Wakker worden

HEB MIJN EIGEN 'goede' raad dan toch enkele dagen kunnen opvolgen. Adem in, adem uit - Rustige muziek - Tijd nemen voor de ik-persoon - Ogen toe - Adem in, adem uit. Een goed gevoel, voor mezelf opgebouwd, zonder enig erfzonde-complex. Zoiets voert ook weemoed en nostalgie aan. Mijn kommerloos geluk. Maar het was van korte duur. Even pas op de plaats om te bekomen dat kan nog wel. Maar geen kop in het zand, niet wegkijken. Mij werd al snel een geweten geschopt, zo voelde het toch aan. Want dat kan die grote bij het raam  zo goed. Die Schoft, ja. Die grote van Kommil Foo. Die met een respectvol en genuanceerd FB-bericht (zie 17.11.19) zijn 'rake' mening te kennen gaf over de recente besparingsmaatregelen voor de kunstenwereld. Hiermee counterde hij ook per direct mijn zwak moment. Het lezen van zijn  'pamflet' schudde mij wakker. Ook doen: de link hierboven aanklikken. Genuanceerd betoog, heldere taal, duidelijk standpunt. Kan het niet beter omschrijven. Merci Raf voor de wake-upcall. 

Het lezen van Joël De Ceulaer's Hoera-boek over de democratie heeft er ook wel iets mee te maken. Niet eenvoudig, en heeft me dus nog maar eens aan het denken gezet. Eén om af en toe nog eens ter hand te nemen als het overleg niet wil vorderen, een tv-debat dreigt te ontsporen, er nog maar eens nieuwe verkiezingen aankomen, de besluitvorming niet naar mijn goesting is. Dat alles en nog veel meer komt aan bod. Tot en met de partijfinanciering... toch de meest rechtstreekse vorm van subsidiëring die er binnen het democratisch bestel bestaat. Maar goed, dat is dan weer om de weg naar corruptie af te blokken. Of op z'n minst toch één van de vele opties. Vers voer voor discussie. Nu ik mijn eigen foto van het boek bekijk... een die er in blijft hangen. Zonder bewerking. Puur prentje om bij weg te dromen. En dan keihard opnieuw wakker te worden. Merci Joël DC, voor die wekker met dubbelalarm. 

R.I.P. Julie Van Espen

Wat een gruwel. Het feit op zich dat dit meisje vermoord werd en ouders voor altijd verder moeten "zonder". Maar bovendien de omstandigheden waarin dit "kon" gebeuren. Of justitie er in onze zogezegde rechtstaat weer een spelletje van mag maken. Los van het feit of de verdachte ook de werkelijke dader is... hoe kan het nog steeds dat iemand met zo'n strafblad toch vrij rondloopt. Omdat de beroepsprocedure steeds maar wordt opgeschort. Wie zorgt daarvoor? En een minister die het niet begrijpt maar er zich bij moet(?) neerleggen. We zijn echt wel kort van geheugen hier te lande. De Witte Mars al vergeten? Ruim 22 jaar geleden liep ik mee in Brussel. Er volgden beloften, maar weinig resultaten. Politieke verantwoordelijkheid is zwaar om dragen, maar als je het niet kan moet je niet naar die postjes lonken. Dit moest écht eerst van mijn lever. Pas nu is er plaats voor medeleven en ja: verdriet...

Waterschapsheuvel 2.0 ...

Zo'n midweek "buitenland" is net lang genoeg om een aantal nieuwsfeiten vanop afstand te aanschouwen en slechts mondTjesmaat te verwerken. Bij terugkomst in de heimat dringt zich dan ook een inhaalmanoeuvre op. Zo wil ik het bende van Nijvel-verhaal iets grondiger doornemen. Wat herinner ik mezelf nog van die tijd? En helpt het bekijken van dat hele boeltje met de jaren '80-sfeer op de achtergrond om de zaak nu te plaatsen? Het waren natuurlijk toen al "andere tijden". Met dank aan de heer Robert Allen Zimmerman om dat voor altijd in ons collectieve geheugen te griffen, en aan Boudewijn de Groot om het voor mij -simpele ziel- in begrijpelijk Nederlands ten gehore te brengen. Straf toch dat drie jonge gasten met een "duikmagneet" de onderzoekteams het nakijken geven en de zaak weer aan het rollen brengen. Wat gebeurt daar toch allemaal achter de gerechtelijke schermen? Gaan we het deze keer wél te weten komen? Of speelt ook nu de politieke(?) doofpot een duistere rol? Ondertussen vraagt ook het conflict tussen Catalonië en Spanje om meer beschouwing en tijd om het geheel van meerdere kanten te bekijken. Wetten, gerechtelijke bezwaren, op je strepen staan en heel veel zuiderse emotie. Niet zo meteen en snel-snel een oordeel over te vellen dacht ik. Doe ik dan ook niet en laat het over aan de wijsheid van de verkozenen des volks die zich nu over deze problematiek mogen gaan uitspreken. Ze hebben werk genoeg zou ik denken, zeker als de Turken, de PKK en de Koerden met hun strijdtoneel de eigen landsgrenzen oversteken... zullen we het even uitvechten in de Brederodestraat, Antwerpen-Zuid. Beste relschoppers en dito heethoofden: kunnen jullie daarvoor niet een berkenbos, een rotsplateau, een verlaten strand, een afgeleefd voetbalstadion of enig ander patattenveld gebruiken in of omtrent Cappadocië? Ik noem zo maar wat...

