Stilte en geen woorden voor...

één jaar geleden
dag op dag
verlies van een kind, mijn kleinkind
ongeloof, woede, pijn, verdriet
afscheid in familiekring
een jaar lang rouw
het is vaak stil in huis

één week geleden
een oorverdovend stille mars
ongeloof, woede, pijn, verdriet
weer een kind, een kleinkind

twee keer, twee keer anders
maar twee keer
stilte na de storm

Vecht, worstel en wring om gevoelens van verdriet in taal te gieten. Schiet tekort, het wil niet echt lukken. Het afscheid toen, het grote gemis en opnieuw die herinnering. Wou dat ik het schrijven kon, kort en klaar als in een emoticon-van-duizend-woorden.  Woorden doorheen wankele akkoorden, en zing. Bezing. Geef uitdrukking aan, verwoord en verwerk. De weg naar aanvaarding ook, maar niet te snel of al te overhaast. Erken de momenten van verdriet en geef ze de ruimte. "Lieve Niké, we missen je zo."

En in die leegte een glas water op de hoek van de tafel. Het is halfvol. 

Nog of weer halfvol, dan is er hoop...

R.I.P. Julie Van Espen

Wat een gruwel. Het feit op zich dat dit meisje vermoord werd en ouders voor altijd verder moeten "zonder". Maar bovendien de omstandigheden waarin dit "kon" gebeuren. Of justitie er in onze zogezegde rechtstaat weer een spelletje van mag maken. Los van het feit of de verdachte ook de werkelijke dader is... hoe kan het nog steeds dat iemand met zo'n strafblad toch vrij rondloopt. Omdat de beroepsprocedure steeds maar wordt opgeschort. Wie zorgt daarvoor? En een minister die het niet begrijpt maar er zich bij moet(?) neerleggen. We zijn echt wel kort van geheugen hier te lande. De Witte Mars al vergeten? Ruim 22 jaar geleden liep ik mee in Brussel. Er volgden beloften, maar weinig resultaten. Politieke verantwoordelijkheid is zwaar om dragen, maar als je het niet kan moet je niet naar die postjes lonken. Dit moest écht eerst van mijn lever. Pas nu is er plaats voor medeleven en ja: verdriet...

Vertel eens...

Vertel eens, hoe ben je vandaag de dag doorgekomen?

Met herinneringen, steeds meer herinneringen ophalen aan steeds meer mensen die er niet meer zijn. Die ik al heel lang mis, of nog maar net, maar die ik nooit wil vergeten. Waar ik zo uitgebreid over kan vertellen of net veel te weinig over weet, omdat "zij'" maar heel even bij ons was.
En net vandaag las ik dit gedicht van Bert Deben.
Voor kleine Niké Évora en al die anderen...

De dood zou liefde moeten zijn
waarin men mild kan overgaan
naar wat men noemt een nabestaan
een zachte straal van zonneschijn

waar het volmaakt is en voldaan
bevrijd van elke angst en pijn
de dood zou liefde moeten zijn
waarin men mild kan overgaan

de grens een nevelige lijn
tussen beschut zijn en ontdaan
waarbij je toch niet echt verdwijnt
geen einde maar een nieuw ontstaan
de dood zou liefde moeten zijn 

Bert Deben
2018                                                                                                                              Merci, Bert....

Mis je...

Voor Niké Evora,
die op 19 mei heel even bij ons was


op 31 augustus had ik een afspraak met jou
onze eerste ontmoeting was gepland voor vandaag

een hele tijd terug kwam daar verandering in
jij meldde je zoveel vroeger dan verwacht

toch was ik er toen bij
ruim drie maanden geleden

jij was er slechts heel kort
en iedereen mist je nu zo erg

maar je was hier echt
heel echt heel even...

je kon niet blijven
het mocht niet zijn

wel aanwezig in onze gedachten
en zeker in ons hart

daar is je beer                                 
bij mama en papa
en ekster op bezoek.     
Alweer...


Voor mama en papa
om hun verdriet te helpen dragen
en voor alle andere mensen
die het er zo moeilijk mee hebben.
Kracht, moed, en tijd...

Zo oorverdovend breekt de stilte...

Stil en leeg. Zo is het hier op deze blog een hele maand lang geweest. Er zijn echt geen woorden voor. Hoe dikwijls wordt zoiets niet gezegd? Iedere keer denk ik dan er toch wel een draai aan te  geven. Mijn gedachten en gevoelens via klavier, pen of potlood op scherm en/of papier te krijgen. Nu niet. Sprakeloos, of toch bijna. Telkens een idee aanstalten maakt om in woordvorm te verschijnen hapert er iets. Het wordt hakkelen en stotteren en vooral: onmogelijk om de juiste toon te treffen. En dat blijft maar duren. Zijn er dan geen grenzen meer? De grenzen van het toelaatbare, de grenzen van wat nog haalbaar is, wat te verdragen en hoe vér we dat dan kunnen dragen. De grens van onze veerkracht, de wil en mogelijkheid tot herstel. De limieten ver voorbij, dat willen we soms en onze grenzen verleggen. Toch vind ik dat we deze keer té ver moeten. Dit hoefde niet. Dit had niet mogen gebeuren, niet mogen zijn. Ik heb er nog steeds geen woorden voor. Of toch...

Dag kleine Niké

klein lief kindje

dat maar heel even bij ons was

lief kleinkindje

klein mooi meisje dat...

"pats boem! paukenslag"

op 19 mei zo heel plots

al in het leven stond en...

een veel te ongelijke strijd moest aangaan

ook al nemen we nu afscheid

je zal voor altijd bij ons blijven

in ons hart, ons geheugen

onze herinnering

dag lieve kleine

Niké Évora  De Mondt Peerdeman

19 mei 2018

Wie had kunnen denken dat wij onze laatste nieuwjaarswens met Kommil Foo-bijdrage zo snel zelf zouden nodig hebben? Kom hier dat ik u draag... Onvoorstelbaar. Maar hij stond er wel, verdoken opgesteld, achter een hoekje in ons dagdagelijks bestaan. Op een moment dat alles ons voor de wind leek te gaan, dat ons ogenschijnlijk niets kon deren. Nog wel op de dag van een blij weerzien, na een drie maanden lange droomreis. Dat kleine ventje, met die veel te grote voorhamer. En dan zonder op te kijken of ook maar iets te zeggen: "Bammm!!" Goed raak en een levensdroom aan diggelen. De schade was niet te overzien. Is ook niet meer terug te draaien. Niks dan spiegelscherven. Kan alleen maar hopen en geloven dat we er in deze puinhoop ooit een vinden die groot genoeg is om onszelf terug te kunnen zien of te hervinden. Met de moed om weer op te staan. Onze schoenen aan te trekken en verder of opnieuw op weg te gaan. Op reis. Voorbij de stilte...