Uitzonderlijk weinig nieuws...

Een van god vergeten gat aan de Montenegrijnse kust. Vliegen op Tivat -nog nooit van gehoord,  een uurtje bussen inclusief een 5 minuten-veerpont en dan naar het einde van de wereld. Ver voorbij het centrum van Herceg Novi, vroeger ook bekend als Castel Nuovo. Finaal links de hoofdbaan af en beneden ligt het dan, Iberostar Herceg Novi. Een Spaans keten-hotel met 4 **** maar verder niks om handen. Op een mini-steenworp van de grens met het meest zuidelijke puntje van Kroatië. Te ver voor de touroperator om er dagelijks iemand van de organisatie heen te sturen, en allicht niet rendabel genoeg om er iemand vast te stationeren. Toeristen die hun tijd verdelen over eten, slapen, beetje wandelen, boottochtje naar de overkant van de baai en verder de dag vullen op een standzetel of aan de rand van het zwembad. Multipel aperitieven en veelvuldig frisse dranken consumeren, al dan niet alcoholisch. En koffie... met daarbij een boek, het mocht voor een keer zelfs Anna Karenina zijn. Zo kan heer Polo het net een week lang volhouden. En verder niks, behalve elke dag een stralende zonsopgang. In alle vroegte achter die MonteNegro's aan de overkant van de baai. Voor deze foto liep de wekker af om 4.50 u. Om maar te zeggen dat er uitzonderlijk weinig nieuws te vertellen valt...

Na regen...

La Pola did it again. Ontgoocheling om de bankkaart perikelen aan de kant geschoven. Met enige moeite weliswaar, en een krop in de keel. Bovendien bleek het niet zo makkelijk om snel een acceptabel alternatief uit de online-mouw te schudden. Haar vorige reisprojecten kunnen de vergelijking met professionele organisaties doorstaan, en dus ligt de lat hier hoog. Op korte termijn was het deze keer niet meer mogelijk iets evenwaardig te realiseren. Dan maar de last minute-tour op. Het wordt een week Montenegro. Weg is weg, en we zien wel wat ervan komt. 

Ondertussen hebben we ook een eerste technisch defect aan de nieuwe Grandland X moeten wegslikken. Vervangwagen, vervolgafspraak voor de herstelling en nu weer vol vertrouwen de baan op. Dat alles gebeurde onder hemels blauwe luchten, zomerse temperaturen en in een mediterraan lenteklimaat. Warm dus, en droog. Iedereen met een tuin of minimaal een grasperk achter het huis snakte naar regen. Vermoedelijk zijn er ook regendansen aan te pas gekomen, succesvolle dan nog. We hebben  de gevraagde neerslag gekregen. En een meer dan serieuze temperatuurval er bovenop. Een verademing. En dat dit ook zijn mooie kanten heeft mag blijken. Tussen de vlagen door kleurt een late zon het einde van de Polderse lentedagen. Een beeld uit de eigen achtertuin dat het wachten op de Montenegrijnse sunset draaglijker moet maken...

Niet gestanst, maar wel gesjareld...

Zouden nu aanschuiven om aan boord te gaan. Vlucht SN2371 van Brussels Airport naar Vilnius International. Dat ging het begin zijn van drie weken toeren doorheen Litouwen. Prachtig land van horen zeggen, en dus  zette La Pola nog maar eens haar schouders onder een persoonlijk reisproject. Het zag en ziet er nog steeds prachtig uit. Tot zondag in de hoofdstad, dan de huurauto oppikken en naar... Ho maar, die huurauto blijkt enkel te lukken met een gestanste credit card, een krediet kaart met reliëfletters en -cijfers. Om het oude strijkijzersysteem ter wille te zijn. "Gestanst.." nog nooit van gehoord, vroeger wel gehad maar dacht na de einddatum en bijhorende vervanging van de kaart dat zoiets ook weer tot het absolute verleden ging behoren. Zoals het cassettebandje, de VHS, de floppy disk. Niet dus: (onder andere..) in Vilnius nemen de autoverhuurbedrijven geen "platte" kredietkaarten aan. Pas gezien bij het afdrukken van de voucher. No "unembossed" cards accepted. Infodesk van Rentalcars kan niet helpen, via via geprobeerd aan een uitzonderingsmaatregel te geraken. Merci voor de moeite, Pieter. Maar niet gelukt. Andere "oude" kaart aanvragen bij de bank kon/kan, maar was binnen het korte tijdsbestek niet leverbaar. Is nu toch besteld, gaat voor een volgende keer zijn. En dus geen huurauto. Geen huurauto, geen rondrit en al helemaal geen stille afgelegen B&B's in het bosrijke binnenland of strandverblijven. Mea culpa, want auto huren was het enige wat op mijn conto stond. Volgende keer de boel toch iets korter opvolgen. De zoektocht naar een vervangende last minute is al begonnen. La Pola laat er geen gras over groeien, ook niet met de momentane regenbuien. Forza!! Met een beetje "sjans" lukt het nu zonder "stans" en zijn we geen tweede keer gesjareld. 

Wat april mij bracht......

