Visit Berlin III

Het EK zit erop. Onze sporters hebben het goed gedaan. "Schitterende prestaties, maar..." lees en hoor ik 't allen kant. Oók "typisch" natuurlijk. Nooit tevreden, nooit genoeg. Altijd een "maar...". Ik grijp dus even terug naar mijn wensen voor 2018 bij monde van mijn kommil foo-vrienden: "...aan de buurvrouw en haar onvermogen om simpelweg content te zijn..." Laat ons daar met z'n allen nu even goed en uitgebreid over nadenken. Done?! Proficiat aan de sporters die de voorbije weken weer eens het beste van zichzelf hebben gegeven. De enen oogstten medailles, anderen dan weer niet. Maar ook vanop afstand, hier en elders, zag het er goed uit. Bedankt iedereen voor de meer dan fijne momenten.

Fijne (én warme) momenten hebben we ook beleefd vorige week in Berlijn. Alles was goed om aan het gevoel van hitte te ontkomen. Dus ook een boottocht op de Spree, de Berlijnse 'Seine' zeg maar. Moderne architectuur, klassieke gebouwen en hier en daar een luchtig kunstwerk langsheen de boord van de rivier. Three Girls and a Boy... het gaf mij alleszins een gevoel van fruitige frisheid. Klaar om recht tegenover de Berliner Dom in het koele water te plonsen. Het leven is aan de jonge en onbezonnen durvers. Go for it...

We komen ogen en snelheid tekort om oud en nieuw met de nodige aandacht te aanschouwen. Op de heenvaart helpt de gecompliceerde duits-talige commentaar nauwelijks om een beter begrip van de situatie te krijgen. Na de u-bocht bij de overwinningszuil volgt een poging om het geheel nog eens in het engels te herhalen. Niet veel beter. Dus pik ik er op het gevoel een foto uit: een zijgebouw in de buurt van het Bundskanzleramt, het Witte Huis van Angela Merkel. Met het Carillon-Berlin-Tiergarten in de nabijheid. Zeker geen foute werkplek voor een bondskanselier...

Nog zo'n spontane keuze, maar dan bij het einde van de tocht en zo vlakbij dat we het ook van binnen gingen bekijken: het Tränenpalast. De plek bij Bahnhof Friedrichstrasse waar jarenlang afscheid werd genomen van Oost-Berlijn in- en uitreizende familieleden. Controles, ID controles, checkpoints, fouillering, controle van de bagage. Het is er echt nooit leuk geweest daar in Oost-Berlijn. En in datzelfde gebouw deze harde tentoonstelling met getuigenissen in woord en beeld, heel aangrijpend. Net geen 30 jaar geleden.

Daarna lunchen, rusten, de verkoeling opzoeken. En de volgende dag, onze laatste, evenzo. Goede ingeving van La Pola om gebruik te maken van de airco-faciliteiten van SeaLife. Water, vissen en schelpdieren: als we daar geen lekker gevoel bij krijgen. Niet echt iets wat bij een stadsbezoek hoort volgens ons, maar in dit geval een zeer dankbaar alternatief. En zo is het verhaal rond. Voorlopig toch, want we hebben zeker nog dingen overgehouden voor een volgend bezoek. En zeer tevreden over het Hollywood Media Hotel, dus... 

Visit Berlin II

Zal ik maar meteen doorgaan met 'posten', nu er tijd en ruimte is. De post-Berlijn dagen worden ingevuld met... meer Berlijn. Willen of niet, aan het EK Atletiek 2018 kunnen we toch niet zomaar voorbij gaan. Dus eens terug thuis werd er tussen de fotoselectie en het bloggen door driftig naar atletiek gekeken. Het feit dat onze landgenoten zich daar als gekken op het eremetaal smijten helpt natuurlijk niet om de kijksessies enigszins te beperken. Drie keer goud, het kan niet op. Heptathlon... alle prestaties van Tiam live gevolgd, de finale 4 x 400 over de schouder van La Pola meegekeken in de Middelheimse Jazz-tent en vandaag van start tot finish Koen Naert bezig gezien op de marathon, mijn oude liefde. 

