Herman "Ván..." - deel III

De eerste post-paasweek zit erop. Eieren rapen was er niet bij deze keer. Wel zat midden in deze week "25 april" geprogrammeerd: de naamdag van schrijver dezes. Marcus, Marco, Marc, Mark, Marrek... whatever, you name it. Veel voeten had die dag niet in de aarde, hoewel... toch een strandwandeling die er mocht wezen. Een weekje De Haan leent zich daartoe uitstekend. En ook om herinneringen op te halen, pure nostalgie. Sunparks: met de kinderen eind jaren '80, als verblijfplaats tijdens een talententornooi voor Sunair Oostende in de mid-nineties en daarna voor een summerbreak met de kleinkinderen in het eerste decennium van deze eeuw. Nu gewoon even uitwaaien en tussen de wisselvalligheden van het weer door profiteren van wat er nog rest aan voorjaarszon. Een niets om handen week, geen gedoe, relax. Tenminste nadat de haan drieëndertig keren heeft gekraaid...

Qua timing perfect om een volgende boek uit te lezen. Zat een hele tijd verstopt achter meer urgent leeswerk. Noem het toeval of niet, maar beter dan dit heb ik zelden een boek op het juiste moment en ritme gelezen. Heb er m'n tijd voor genomen en bij regelmaat een heel hoofdstuk herlezen. Om het goede gevoel opnieuw te proeven. Ben dan ook een liefhebber van Herman van Veen.  Vorig jaar begonnen aan wat voorlopig zijn bio-trilogie kan genoemd worden. Het begon met Voor ik het vergeet. Probeerde toen voor 't eerst en in navolging van "den Herre" mijn barokke zinsconstructies aan de kant te schuiven. Kort daarna las ik Herinnerde dagen. Ook nu weer diezelfde stijlaanpassing. Het lukt me vrij goed en probeer het deze keer wat langer vol te houden. In het leesverslag staat nog iets over Duvel-quota. Da's nu niet meer aan de orde. Ben al 19 maanden 0.0%... En dan nu Voor het eerst. Om het wat ingewikkeld te maken: derde keer goede, betere, beste keer? Wat het boek al helemaal aantrekkelijk maakt is de ondertitel: "Verhalen over ouder worden". Prachtig geschreven, over hoe een man de levensjaren met bijhorende ervaringen stapelt. Leer er ook door dat "ik" niet belangrijk is, noch ben. Wil dat vanaf nu ook eens een kans geven. Proberen gaat mee, zei mijn schoonvader aan de kaarttafel en hij kwam een vieze negen uit. Nu nog een rustige wandeling doorheen de Bosduinen. In De Haan aan Zee...

Walter, Wim en Werner...

"Ach zo'n café
Café met een lage zoldering
en geen wc, voor dames apart..."

En verder nog:
"Want zie, de nieuwe wet is
Dat zo'n café niet net is
De zoldering te laag is
Het licht er veel te vaag is
En dat er alle vrouwen
Hun plas op moeten houden
Omdat er geen wc is
Die veilig en privé is"


Alzo zong Herman "Herre" van Veen anno 1972 in zijn "Adieu Café" op het album "in Vogelvlucht 2". Maar dat was zonder de Vlaamse overheidsdiensten gerekend die toen nog aan hun opgang moesten beginnen. Nu, 45 jaar later, zijn ze - mogelijks aangestoken door des Herren von Veen's nostalgie - begonnen aan een remake van hun sanitaire installaties. 't Is te zeggen: geen vrouwen apart meer, zoals in het liedje, maar genderneutrale toiletten. Dat wil ik nog begrijpen, vooral 'omdat' of net 'hoewel' het gaat om terug-grijpen. Begrip dus, maar waar ik niet bij kan met mijn kleine Polderverstand is dat een commissie er samen met een serie adviseurs eerst 2 - twéé hele!! - jaren heeft over gedaan om bijstaand logo heruit te vinden. Het gaat waarschijnlijk ook nog een hele duit kosten om die voorlopig eerste 120 'nieuwe' logo's te realiseren en te placeren op de juiste deuren. Met alle respect...

Als er nog een paar van die stickers over blijven wil ik ze graag hebben. Betalen is geen punt, overheid: dat doe ik toch al uit gewoonte en meer dan genoeg voor alles & nog wat. Ja, ik zou er graag enkele hebben om cadeau te doen aan mijn neven Walter, Wim en Werner Coppieters...

Chi va piano...