Eind vorige maand stonden deze beelden in de wachtrij. Van wat april had achtergelaten op mijn netvlies. Voer voor deugddoende herinneringen. Een zondagse familiewandeling tussen de Haspengouwse appelbloesems. Nog net op tijd. Geluk én weergoden waren met ons. In overdrive zelfs, we beleefden een hoogzomerse dag in april. Als dat nog niet bestond, dan weten we vanaf nu wel beter. Zweten en puffen op de boomgaardhellingen, bijtijds wat schaduw opzoeken en zeker genoeg drinken. Water...

Zomer in april is als strovuur. Kan snel hoog oplaaien, maar vaak dooft het al even rap. Dat bleek ook zo tijdens een weekje "er-gewoon-even-tussenuit" in De Haan aan Zee.  Niks meer te heet, wolken bij de vleet. Wind en af en toe wat regen. Wat mag een Belgische toerist in eigen land nog meer verlangen? En weer wandelen: doorheen de bossen, in Oostende, maar vooral langs het strand. Uitwaaien als in ver vervlogen tijden, ondertussen kijkend naar de zee, de golven, de wolken. En de strandpaal, de laatste  van een uitstervend ras? 

Terug thuis, eerste ochtend in de Polder. Massa's regenwater van de voorbije dag en nacht zoeken hun weg hogerop. Nevels à volonté en grijze lucht alom. Was dat al een voorteken van somberder tijden? Heb er toen niet echt bij stilgestaan. Laat liever geen doemdenken toe, maar het is een feit dat de boel er sindsdien niet aangenamer op geworden is. Hoofd boven water en de blik vooruit, met af en toe een oogje op deze rustgevende natuurfoto's. Het lost eigenlijk niks op, maar geeft me wel weer  ademruimte. Opnieuw op naar mei...

Herman "Ván..." - deel III

De eerste post-paasweek zit erop. Eieren rapen was er niet bij deze keer. Wel zat midden in deze week "25 april" geprogrammeerd: de naamdag van schrijver dezes. Marcus, Marco, Marc, Mark, Marrek... whatever, you name it. Veel voeten had die dag niet in de aarde, hoewel... toch een strandwandeling die er mocht wezen. Een weekje De Haan leent zich daartoe uitstekend. En ook om herinneringen op te halen, pure nostalgie. Sunparks: met de kinderen eind jaren '80, als verblijfplaats tijdens een talententornooi voor Sunair Oostende in de mid-nineties en daarna voor een summerbreak met de kleinkinderen in het eerste decennium van deze eeuw. Nu gewoon even uitwaaien en tussen de wisselvalligheden van het weer door profiteren van wat er nog rest aan voorjaarszon. Een niets om handen week, geen gedoe, relax. Tenminste nadat de haan drieëndertig keren heeft gekraaid...

Qua timing perfect om een volgende boek uit te lezen. Zat een hele tijd verstopt achter meer urgent leeswerk. Noem het toeval of niet, maar beter dan dit heb ik zelden een boek op het juiste moment en ritme gelezen. Heb er m'n tijd voor genomen en bij regelmaat een heel hoofdstuk herlezen. Om het goede gevoel opnieuw te proeven. Ben dan ook een liefhebber van Herman van Veen.  Vorig jaar begonnen aan wat voorlopig zijn bio-trilogie kan genoemd worden. Het begon met Voor ik het vergeet. Probeerde toen voor 't eerst en in navolging van "den Herre" mijn barokke zinsconstructies aan de kant te schuiven. Kort daarna las ik Herinnerde dagen. Ook nu weer diezelfde stijlaanpassing. Het lukt me vrij goed en probeer het deze keer wat langer vol te houden. In het leesverslag staat nog iets over Duvel-quota. Da's nu niet meer aan de orde. Ben al 19 maanden 0.0%... En dan nu Voor het eerst. Om het wat ingewikkeld te maken: derde keer goede, betere, beste keer? Wat het boek al helemaal aantrekkelijk maakt is de ondertitel: "Verhalen over ouder worden". Prachtig geschreven, over hoe een man de levensjaren met bijhorende ervaringen stapelt. Leer er ook door dat "ik" niet belangrijk is, noch ben. Wil dat vanaf nu ook eens een kans geven. Proberen gaat mee, zei mijn schoonvader aan de kaarttafel en hij kwam een vieze negen uit. Nu nog een rustige wandeling doorheen de Bosduinen. In De Haan aan Zee...

LAPLAND 2018/5: En toen kwam Finland...