Heb tijdens de uitzending dus ook nog maar eens een paar rondjes meegedraaid langs- en doorheen de bezienswaardigheden van Berlijn. Waarbij ik U enkele prenten en een woordje uitleg verschuldigd ben betreffende ons kortstondig verblijf aldaar. Zei ik al dat we er mooi weer hadden? En blauwe lucht? De vernieuwde Potsdammer Platz komt helemaal tot zijn recht onder die stralende hemel. Hoewel de plataan in beeld al betere tijden heeft gekend. Hij werd trouwens de dag nadien door een groepje alt-Berliners van heus drinkwater voorzien, drie kratten van 12.  Plat water. Typisch, nicht?!! Dort, wo einst die Berliner Mauer stand...

Fonteinen, verkoeling, een heerlijke lunch met een schitterend zicht op modern architectonische constructies én Sony Center - Berlin. Wat een juweeltje!! In de nabijheid van hogergenoemde 'Platz' waar ze tijdens de wederopbouw na de Wende op geen inspanning gekeken hebben. Op de werf die de grote dode vlakte van Potsdammer en omgeving weer tot leven moest wekken waren begin jaren '90 4 jaar lang zo'n 6000 bouwvakkers aan de slag. Het heeft geld mogen kosten ook en het resultaat mag gezien worden. Mijn zwak voor reflecties mag duidelijk zijn, en dit is maar één van de vele foto's die ik ervan gemaakt heb. 

De Brandenburger Tor, de grote toegangspoort tot de oude stad. Vandaag liepen de marathoniens /-ennes er vier keer heen en terug onder door met een grote lus over een lege Pariser Platz. Tijdens ons bezoek was er net iets meer volk op het binnenplein. Veel mensen, uit alle windstreken. En een riksja-taxi ofte trishaw vol in beeld met toepasselijke reclame. Voor al die andere mensen in het MeMu, Körperwelten museum onder de televisietoren aldaar. Die hebben we nu links laten liggen. Misschien voor een volgende keer, hoewel. De internationale babbel op de trappen aan de voet van het museum en de toren kon ook tellen...

Berlin Alexanderplatz... dat was voor mij de televisie-/filmserie van Rainer W Fassbinder en het verhaal van Franz Biberkopf. Naam als een klok en in mijn herinnering een fantastische 'Erlebniss'. Dus gingen we er ook heen. Op een avond, en het viel enorm tegen. Had het compleet fout ingeschat en ben er met verkeerde verwachtingen naartoe getrokken. Niks dus. Dan maar deze foto uit de ondergrondse. Komt het dichtst bij wat deze naam in mijn geheugen heeft teweeg gebracht en achtergelaten.  Het kan niet altijd 'bingo' zijn natuurlijk, dat had der Franz ook al ondervonden in die verfilmde roman van Alfred Döblin.

Nu ik toch ondergronds ben gegaan dan maar deze foto als afsluiter. Meteen ook een beeld waarmee avond na avond een einde kwam aan onze stadsverkenning. "Endstation Uhlandstrasse, Aussteigen bitte" en wij de trappen op. Waar we 's morgens de U1-bahn indoken kwamen we er 's avonds weer uit. Terug naar het hotel, het bad, het bed, de rust en recuperatie. Geen tijd voor tv, hooguit een paar bladzijden lezen. 't Is ooit anders geweest, maar daarom niet getreurd. Mijn limieten erkennen en binnen de lijntjes van m'n eigen mogelijkheden kleuren. Dan breekt het lijntje niet...

Visit Berlin I

Zeg maar gerust dat het bloggebeuren hier de laatste maanden met grote horten en nog gigantischer stoten verloopt. De regelmaat is totaal zoek, en - U weet het of U weet het niet - daar zijn zeer uiteenlopende redenen voor. Maar goed, hier ben ik dan weer. Na het selecteren van de Lapland-foto's en het plegen van de bijhorende blogposts was heer Polo dringend aan rusten toe. Een paar dagen alleszins, net wanneer de tweede hittegolf zich over onze contreien placht uit te spreiden. Het werden luie dagen. Geen ene fluit uitgespookt. Ook helemaal geen schuldgevoel, weg met de erfzonde! En dan vol genieten van een in brons gegoten avondzon boven onze Polder...

