Meet Some Beach Boys & Girls

DE ZOMER DOET er alles aan om nieuwe records te breken. De zon draait dol en overuren. Of net niet, die doet gewoon haar job: de hele boel opwarmen. En is er dan een beter moment voor ons Belgen om meteorologisch solair te pieken dan bij de start van de zomerse schoolvakantie? Klassieker kan niet. Het was er zaterdag "boenk" bovenop. Met op diezelfde zaterdag  een heel bijzondere bijeenkomst op het programma.  De beste vrienden van Shanthi en Bram, samen met hun dichtste familie. Hadden eerder in dit gezelschap een geweldige 40ste verjaardag gevierd. Maar ook het afscheid van Niké vorig jaar hebben we samen beleefd en getracht iets draaglijker te maken. Er bestond een band die alleen maar sterker werd. Zoiets laat je niet los. Mensen om je heen. Om samen te vieren, plezier te maken, maar ook verdriet te delen. En te helpen dragen. We leren samen te delen en te beleven. Afspraak in Scheveningen, een dag op en aan het strand. Een lange warme dag die deugd heeft gedaan. Met aan het eind een zonsondergang om in te kaderen. Blijft op mijn netvlies gebrand. Voor de zekerheid en tegen het vergeten een foto in de archieven van Marco Polo. Dank aan de meisjes die het initiatief voor en de organisatie van deze reünie op zich namen. En aan alle Boys & Girls die erbij konden zijn  op het strand. Het was meer dan goed.

Loslaten...

De langste dag van het jaar zit er weer op, dus staat die kortste nacht onherroepelijk voor de slaapkamerdeur. Moment om even bij stil te staan en daarna te laten voor wat het is. Pas nog geleerd tijdens enkele uitzendingen van De Columbus: Columbussen, loslaten, Colum bussen, los laten. Doe mij ook maar een portie Column bussen, pogen om gedachten in schrijfsels los te laten.

Komt mooi uit op deze allereerste zomerdag. En ook dat een sfeervolle foto vlakbij huis kan gemaakt worden. Nog maar eens die achtertuin met een intrigerende first summer sunset. Ook een vleugje Fleetwood Mac: Go your own way. Waarom ook niet? "Loslaten 2.0" en verder geen commentaar. Wordt het nu trouwens te warm voor.

Wat april mij bracht......

Eind vorige maand stonden deze beelden in de wachtrij. Van wat april had achtergelaten op mijn netvlies. Voer voor deugddoende herinneringen. Een zondagse familiewandeling tussen de Haspengouwse appelbloesems. Nog net op tijd. Geluk én weergoden waren met ons. In overdrive zelfs, we beleefden een hoogzomerse dag in april. Als dat nog niet bestond, dan weten we vanaf nu wel beter. Zweten en puffen op de boomgaardhellingen, bijtijds wat schaduw opzoeken en zeker genoeg drinken. Water...

Zomer in april is als strovuur. Kan snel hoog oplaaien, maar vaak dooft het al even rap. Dat bleek ook zo tijdens een weekje "er-gewoon-even-tussenuit" in De Haan aan Zee.  Niks meer te heet, wolken bij de vleet. Wind en af en toe wat regen. Wat mag een Belgische toerist in eigen land nog meer verlangen? En weer wandelen: doorheen de bossen, in Oostende, maar vooral langs het strand. Uitwaaien als in ver vervlogen tijden, ondertussen kijkend naar de zee, de golven, de wolken. En de strandpaal, de laatste  van een uitstervend ras? 

Terug thuis, eerste ochtend in de Polder. Massa's regenwater van de voorbije dag en nacht zoeken hun weg hogerop. Nevels à volonté en grijze lucht alom. Was dat al een voorteken van somberder tijden? Heb er toen niet echt bij stilgestaan. Laat liever geen doemdenken toe, maar het is een feit dat de boel er sindsdien niet aangenamer op geworden is. Hoofd boven water en de blik vooruit, met af en toe een oogje op deze rustgevende natuurfoto's. Het lost eigenlijk niks op, maar geeft me wel weer  ademruimte. Opnieuw op naar mei...