De eerste van de nieuwe maand om de vorige af te sluiten, zoals het wel eens meer gaat hier. Een kort meervoudig portret en overzicht van de voorbije hooimaand die deze keer bij mijn weten meer hondsdagen bevatte dan ooit tevoren. Om te beginnen bracht juli mij een bijzonder leestriplet. Naast Giovanni's Kamer (James Baldwin) haalde ik ook Sterven van Arthur Schnitzler en Emmanuel Macron, een niet echt hoogstaande biografie door Anne Fulda op bibliothecaire uitleenbasis in huis. Voor mij zijn deze drie schrijvers nobele onbekenden. De naam Baldwin deed wel ergens een belletje rinkelen, maar ook niet meer dan dat. Het boek wist me wel te boeien, zowel om de thematiek, de locatie als het tijdsmoment waarin het verhaal zich afspeelt. Een zwarte schrijver brengt begin jaren '50 een uitsluitend blank verhaal over de mannenliefde in het na-oorlogse Parijs. Heel indringend geschreven. Van Schnitzler had ik, tot mijn grote scha en schande allicht, nog nooit gehoord. Een ontdekking dus, en wat voor een. Als U de moeite neemt om de link hierboven aan te klikken en de recensie even door te nemen zal U meteen begrijpen waarom dit werk mij zo heeft geraakt. Tenslotte was ik benieuwd naar het levensverhaal van de huidige Franse president en dacht in deze biografie een antwoord te vinden op mijn vragen. Veel informatie maar op eentonige wijze gebracht en bovendien in een onverzorgde vertaling. Het moest blijkbaar vooruitgaan. Twee op drie dus, en voor het laatste boek een onvoldoende. Wel uitgelezen uit nieuwsgierigheid, zij het met horten en in hinkstap gesprongen stoten.  Hopelijk doet mijnheer Macron het zelf beter tijdens zijn ambtstermijn als leider van de Franse Republiek...

Ook wat ons reisverslag betreft ben ik aan een afronding toe. Voor we terugkeren op Zweedse bodem trekken we nog even door Finland en dat begint in de buurt van het drielandenpunt. Onze eerste stop is bij Kilpisjärvi. Tussen de vakantiehuisjes op het domein van ons hotel spotten we twee kanjers van rendieren. Deze mannetjes laten het niet aan hun hart komen. Onverstoorbaar grazen ze verder, en achter een vrijstaande cottage vinden ze een plek om rustig te herkauwen. De zomer is er voor hen om zich vol te vreten, op die manier aan kracht en gewicht te winnen en zich zo voor te bereiden op een slopende herfst waarin naast vrouwtjes versieren, de harem bewaken en paren geen tijd meer zal zijn om op tijd en stond te eten. Dat het deze twee binnen enkele maanden niet zal ontbreken aan dominantie valt af te lezen aan het prachtige gewei dat ze dragen. Eet maar goed jongens, ge zult het kunnen gebruiken...

Verder gaat de reis zuidwaarts naar Muonio, waar de gelijknamige rivier de grens afbakent met buurland Zweden. Om de boel nog wat ingewikkelder te maken tref ik daar een meermin op de rotsen die sterk doet denken aan die van Kopenhagen. Eén die ook hier voor mooi weer zorgt. Gedaan met de koelte, we zoeken hulp bij de ventilatoren want de zomer heerst ook in het Hoge Noorden. We bezoeken er de nabijgelegen Huskie-farm met een Belgische gids uit Kontich. Boeiende en zeer informatieve verhalen  over haar werk met de honden, zowel de zomerse als de winterse bezigheden. Iets verderop krijgen we een rondleiding op een rendierfarm. Veel uitleg maar weinig dieren,   want die trekken tijdens de zomer zelf hun plan in de wijde natuur. Pas tegen het najaar worden zij terug verzameld tijdens de grote round-up. Meer info op verzoek ten huize Polo...

We naderen het einde van de reis. Na een lange passage doorheen open wegenwerken, één lekke band en een vlotte depannage met aansluitend verhelpen van het euvel checken we in bij Kukkolaforsen. Bekend om een kort hoogseizoen voor het vissen op de stroomversnellingen. Met een schepnet aan een lange stok wordt eind juli-begin augustus nog steeds gevist op de kleine marene, een zalmachtige vis die hier dan 'en masse' gevangen wordt. We bevinden ons nu op de Zweedse oever en zien Finland aan de overkant liggen. 

Hier verdwijnt de zon in de hele late uurtjes alweer voor korte tijd achter de horizon. Kleur en licht, het gaat me weer een hele tijd achtervolgen. En wat een beelden. Om twee uur 's nachts, kolkende nevelslierten boven het dagwarme water van de stroom, de staketsels van de vissers op de voorgrond en heel in de verte een machtige marene die vleugels heeft gekregen en op de mist lijkt te drijven. Ga dan maar eens terug slapen. Geen denken aan, ik blijf verder foto's maken...

Dat we daarna nog een dagje rijden en later terug vliegen naar Rotterdam doet niet meer ter zake. Ik vind dit een mooi slotbeeld van de reis. So be it...

LAPLAND 2018/4 Senja: 'Noorwegen in het klein'...

De tussentijdse meteorologische ommezwaai heeft oprecht deugd gedaan. Afkoeling werd een feit, was hoognodig en mag nog even blijven duren. Allicht ijdele hoop, want de KMI-voorspellingen geven aan dat we vanaf morgen alweer met veel hogere temperaturen zullen te kampen krijgen. Het weze dan maar zo. Naast de weerkundige actualiteit is er ook nog wat sportnieuws. Dit weekend zijn ze eraan begonnen in de Belgische Jupiler ProLeague. Twee weken na de WK-finale al opnieuw voetbal. Straks wordt het programma van de eerste speeldag afgerond. RAFC heeft zijn eerste overwinning reeds binnen. Net als vorig jaar een geslaagde start. Ondertussen is vandaag dan weer het eerste na-Tour criterium gereden in Parijs. Zo bekijk ik al jaren de laatste rit in La Grande Boucle met aankomst op de Champs Elysées. Er wordt wel rap gereden, maar aan de rangschikking wordt al jarenlang niks meer veranderd. Staakt het vuren onderweg. De rit teveel, de parade op de Elysese velden. Met een laatste "net niet"-poging van een Belgische deelnemer, en geel voor Geraint SKY Thomas. Tour over & out.

