BBB

BLAUWE BOMPA BEER. Waartoe een paar dagen aan zee ook al kunnen leiden? Staat bij één van de talloze kunstgalerijen op de Zeedijk in Knokke. Ooit in kleine versie cadeau gegeven aan Witse. Kleinzoon die ondertussen groot werd. Vandaag 14. HBD Wits'!!! Dan nu maar een foto van  een grote bompa beer voor de flinke vriend van Erik en Raf. Een heel bijzonder trio. Meer uitleg hierover enkel beschikbaar via PM. We hebben ondertussen zijn zus Joke uitgezwaaid bij haar AFS-vertrek naar de Dominicaanse Republiek. Een jaar lang de wereld bekijken en beleven vanuit een heel ander standpunt. Net als haar mama, oom en tante in de jaren '90. Na de heerlijk mooie woorden van "ons Bie" bij het vertrek van haar dochter doet de blauwe beer er goed aan  een moment van stilte in te lassen. Nooit fout om deemoedig een stap terug te zetten, te buigen en mee te genieten van zulke fijngevoelige teksterij. Gevolg: een tsunami aan empathische waardering en warme reacties op haar Facebookbericht. Geluk, tevredenheid, begrip en acceptatie. Chapeau!!! Losgelaten, napraten, beetje bekomen, weldoende siësta en op naar de volgende. We sluiten de dag af op het verjaardagsfeest van Katrijn. 40. Wens haar nog een deugddoende voortzetting en veel voldoening in het leven. Smeer uw kuiten maar in, "mevrouw"!! Het was een party om u tegen te zeggen. Wat zeg ik? Om "U" te roepen en te brullen, om in een babbel boven de dj-decibels uit te komen. Was nodig  om de laatste nieuwtjes uit te wisselen met andere Salamanca-bendeleden. Waren weer goed vertegenwoordigd. En daar bovenop een hele meute ex-collega's waarmee heer Polo het Instituut in Stabroek bevolkte. Daarmee moest nog veel doorgesproken worden. Hartelijk weerzien, deugddoende babbels, grappen en grollen, knipogen en bulderlachen. Alsof het gisteren was. Neen, ben er al acht jaar tussenuit. Da's lang. Niet te geloven. Merci voor 't feest Katrijn, en met velen afgesproken dat het niet zo lang meer moet duren voor we elkaar weerzien. Leven als een blauwe bompa beer. Een aanrader. 

Meet Some Beach Boys & Girls

DE ZOMER DOET er alles aan om nieuwe records te breken. De zon draait dol en overuren. Of net niet, die doet gewoon haar job: de hele boel opwarmen. En is er dan een beter moment voor ons Belgen om meteorologisch solair te pieken dan bij de start van de zomerse schoolvakantie? Klassieker kan niet. Het was er zaterdag "boenk" bovenop. Met op diezelfde zaterdag  een heel bijzondere bijeenkomst op het programma.  De beste vrienden van Shanthi en Bram, samen met hun dichtste familie. Hadden eerder in dit gezelschap een geweldige 40ste verjaardag gevierd. Maar ook het afscheid van Niké vorig jaar hebben we samen beleefd en getracht iets draaglijker te maken. Er bestond een band die alleen maar sterker werd. Zoiets laat je niet los. Mensen om je heen. Om samen te vieren, plezier te maken, maar ook verdriet te delen. En te helpen dragen. We leren samen te delen en te beleven. Afspraak in Scheveningen, een dag op en aan het strand. Een lange warme dag die deugd heeft gedaan. Met aan het eind een zonsondergang om in te kaderen. Blijft op mijn netvlies gebrand. Voor de zekerheid en tegen het vergeten een foto in de archieven van Marco Polo. Dank aan de meisjes die het initiatief voor en de organisatie van deze reünie op zich namen. En aan alle Boys & Girls die erbij konden zijn  op het strand. Het was meer dan goed.

Stilte en geen woorden voor...