Bij thuiskomst bleek mijn eigen Waterschapsheuvel gelukkig nog intact. De tijd van de vallende bladeren, maar daar stoort een konijn zich niet aan. Minder fris dan zes maanden geleden bij hun eerste verschijning op Hobokense bodem, maar daarom niet minder geliefd. En hoewel ze duidelijk de sporen van een half jaar buitenleven dragen zijn ze nog steeds pertinent aanwezig in mijn achtertuin. Bovendien hebben deze knarren nog een eigenschap die ik zeer op prijs stel: oude konijnen hoor je niet klagen...

Modern Times in Prague...

Tijdens onze allereerste ochtendwandeling stonden we na amper vijf minuten reeds sprakeloos ende perplex. De Metalmorphosis van David Černý staat voor het roterende hoofd van Franz Kafka. Hiervoor even aanklikken loont de moeite... Een kinetische constructie domineert een van god vergeten pleintje en lokt de hele dag lang kijkers. Schitterend hoe de 42 stalen schijven voortdurend op zoek zijn naar de juiste positie. Op die manier geeft het een beeld van Kafka's getormenteerde geest op zoek naar  evenwicht, maar refereert ook naar de titel van zijn beroemde boek "De Gedaanteverwisseling". Orde op zaken stellen, daar draait het hier letterlijk om. Het boeit en trekt de aandacht... en daar zijn de uitbaters van het tegenoverliggende terras zeker niet rouwig om. Hun business doet het prima. Een belevenis, en het zal U dus niet verwonderen dat veel van onze heen & terug-routes langs heer Kafka en zijn steeds kerende hoofd liepen. Bij deze moet ik bekennen dat mijn kennis van het Kafka-oeuvre beperkt, zoniet onbestaande is. Maar daar komt snel verandering in, met dank aan Frank W. voor het uitlenen van "Het Proces' van Franz K. 

Nu we het dan toch over de moderne boeg gooien: wat dacht U van het aandenken voor Václav Havel: de toneelschrijver die voor zijn absurd theater veel mosterd bij Kafka ging halen. Zoveel zelfs dat hij om zijn standpunten tot dissident verklaard werd maar als politicus na de  Fluwelen Revolutie van 1989 verkozen werd tot laatste president van Tsjecho-Slowakije en na de splitsing van het land in 1992 de eerste president van Tsjechië werd. Kan het mooier in beeld gebracht worden: het vrijgevochten hart op de juiste plaats...

Een controversiële modernigheid in de Nieuwe Stad die wel op steun van "buurman" Havel kon rekenen is dit deconstructivistisch kantoorgebouw. Tegenwoordig een van dé  bezienswaardigheden tijdens de boottochten op de Moldau. PraaGtig !! Oorspronkelijk werd het gebouw genoemd naar dansers Ginger Rogers en Fred Astaire, en daarvan is dan weer de huidige naam Het Dansende Huis afgeleid. Zo ziet U maar: naast veel klassieke schoonheid is er in Praag ook plaats voor nieuwe kunst & architectuur. Modern Times...

Wijze woorden...

Er is weer sprake van een winters dipje. Niet in het hoofd van Marco Polo, maar gewoon: in de klimatologisch evolutie van het huidige koude-seizoen. Dan weer gaan de temperaturen de voor deze tijd van het jaar abnormale hoogte in, dan weer zakken ze richting "stenen dik" vriezen, zonder dat laatste ook maar in de verste verte te benaderen. 't Is wel van willen, maar tegelijk ook van in 't geheel niet kunnen. Een koudeperiode met hoogtes en laagtes,  waarbij dus bij regelmaat de hunker naar een "échte winter" de kop op steekt. Zo eentje uit de tijd van toen, eentje zoals op de schilderijen van Pieter Breughel de Oudere. Piéér den Drol, zoals - als ik het goed heb - pater Louis Vercammen, CssR het ons leerde op 't College van de Rommeshoef tijdens een van die memorabele sneeuwwinters uit de jaren '60 van de vorige eeuw. Zoiets gaat het deze keer niet worden, en toch sneeuwde het vandaag op vele plaatsen in Vlaanderen. Ik heb ze voor U geteld: 12 vlokken, en dan even niks. Plots veel meer, maar die waren dan weer nauwelijks te zien met het blote oog. Een zacht dwarrelende mix van duizende witte stipjes, die toch zeker hier en daar en dan vooral slechts heel kort bleven liggen. Denken dat het winter is, waarom niet. Het kan nog steeds, niet wanhopen. Maar zeker ook geen bergen geld op verwedden...