In deel vier van het Lapland-verhaal ga ik mij nog een keer beroepen op de "meer dan duizend woorden-truuk" waarmee ik hier al eerder uitpakte. Enkele reisfoto's die de strenge selectie hebben overleefd mogen mij dan het schrijverswerk uit handen nemen. Deze keer om aan te tonen dat Senja meer dan de moeite waard is. Zomer in het hoge noorden. Altijd licht. Zon die niet, of maar heel even ondergaat. Prachtige luchten. Laat ons beginnen met een beeld van mijn twee reisgezelinnen op een hele late avond bij het lighthouse achter Hamn I Senja. Kan ik eindeloos van genieten: de zon en het gezelschap... 

Voor de tijd dat "mini-" als voorvoegsel zijn intrede deed in  ons algemeen taalgebruik werd Senja omschreven als "Noorwegen in het klein". Daar is een goede reden voor, want van alles wat er in de Noorse natuur te zien en te beleven valt is er wel iets terug te vinden op dit magistrale eiland. Neem nu de naaldrotsen van Okshornan. Het meest gefotografeerde plekje van Senja, en dan nog liefst vanop de uitkijk bij Tungeneset. We hebben er tijdens een rondrit behoorlijk wat tijd gespendeerd. Moeilijk om te vergelijken, maar wellicht het mooiste 'puur natuur' wat ik ooit gezien heb. Kon er maar niet genoeg van krijgen...

En dus zijn we er 's nachts nog maar eens naartoe gereden. Eerst vroeg naar bed, de wekker gezet om op het goede moment te kunnen vertrekken en vervolgens over absoluut verlaten wegen terug naar de Tungeneset uitkijk. Een dikke wolkenband verstoort aanvankelijk de pret, maar als ik daarna de foto's naast elkaar bekijk kan ik niet ontevreden zijn. Rust en intens genieten van het uitzicht. Alleen, denken we. Dan komt er een Amerikaans koppel op de proppen. Uit San Francisco. Zelfde verhaal. Waren er die dag ook al geweest en vonden het "amazing". En zijn er dus ook terug voor 'andere' foto's...

Ietsje later zijn we de weergoden dankbaar omdat zij met een extra inspanning wat hoge opklaringen in onze richting sturen. Ik begrijp meteen waarom dit decor zoveel 'portrettentrekkers' inspireert. We hebben al de tijd en blijven nog wat hangen. Als ikzelf daarna ook het lage opnamestandpunt verlaat, dat van die weerkaatsingen in de waterplassen, dan krijg ik toch weer heel andere bergen in het vizier. Elk moment is different, we blijven foto's maken. Een hele hoop, een massa. Selecteren zal ik later wel doen, als we terug thuis zijn. Boordevol impressies en ook een beetje moe vat mijn chauffeur de terugweg aan. En ik ook.

Alles gezien, of toch niet? Neen dus, want finaal krijgen we voorbij een zoveelste bocht dit nog voorgeschoteld. Een andere kijk op de eilandjes achter of voor onze hotellocatie. Op de heenweg al gespot, maar nu -enkele uren later- met nog veel mooier licht. Het is maar net hoe U het bekijkt. Senja, Noorwegen in het klein. En ikzelf voel me nu nog veel kleiner. Een stil moment & slapen...

LAPLAND 2018/3 Op naar Noorwegen...

Puffen en zweten zei ik vorige keer. Dat was dus nog maar het begin, zoals U allicht ook her en der zelf aan het verhitte lijf hebt kunnen ondervinden. Dat deden ook ene Mick J (75) en tante Marianne (!!) om hun verjaardag te vieren. HBD allebei!! Polo & Pola hebben er een over-en-weertje Knokke-Heist opzitten. Kort bezoek met overnachting aan onze eigenste kust en Bea M. Echte verkoeling heeft ook dat niet gebracht, maar toch... Vrijdag was het dan pas goed raak hier, wat een weer. Een echte hondshete dag! Nu maar hopen dat die beloofde buien komen met de daaraan gekoppelde duikvlucht van de temperatuur. Ik wil er mijn geplande fotosessie van de maansverduistering vanavond met alle plezier voor inleveren. Wat hoe dan ook gebeurt met al die grijze wolken in het zwerk. Als nu de wind nog wat aanwakkert dan komt het wel goed met die verkoeling en onze nachtrust...

En dus gingen we na Björkliden de grens over. Westwaarts naar Senja, het op een na grootste Noorse eiland voor de fjordenkust. Ligt boven de Lofoten, waar we vorige keer al van geproefd hebben. We doorkruisen het hele eiland en gaan logeren in Hamn I Senja. Een toplocatie waar het jaar door nog veel meer te beleven valt dan wat wij er deze keer hebben uitgehaald. En inderdaad, er zijn nog "verkoelende" foto's beschikbaar om het zomerse hitteplan een handje toe te steken.