één jaar geleden
dag op dag
verlies van een kind, mijn kleinkind
ongeloof, woede, pijn, verdriet
afscheid in familiekring
een jaar lang rouw
het is vaak stil in huis

één week geleden
een oorverdovend stille mars
ongeloof, woede, pijn, verdriet
weer een kind, een kleinkind

twee keer, twee keer anders
maar twee keer
stilte na de storm

Vecht, worstel en wring om gevoelens van verdriet in taal te gieten. Schiet tekort, het wil niet echt lukken. Het afscheid toen, het grote gemis en opnieuw die herinnering. Wou dat ik het schrijven kon, kort en klaar als in een emoticon-van-duizend-woorden.  Woorden doorheen wankele akkoorden, en zing. Bezing. Geef uitdrukking aan, verwoord en verwerk. De weg naar aanvaarding ook, maar niet te snel of al te overhaast. Erken de momenten van verdriet en geef ze de ruimte. "Lieve Niké, we missen je zo."

En in die leegte een glas water op de hoek van de tafel. Het is halfvol. 

Nog of weer halfvol, dan is er hoop...

R.I.P. Julie Van Espen

Wat een gruwel. Het feit op zich dat dit meisje vermoord werd en ouders voor altijd verder moeten "zonder". Maar bovendien de omstandigheden waarin dit "kon" gebeuren. Of justitie er in onze zogezegde rechtstaat weer een spelletje van mag maken. Los van het feit of de verdachte ook de werkelijke dader is... hoe kan het nog steeds dat iemand met zo'n strafblad toch vrij rondloopt. Omdat de beroepsprocedure steeds maar wordt opgeschort. Wie zorgt daarvoor? En een minister die het niet begrijpt maar er zich bij moet(?) neerleggen. We zijn echt wel kort van geheugen hier te lande. De Witte Mars al vergeten? Ruim 22 jaar geleden liep ik mee in Brussel. Er volgden beloften, maar weinig resultaten. Politieke verantwoordelijkheid is zwaar om dragen, maar als je het niet kan moet je niet naar die postjes lonken. Dit moest écht eerst van mijn lever. Pas nu is er plaats voor medeleven en ja: verdriet...

Josip 'Joske' Weber...

Hij heeft het niet gehaald. Net geen 53 geworden, en al overleden aan de gevolgen en complicaties van prostaatkanker. Het was dan ook even slikken vanmorgen. Ik had er wel al eerder "iets" over gelezen. Dat bleek meteen redelijk alarmerend nieuws, maar ik heb nooit vermoed dat het zo snel zou gaan. Ik zag Josip als een lotgenoot, ook getroffen in de diepe onderbuik. Maar er is dus duidelijk veel verschil. Heb ik dan echt het geluk gehad waar ik zo dikwijls naar durf te verwijzen? Of zoals mijn schoonvader zaliger placht te zeggen bij het kaartspel: "Tegenslag is ook slag, jongen..." Met al wat ik de laatste jaren gelezen heb raak ik steeds meer overtuigd van het feit dat het er bij de verdeling van de levenskaarten om gaat de zwarte piet niet in handen te krijgen. En als dat toch zo is, maak er het beste van. Misschien helpt een potje blufpoker, of gaan voor een solo-slim. Miserie-op-tafel kan ook, al klinkt het niet zo mooi. Heb altijd het meest genoten van een avondje met slechte kaarten, zelfs zonder te winnen maar ook niet helemaal ten onder te gaan. Helaas, wat niet kan zal niet gebeuren. Josip moest veel te vroeg passen. RIP 'Joske'...

"De Bende van Jef" gedenkt haar Held...

U hebt het allicht gemerkt, en er mogelijks ook van genoten: we hebben weer een volle week blogstilte achter de rug. Ben er -nog maar eens!!- tussenuit geknepen. "Knijpen", eentje van Johan "Bossie" Boskamp waarvan de ware betekenis mij nooit geheel duidelijk is geweest maar wat alhier gebruikt wordt om te melden dat de muizen ten huize Polo bij afwezigheid van kat & kater hun beste danskunsten hebben bovengehaald. Eén groot festijn moet dat geweest zijn. Wij dus weg en een eind terug in de tijd: de streek van Somme & Franse Maas, Thiepval, Verdun, Douaumont, Chemin des Dames en Voie Sacrée. Slagvelden, begraafplaatsen en getuigen van de verwoeste gewesten: les villages détruits... om er ondergedompeld te worden in de verschrikkingen van de Groote Oorlog. Dagenlang in het spoor van les poilus, de Fritzen, de Tommies, de Yankees en de talloze strijders van  andere, veelal koloniale origine. Verstilde getuigenissen van verschrikkelijke gruwel. Zouden daaruit toch lessen mogen trekken...