Dus heb ik in alle rust de tijd genomen om wat verder te lezen in mijn volgende 2017-boek. Deze keer een literaire thriller die U echter evengoed bij de historische romans kan rangschikken: DICTATOR, van de hand van Robert Harris. Prachtig geschreven, wat niet wil zeggen dat het vlotjes wegleest. Bij de les blijven is de boodschap om de complexe verhaallijnen te blijven volgen. Klassieke geschiedenis op z'n best: boeiend en in al zijn intriges en stellingen soms razend actueel. Of wat te denken van Cicero's analyse bij de rellen rond de voedselbedelingen: "Sommigen hier zijn van mening dat het een kwade dag was toen onze burgers gratis brood werd toebedeeld, want de menselijke aard laat dankbaarheid algauw tot afhankelijkheid verworden, en het eindigt met de woedende overtuiging dat men er recht op heeft. Daar zijn we nu beland." Dan leg ik het boek uiteraard even terzijde en schenk mij een meditatieve portie gerstenat uit.  Daar lusten wij wel pap van: deze keer de wijze woorden van Marcus Tullius Cicero, de meest briljante advocaat uit de geschiedenis. Het is dus niet enkel bij Aloysius Primus dat heer Polo zijn mosterd haalt. 

Om alles nog wat complexer te maken maar evenzo mij nog meer in te leven en het geheel met een smeuïge saus te overgieten heb ik besloten om tijdens mijn ritjes op de hometrainer de gedateerde BBC-serie "I Claudius" opnieuw te bekijken. Dan wellicht ROME 1   en 2 .  Met wulpse woorden... 

Geen woorden voor...

Aleppo   -   december 2016

Jos Dries: een fidele kerel....

Jos Dries   1930 - 2016

Deze minzame ex-collega had ik al een lange tijd niet meer gezien. Geleden van een of andere begrafenis van weer een andere collega. Daarvoor van een vergeten Pito-plussers moment of toch een nieuwjaarsreceptie. Nog verder terug in de tijd zie ik hem afscheid nemen bij zijn pensionering. Ergens voorin de jaren '90 van de vorige eeuw. Jos had geen grote speech klaar, was naar gewoonte 'weinig van zeg'. Hij zei goeiedag tegen de collega's, en bleef iets langer bij mij staan: "Voor jou heb ik iets meegebracht. Ge moogt het hebben, ik gebruik het toch niet meer..." Hij ging met een van zijn bekende supergrote handen in z'n vestzak en haalde er een klein blauw doosje uit. Een krijtdoosje van Pito, dat we ooit allemaal eens cadeau hadden gekregen van de directie. Ook de turnleraars, en daar had hij toen minzaam om gelachen. Terecht. "Hier da's voor u, misschien kunt ge er wel twee gebruiken" zei hij glimlachend. Altijd die vriendelijke lach. Daarmee had hij mij zo'n 15 jaar eerder al op mijn gemak weten te stellen toen ik klastitularis werd van een derde jaar landbouw en de ouders mee advies moest geven bij de studiekeuze van hun zoon, meisjes waren er toen nog niet op Pito. Ik die van geen landbouwen afwist. Jos gaf mij goede raad, had begrip voor de jonge Polo en stuurde vlotjes bij. Een voorbeeld van een mentor, de rust zelve en steeds aanspreekbaar. Een vriendelijke mens. Een monument...

Fidel Castro   1926 - 2016

Het moest er eens van komen. Ook de grote Fidel is niet meer. Hij en Jos staan uitsluitend om chronologische redenen samen vermeld in deze blog. Hoewel: twee monumenten, maar dan wel  - en gelukkig voor ons - om heel verschillende redenen. De Cubaanse revolutionair die, vanaf de staatsgreep in 1959 met broer Raúl en Che Guevara, alles bij elkaar zo'n vijftig jaar de grote baas was op 'zijn' Cuba heeft een totaal andere reputatie dan mijn grootmoedige gouwgenoot. Want niet te vergeten: Jos Dries stamt uit Essen, waar ook Uw nederige scribent het levenslicht zag. Terug naar Il Presidente, de man van de Varkensbaai, de rakettencrisis met de USA, de marathonspeech voor de VN, de koude oorlog. En de man van de dictatuur, de onderwerping en de armoede op de Caraïbische republiek. Ze hebben er 'hunne peere' mee gezien daar in de warme golf. Hij heeft veel minder voor- dan tegenstanders, laat dat duidelijk zijn. En zijn communisme gold net als bij andere potentaten enkel voor de massa, niet voor de elite. En zeker niet voor de eigen familie en entourage. Van Fidel kreeg ik nooit een hand, en ook geen krijtdoosje. Ik pikte wel een foto van Stephan Vanfleteren, een intrigerend straatbeeld uit Havana. Ongedateerd, maar misschien zijn het wel de Castro's: Fidel en Raúl 'op stap'.
In de enige auto met een nachtvergunning...

