geboekte taxi die maar niet komt, peu nerveux want we moeten wel op tijd in de luchthaven zijn. Info aan de balie, bellen naar de reisorganisatie, die zullen het nog eens checken. Brengt niet direct meer rust, maar dan...: "U vertrekt 'morgen' meneer!" En dat staat zo op alle papieren, vouchers, vertrekdocumenten, noem maar op. Niet goed gekeken dus: terug naar de kamer, morgen nog een extra dag zon en heerlijk weer. En een zonsondergang om U weet wel tegen te zeggen...