Maar nu terug in 't land en net op tijd om de klok te verzetten: van de keuken naar de slaapkamer, van de badkamer naar het bureau, van de gastenkamer naar de hall. Gelukkig doen enkele van de moderne apparaten dat geheel zelfstandig en zie ik op de radio-, televisie-, elektrische oven- en autoklok dat we een uurtje langer te gaan hebben vandaag. Het winteruur is er terug: misschien voor de laatste keer?

Hij zou vandaag 73 worden...
Maar hij blijft voor altijd 52, daar kunnen we niet omheen. En ook hiervoor zijn we net op tijd terug. Om het memento aan Jef levendig te houden en te delen met zijn vele familie, vrienden en kennissen die na 21 jaar nog steeds het grote gemis maar ook de warme herinneringen aanvoelen. De foto's, teksten, reacties en andere likes op de verschillende sociale fora spreken nog steeds boekdelen. Jef: mens, coach, teacher, monument... Tot hiertoe ging het voor mij in decennia: kende hem ruim tien jaren, daarna tien jaren voor de eerste mededelingen op de blog verschenen, en nog eens tien voor de volgende vermelding er kwam. Heb mij voorgenomen om niet meer zo lang te wachten. Begin ook door te krijgen dat elk jaar er één is, en om mijne grote vriend en mentor te eren lijkt mij dat vanaf nu de aangewezen regelmaat. De Bende eert haar Held. Hij zal het geweten hebben...

Nieuws (van)onder de zon...

Neen, er staat geen woord te weinig in de aanhef. Eerder eentje teveel zelfs: de zon neemt hier bij het einde van de "grote vakantie"... een dagje vakantie. Vorige dagen was het nog genieten van hoogzomerse temperaturen, net niet puffen. Heerlijk, en op een fantastische lokatie. En dan betrok de lucht en ging het gisteravond zowaar regenen. Hadden ze hier al heel lang niet meer meegemaakt. Ben ik toch iets te overtuigend gaan "regendansen" om Yves, de 80-jarige eigenaar van de camping, een plezier te doen? Het is dus van de eerste keer goed raak geweest: een halve nacht hemelwater en nu ruim tien graden minder op de warmtemeters. Dan maar een blogske in elkaar boksen. Het twee weken-WiFi-abonnement werkt hier prima. Zelfs op ons eigen terras, en dus... geraakt ook deze Ruimtevaarder op een Zotte Morgen tot Aan de Meet. Want daar gaan we het vandaag mee doen. Toen we een kleine week geleden op weg naar de zon nog even Radio 1 binnen bereik hadden was er een zoveelste warm-up te horen voor de Lage Landenlijst, een top 100 van het betere nederlandstalige lied. U weet wel, liedjes die wegens beklijvende toonzetting en dankzij gemakkelijk verstaanbaar en kwalitatief hoogstaande verwoording van feiten en gevoelens o zo vast in het kopje blijven hangen. Voorkeuren kenbaar maken mag middels het inzenden van een zelf samengestelde Top Drie. Ging ik hier snel even doen, maar dat bleek onwaarschijnlijk veel moeilijker dan het eruit zag. Dus zou ik proberen de opdracht om te keren, en ging ik op zoek naar te deleten nummers: onbemind wegens onbekend leek een eerste optie, maar duidelijk niet de goede. Toen ik eraan begon, de lijst overliep en zo'n voor mij nobele onbekende ging aanklikken zat het spel pas goed op de wagen. Vakantietijd zat om te luisteren, én... mooi gedaan van het redactieteam: op dezelfde pagina de lyrics onder ogen te krijgen, te houden en mee te volgen. Heb nog ontdekkingen gedaan, en dan lijkt er van kaf nog nauwelijks sprake. Blijkbaar is des Polo's liefde voor het nederlandstalige lied zo groot en het aanbod in deze lijst zo goed dat een rationele keuze niet te maken valt. Klopt natuurlijk ook: hier komen emoties en buikgevoel aan te pas, en al helemaal geen wetten of praktische bezwaren... Niets heeft mij er dus van kunnen weerhouden om Raf & Mich - Kommilfoo op één te zetten. Niet zozeer de ruimtevaarder zelf dan wel zijn vertrek, van school maar ook "van hier tout-court", hakt er bij mij stevig in, net als het overschrijden van de aankomstlijn met en door Raymond. Zal ook ik blij zijn aan de meet? Of herneem ik net als zovelen mijn zotte zorgen, op het ritme van de zotte morgen? Met dank aan Zjef Vanuytsel. Het zot gaat er wat af met de jaren, de meet komt sowieso dichterbij en die ruimtevaarder... daar wil ik nog wel eens een klapke mee doen!