Potpourri Royal...

Onvoorstelbaar wat ons allemaal te beurt valt dezer dagen. Een verre nazaat van Asterix en/of Obelix die naar het goede voorbeeld van zijn illustere voorvaderen een heroïsche strijd voert tegen de economische wereldmachten. Ik ken er niks van, begrijp er nog veel minder van en beperk mij alhier dus tot een stoemelingse vermelding van de feiten. Had er mij al een en ander bij voorgesteld. Maar het blijft uiteindelijk toch bij wat formele afspraken die de zaak 'onder controle' moeten houden. Aan de essentie van het hele verhaal wordt echter niet geraakt. Blijf dus toch een beetje (veel) op mijn honger, net als de landbouwers en andere telers. Dan maar een koekje, al dan niet van eigen deeg. Blijkt dat een drastische verandering in levensstijl als enige oplossing kan bieden. Maar wie is daartoe bereid, in staat en sterk genoeg om de Europese stier bij de hoornen te vatten en middelerwijl het Canadees/Amerikaans/mondiale varkentje te wassen?  

Iemand die alvast zijnen "train de vie" niet gaat wijzigen is mister 90% Georges Leekens. Vorig jaar bracht ik op 29 oktober een bijdrage over naaststaande act. Dag op dag één jaar na de trainerstackle op en het mes in de rug van collega Bob Peeters mag hij zelf zijn boeltje pakken bij Lokeren. Dat heeft alleenheerser Lambrechts beslist, en dus kan de grote poenpakker opnieuw voor een nog lucratiever deal zijn handje ophouden. Zo staat het ook netjes op deze foto: de Don verdeelt, de poenpakker ontvangt. Deze blog stond nog in de kladversie toen het bericht al doorkwam dat "monsieur Georges" een nieuwe job had: retour en Algérie... wederom als bondscoach. De slag om Algiers was al gestreden op Daknam. Een van de weinige confrontaties die hij daar gewonnen heeft. Hij kon niet snel genoeg akkoord gaan met zijn ontslag, en hop naar het zuiden. Man, man, man... wat een steeds weerkerend en zichzelf herhalend verhaal toch!!

Wil ik toch positief het weekend induiken, dan mag ik zeker niet vergeten U te vertellen over de viering van 50 jaar Red Vic. De basketbalclub waar onze kinderen zoveel schitterende momenten hebben meegemaakt en van een zeer gedegen opleiding in een prachtige sport konden genieten. Ze hebben er daar vorige zaterdag een tof feest van gemaakt: een uitgebreide expo in de eigen sporthal met foto's en herinneringen aan het reilen en zeilen van deze warme familieclub. Ook Pola en Polo hebben er veel vrienden en contacten aan overgehouden. Als een club 50 wordt dan mag ze zich in België  'Koninklijke' laten noemen, vandaar mijn voorstel: REAL RED VIC WILRIJK. Moet kunnen vind ik.

Debat of moddergevecht...??

Meestal spui ik hier mijn bedenkingen in een geheel eigen Poloiaanse verwoording, tot het een verwording lijkt van wat er aan de hand is. Daar kan ik dan veel, zoniet alle kanten mee uit. Maar soms is dat niet aan de orde, want lees ik de perfecte uiting van gevoelens en beoordeling in de woorden van anderen. Bij deze plaats ik, met welwillende toestemming van de auteur, een Facebook-quote van Pascal Angilis, waarin hij het totale gebrek aan stijl én inhoud tijdens het tweede Trump vs Clinton-debat aan de kaak stelt. Met bijhorend illustratief beeldmateriaal...

"Ummm...on another note...last night we witnessed the second presidential "debate".

I have a few thoughts I'd like to share.

1: my 5 yr old and my 7 yr old would have had a more civilised exchange of words and thoughts.

2: Out of 300 million Americans there has to be at least one person out there for each party that is more qualified than these two characters. I mean , people are actually cheering for these proven crooks/liars....

Have standards for the presidency of this great nation fallen to such lows???"

Right to the point, maestro. Had het niet beter kunnen samenvatten. 
Wie toch meer details wil kan hier klikken...

"Van den puit geen kwaad..."

Na veel vijven en zessen moet frau Merkel toegeven dat het niet lukt. Van bij het begin wellicht gevreesd, maar vanwege de initieel tentoongespreide lef in het "Wir schaffen das!!"-credo nooit toegegeven. Hopelijk is niet elke gewelddadigheid in Beieren terreurgerelateerd. Toch wordt het stilaan wat veel voor de Süddeutsche Bürger. En de lokale politiekers moeten er natuurlijk ook mee weg kunnen. Ik wens iedereen daar veel sterkte en realiteitszin toe. Geen overmoed, en vooral geen overhaaste beslissingen. Laat de sterren aan de hemel staan, breng ze niet opnieuw in het straatbeeld... Daarnaast IS het weer echt koekenbak in Kabul. Afghanistan is dan wel ver van ons bed, maar door de recente ontwikkelingen bekijken en beleven we die dingen toch helemaal anders dan pakweg vijf jaar geleden. We voelen mee en rouwen om de slachtoffers. Hoe lang nog...

