Feel Good

PROTESTEREN EN KLAGEN, het lijkt wel de favoriete bezigheid geworden van de actuele wereldburger. Gaat het over belastingen? Te hoog, verkeerd geïnd, niet oordeelkundig aangewend en al helemaal niet waarvoor wij vinden dat ze zouden moeten gebruikt worden. Openbare diensten, verkeer en transport, werkgelegenheid? Slechte aanpak roepen we in koor, dat moet beter kunnen. Onderwijs, gezondheidszorg, politie en gerecht? "Onvoldoende" hoor ik van verschillende kanten, om diverse redenen en in dito toonaarden. Kijk naar onze buurlanden. Wat we zelf doen doen we al lang niet meer beter, we schieten tekort. Soms zelfs in eigen voet. Subsidies? Nooit genoeg, en inleveren zien we niet zitten. En dat gaat allemaal om het besturen en bijsturen van een toch behoorlijk West-Europees leefklimaat. Dan zijn er wereldwijd nog wel andere katjes te geselen. Mensenrechten, geweld en oorlog, onderdrukking, armoe en miserie. Ook omtrent onze eigen "vierde wereld" zijn de meningen verdeeld. Bloedrode nota's over gebrek en tekorten in de hulpverlening worden op de goegemeente losgelaten. Smeer iedereen genoeg schuldgevoel aan en overgiet alles met een extra pittige klimaatsaus. Men zou voor minder heimwee krijgen naar de tijd van toen. "De goeien ouwen tijd" van de Fixkes. Weet u nog? Kent u ze nog? "Et was zoe simpel amaal, zoe simpel amaal, zoe simpel as kvraagetaan." Dat de tijden veranderen zong B.Dylan al in de jaren '60,  en vertolkte B. de Groot voor alle zekerheid en voor ons kort daarna in het Nederlands. Maar is dat ook zo? De omstandigheden zijn misschien veranderd, dat wel, en de achterliggende "facts" hebben een andere dimensie aangenomen. Ook omdat we zelf een pak ouder zijn geworden. Bovendien krijgen we het wereldnieuws, en bij gebrek daaraan de mondiale faits-divers à la minute voorgeschoteld. Het wereldwijde web staat voor niets. Doe mij dus maar weer even de tijd van toen, want Toen was geluk heel gewoon vertaalden Koot & Bie voor ons het 1948 van Gilbert O'Sullivan en scoorde Gerard Cox er een hit mee in de Lage Landen. Of schakel ik, na een waardevolle tip van mijn vriend eFWé,  toch weer naar een paar uurtjes Spotify. Yiruma , oftewel Lee Ru-ma, een Zuid-Koreaan die met zijn pianomuziek mijn gemoed in no-time op relaxmodus weet te zetten. Daar mag ik dan van genieten, en gewoon gelukkig zijn. Feel Good. Ook iets voor u?

99 Luftballons

ERGENS IN PARIJS miste iemand een strafschop. Ga ik het niet over hebben. In Antwerpen en Mechelen werd de bezoekende basketbalcoach uitgesloten. Wegens ongepast gedrag langs de lijn. Komen hier verder niet aan bod. In Italië kon de verenigde Belgische cyclocross-armada het niet halen van Mathieu"Lone Ranger"Van de Poel. Verder geen aandacht aan besteden. In Brussel werd de zoveelste informateur losgelaten op het onmogelijke kluwen dat een regeringsvorming in ons landje geworden is. Alle omschrijvingen schieten tekort. Dus verder geen woorden aan verspillen. Wat het bijna zou kunnen halen is de "First Round Proper" van de FA Cup. Live uitzendingen, simultaan schakelen tussen diverse terreinen, authenticiteit in beleving op en naast het veld. Dit gaan we alleszins wel missen door de Brexit. Maar niet genoeg om hier alsnog meer plaats voor in te ruimen. Dan toch maar "den Antwaarp"? Het Brugge van de steeds stemlozer wordende Ph.Clement een eerste competitienederlaag aangesmeerd. Goed gedaan, edoch geen spek voor Polo's bek. Het zou misschien over Kommil Foo kunnen gaan die net Turnhout hebben veroverd. Voor zover dat nog nodig was. Maar neen, daar heb ik het allicht later nog wel eens over. Het is nu opnieuw een beetje de trappers hervinden, schakelen en weer op tempo komen na de bocht. Blij vooruit kijkend, en ondertussen manmoedig vechten tegen de regen en de stugge wind. Dat is wel nodig nu de herfst echt haar intrede heeft gedaan. Wind die neunundneunzig Luftballons van west naar oost over de Berlijnse Muur mocht voeren, en tot wat zoiets eind jaren '80 zou leiden. De val, begin november 1989. Daarover moeten we het hebben, blijven hebben, steeds opnieuw. Muren laten vallen, en minstens 99 ballonnen oplaten.  