Net op tijd gerecupereerd voor de jaarlijkse citytrip met onze kleinkinderen. Deze keer stond Berlijn op het programma. Geen EK atletiek, maar heel wat Muur-geschiedenis, Oost-West & Koude Oorlog-histories met ook de resultaten van de moderne wederopbouw. Niet simpel om de interesses en betrokkenheden van oud en jong hierbij te overbruggen. En toch, met een booking bij Berlin on Bike schoot La Pola weer midden in de roos. Het begint al met de wandeling naar de locatie van deze fietstoer-operator, tevens startplaats van de verschillende rondritten: dwars doorheen oud Oost-Berlijn. En dat mag duidelijk zijn. Nog steeds.

We reden de Berlijn Highlights met Bjorn, een 50-er en perfect nederlandstalige Duitser met Oost-Berlijnse roots. Dat hebben we tijdens de 3u30' durende fietstocht zeker geweten. Een van de beste gidservaringen die ik ooit heb beleefd. Komt heel dicht in de buurt bij Georgina, die andere topper die ons eens doorheen de Peloponnesos heeft geleid. BoB dus, Berlin on Bike: een aanrader, met als absolute meerwaarde de begeleiding door Bjorn. Hij vertelt het verhaal van de muur van binnenuit, met familie-anekdotes en hoe het hele gebeuren zijn eigen leven heeft gestuurd. De muur is veel meer dan één muur...

De tocht gaat verder en verder, door oost en west en opnieuw door oost. De verschillen zijn meer voelbaar dan zichtbaar, maar even zogoed merk ik van alle kanten dat dit Berlijn in de vroegere DDR lag en dat stad en (vooral de oudere) inwoners daar de sporen nog van dragen. In de buurt van de Hackesche Hofjes is er tijd voor een verfrissing en een sanitaire stop. De proper opgekalefaterde binnenpleinen krijgt U misschien later nog wel te zien, wij zaten in een redelijk authentieke passage vol jaren '90 sporen op de muren. Onze opdracht: ook de moderne geschiedenis doorgeven aan de volgende generaties. Met handen en voeten...

Iets verderop stoppen we bij het Holocaust Monument. Veel uitleg is er niet bij nodig blijkbaar. Zo te zien slaagt de ontwerper bij de meeste bezoekers in zijn opzet: niet begrijpen, ontreddering, en dan onbewust stil worden en toch even stilstaan bij... Tegenover het monument ligt heel majestueus en zwaar beveiligd de USA-ambassade. Achter de hoek op wandelafstand, de Brandenburger Tor. De voormalige Muur op een steenworp, vandaar op Unter den Linden... en nog zoveel meer hoogtepunten uit het Berlijnse patrimonium. Een zeer geslaagde kennismaking. En hoeft het gezegd dat ik goed geslapen heb? 

Open venster op de wereld...

In een vorig leven zou het er nu opzitten. Als de paasvakantie aan haar laatste weekend toe was, maakte de lesgevende Polo zich klaar voor de laatste rechte lijn naar het grote zomerreces. Maar dat was toen, vandaag de dag heb ik geen vakantie meer. Nooit meer. Wat niet wegneemt dat de geniet-modus steeds binnen handbereik is en blijft. En zo ook de voorbije week: twee jonkies op bezoek, die in navolging van wat we nog een week eerder met Jack M. gedaan hebben, een bezoek brachten aan het Middelheim Openlucht Museum. Een kijk- en ontdekkingsoefening in de wereld van de hedendaagse kunst. We maakten telkens gebruik van een thema uit de Muzzé rondleiding en gingen er samen met de gasten mee aan de slag.  Met Jack kozen we voor "architectuur", met Witse & Wout zochten we naar "de leegte" in het  kunstaanbod. Toffe manier om als volwassene ook eens op een andere manier naar de pronkstukken van het Wilrijkse museum te kijken. Actief, intergenerationeel, met een open geest en sàmen op ontdekkingstocht gaan. Kunst en natuur. En dan leert deze oude rakker weer iets bij. Fenster I en Fenster II van de Duitse kunstenares Isa Genzken. Het conceptuele is van groot belang in haar werken, en daarom ook dat naast het middel tot doorkijk de vorm van de vensters allicht minstens even belangrijk is als datgene wat er achter verschijnt.  

De inhoud van het Muzzé-koffertje spreekt aan en zorgt voor een open kijk op de onderwerpen in kwestie. De puzzelkaartjes, de detailopnames, de materiaalstalen, de beknopte uitleg. Ze zorgden er allemaal voor dat onze jonge kopkes spontaan opgingen in het museumbezoek. Met dit open venster als oerbeeld voor een onbevooroordeelde kijk op de omgeving. Hopelijk helpt het hen (én ons!) een beetje bij de zoektocht naar het vormen van een klare kijk. Een klare kijk op de wereld. Want daar hebben we de dag van vandaag meer dan ooit behoefte aan. En wij niet alleen... 