Ondertussen spelen zich hier gelukkig heel andere taferelen af. De lokale fauna toont zich tot aan mijn achterdeur van haar beste zijde. Een speelse puit op zoek naar koelte tussen de terrasboordplanten. Hij trekt zich niets aan van ons ochtendritueel: het geschuifel van de stoelen, wat heen en weer geloop met sapjes en ontbijtfruit. Een koffie na. Het kan de groene schoonheid niet deren. Hij zit erbij en kijkt ernaar... of verplaatst zich hooguit met een of twee flukse jumps. Voor een andere invalshoek? En kijkt gewoon verder!


En nog dichterbij woonden de afgelopen weken twee merels die "op een ik-en-ne-gij", of voor wie dat niet verstaat: in één-twee-drie, een stel jongen hebben grootgebracht. Eerst bouwden zij hun nest vlak boven de achterdeur. En maar takjes, mos en modder aanvoeren: tegen 100 per uur. Bijna klaar,  zie ik op een stille avond de inval van een ekster. Djuu, nest kapot. Einde verhaal? Neen, de merels trekken zich iets verder terug in de blauwe regenbegroeiing en beginnen opnieuw. Ze koersen gelijk zotten over en weer want het moet vooruit gaan: moeder merel zit blijkbaar met een ei!

En dan is het klaar: eitjes gelegd en broeden maar. Twee weken later ga ik een kijkje nemen: twee platte jongen. Goed zo. De oudjes vliegen weer als gek, maar deze keer om voedsel. Die jongen kunnen eten, en ze weten waarom. Want weer twee weken later zijn ze groot genoeg om weldra uit te vliegen. En 'weldra' is er sneller dan ik dacht, want opeens zijn ze er niet meer. Die ouders hebben hun kale platte jongskes in no time opgevoed tot volwaardige uitvliegers. Wij zouden er nog iets van kunnen leren...

IS en de Noormannen...

Hoe snel kan het allemaal gaan? Er stond een stevig blok kladwerk klaar om wat Engelse zieligheden onder Uw aller aandacht te brengen: zowel de politieke als de voetbalistieke Brexit worden met de nodige meewarigheid behandeld in de pers, en daar wilde ik maar wat graag nog een schepje bovenop doen. Toen kwam die waanzinnige post over Istanbul binnen. Niets in de nieuwsgaring werkt explosiever dan ellende en geweld. Het nieuws over de aanslag op Atatürk Airport gooide ons zo'n drie maanden terug in de tijd en joeg de herinneringen aan de aanslagen in Brussel & Zaventem weer hevig aan. Hetzelfde onbegrip, dezelfde verontwaardiging en boosheid. En toch...?! Het was 'gelukkig' weer verder van ons bed, en dan lijkt het al snel wat minder dreigend. Maar niets is minder waar. Het wordt een verdomd slechte gewoonte waartegen we zo weinig in te brengen hebben. Doemdenken en/of aanvaarden en berusting? En indien 'of': waar zit 'em dan het verschil? We gaan ermee moeten leven. Met de waanzin van IS... en de gevolgen ervan. Merde.

Het resultaat van het Brexit-referendum dan. Dat veroorzaakte een schokgolf die in de loop van de voorbije week op alle domeinen te voelen was. Eerst was er de vraag zelf. Dan het gevreesde en niet echt verwachte antwoord. En daarna opnieuw de vraag of ze het wel écht moesten doen. Te gek voor woorden. Dus gingen de beurzen op en af, maar vooral af. Liepen de politiekers af en aan. Meer af dan aan. En hun voetballers gingen alleen maar af. In de achtste finale tegen IJsland. Een bende overbetaalde 'Englishmen' voelde zich nog maar eens te goed om een wedstrijd tegen het voetbaldwergenteam van een noordelijk vulkaneneiland met de nodige ernst aan te vatten. Waren blijkbaar vergeten dat ze met rechtstreekse afstammelingen van de Noormannen te maken hadden. En dan nog de meest boosaardige variant van de totale bevolkingsgroep: de Vikingen. 'The Vaaikings' in English. Dat ze tegenover een georganiseerd 'team' stonden. Gesmeed door een andere Noorman, een uit Zweden. Met een tandheelkundige IJslander als assistent. Ze hadden het moeten weten: "Het is altijd lente, in de ogen van de tandartsassistente..." Maar niet voor deze op een exit gefocuste dwazen. Eén Brexit was blijkbaar niet voldoende voor Rooney & Co.