Damjèn - Domien - Domienator...

Hola zeker, hier moet alles en iedereen voor wijken. Stante pede: aandacht en plaats voor deze topper. Jà, het is een teamprestatie en néén, hij heeft het natuurlijk niet alleen gedaan. Niet deze keer, en ook niet de vorige keren. Maar hij heeft (zeker dit seizoen!) al zo dikwijls een beslissende vinger in de Brusselse pap gehad. En hij wordt van hogere bondshand al genoeg genegeerd en onderschat. Hoog tijd dat hij nog eens de positieve waardering krijgt die hij verdient. Moest het bij de verkiezing tot speler van het jaar afleggen tegen twee goeie spelers, maar absoluut niet de klasbakken die voor peper en zout op de basketschotel zorgen. Waar is de tijd dat er van enig gezond Antwerps chauvinisme sprake kon zijn in het journalistengild? Neen, dan maar iedereen mee in de mantra van de bondscoach. Uit diens hand moeten onze persjongens tijdens de komende Europese campagne trouwens weer eten en dus leggen ze hem en zijn tunnelvisie zo weinig mogelijk in de weg. De creatieve vista van Domien Loubry zal nooit passen in het enge keurslijf dat EC zijn selectie nog steeds wenst aan te meten. Dan maar geen nationale ploeg, de eer aan jezelf houden zou ik zeggen. Een mooi compliment las ik bij een van mijn Facebook-vrienden: "Wat kan (belgisch) basketbal mooi zijn als het gespeeld wordt door Domien, en niet door een paar ongemotiveerde Amerikanen..." Niks tegen Amerikanen en zeker niet veralgemenen, maar hierbij heb je een punt DD. En nu op naar de Finals, Domienator: met evenveel passie en emotie...

6 april 1974...

Het is 'vastgelopen' suffen op een stille zaterdagochtend in april. Ik zit wat te staren naar de koude as in de open haard. Vergeten werk na een laatste vuurtje op een kille lenteavond. Beelden en gedachten. Parijs, Brussel, Nice, Berlijn, Londen, Sint Petersburg... Stockholm. Wat en/of wanneer is het volgende? Aleppo, Kobani, Raqqa, Kirkuk, Bagdad, Homs... Ook aan die andere kant dezelfde vraag: "De volgende...?!" Wat ga ik mijn kleinkinderen nu weer vertellen? Worden dit onderwerpen van gesprek met onze eigen kids? Misschien toch maar dit boek eens bovenhalen en prentjes kijken. Niet vrijblijvend. Graffiti van Banksy. Straatkunst met een mening. Eindelijk mijn kans gegrepen en de overzichts-tentoonstelling in de Antwerpse Stadsfeestzaal bezocht. Deze catalogus van zijn werken heb ik gekocht in de giftshop. De moeite waard. Ook hier zegt elk beeld meer dan duizend... maar de bijschriften hebben evenzo hun waarde. Deze bijvoorbeeld, naast de Madonna & Kind met bomgordel, dekt veel zoniet alle actuele ladingen: "There are two main reasons for starting a war and one of them is religion. But there is only one goal, which is money." En is de huidige terreur daar dan de uitloper van? Zucht...

Ondertussen valt er via-via een zwaar bericht in de email-box. 'Slecht' nieuws over de tienerzoon van een goeie vriend. Als het dan over de fysieke gezondheid gaat is kanker nooit veraf. Kanker dus, harde noot om te kraken. Voor de reactie heb ik respect: moedig en dapper de lange chemokuren tegemoet. Sterkte kerel, "Yes you can!!" Sterkte ma en pa & broers, "Stay Strong Together!" Ik hou contact Pol. Zucht...