Onderweg pikken we er in een van God vergeten gat een strakke Noorse kerkkapel uit onder een loodgrijs wolkendek, maar een uurtje verder staan we te staren naar het blauwste blauw dat we in lange tijd hebben gezien. Aan de rand van Bergsfjord, met uitzicht op Skåland en verder weg de Noorse Zee. Een plaatje, een plek om gaan te wonen... Allebei deze indrukken dragen vandaag bij tot een voor mij persoonlijk frisser welbevinden. Hoop dat het bij U ook iets losmaakt.



Op een niet eens zò forse steenworp daar vandaan ligt Senjatrollet, een behoorlijk kitsjerich project van ene Leif Rubach. Zijn passie voor elfen en trollen heeft hij vormgegeven en in een soortement mini-pretpark gegoten. Tijdens de korte zomer dagelijks te bezoeken. Niet echt ons ding, maar voor de volledigheid... en Leif himself op de foto, met kleinzoon op weg voor de matinee van hun familie-trollenshow.





En dan is er de meest noordwestelijke punt van de reis en bereiken we ons hotel. Het uitzicht is vanop de tegenoverliggende bergflank genomen, ergens laag halverwege. Of nog minder, mijn rechterheup weet U wel. Anke heeft de top ei zo na bedwongen, en dat is heel andere eierkoek. Wie daarover meer  wil weten moet het haar zelf eens vragen. Maar ook vanop ons plekje was het de foto meer dan waard. Een droomplek...

P.S. Deze nacht heeft verkoeling gebracht. Ook in de Polder. We zullen/kunnen doorgaan...

LAPLAND 2018/2 Meer Zweden... (en zweten!)

Hitte-alarm en droogte-code oranje. Sproeien mag niet meer. Over de modaliteiten raakt men het naar aloude Belgische gewoonte niet eens, zelfs elke Vlaamse provincie kan haar eigen regeltjes uitvinden. Land- en tuinbouwers 'genieten' van een uitzonderingsmaatregel en ook de profvoetbalclubs vragen om clementie en verzoeken een vrijstelling van het sproeiverbod. Het groene gras weet U wel...

Vooruit met de geit, we geven er nog een Lap op. Uit de reacties op vorige bijdrage heb ik mogen opmaken dat de fotokeuze haar doel niet heeft gemist. De gedachte alleen al aan koeler weer en wolkenrijke luchten heeft menig lezer/-es/-in soelaas gebracht en alzo voor een verkwikkend moment gezorgd. Als deze kleine beetjes echt helpen, dan gaan we verder op het ingeslagen pad. Zolang er nog "frisse" foto's voorradig zijn natuurlijk. Vanuit Kiruna  maken we onze eerste natuurwandeling. Láddjujávri is het doel, en dat lijkt voor de degeneratieve rechterheup van Uw dienaar net iets teveel van het goede. 

Het meer is prachtig, de bergen liggen wat verscholen achter en onder de wolken maar het is een heerlijk zicht. En met de tanden op elkaar leg ik de terugweg af. Blij dat ik het gedaan heb, want als ik zie hoe zwaar toegetakelde wielrenners de eindmeet halen... 

Maar we zijn in Zweden, en de dag nadien wacht ons een bezoek aan LKAB, de rijkste ijzerertsmijn van het noordelijk halfrond. De maquette had ik gespot tijdens onze vorige trip, maar toen geen mogelijkheid om ze te bezoeken. Nu dus wel. Tickets ver op voorhand en online geboekt. En wat een belevenis. Met de autocar de mijn in. 500 km geasfalteerde wegen onder de grond. Het bezoekerscentrum bevindt zich op 540 meter diepte. Het bedrijfsrestaurant op meer dan 1000 meter diep en het huidige winningsgebied ligt rond de 1300 meter. Wat een belevenis! Naast de geschiedenis en ontwikkeling van de mijn krijgen we ook een les in actuele ontginningstechnieken. Het ene verhaal is al straffer dan het andere, de productiecijfers doen ons duizelen. Een voorbeeld? Verwerkt tot pellets verlaat iedere dag een hoeveelheid ijzererts de mijn waarmee zes Eiffeltorens kunnen gebouwd worden... En dat er door al dat graafwerk bovengronds problemen ontstaan. Verzakkingen bedreigen hele woonwijken, en om Groningse toestanden voor te blijven werd beslist om de stad in fasen te verplaatsen naar veiliger oorden. Gigantisch plan waar al volop aan gewerkt wordt. Het hele mijngebeuren is tijdens het laatste decennium van de 19de eeuw begonnen door middel van dagbouw. Toen werd de top van de berg weggegraven en dat gat is nog steeds te zien vanop de huidige mijnsite. Sindsdien is men ondergronds gegaan. Serieus ondergronds, en het einde is nog lang niet in zicht. Er valt zoveel over te vertellen dat ik U met een gerust gemoed een bezoek durf aanraden. 'Warm' aanbevolen, of wat had U anders gedacht? 