Gaan ze na de match nog wat hulpeloos aangeslagen zitten doen voor hun supporters. Op het gras, dat voor de IJslandse selectie en hun achterban deze keer uiteraard veel groener was... Het mag iedereen tot voorbeeld strekken: onderschat geen tegenstander en treedt hem met respect tegemoet. Hoewel, ook deze regel kent zijn uitzondering. Portugal. Die lappen in navolging van glamour-boy CR7 alles aan hun Portugese laarzen en hopen dat het geluk gewoon blijft duren. Wacht tot ze de kreet van de Noormannen horen...

Eerste echte zomerdag...

Achtenveertig uren later en de eerste stap in de tweede jaargang van deze MMMP-blog heeft al heel wat te bieden.Onze Roze Druiven hebben op het EK voetbal de voorronde overleefd. Het had op  enkele details na helemaal anders kunnen uitpakken. Ook nu was de Rosse van Drongen niet goed  en dus onnauwkeurig bezig, maar met een redding op de lijn na een kopstoot van Ibrahimovic redde hij wel de tricolore meubelen.  Want als..., en als... en als dan ook... dán waren we vierde in de poule geworden en hadden wij en niet de Zweden direct de valiezen kunnen pakken en huiswaarts keren. 

Nu gaan ze in de achtste finales moeten afrekenen met de Magyaren. Op geschiedkundige basis geen eenvoudig verhaal. Ik lees er even Wikipedia op na: "...in de 9e eeuw vielen zij Europa binnen vanuit het oosten en organiseerden rooftochten naar Duitsland, Noord-Italië en tot in Frankrijk, waar ze meerdere overwinningen boekten. " Toen ook al. "Hun grootste troef was dat ze snel verrassingsaanvallen konden uitvoeren." Zij spelen dus ook vanuit historisch perspectief op de counter! "Bovendien hebben ze een reputatie van felle en meedogenloze strijders die niks heel laten van wat zich op hun pad aanbiedt." Wilmots & Co zouden zich gewaarschuwd moeten weten, edoch... zoals zo dikwijls vrees ik dat ze wel zullen zien en afwachten en hopen dat het goed komt. Rekenen op een herhaling van dat driedubbele Zweeds geluk  (bal van de lijn gekopt door Debruyne, onterecht afgekeurde goal van Ibrahimovic na te laag wegkoppen door Alderweireld en de score op een afgeweken schot van  indiaan Nainggolan...) lijkt mij te riskant. Een beetje échte strijdlust tegen deze Hongaarse ploeg zou geen kwaad kunnen. Of proberen we nog maar een keer onder het motto "We zullen wel zien..." in plaats van "Tous ensemble" ? Dat laatste lijkt nu enkel voor de supporters op te gaan...

Verder leven we nu in al dan niet bange afwachting van de uitslag in het Britse EU-referendum. Een zaak die ons allen aangaat, maar waar wij geen greep op hebben natuurlijk. Het lijkt er echt om te spannen.  Aangezien er geen exit polls komen moeten we het vandaag nog doen met de laatste voorspellingen: in The Week lees ik dat 48% voor de uittrede zou stemmen en 52% bij de Europese Unie wil blijven, andere spreken over 51% Brexit en 49% Remain. Veel nipter kan het niet worden. Ben benieuwd naar de definitieve uitslag.


Blijkbaar wilden de weergoden vandaag ook een extra inspanning leveren om ons hier te lande toch maar te laten geloven dat de zomer begonnen is: een halve dag zon was genoeg om het kwik tot 33 Celsiaanse graden te doen oplopen en Uw schrijvende dienaar uitgeteld onder de dakplatanen te doen belanden. Het werd een siësta om 'U' tegen te zeggen. Naar aloude Vlaamse gewoonte zorgen de traditionele regenbuien met onweders nu voor wat afkoeling. Waarvoor dank. De verdere weersvoorspellingen voor het komende weekend zien er redelijk complex uit en bij de verwerking daarvan doe ik graag een beroep op mijn eigen Roze Druiven-gevoel: "We zullen wel zien...!!" 

In 'Optima' forma...

Het is nog even wennen aan de nieuwe invalshoek en de verlichting moet nog bijgesteld worden, maar de klus is grotendeels geklaard en mijn nieuwe bureau is een feit. Stelde ook niet zoveel voor: om tegenwoordig nog te falen bij de montage van een IKEA-meubel moet je wel een echte kluns zijn. Ik dus niet. Alles liep gesmeerd en met de hulp van La Pola zelfs als het alom gekende 'fluitje van een cent'! Om mijn oude rug en versleten heup te sparen kan ik vanaf nu vlot wisselen tussen zittende en staande bezigheden aan de bureautafel. Sommigen onder U hebben het misschien al in de gaten, anderen dan weer niet, maar deze passage werd in staande houding toegevoegd aan de kladversie van de nieuwe publicatie. Ook dat is even anders, maar zeker niet onaangenaam. Wat een luxe om via een simpele druk op de knop telkens weer naar een aangepaste werkhoogte te kunnen overschakelen. Het zal er nu op aankomen om niet in de oude gewoonten te vervallen en steeds zittend aan de slag te gaan. De kracht van verandering: zelfs via de blog kan ik nu 'staande' het woord tot U richten. Ik moest meteen ook maar eens testen of het nuttigen van een Duvel op tooghoogte geen ongunstige invloed heeft op het productieproces. Ik verwacht weinig problemen...

