Herfstkleuren...

We hebben weer eens een verkiezingsweekend achter de rug. Gemeente- en Provincieraden 2018. Zoiets levert wekenlang voorbeschouwingen en tv-debatten op, en op de gezegende dag zelf  enkele marathonuitzendingen via diverse kanalen vol met (zeer) voorlopige resultaten en dito analyses. De uitslagen zijn wat ze zijn, en leveren alleszins wat het Vlaamse landsgedeelte betreft een schitterend pallet vol verblindende herfstkleuren op. Past perfect in deze tijden met een aller zonnigst nazomerweer. Zoals steeds - en nu nog meer dan vroeger! - worden al die resultaten als  overwinningen aan de man/vrouw gebracht, tenminste zo houden de coryfeeën van dienst ons dat voor. Iedereen wint. Of houdt stand, wat door de partij in kwestie en gezien de omstandigheden ook als een overwinning wordt gevierd. Zelfs bij een achteruitgang komt de term 'verlies' niet in het discours voor. Het is een hele goeie zaak dat we maar... en wat vooral telt is dat we heel goed campagne gevoerd hebben. U zegt?? Minder stemmen, zetelverlies, coalitie niet meer mogelijk, maar we hebben goed ons best gedaan. Laat ons de tegenvallende resultaten vergeten en gemakkelijkheidshalve maar meteen vooruit blikken naar de volgende stemmenstrijd. Gaat er snel zijn, mei 2019. Een fris voorjaar, met hier en daar een groen blaadje in het resultatenpalet? Ben benieuwd, en ga proberen deze insteek vast te houden. Zou mooi zijn mocht ik er volgende keer op gelijkaardige wijze over kunnen berichten. Maar nu dus de herfstkleuren...

Daarnaast zitten ik en mijn nieuwe heup in de helft van onze eerste thuisrevalidatie. Zes weken voor de controle bij de orthopedist-operateur. Om te zien of alles naar wens verloopt. Daar kan ik nu nog niet op antwoorden. Heb ondertussen geleerd dat je ook in dit proces met ups & downs moet rekening houden. Niet te snel victorie kraaien en al evenmin in paniek schieten. Soms gaat ie goed of loopt ie gesmeerd, soms heb je te maken met een lichte terugval. Blijkbaar is luisteren naar je lichaam dan de boodschap. Niks forceren, een dagje rust inlassen is niet fout. En genieten van de herfstkleuren...

Indian Summer Break...

Het ging er eens van komen, en dus moest "Namibië IV" voor een keer plaats ruimen om U een korte impressie te geven van wat er dit weekend onder hoogzomerse omstandigheden mijn pad kwam kruisen. We schrijven dan wel 16 oktober 2017, meteorologisch bekeken kon 17 juli er zelfs niet aan tippen. En kom me nu niet vertellen dat dit zo uitzonderlijk is, vroeger bestond dat ook al. Natuurlijk staan de Frank Debooseres van deze wereld erop om iedere keer met nieuwe records te zwaaien, en da's hun goeie recht. Daar verdienen zij trouwens hun boterham mee. Maar het is zeker geen nieuw fenomeen: in Noord Amerika noemen ze het de Indian Summer, en dat zijn toch de oorspronkelijke bewoners van het onderwijl zwaar  vertrumpiaanst continent. En ook Joe Dassin, in de jaren stillekes, zong er al over in zijn Été Indien. Indianenverhalen dus? Geen denken aan, gewoon mooi weer. En net nu exposeert Elsa Sculpteur gedurende drie weken in het Maison de l'ardoise van Rimogne. Zij is de 'créatrice' van onze 'Grenouille', onze 'Brune' en onze 'Elégante'. Telkens een kunstwerk dat een specifieke periode van haar carrière belichaamt: koppen & gezichten, gebladerte en bubbels. Maar er is meer, en nóg meer op komst...

Hoewel we niet konden ingaan op de uitnodiging om de vernissage bij te wonen waren we toch binnen de kortste keren present om het museum te bezoeken en ter plekke te snoepen van haar nieuwe tentoonstelling. Vorig jaar is er werk gemaakt van een forse upgrade voor het museum en het geheel oogt prima. Het verhaal van de 'ardoise', de leisteen en de leien op de daken. Maar ook van de mannen en vrouwen die ervoor moesten zorgen dat de materie aan de oppervlakte geraakte en tot bruikbare materialen werd verwerkt. Daarvan staat de mijnschacht van Saint Quentin nog steeds als emblematische getuige aan de rand van het dorp. En de tentoonstelling van Elsa in de oude elektriciteitscentrale: magistrale creaties die de leisteen tot kunst verheffen. Mooi, en dus zeer warm aanbevolen. 