Polo & Pola van hun en onze kant waren deze week dan weer toe aan een 43ste kaarsje op de huwelijkstaart. Waar hebben we dat verdiend? Aan elkaar allicht, en aan het nodige water in de wijn. Bij tijd en wijle wat olie op de golven, wetende dat er na regen veelal zonneschijn komt. Een kerk die we zoveel mogelijk in het midden trachtten te houden, en niet te vergeten de vele vijven en zessen die daaraan te pas zijn gekomen. Misschien is dit wel ònze Parijs-Roubaix: de langste koers van ons leven met af en toe een kasseistrook, met of zonder stof of modder. Een Carrefour de l'arbre waar we veilig zijn overheen geraakt, jonge supporters langs de kant en bij regelmaat een zonnetje en wind in de rug. We zijn nog lang niet aan de velodroom, dus aan sprinten wordt nog niet gedacht. Rustig verder, op ons eigen tempo: dan breekt het lijntje niet. En het startschot? Dat werd gegeven op 6 april 1974...

Life is like a box of chocolates...

Aangezien U zo massaal present tekende om de lang verwachte publicatie te lezen en van fijne reacties te voorzien voel ik de waardering van Uwentwege ook als een uitnodiging en oproep om toch maar niet te lang te wachten met het schrijven van een vervolg. De gelegenheid doet zich blijkbaar sneller voor dan verwacht en met plezier heb ik plaatsgenomen aan het klavier. Dikke regendroppels vallen al enkele uren in grote getale op en over mijn polderstulp. Goed getimed: ik had maar net de buiten-kerst-verlichting opgeborgen als de eerste vlaag het regenoffensief inzette. Het wordt volgens weerman Frank en zijn kompanen een stevig stormweekend. Springtij, neerslag in allerlei vormen en bovendien gaan ze boven onze hoofden ook nog eens warm en koud blazen. Heel hard blazen zelfs. We zijn verwittigd en zullen er rekening mee houden. Vandaag, morgen en zelfs overmorgen nog...

Hoe anders dan bij de aanloop naar de kerstdagen, toen deze triplette van Santa's ten huize Polo gemoedelijk maar ook heel keurig in de rij hun opwachting maakten bij kerstboom één. Hun zou het worst wezen, en de lichtjes werkten op de timer. Alles onder controle. Weet U, deze drie draag ik op aan mijn collega-plussers en ex-collega's van PITO waarmee ik gisteren weer fijne uren doorbracht tijdens de nieuwjaarsreceptie. Het zat een beetje verdoken in de aanhef van de vorige blogpost, maar het heeft mij meer geraakt dan ik ooit had kunnen vermoeden. Na vijf jaren pensioen mis ik het werk absoluut niet en zelfs het gemis aan dagdagelijkse omgang met de mensen van tafel één, de LO-collega's, de jongens en meisjes van het secretariaat en de poetsdames heb ik zonder veel problemen kunnen verwerken. Maar het oprechte gevoel dat er nog steeds is bij een weerzien zoals gisteren, dat doet mij wel iets. De verhalen over wie wat ondertussen heeft meegemaakt, hoe het gaat met de kinderen, de eigen gezondheid, hoe hard de ene nog steeds moet knokken in een poging om de kanker te overwinnen terwijl een ander door het oog van de naald, en zijn geluk niet op kan. Een nieuwe heup, de zoektocht naar een andere woonplaats, een herstelperiode na een of andere ingreep. Iedereen heeft zijn of haar verhaal en net daardoor voelen de knuffels nog warmer aan, is de ontmoeting nog intenser en groeit er een verbondenheid die er vroeger niet leek te zijn. Strange... Ook zij die nog aan de slag zijn, zij die het dichtst bij mijn generatie aanleunen, en met veel goeie moed de gevolgen van de zoveelste onderwijshervorming blijven trotseren. Ze doen hun best, maar het wordt moeilijker. De spelregels zijn voor de zoveelste keer gewijzigd. Minder plezant dan vroeger, en zelfs wie nooit enige krimp wilde geven geeft nu signalen dat het 'moeten' zo zwaar begint te worden. Voor hen zijn deze chocolade bollebozen...