Waar er wel problemen zouden moeten zijn is bij de Optima Bank. Vorige week kwam een en ander aan het licht en moesten er dringend maatregelen getroffen worden. Selfmade man Jeroen Piqueur, die om het zacht uit te drukken geen onbesproken reputatie heeft, had in een niet zo ver verleden de assistentie ingekocht van de zwaar verbrande ex-SP.A-minister Luc Van den Bossche. Verder liepen daar nog wat illustere lobby-figuren rond die als niet al te koosjer bekend staan. De overlapping van bevoegdheden en vooral de daaruit voortspruitende belangenvermenging zorgen ervoor dat als het deksel van deze put wordt gelicht het in Gent en wijde omgeving wel eens behoorlijk kan gaan stinken. Maar gaat dat alsnog gebeuren? Er is weer zoveel 'ons kent ons' mee gemoeid dat het net als vorige keren bij mijnheer Piqueur én vader Van den Bossche waarschijnlijk tot jarenlange procedureslagen en bijhorende verjaringen zal leiden. We houden het voor U, én voor de verandering, in de gaten.

Waar enige verandering alvast tot positieve resultaten leidde is in het kamp van de Roze Druiven. Grote leider Wilmots is dan toch bezweken voor de druk van buitenuit - en het gemor onder het voetvolk? - en had enkele wijzigingen doorgevoerd in de ploegopstelling voor match 2 tegen Ierland. Zoals gezegd: met gunstig gevolg. Tijdens de eerste helft bleef het bij proberen, maar na de rust werd het heel wat beter. BEL - IER 3-0. Net als zovelen moet ik toegeven en ook durven schrijven dat het goed was: eerlijk is eerlijk. En net als evenzoveel anderen verwacht ik overmorgen bevestiging tegen de Zweden. Als ik nu nog verder zou gaan laat ik mij meeslepen in de hele heisa omtrent het EK gebeuren, edoch daarvoor verwijs ik U door naar de vaderlandse kranten. Misschien wordt 'derde keer' wel echt de goede tijdens deze campagne: in optima forma en doorgaan...

Om af te sluiten leg ik U een bericht voor van mijn verslaggever ter plaatse in Rome. Daar wordt de ravissante Virginia Raggi burgemeester en gaat de komende jaren dus regeren over de Palatijn en nog zes andere heuvelen in de buurt. Goed nieuws voor Bart De Wever. Op cultuurhistorische gronden heeft hij altijd een jumelage met het klassieke Rome voorgestaan, maar om zijn gekende anti-voetbalistieke redenen werd daar al meermaals een stokje voorgestoken. Met deze propere madam op het Romeinse 'schoon verdiep' komt er echter een opening in de onderhandelingen en is de kans op verandering in de Antwerps-Romeinse betrekkingen groter dan ooit. Of mevrouw De Wever die toenadering ook ziet zitten is nog maar de vraag. Voor Bart kan het niet meer stuk: verandering van spijs doet immers eten en met een beetje goede wil verkeert hij binnen de kortste keren weer in optima forma. Forza Virginia...

Kafka en de maffia...

Tegen mijn eigen bon vivant- en positivo-natuur in blijf ik toch weer eens hangen aan de virtuele klaagmuur. Het zou niet mogen zijn... zongen die van Noordkaap, maar het is andermaal en opnieuw sterker dan mezelf. Teveel gebeurtenissen en situaties brouilleren mijn vermogen tot welbevinden en infecteren mijn geluksstatus. Er over is er over, en... trop is teveel! (VDB) Ik laat de triviale items even voor wat ze zijn, stel in alle ernst mijn prioriteiten en maak daarenboven een wel doordachte keuze. 