We laten Kiruna achter ons en zetten koers naar het noorden. Lange, rustige, eenzame wegen. En we vergaten te tanken. "Ping!!"... in het volgende dorp zeker? Drie huizen... Het volgende dan? Twee huizen en een hooischuur... We hebben niet veel over als we bij Björkliden eindelijk een tankstation vinden. Maar die accepteert geen enkele van onze kaarten. Gelukkig nog wat cash in euro's en een vriendelijk-behulpzame Nederlandse jongen. "Gooi 'em maar vol, we regelen dat wel!" We logeren aan de rand van het Abisko National Park in Hotell Fjället. Ook hier valt nog frisheid te rapen in het foto-aanbod. 

Tijdens de volgende ochtendwandeling verken ik een bergbeek die versgesmolten sneeuwwater naar het onderliggend meer voert. Stapje voor stapje, rustig aan. Mijn heup, weet U wel. Het werd een gezapig ommetje, niet meer dan dat. Helemaal bovenaan zie ik nu zelf de lucht weer opklaren, en vanaf dan is mooi weer meer en meer ons deel geworden (denk ik). Björkliden, een heel mooie plek met prachtige uitzichten. Kom ze ten huize Polo maar eens bekijken...

En ook het geluksshot is ons daar te beurt gevallen. Nog even terug naar de mijn. Voor het transport van de pellets worden ertswagons gebouwd, die rijden continu af en aan tussen LKAB en de haven van Narvik. De duizendste wagon werd in het goudgeel gelakt met in grote cijfers "1000" erop. Volgens onze gids brengt die geluk voor wie hem ziet rijden, en dat deden wij vanop het terras van ons hotel. Laat de chance nu maar komen, ik zit klaar... te puffen en te zweten!

LAPLAND 2018/1 Een frisse start...?

We zijn ondertussen twee windstille etmalen met telkens om en bij de 30ºC verder. Dit wil zeggen dat ook in de door Natuurpunt gerunde Polder van Hoboken de optimale bedrijfstemperatuur ruimschoots is overschreden en dat 'bloggen', wat voor mij normaal een verfrissende bezigheid is, ook nu de nodige stoom opwekt en zweet doet parelen op mijn alsmaar groter wordend voorhoofd. Geen paniek echter, met een aangepaste slow-modus komen we er ook. Ietsje later, maar we komen er... 

 

De eerstvolgende afleveringen zullen gaan over onze tweede zomerse trip doorheen Lapland. Die startte deze keer op Zweeds grondgebied. Met Transavia vanuit Rotterdam, landen in Skellefteå, huurauto oppikken en dan richting Luleå. Nog makkelijker dan anders, want ik had een heuse chauffeur bij. Anke zat het overgrote deel van de rondreis achter het stuur, wat voor mij nòg meer relaxen betekende. Lui zijn, zeg maar. Bij de vuurtoren van Jävre waren we, met grijze lucht en opgetrokken schouders, nog in de waan dat het een eerder koele vakantie zou worden. Daar denken we twee weken later wel anders over. 

Eerste specialleke op de lijst was Gammelstads kyrkstad. Een "kerkdorp" als een kluit kleine buitenhuisjes omheen het plaatselijke kerkgebouw. Ooit was het de bedoeling om er een echte stadskern van te maken, maar het werd uiteindelijk een verzamelplek voor veel gelovigen uit de verre omgeving om daar hun erediensten te vieren. Ze bleven daar dan in hun cottage overnachten om de volgende dag weer naar hun boerderij te trekken. Naar de kerk gaan ze nu al even zelden als wij hier, maar de oude kern is blijven bestaan en leeft nog tijdens grote feesten en familiebijeenkomsten. Het staat op de UNESCO-Werelderfgoedlijst en is dan ook een toeristische trekpleister. Daags nadien staat er een lange rit op het programma met een hele reeks geplande tussenstops.  In Vuollerim blijkt het kunst en cultuurcentrum gesloten. Van een Australische vrijwilliger horen we dat er door de inrichtende machten nogal wat roet in het etnografische eten wordt gestrooid. Dwarsliggen om de meest onkiese periodes uit de vaderlandse geschiedenis buiten de schijnwerpers te houden zegt hij. In Jokkmokk -  -Jåhkåmåhkke volgens de Zweedse Sami - ons Sjakkamakkah!?? - is het museum dan weer wel open en zeer de moeite waard. Verder in Porjus gaat het dan opnieuw fout: Arctic Colors, een fotomuseum over de noord Scandinavische natuurverschijnselen heeft blijkbaar twee jaar geleden de deuren gesloten. Wegens fotografe op pensioen. Nu een B&B met een mooi terrasje aan het meer. Zo hebben ze er wel meer... Maar we moeten verder, Kiruna ligt op ons te wachten. Net als 3 jaar geleden, of "nog steeds" zijn er wegenwerken aan de gang op de E10. Wij laten het niet aan ons hart komen en pikken enkele kilometers voor we de grote mijnstad binnenrijden een meer dan idyllisch prentje mee. Een plaatselijke schoonheid stoort zich absoluut niet aan onze aanwezigheid, blijft rustig verder lopen en toont zich van zijn/haar meest obscene kant.  We gaan goed én fris slapen deze keer...

Verkoeling gezocht....