We overnachtten in Tournavaux, een even van godvergeten dorp als Rimogne, maar nog meer afgelegen dan dat. Stilte in het kwadraat aan de boorden van de Semois, die aldaar als  'Semoy' gespeld wordt. Na het ontbijt plakken de nevelen nog over de  rivier en de omliggende weilanden. Tijd voor een wandeling. Niet te ver en niet te zwaar. Le grand calme. Zelfs de vogels doen het rustig aan en beginnen hun dag met gedempte gezangen. De meest gewone beelden dwingen me om naar mijn portrettentrekker te grijpen. 

Kijk hier dat licht, en daar die matte kleuren. Weinig schaduw nog, bij gebrek aan zon. Lang duurt dat echter niet want Laura heeft er zin in. Binnen de kortste keren breekt ze door de wolkenslierten en lost de nevels in geen tijd op. Warmte. En een kleurenpracht waarvoor we de indianen eeuwig dankbaar moeten blijven. Dat we later op de dag nog stoppen in Charleville-Mézières en   gaan lunchen met zicht op 't kasteel in Bouillon blijken achteraf enkel schamele voetnoten bij die ochtendlijke topmomenten. Weer een weekend om in te kaderen. Echt genoten...

Een zomer om aan te strepen...

Wat we dit jaar aan nazomer gekregen hebben kan tellen. Vandaag toevallig het begin van een wisselvallig en koeler weekend, maar voor de rest was september meer dan genietbaar. Tot en met een rasecht hittegolfje. En slechts heel sporadisch één enkele pre-herfstdag. Wel beseffen dat we toen nog in de zomer leefden natuurlijk. Weliswaar naar het einde toe, maar het was nog zomer. De indianen hebben er tot hiertoe nog niets mee te maken. Die beginnen pas in oktober aan hun kunstgrepen. Als ze er echt zin in hebben dan staat er ons misschien nog een 'Été Indien' of een 'Indian Summer' te wachten. Het zou zomaar eens kunnen. Maar voorlopig blijft het bij een heerlijk einde van de zomer en een aangename eerste herfstweek. Zalig!

Met al dat mooie weer leeft een Polo natuurlijk ook meer buiten. Nog wat fietsen, een uitstapje, wat werken in de tuin. Maar ook luieren en lezen en een siësta in diezelfde hof van Eden. Een mens moet zich schikken naar zijn lot, en dat deed ik de voorbije weken met alle plezier. U las in de vorige bijdrage reeds dat ik aan de slag ben gegaan met de heggenschaar. De zoveelste strijd met de meest illustere ligusterhaag van West-Europa. Die staat rond mijn tuin en die ben ik deze keer voor de zeventigste keer te lijf gegaan. Hoe ik dat weet? Wij wonen hier sinds 1979, dat haagje werd in '80 geplant en vanaf 1982 snoei ik heel plichtsgetrouw twee keer per jaar deze groene hoeder van onze privacy. Van wat zuinig knipwerk, over doorgedreven handmatig snoeien evolueerde het voor- en nazomers kortwieken tot een veldslag met elektrische aangedreven wapens. Ik ben trouwens ook al aan de 'zoveelste' heggenschaar toe. 35 jaar op rij, telkens twee snoeibeurten, één in mei en één eind september: dat zijn er zeventig hé!!! Net op tijd gedaan: voor het kouder en eventueel vochtiger wordt.

En binnenkort mag ik ook niet te hard meer werken wegens verhoogd zweetrisico, wat op zijn beurt dan weer nadelig is voor de strepen op mijn lijf. Want die staan er weer, en nog wel op dezelfde plaats als begin 2010. Toen was er in mijn postprostatair bestaan voor het eerst sprake van bestralingen en mocht ik 33 keer onder de zonnebank. De man van Saturnus zag dat het goed was: het resultaat was bevredigend, edoch niet blijvend. Eind 2014 was de PSA weer gestaag opgelopen en volgde een tweede reeks: korter en intenser. Er werd gemikt op het borstbeen, en deze keer heel efficiënt. Bij latere controles bleek aldaar alles clean, maar moest er elders weer een brandje geblust worden. En dat gaan we nu doen: een nieuwe serie van 25, en opnieuw onder de gordel. Voorziene locatie: wederom Saturnus. Al voor de derde keer dus: word ik binnenkort ereburger? Ondertussen worden de achterliggende afspraken tussen het medisch en technisch personeel gefinaliseerd en kan mijn beschijningsprogramma fijn gesteld worden. Ik ben er klaar voor. Veel fietsen, heen en terug voor de sessies, een verDuveld dieet volgen en ervoor zorgen dat de lijnen het houden...