Na het zwart rijden, het zwart kijken en luisteren, het zwart werken en het zwart beleggen... hebben ze ons deze week publiekelijk ingelicht over het zwart 'zitten'! En U die dacht dat het over het ongeoorloofd opstrijken van werkloosheidsvergoedingen ging. Dat was de titel in de kranten en de aanhef van de nieuwsberichten, maar in feite ging het veel verder dan dat. En natuurlijk ook veel breder dan die 21 terreurverdachten die de voorbije tijd 'hunnen dop bleven doortrekken toen ze in den bak zaten'. Er zijn er veel meer die in hetzelfde schuitje zitten. Je zou maar gek zijn het ook niet te doen. Eerst de spelregels: een werkloze die opgepakt wordt en in de gevangenis terecht komt, al dan niet in voorhechtenis, of anderszins geïnterneerd wordt heeft geen recht meer op een werkloosheidsuitkering. Terecht? Doet niet terzake, want de persoon in kwestie moet zelf aan de RVA melden dat hij in den bak zit en niet meer als rechthebbende mag gezien worden. Euhhh??!! Wie doet zoiets nu zelf? Wel, dat was in december 2013 ook al het onderwerp van een vraag in de kamer aan de toenmalige minister van werk, Monica De Coninck. Een zeer gedetailleerde vraag die om een sluitend antwoord vroeg. Dat was zonder het Belgisch ministerie van 'Werk' gerekend. Ja, daar hadden ze wel tijd voor gehad: de omschakeling van het waarschijnlijk te geladen 'arbeid' naar het volkse 'werk' in de titulatuur, maar verder?  Een 'normaal' antwoord dat nergens op sloeg. Men kon er gewoon geen uitleg voor verzinnen. En dus bleef de melk bij de kat staan en bleven de uitkeringen vrolijk hun beslag krijgen. Daarmee komen we verDuveld dicht in de buurt van de Griekse pensioentoestanden voor extreem veel 100-jarigen die in 2011 aan het licht kwamen en de blinden-story van Zakynthos, anno 2012...

België, het Griekenland aan de Noordzee? Kafka en de maffia onder een hoedje!!

In 2015 werd door Maggy De Block de ziekteuitkering voor gevangenen dan weer wel opgeschort, maar... blijkt uit een andere tekst dat 'werkende gedetineerden van de Belgische staat een uitkering krijgen als ze in de gevangenis niet kunnen werken omdat de cipiers staken!'

En dan komt vice-premier en huidig minister van Werk Kris Peeters met zijn gekende en o zo vaak misplaatste glimlach vertellen dat dit probleem zo snel mogelijk uit de wereld moet geholpen worden. Hij zou beter een poging ondernemen om echt terug te landen op deze wereld en vast te stellen wie er  hier echt boven zijn stand leeft (nog zo'n steen des aanstoots uit de voorbije week!) en eens te kijken of het verschil tussen pensioengerechtigde leeftijd van de modale burger en de politieke kaste (67 tegenover 55 jaar!!) ook te verantwoorden valt. Geen denken aan!

Het enige wat in deze RVA-saga juist zou zijn blijkt volgens onze federale wetgeving dan weer niet te kunnen: als je als werkloze na een voorlopige hechtenis niet schuldig wordt bevonden en vrijkomt kan je de eventueel misgelopen 'dop' niet recupereren. Daar kan Kafka nog een puntje aan zuigen dacht ik...

Neuzen in dezelfde richting...

Afgelopen weekend kregen we in de media het verslag over ons heen van de zoveelste klimaatconferentie, die voor de even zoveelste keer moest culmineren in een globale overeenkomst en als 'absolute top' de geschiedenis zou ingaan. U weet het of U weet het niet, maar heer Polo staat van eerder argwanend over behoorlijk kritisch tot zeer terughoudend ten opzichte van deze organisatie. Ik hou van de natuur en heb respect voor de aardkloot waarop wij onze levensjaren doorbrengen, maar ik erger me blauw aan de megalomaneske trukendoos waarin deze polemiek wordt aangekaart en tot economische rendabiliteit wordt opgeklopt. Ik rijd met de fiets als het kan en ik laat het licht in de garage niet branden als het niet nodig is, maar ik koop geen zuivere lucht bij de buurman... Zij die hun goed belegde boterham verdienen met de klimaatconferenties verheffen de natuurlijke schone schijn tot wereldwijde economie en doen daar uiteraard hun voordeel mee. Bovendien getuigt het van grootheidswaanzin als ze denken dat 'wij' de aarde kunnen redden, als dat al nodig mocht blijken te zijn. Vele miljarden jaren evolutie laten zich niet naar de hand zetten van enkele groene generaties, waarvan de leiders dan ook nog op eigen voordeel uit zijn.

Ze maken er toch maar mooi een 'snoep'potje van.
Het voorstel om een goeie 100 miljard dollar of euro - who cares? - naar de ontwikkelingslanden te schuiven om aan de klimaatvereisten te kunnen voldoen en de minst bedeelden op klimatologisch verantwoorde manier door hun arme luizen-leven te laten gaan...
Enig idee bij welke dictators dat geld gaat terecht komen en hoeveel door domotica gestuurde paleizen zij dan gaan bouwen voor hun familie en protegés?

Samen vooruit, dat wel, en alle neuzen dezelfde kant op, dat ook. Maar niet te erg overdrijven zeker?
De doelstelling moet haalbaar blijven werd mij vroeger geleerd en enige mate van nuchter realisme is nooit verloren. Een zeer ambitieus klimaatakkoord, zo probeert men het aan ons te verkopen. De ronde tafel-elite ziet ons wellicht als de vertegenwoordigers hiernaast van een 'neus in dezelfde richting'-groepering.
We zitten erbij en we snappen er geen ene fluit van.
Maar wel met de neuzen in dezelfde richting...