"Tot morgen..."?? of "Tot morgen...??" want er is wel degelijk een verschil.
Het slotwoord van mijn vorige post roept geheel conform het aanvankelijke opzet van deze blog om de nodige korrels zout. Laat 'morgen' voor wat het was, rits een paar extra blaadjes van de scheurkalender en zet U 'vandaag' maar weer rustig neer om samen met mij enkele des mensen ergernissen onder de loep te nemen. Drie kerels wiens acties mij zonder Omeprazole 20 allicht een heleboel oprispend maagzuur zouden bezorgd hebben. Niet dus, want gelukkig heb ik mijn 'pillekes'.
Beginnen we bij de man van de 800.000 voorkeurstemmen. Dat lijkt en is al lang geleden, maar niet weg te branden uit het collectieve geheugen. De heer
Leterme, want daar gaat het hier over, heeft zich voorzien van een extra schnabbeltje. Naast OESO en IDEA mag hij vanaf nu ook "Volkswagen" als sponsor op zijn vrijetijdspolo's plaatsen. Dat hij zich daar gaat bezighouden met de duurzaamheid van bedrijf en producten mag U ook lezen als: ze hadden een schoenmaker nodig die bij de leest kon blijven, m.a.w. niets beter dan een sjoemelaar om met de sjoemel-software aan de slag te gaan. Geen Marseillaise meer, geen verkoop van Fortis, geen uit de handen gelopen sms-hes of tweets meer: vanaf nu sjoemelt Yves zich rijk bij de Duitse autoconstructeur VW. Zoiets gaat natuurlijk niet onopgemerkt voorbij en de eerste gevolgen zijn er al: meer meisjes dan ooit kiezen voor autotechnologie. Als dat maar goed komt...
Blijven we voor het gemak in de partij-politieke buurt, dan valt niet te ontkennen dat glamour-boy
De Crem ook zijn best doet om bij te blijven. Hij leert zijn lesje in Harvard. Zes weken in de Business School aldaar. Bij het begin van het parlementaire jaar schittert hij door afwezigheid. Naast zijn uiterst verzorgde uiterlijk de enige manier waarop hem dat nog lukt. Van werken moet hij het niet hebben, zeker niet nu hij op een uitgerangeerde plek in de regeringsploeg terecht gekomen was. Doet mij denken aan leerlingen die herhaaldelijk de start van het schooljaar misten omdat ze nog op reis/vakantie waren met of naar de familie. Mooi hoor. Ik had wel het gevoel dat zijn partij net iets te snel in de bres sprong: hij betaalt die bijscholing wel zelf. Heeft hij dan ook zes weken verlof zonder wedde genomen...?
Nog veel straffer is natuurlijk de 'move' van
ING. Na een weekend verstoppertje spelen volgde hun D-Day op de voorbije maandag: de helft van de 1200 kantoren in België worden gesloten en ruim 3000 personeelsleden verliezen hun job. Zoveelste bancair bloedbad denken we dan, ondanks de 600 miljoen winst in de eerste helft van het jaar. Om de return voor de aandeelhouders hoog genoeg te houden en zelfs ruim aan te zwengelen volgen de hoger genoemde besparingen en ontslagen. Maar één ding kan dan weer wel: de CEO heeft zichzelf kort voordien nog een flinke weddeverhoging toegekend. Maagzuur hé...?!!!
Gelukkig was er ook leuk nieuws te rapen deze week. Hoewel er enig kunst-, vlieg- en plakwerk bij te pas is gekomen om de montage op een ordentelijke wijze presentabel te maken kan dit beeld weer bogen op de meer dan duizend woorden-status. Om het lauwe popen-bestaan naar een hoger niveau te tillen moet zijn entourage bij regelmaat heel inventief uit de pontificale hoek komen. En dus was het weer 'bingo' in Vaticaanstad. Getooid in een Capri Denim Overall en een weinig verhullend t-shirt werd dit model opgevoerd tijdens een soort 'Meet and Greet the Pope' en trok daarbij meer dan de aandacht van Zijne Geiligheid. De brave man kwam ogen tekort om al dat weelderigs te aanschouwen. Je zal maar Franciscus heten. Dan nog liever Thomas: die zou zijn eigen ogen niet geloven en zeker eens voelen of dat alles wel echt en authentiek was. Maar goed, ik denk toch dat ze zich van society-party vergist had: ze moest natuurlijk bij Boonga-Boonga Berlusconi zijn. En dan kom ik weer bij de eerdere items van dit bericht terecht: veel minder 'leutig' dan dit laatste...
Om de zaken duidelijk te stellen ben ik U betreffende de voorbije week nog enige toelichting verschuldigd. Het vakantiehuis hadden we gehuurd voor één week. Het Paasweekend brachten we door met kinderen en kleinkinderen, daarna een dagje met z'n tweeën en toen kwam er heel schoon volk op bezoek. Aloysius Primus "De Wijze", die uit de kleine-lettertjes hoofding van deze blog, kwam ons met zijn eigenste Maike de twee volgende dagen gezelschap houden. Daar ga ik geen tekening bij maken, de foto spreekt boekdelen en zegt uiteraard weer meer dan... Alleen dit: "Waar ik liep langs Vlaamse wegen, kwam ik om de haverklap de Wies tegen." We zaten samen op hetzelfde College, de Rommeshoef, maar niet in dezelfde klas. Paar jaar later trof ik hem in Leuven als medebewoner van eenzelfde studentenhuis, de Péda van de Redempterroristen in de Brabançonnestraat. Andere studierichting, maar buiten de uren wel veel contact en bij regelmaat samen naar het voetbal kijken in de tv-kamer. Tijdens den blok en de examens spendeerden we (bijna té) veel uren aan het WK 1970. Onze Belgen hielden het - mede door heimwee - niet zo lang vol ginder in Mexico, dus daar kunnen we het niet op steken. Maar 17 juni 1970 staat voor altijd in ons beider geheugen gegrift: halve finale Italië - West-Duitsland. 
De wedstrijd van de eeuw? Ik noem het liever "De verlengingen van het millennium". Wij waren al aan de klim naar onze kamers begonnen toen we beneden Georges Leekens, Broeder Bob e.a. nachtuilen hoorden brullen bij de late gelijkmaker van de Duitsers: 1-1 en extra-times. Wij terug naar beneden, al goed maar. Dit is het enige voetbalspektakel waarover ik nooit had willen horen vertellen zonder het zelf te hebben gezien. Vandaar misschien deze al te brede aandacht, edoch: kijk en lees zelf en zie waarom wij er zo lyrisch over doen. Maar ik had het over zijne pauselijke hoogheid, Aloysius Primus, wiens levenspad ik nog een derde keer zou kruisen en dan voor vele jaren. We werden collega's op PITO, het instituut dat ons beide nog nauw aan het hart ligt. Geen uitweidingen daarover, behoudens dit: in 2005 zette de heer A.V.O, de Wies, zijne pontificale eminentie Aloysius Primus, mij - heer Polo - op weg naar wat nu in een tweede stadium reeds de "Meer" Mededelingen van Marco Polo zijn geworden. Met andere woorden: hij leerde mij bloggen. Zomaar uit de losse pols, zij aan zij in het leraarslokaal van dé PITO. En dat vrienden, dat verdient een pontificaal zonnebloemetje. Morgen meer over wat er zich tijdens onze ontmoeting op Hollandse bodem zoal heeft afgespeeld...