Het heeft geen moeite gekost, maar wel organisatie en discipline: tijd vinden om al die Duivelse wedstrijden te volgen in de eindfase van het WK terwijl we een tweeweekse rondreis maakten doorheen Lapland. Door het oog van de naald na een prachtige partij tegen Japan, dat zagen we nog op eigen bodem. De overwinning tegen Brazilië beleefden we al mee in Zweden,  terwijl we de halve finale tegen de Fransen meepikten op Noord-Noors grondgebied. Tenslotte was er die wedstrijd om de bronzen plak die gewonnen werd tegen een stelletje al te overmoedige maar ook uitgebluste Engelsen. Dat laatste zagen we dan weer gebeuren in Finland. Proficiat Rode Duivels! Het smaakt naar nog...

Uiteraard waren het niet deze voetbalmatchen die ervoor zorgden dat U weer een paar weken gespaard bleef van mijn blogistieke strapatsen. Het waren de reis, the journey, de daytrips en de bijhorende belevenissen die mij als naar gewoonte deden besluiten om pas achteraf de indrukken te filteren, wat foto's te selecteren en U derhalve een gekuiste versie van mijn reiservaringen aan te bieden. Ook nu weer in een korte reeks en rond eenzelfde thema. Ik zoek nog even naar een gepaste titel voor de serie, én naar wat verkoeling om mijn gedachten zo helder mogelijk te formuleren. Een verfrissende avondwindje kan al wonderen doen. Bij deze bent U ook meteen gewaarschuwd: heer Polo is terug in het land. Met alle mogelijke gevolgen van dien. Juist op tijd ook om een spannende Tour-etappe mee te pikken. Mijn eerste dit jaar, en al direct met aankomst op de Hollandse Berg. Verkoeling verzocht...

Vakantie: tijd vrijmaken...

(Voor zij die meenden dat het hier alleen maar cynisch en sarcastisch aan toe kon gaan een wellicht onverwachte wending. Als het goed is zeg ik het ook, en nu was het dus "goed"...)

Samenvatting  België-Japan op WK voetbal 2018:

1ste helft:
 weinig te beleven, nog minder te zien en op mijn honger gebleven

2de helft:
48'   0-1   "Zie nu, dat moest ervan komen..."
52'   0-2   "Lap, boeken toe zeker...?"
69'   1-2   De broodnodige aansluiter. Zou het dan toch niet gedaan zijn?
                Vertongen: "Was niet de bedoeling, blij dat ik de bal nog zag komen. Beetje geluk gehad..."
74'   2-2   Straffe dribbel en voorzet Hazard, ook Fellaini kopt er een binnen.
                Deze keer wel zo bedoeld. Sjieke goal. En nu doordrukken...

                En dan duurt het heel lang, we maken ons klaar voor de verlengingen.
                4' extra tijd

93'32"     Mooiste voetbal-fastbreak ooit: Courtois, De Bruyne, Meunier, overstapje Lukaku, Chadli  
               Want zei Rik De Saedeleer ooit: "15 seconden is genoeg..."
               Dit is nog straffer: binnen de 10 seconden aan de overkant, 4 ½  stations en 3-2

Planning even bekijken: 6 juli om 20.00 uur: Brazilië-België
Daar zullen we tijd voor moeten vrijmaken.

FOTO TOP12 - #02 2017

We zijn er bijna. Geen licht aan het eind van de tunnel, wel een stralende ochtend die ik U allen in veelvoud wil toewensen voor het nieuwe jaar. Dat niet alles helder en klaar zal zijn ziet U ook op deze plaat. En dat er nog een afscheiding in beeld komt, met prikkeldraad. Het zal niet vanzelf gaan, maar de zon scheen op 29 september 2017.  Laten we met het goede beginnen, aan de rest kunnen we werken...

#dageraad#ochtendgloren#sossusvlei#namibië#mp

FOTO TOP12 - #03 2017

Het blauw van Rembrandt? Of dat van Yves Klein? Of toch maar van Vermeer? Het had voorwaar op een blauwe maandag kunnen wijzen, ware het niet dat 18 augustus 2017 een vrijdag was. Bij een hapje en een drankje op een terras tegenover het roterende Franz Kafka-hoofd. Geen tijd meer, en dus ook niet het risico om nog een blauwtje te lopen? Van een blauwe maan was al helemaal geen sprake in augustus. We laten het gewoon blauw blauw. Maar wat een Praagtige blauw-reflecterende glasgevel...

#blauw#glas#blauw#glas#blauw#glas#blauw#praag#mp

FOTO TOP12 - #10 2017

En dan heb je er gelukkig net een leuke City by Bike-tour opzitten. 16 augustus 2017 en twee uren door Praag gefietst langs bekende en minder bekende maar even mooie en verrassende plekken. Na het fysieke werk de inwendige mens versterken. Lunchen op een terras in de binnenstad. Verwacht altijd het onverwachte.  Gietende regen, stortbui. Vluchten kan dan niet meer.  Doe mij nog maar een warme koffie.

#ondermoedersparaplu#gietenderegen#kidsweek#praag#mp

Bargème revisited...