Hopelijk hebben we er allemaal wat aan en kunnen we met de morele steun van deze drie kabouters ook onze rug weer rechten en zwaaien met het handje. Om met wat extra veerkracht het pad van 2017 in te slaan en daar onze sporen na te laten. Net als de streepjeskat van de buren wanneer ze door de eerste sneeuw over ons terras kwam gelopen. Niet in het voetspoor van, maar een eigen pad bewandelt. Een droom? Misschien wel, maar dan één waarvan ik hoop U en ik tenminste een stukje kan realiseren. Zou mooi zijn, toch?!
Ik hoop het van harte en dat ieder voor zich de nodige smiles kan opbrengen wanneer de kansen keren of er weer eens tegenwind opsteekt. Als 'life' nog steeds 'a box of chocolates' is, de heer des huizes bij hoge regelmaat langs kerstboom één passeert, zijn drang naar het zoete niet kan bedwingen en 'you never know what you're gonna get'... dan moet ook de laatste van de chocolade Mohikanen het loodje leggen. Maar niet zonder een brede 'smile'. Zodat ik toch weer bij m'n favoriete lijfspreuk terecht kom: "We kunnen niet alles hebben en al helemaal niet alles tegelijk", maar denk eraan: "Carpe that fucking Diem!!"

TOP TOP12 - #09 2016

Hevige smog houdt China in zijn greep. Code rood door smog. China gebukt onder dikke laag smog. Pollutie in China. Scholen gesloten en vliegtuigen aan de grond. China overschrijdt 30 keer de WHO-norm voor fijnstof. En toch: New Delhi, waar de smog nog erger is dan in Peking! Tussen bedreigde maar tegelijk ook druk bezochte kerstmarkten, foute en/of voortvluchtige verdachten toch  aandacht voor die andere dreiging: de milieuverontreiniging. Vieze boel, en dus vraag ik: "What happened in Salamanca?" 

torens in de mist
kan niet altijd zomer zijn

grijzigheid is troef

#DE NIEUWE KATHEDRAAL - SALAMANCA (ES) -  MP

De knallers van het weekend...

Hoewel we alweer volop midweeks leven, en de eerste winterkou over ons heen gekregen hebben, wil ik U nog melden dat er een weekend vol prachtige ontdekkingen achter mij ligt. Ik zet ze even op een rijtje. Een kort edoch zeer waardevol rijtje. Het begon zaterdag met een uitstap naar het Leuvense Museum M. Op zoek naar Utopia. Met kaartjes voor een geleid groepsbezoek. Waar die zwaar gecrashte maar ondertussen weer redelijk herstelde Cera-aandelen van coöperatieve aard nog goed voor zijn. Wij dus op weg, met op de autoradio de Klara Top 100. Ook daar doen ze mee aan de lijstjes-najaarshype. Zeer genietbaar trouwens, net als het bezoek aan het museum. Het startte allemaal wat warrig, we misten een eerste uitleg,  maar met ons gekend doorzettingsvermogen maakten we een vloeiende inhaalbeweging en werd het steeds beter. Boeiende uitleg en spannende verhalen bij prachtige schilderijen, tapijten, beeldhouwwerken en postuurkes, miniaturen en eerste-druk-exemplaren, gebruiks-, studie- en wetenschapsmaterialen. Mooi en hoe langer ik erover nadenk, hoe beter ik het nog ga vinden. Merci Thomas, in Uw geval geen "less is more", en al evenmin een "more is less". Hopelijk is er "more to come": meer van dat, zo'n tentoonstelling smaakt naar nog veel more. 

En dan opnieuw de auto in en terug naar Watermaal-Bosvoorde. Naar de ISB, International School of Brussels. "Wat had hij daar verloren?" hoor ik U denken. Niks verloren, wel gaan delen in de warmte van de Belgische Special Olympics-familie. 'Ons klein' (op deze foto dan weer letterlijk te nemen tussen Thomas Van Den Spiegel en Kris Cuppens) loopt al enkele jaren mee als toegewijde vrijwilliger in het basketbal-compartiment van deze organisatie en weet haar enthousiasme ook op haar ouders over te dragen. Iedere keer een fantastische belevenis: wat een sfeer op en rond het terrein. En allemaal winners: deelnemers, coaches, vrijwilligers, begeleiders. Vraag het aan scheidsrechters die bij het Special Olympics en Unified gebeuren betrokken raakten: een heel toffe ervaring die je niet meer los laat. Aan het einde van een succesvolle tornooidag mocht Anke ook nog haar handtekening plaatsen onder een charter waarmee ze zich vanaf nu ook als Ambassadrice aan Special Olympics Belgium verbindt. Proficiat meid, knap werk!!!