Na de stunt van Barcelona en de machtsgreep van 'den Antwerp' was het tussentijds  voetbalhoofdstuk nog lang niet afgesloten. Er zat warempel een avond aan te komen waarop de reputatie van enkele Belgische clubs op het spel stond. Bovendien zouden ze bij winst uitzicht krijgen op heel wat extra euro's aan televisiegelden. Toch heb ik die Europese voetbalavond gelaten voor wat hij was en heel ootmoedig aan mij voorbij laten gaan. Meer nog: ik ga het er hier zelfs niet over hebben. Koud kunstje? Jazeker! Want daar was en is een goede reden voor... 

Inderdaad: het is er weer eens van gekomen. Eindelijk, zou ik bijna zeggen. Het was al geleden van februari 2015. Blijkt dat de tijd inderdaad vliegt. Net als de Blauwvoet? Het was deze keer La Pola die het eerst de behoefte voelde en dus ook de tickets had vastgelegd. Nog eens naar de rode pluchen zetels van de Arenbergschouwburg. Dat op zich was niet zo lang geleden. Wel dat we voor het laatst de heer Hermanus Jantinus van Veen  aan 'het werk' hadden gezien. Nu dus, en daarenboven hele goeie plaatsen: rij 4, eerste stoelen aan het gangpad. Mooie beenruimte, prima zicht en meer van dat zoals na afloop van het optreden nog zou blijken. Voor wie meer wil weten over het programma zelf verwijs ik graag naar een eerdere bijdrage op de ouwe MMP (klik hier). Ruim twee jaar geleden was ik al getuige van deze voorstelling, toen in Carré, Amsterdam. Mijn bewondering voor 'den Herman' is groot, dat hoef ik U niet te vertellen. Maar kijk: het duurt soms lang eer ik iets echt doorheb en begrijp, cfr de zeven keren dat ik voor  'Jongen toch' van Raf Walschaerts in de zalen zat om er iedere keer weer nieuwe dingen in te ontdekken. Zo vielen er ook nu weer enkele stukjes van mijn 'van Veen-puzzel' op hun plaats: de manier waarop hij na zoveel jaren eenzelfde lied nog steeds op zeer bevlogen wijze vertolkt en het daardoor alleen maar beter laat worden. La chanson des vieux amants, van Jacques Brel, stond al in 1969 op zijn tweede lp, Herman van Veen II. Nu, 48 jaar later!!, zingt hij 'Liefde van later' al enkele jaren als hommage aan zijn overleden pianist Erik van der Wurff. 'Toen' was hij 24, bracht een schitterende interpretatie van de Brel-song, maar wist al evenmin als wij hoe lang die liefde dan wel kon duren. Vond het toen al prachtig, maar nu denk ik te weten waar het om draait. Hij ook, zo klinkt het toch en komt het bij mij over. Mooi Herman, en bedankt omdat je (nog maar eens) mijn oren en ogen hebt geopend. Kijk en luister en beleef  de voorstelling met hart en ziel. Terwijl deze clown en potsenmaker, acrobaat en hartenbreker, muzikant en zanger, entertainer en poeet al meer dan 50 jaren op onnavolgbare wijze 'Harlekijnt' en ons het beste van zichzelf geeft. En blijft geven. Net als die hand bij het verlaten van de zaal: hij passeert, een blik, mijn duim, een glimlach en dan een warme handdruk. Merci grote meneer van Veen.

Dat ik op zo'n avond ook nog geheel onverwacht een vriend en meerdere vriendinnen tegen het gestaag ouder wordende lijf loop is dan weer mooi meegenomen. Mieke H, da's lang geleden zeg. We moeten dringend eens afspreken hoor. Annemie en Marleen, die ondertussen allebei ook volwaardige Pito-plus-sters zijn geworden en met volle teugen van hun pensioen genieten. Die zie ik dit jaar nog wel eens bij een of andere receptie of een uitstapje.  Verder waren daar ook An en Pietro, Polderstadburen van het eerste uur. Na twintig jaar weer eens een van Veentje gedaan. Samen genieten van een drankje tijdens de pauze, en nog meer na afloop en bij een goeie babbel. Samen kletsen over vroeger en over de voorstelling en over deze Herman en hoe goed we vinden dat hij dit nog doet. Over zelf ouder worden, maar ook over 'rustig' verder doen. Dan helpt Pietro mij op weg: "Chi va piano va sano e va lontano!" En of ik het begrepen heb? Deze wil ik niet vergeten. Dat wordt dus opschrijven, hier of in een boekje. Misschien ook eentje om Signore Spaghetti mee te plezieren? Het was hoe dan ook een hele fijne avond. Bedankt iedereen: vriend en vriendinnen, crew en muzikanten. En doe vooral de groeten aan 'opa' van Veen...