De voorbije week twee keer naar Bargème geweest. "Village de Caractère du Var". Een eretitel die deze puist op de rots absoluut waard is. En we hebben er een band mee, want we kennen wel 16% van de bevolking persoonlijk en bij naam. "Da's niet mis en al evenmin weinig..." hoor ik hier en daar een lezer/-es luidop denken, terwijl anderen reeds in de chatroom zitten om elkaar erop attent maken dat "hij" weer serieus aan 't overdrijven is. Wel neen, deze keer is dat nu eens de hele waarheid, en niets dan de waarheid. Hulp heb ik bij deze niet nodig, en dan al zeker niet van boven. Het is trouwens niet de eerste keer dat we dit charmante brokje authenticiteit bezochten. Vorig jaar liepen we er ook al eens langs om diezelfde 16% bewoners te begroeten. We hadden voor het eerst kennis gemaakt op de wekelijkse markt van Castellane, en er iets aan overgehouden. Sinds de zomer van 2004 pronkt het albasten hoofd van JB Grenouille, lees Het Parfum, op een ereplaats in huize Polo. Twaalf jaar, en een hoop Facebookberichten later klopten we nog eens aan bij Elsa-Sculpteur. Toen lieten we ons verleiden door "A la brune": de ranke vormen en de oud-franse titel van het kunstwerk deden ons de das om en in de portemonnee tasten. 

En nu, één jaar later, gingen we op afspraak/uitnodiging om deel te nemen aan de finissage van de duo-expo met YZO, een geestesverwante die met andere materialen werkt. Het was een leuk weerzien en inderdaad... we scoorden wederom en vullen onze bescheiden collectie weer enigzins aan. We gingen de werken later in de week ophalen. Zouden nog afspreken. Kwam een invitatie bij om samen te eten. Het werd een heerlijke dag met vriendelijke mensen, want ook Albert I -de Luxemburgse partner van Elsa- is een meer dan charmant heerschap. We hebben er erg van genoten: de babbels bij het aperitief en de daaropvolgende tafelgeneugten, de rondleiding in de werkplaats, het samen inpakken van de stukken en de koffie op het einde. Heel fijne ervaring. Merci Elsa, merci Albert. 

En wat die 16% betreft: Elsa is één van de zes permanente bewoners die het dorpje telt. Eén op zes, da's 16,6666%. Voor het gemak laat ik de cijfers na de komma vallen... en wij mogen haar Elsa noemen!

Daar gaan we weer...

Weg van deze wereld! Zo voelt het hier helemaal. En terug naar de essentie: zon, wind, beetje regen, ontsnappen aan een stevig onweder en zoveel mogelijk buiten leven. Tot de zon achter de kam verdwijnt en het fris wordt en te koud om nog langer op het terras van de sterrenhemel te genieten. Binnen een hete thee of toch maar een sterke kop koffie? En het zoveelste vakantionele scrabble duel: ik word in de eerste week helemaal tureluurs gespeeld door La Pola, maar nu is de inhaalbeweging ingezet. Tussenstand is 5-3, er worden geen cadeautjes uitgedeeld en het gaat er zeker nog om spannen. Als dat maar goed afloopt. Ondertussen is maand negen een feit en zijn de schoolpoorten weer open. Al zes jaar geleden dat ik meedraaide in die mallemolen. Hoe ging dat ook weer? Iets met half negen, een middagpauze om twaalf uur, lesuren waarin we zo intensief bezig waren dat het er na 50 minuten al opzat. Altijd graag gedaan, veel voldoening, leuke collega's, en elke dag een uitdaging om het jonge volkje te boeien en samen een stapje vooruit te zetten. Pas na heel wat jaren heb ik ook ontdekt dat het om veel meer ging dan sporten alleen... Maar goed, vroeger is voorbij en al wat ik overhoud zijn wat mooie herinneringen en bij tussenpozen een aangenaam weerzien met de een of de ander. Eerlijk? Echt missen doe ik het niet, en dat komt het levensritme van een op rust gestelde alleen maar ten goede. 

Neem nu deze no-nonsense passage in het diepe Franse zuiden. Niks aan de hand, voeten in het zand. Geen klok, geen afspraken. Niks moet, alles (wat nog kan) mag. Zwemmen, lezen, luieren, hapje eten, siësta,... Af en toe een steviger wandeling of een uitstap. Mooie dingen die mij allemaal nog te beurt kunnen vallen omdat ik samen met U de dans van de asteroïde ben ontsprongen, de afspraak met Florence gemist. We zijn het natuurlijk al vergeten, maar afgelopen vrijdag "scheerde" er een rotsblokje langs onze aardkloot. Een goeie 4 kilometer groot is die klomp en dat zou een ferme klap gegeven hebben mocht die ergens op aarde geland zijn. Vraag dat maar eens aan de dinosauriërs... Deze keer was er een ruime marge voorzien: het "scheren" waarvan sprake situeerde zich op zo'n 7 miljoen kilometer van onze planeet, omgerekend een goeie 18 keer de afstand aarde-maan. Oef, nu ben ik toch weer wat gerust gesteld en kan ik mijn gezapig leventje hier nog wat verder zetten. Hoe ik de rest van het wereldgebeuren moet inschatten weet ik niet, dat wordt iets voor later. Als we terug zijn in de heimat, dan kan ik mij nog een keer laten gaan...