De volgende dag lag heer Polo een half etmaal op apengapen. Zondag: Jos- en rustdag! Het was dan ook een flink uit de kluiten gewassen uil die ik na de middag heb geknapt. Net goed om mij weer helemaal op te laden en klaar te zijn voor eindelijk weer een uurtje op de homeo (voor de nieuwkomers: de hometrainer die alleen gebruikt wordt om tv en/of video te kijken!) Heer Polo is dus - in  meerdere schijven - nog eens begonnen aan Coppola's Godfather Trilogie. Na het lezen van Petra Reski's boek afgelopen zomer kijk ik totaal anders naar dit maffia-epos. Maar goed, daar gaat dit derde punt niet over. Wel over wat ik blijkbaar gemist had in de finale van die Klara Top 100. Voor deze jongen de absolute ontdekking van het weekend. Voor kenners zal het misschien geen verrassing geweest zijn, maar ik had nog nooit gehoord van Arvo Pärt, noch van zijn muziek. Nu wel natuurlijk, en ik ben helemaal verkocht.  Spiegel im Spiegel op nummer twee. Ongelofelijk mooie muziek waarmee ik een hele poos ga verder kunnen. Ik durf hier af en toe wel een aanbeveling geven, wel eens zeggen dat iets echt de moeite waard is, maar U hebt mij hier nog niet kunnen betrappen op het uiten van een verplichting. Bij deze de eerste uitzondering: op de blauwe "Spiegel im Spiegel"-link hierboven moet U absoluut een keer klikken. En dan moet U die muziek eens beluisteren, tot U nemen en savoureren. En laat me dan bij gelegenheid maar weten wat U ervan vindt...

Le 14 juillet 2016...

Vult U het zelf maar in. Mij ontbreekt de fut, de inspiratie, de moed en de goesting om hier een stukje over te plegen. De grijze "smalle foto"reeks krijgt een onverwacht einde. Er stond iets anders in de draft. Dat kan nu niet. Ik ben het eigenlijk beu. Weeral. Opnieuw spuugzat en kotsbeu. Voel me mottig, misselijk, en kwaad ja: heel kwaad...

Soms moet een mens wat geluk hebben...

Of is wat hierboven staat in de gegeven omstandigheden een te wrange boutade die 'hier en nu' niet op haar plaats is? Vanaf nu worden meningen en desbetreffende uitingen driewerf tegen het virtuele internetlicht gehouden en op alles en nog wat gescreend en beoordeeld. Hopelijk meet U mijn schrijvelarijen niet met een al te streng correcte, noch orthodoxe maatstaf en blijft verder lezen een optie. Zo niet, dan mag U van mij deze blog terug sluiten en komt U later maar eens terug. Als de zaken weer wat bekoeld zijn en we het (hopelijk) weer gewoon over en weer over het weer kunnen hebben. Of iets van dien aard...
De voorbije week zou het mij allicht te zwaar gevallen zijn om blogwaardig uit de hoek te komen. Hier was geen plaats om te relativeren en tegelijk werd elke discussie en afweging door iedereen en elk medium ten top gevoerd. Het is er dan ook naar: 'heel den bataklang' van aanslagen, terreur en klopjachten, met daarbij afgelaste manifestaties, persconferenties over noodtoestanden en oorlogsverklaringen...
Dat en de bijhorende stemmingmakerij maken dat het leven even niet meer hetzelfde is.
'Gelukkig' was er die 5 prenten-nominatie. De fotoselectie en digitale verwerking was al een week eerder gebeurd, en de bijhorende teksten heb ik die bewuste vrijdagavond in volledige afzondering uit mijn blogmouw geschud. De kladjes stonden vers in de wachtlijst, de titels waren op originele(!) orde gebracht, toen ik de eerste berichten opving over Parijs...
Daar gaat die week dan. Geprogrammeerde publicaties. Full-automatic, net als de wapens.
Verder pogen om het hoofd leeg te maken, de dingen op orde te houden. Met dank aan Raymond VhG:
In mijn hoofd is alles heel eenvoudig..."

Citaten op de boterham...

