Sinds de laatste melding lijkt het erop of de weergoden zijn gaan beseffen dat het nu wel genoeg geweest is met de droogte en dat de hemelsluizen weer helemaal mogen opengedraaid worden. Nadat ik vorige keer op een flinke bui getrakteerd was moesten kledij en apparatuur even tijd krijgen om op te drogen. De foto's laten weinig aan de verbeelding over dacht ik. Nat, natter, natst... Ondertussen weet ik dat de stier, die tijdelijk uitgezet is in onze Polder,
Milo heet. En dat ie z'n opdracht zeer ter harte neemt. Blijkbaar zo goed dat hij van Natuurpunt een verlengd verblijf alhier kreeg aangeboden. Zou oorspronkelijk voor een viertal maanden ingehuurd zijn, maar baggert nu al meer dan drie kwartalen doorheen het Hobokense natuurgebied. Weer of geen weer, altijd op stap. Soms alleen, of zoals sinds kort samen met zijn vrouwen en kinderen. Soms diep verscholen in het bos, dan weer gewoon op pad zoals Uw dienaar zelve over gebaande wegen. Maar dezer dagen bijna altijd wazig dampend in de regen. Sterk ras, die Schotse laaglanders. Ook de kleine worden niet ontzien. Ze zijn nu zo'n tien dagen oud en volgen natuurlijk de groep, steeds in de buurt van hun moeder om daar bij regelmaat lekker vettige Galloway-melk te slurpen. Warmer dan het natte gras en smakelijker dan wat houtschors. December staat voor de deur, en als ik mijn eigenste dochters mag geloven komt -vooreerst nog natte- sneeuw onze richting uit. Dát worden dan weer andere prenten, hoewel de klissige kop van deze kleine ook al iets te vertellen heeft. "Waar ben ik hier terecht gekomen?" Ja man, regen en kou in de Polder...
Zou het er dan toch van komen? Is de lente in aantocht? Volgens de kalender nog een dag of tien, maar daar zijn we hier te lande nooit echt zeker van. Sinds onze terugkeer uit Senegal hebben we aan atmosferische omstandigheden zowat alles gehad wat er "under Hoboken skies" te rapen valt. Temperaturen van -12ºC tot gisteren een heerlijke +17ºC. Zon en blauwe luchten, maar wees gerust: ook een gesloten wolkendek met regen, sneeuw en mist is ons deel geweest. Hoewel er tijdens het weekend heel wat op de kijk- en doe-kalender stond was het toch vooral een eerste weekend terug thuis in de Polder. Goed moment uitgekozen om opnieuw de wandeldraad op te pikken. Droog, een flauw zonnetje en niet te koud. De wilgenkatjes maken hun opwachting. De grijs-witte toefkes puilen uit vers opengebarsten botten. Hét signaal is er, dit loopt niet meer fout. Eén zwaluw mag dan al de lente niet maken, op de wilgenkatjes mag U rekenen om het voorjaar aan te kondigen. En dan zijn er ook de Galloways. Lang heb ik niet moeten zoeken, het pad leidde als vanzelf doorheen de braamstruiken naar een deel van de kudde die met de kleintjes in herkauw-modus lag. De '70, '71 en '72 zijn ferm gegroeid en lijken wel geblondeerd met hun dikke wintervacht. Nummer '73 had ik ook al gezien, maar nog niet met een oormerk. En dan is er nu ook de '74: een nakomertje in deze dolle bende, maar hij/zij (ik weet het niet zeker?) trekt al flink mee op met de anderen. Beschikt over een charmant snoetje en dus heb ik er weer een fotogeniek model bij gekregen. Het doet deugd: weer thuiskomen in de Polder...