Namibië V : The People of Namibia...

De eerste aanzet is gegeven: La Pola puzzelde zich vandaag te pletter om het traditionele reisalbum in mekaar te boksen. Het wordt deze keer een waar titanenwerk, en het einde is nog lang niet in zicht. Ruim 2000 foto's had ik van de geheugenkaarten naar de computer opgeladen. Daarvan hebben er na het eerste strenge selectiewerk door mijn wederhelft nog 317 de oversteek naar de USB-stick gehaald. Dan begint het pas echt: in haar fotoboek-programma wordt verder voorgeselecteerd, gekozen en gemonteerd. Inpassen, vergroten, bijsnijden, blijven proberen. Ze heeft er al behoorlijk wat ervaring mee, maar voor het Namibië-album zal ze toch diep moeten gaan. Een werk van heel lange adem. Ondertussen laat Uw bloggende dienaar zich "in alle rust en kalmte" verleiden tot een vijfde bijdrage. "Den bompa heeft overal vrienden..." dat zeggen mijn kleinkinderen als ze mij op reis of uitstap bezig zien. Het babbeltje op straat met de plaatselijke bevolking levert bijna altijd goeie contactmomenten op en de foto's volgen dan als vanzelf. Of het nu in Rotterdam, Praag, Zuid Afrika,  Dublin of Hoboken is. En dus ook nu weer in Namibië. Er zijn er veel in de pixelbak terecht gekomen, en allemaal hebben ze zichzelf daarna kunnen bewonderen op het kleine klapschermpje van mijn LUMIX. Hij doet het nog steeds, en ik ben maar wat blij dat ik hem nog eens mee op reis genomen heb. Hoop van U hetzelfde...

Heb mij deze keer voor de presentatie beperkt tot enkele shots met Namibische jongeren in de hoofdrol. En één opa. Twee keer tijdens een tankstop bij een pompstation...

"Hé mannen, moeten jullie niet op school zitten?"

"Wij zijn hier met onze klas. Op uitstap..."

Geen gewone school: project voor kinderen 'met een rugzak' die al weten wat de struggle for life zoal inhoudt. Ze zijn, net als wij, even binnen gestapt bij de alom tegenwoordige 'Spar' voor een snoepje en een drankje. Nu kan er wel een glimlach af, en een knipoog voor die witte meneer. Zelfs de stille op het hoekje is blij als hij zichzelf op het beeldscherm heeft gezien. Warm moment...

Het Himba-meisje denkt er het hare van en weet niet goed hoe ze de zoveelste toerist moet inschatten die met een georganiseerde groep haar dorp komt bezoeken. Altijd hetzelfde? Maar ook nu breekt het ijs snel als we samen de foto's bekijken, inzoomen, eentje deleten omdat zij het niet goed vindt en ik er nog een nieuwe mag maken. Heb toch een dubbel gevoel. Hoe is dat om dag in dag uit te kijk te staan en je eigen dorp te beleven als een openluchtmuseum. Tradities onderhouden? Ze doen er wellicht hun voordeel bij, maar hopelijk bewaren ze ook hun zelfrespect. Geen idee...

En dan Kazeriam, my man!  Met hem heb ik een potje voetbal gespeeld terwijl de anderen het klaslokaaltje bezochten van de projectschool die bij het Himba-dorp hoort. Weeskinderen die opgevangen worden door de vrouwen van het dorp en met ondersteuning naar school kunnen gaan. School? Pre-primary school, voorbereiding om als het een beetje gaat naar de lagere school te gaan in een stadje verderop. Onderwijs is toch zo belangrijk. Hoop dat het bij jou lukt, kleine Kaz'...!!!

Tenslotte nog eentje bij een volgende tankstop: van een opa die met zijn kleinkinderen in de auto zit te wachten terwijl iemand naar de winkel is. Paar woorden in het Afrikaans, hij is heel fier op die kleintjes. Zij zijn graag bij opa, gelukkige familie? Geen overschot, geen luxe, wel blije gezichtjes. Namibia 2017...