Heb mijn lesje weer eens geleerd: schoenmaker blijf bij je porseleinwinkel en hou je bij de dingen die zich op relativerende wijze laten behandelen. Met een lach en een traan, maar vooral met een lach. En die kan er met de huidige vluchtelingenproblematiek niet meer af. Een meer dan delicate kwestie met te veel invalshoeken en uiteenlopende standpunten bij de vleet. Cijfers, statistieken, aantallen en bedragen... het weekend stond er bol van. Alles en iedereen kan om en om en tegen elkaar gebruikt worden. Ik snap er de ballen meer van! Moet ik dan toch op de loop voor de actualiteit? Misschien wel voor een gedeelte ervan, met in gedachten de eindrepliek van Guy L op mijn vorige post. Hij die het wel eens meer, of zelfs meestal, op een doordacht nuchtere en gebalde wijze weet te verwoorden: "Ik vrees dat die kleuter het slachtoffer is van een zeer bedenkelijk mensdom. Bah!"

Vluchtelingen in konvooi, per trein of op de bus en ontevreden landbouwers die met hun tractoren Brussel overrompelen. Ons 'moemoe' placht reeds in de jaren 60 van vorige eeuw 'The Golden Sixties', bij regelmaat en hoofdschuddend door de gang te lopen waarbij ze haar commentaar op lokale en mondiale toestanden meestal afrondde met: "In wat voor ne wereld leven we toch tegenwoordig..."
Dat was toen zo, en dat is nu -ruim 50 jaar later- nog steeds zo, moemoe! We zullen het ermee moeten doen. En ik maak van de gelegenheid gebruik om na Guy L ook Aloysius I te citeren bij zijn reactie op dezelfde eerder genoemde publicatie: "Hoe dit zal eindigen valt absoluut niet te voorspellen."

Dit gezegd en geschreven zijnde mag ik U melden dat ook volgens heer Polo onze nationale sjotters er weer serieus hun voeten aan geveegd hebben. Wanneer gaan die eens waar voor hun geld leveren en spelen volgens hun capaciteiten? Binnenkort een mars op Brussel van ontevreden voetbalsupporters?
Gelukkig hebben we nog de Belgian Lions, onze nationale basketbalploeg, die op het EK met een 2 op 3 meer dan behoorlijk presteren en vandaag 'geschiedenis' schrijven door topploeg Litouwen te verslaan. Het was op het nippertje, in de laatste fractie van de allerlaatste seconde. Bovendien was het  geen matte 1-0 na een slaapverwekkende match maar een schitterende 74-76 na een zinderende wedstrijd!!

"Brood en spelen."
Ook zonder citaat blijft dit gegeven door de vele eeuwen heen staan als een huis...

Vluchten kan niet meer...

Kan het nog erger?
Moeilijk om daar een uitspraak over te doen?
Ik kan er alleszins niet op de alhier gangbare wijze over communiceren, luchtigheid is nu niet op zijn plaats. Een foto als deze ontneemt ons het recht om wat dan ook in deze context te relativeren. U hebt het allemaal gezien op televisie, in de krant, op websites en sociale media alom. Dit jongetje wordt voor 2015 het beeld van de wanhoop. De golf van miserie die de Middellandse zee en de Balkan overspoelt had al vele gezichten, maar dit hakt er heel stevig in. Veel eindredacteurs hebben een duidelijke/juiste keuze gemaakt door deze getuigenis van oneerlijke ellende op de voorpagina te brengen. Er worden pagina's commentaren en beschouwingen geleverd, nieuwsbulletins brengen verslag ter plaatse en praatprogramma's voeren getuigen en experten aan. De toestand wordt met de minuut erger, maar een rondetafelgesprek bij hoogdringendheid kan blijkbaar niet voor 9 september en het Europese 'spoed'overleg komt er pas op 14 september. Wat moet er eerst nog gebeuren? Er was al het kind in de sporttas, dat toen nog in leven was, nu deze kleine op het strand van Bodrum. Willen we onze vakantieherinneringen niet laten vergallen? Verwachten we heil van de Emiraten? Natuurlijk moet Assad zelf bakzeil halen en z'n eigen bevolking niet blijven vermoorden. IS tiert welig op die mesthoop van onmenselijkheid. Het enige wat de burgerbevolking daar nog kan is vluchten voor de oorlog.  En dan is het nu aan ons. Of willen 'wij' de geschiedenis ingaan als de "Wir haben es nicht gewusst 2.0"-generatie? Wij mogen niet meer wegkijken, wij kunnen daarvoor niet meer vluchten...