KikiLove

ZE IS ER. Al een hele week ondertussen. Welkom Kiki, dochter van Anke. Of om het met Polo's woorden te zeggen: "de klein van ons klein". Jij bent allicht de jongste lezeres/-in van deze blog. Goed gezien dat heer Polo 'tijd van wachten' heeft en dus heb je bij uitbreiding de hele familie nog maar enkele dagen aan het lijntje gehouden. De verwachting was gewekt, de uitgerekende datum al even gepasseerd, en wat de dag van aankomst betreft had je zelfs niet goed geluisterd naar de wensen van je mama. Het heeft nog even geduurd. In basketbaltermen: er zijn een paar overtimes aan te pas gekomen.  Uiteindelijk werd de finale dan toch op 1 november gespeeld. Kwam nog wat draaien en keren aan te pas, maar eind goed al goed. Daar was je dan, BAM!! Proficiat Anke. Sterk team, prachtig resultaat, mooie baby. Ons vijfde kleinkind: Joke, Wout, Witse, Niké en nu Kiki. Eigenlijk niet te vatten en nog minder te beschrijven hoe sterk verschillende gevoelens een mens heen en weer kunnen schudden en beslag leggen op de belevenis van het moment. Misschien nog best te verdragen met  de pianoklanken van Ludovico Einaudi. Spotify bij een open haardvuur. Zo lang dat nog mag, en voorlopig kan het dus nog. Maar nu eerst "Hoera voor Kiki en proficiat Anke!!" En verder is 1 november ook een goeie dag voor wie van "plannen' houdt. Vooral ook een goed merkpunt, want vanaf dan resten er ons elk kalenderjaar 60 volle dagen om alsnog iets van het jaar te maken. Waarop wachten we dan nog?

Tijd van wachten

HET KWAM TOEVALLIG ter sprake. Op wandel langs de boorden van de Westerschelde. Het uitzicht, het water, lucht en licht, rust en traagzaam vorderen. Het lijkt een vorm van mediteren. Roger was daarover een boek aan het lezen. Niet meer of niet minder. Merci voor de trigger, "Bro". Kort daarna zat het bij de nieuwe lading.  Adem in - adem uit, meditatie, focus, mindfulness, in het nu aanwezig zijn. Het no-nonsense meditatieboek van Steven Laureys. Heb inderdaad enkele no-nonsense moves in dit werkje gevonden, als het dat maar is. Wat te denken echter van de in hoogtijden van Boekenbeurs & Co aangekondigde opvolger: Het no-nonsense yogaboek. Weliswaar van een ander auteur, maar blijkbaar zit er toch een poging tot lucratief serie-vervolg aan te komen. Dus toch gewoon booming business? Maar wat ik eruit haal sluit wel mooi aan bij wat ik daarna onder ogen kreeg. Via het vermaledijde Facebook een foto met tekst op de achterkant van een boek: "Streven naar het geluk als levensdoel is een vergissing. Streven naar zin en betekenis, daarentegen...". Met dank aan Tom J. voor de FB-hint en aan La Pola haar eigenste zelve die het bestelde en mij als 'zomaar cadeautje' toestopte. De kunst van het ongelukkig zijn door Dirk De Wachter. Het wezenlijke van het zijn is wachten, zonder te verwachten. Zin geven en betekenis vinden. Samen doen en delen. Geluk, ongeluk, zin. Als het hierom gaat kan ik niet anders dan tussen het lezen door enkele muzikale links leggen en nog maar eens de Broers W. beluisteren: Kom hier dat ik u draag, Trek je schoenen aan, Stilte na de storm, Angst is maar voor even... Merci Raf & Mich. 

Daarnaast blijf ik zowat dagelijks de hometrainer bestijgen. Drie kwartier, een uur, uitzonderlijk tot zelfs negentig minuten lang pedaleer ik mijzelf in het zweet. De duur van de inspanning wordt vooral bepaald door de tijdsomvang van de ondertussen bekeken tv-programma's. Series en documentaires, daar gaat het vooral om. Facebook en ik was er zo eentje: drie keer drie kwartier om heel het social media-circus onder de loep te nemen. Canvas-reeks van begin dit jaar, nog steeds te bekijken op vrt nu. Om bij stil te staan, een uitstap te overwegen, tenminste mijn instellingen aan te passen. Of toch als doorgeefluik te blijven gebruiken voor dit bloggewrocht? En van de weeromstuit een daverende boekentip te ontvangen. Ik heb tijd. Tijd van wachten.

Fietsen, wandelen en onderduiken

WIE ZONDAG DACHT van de laatste zomerse temperaturen te hebben genoten kon dat daags nadien al op zijn of haar blote buik schrijven. Ging het kwik hier tijdens "de zevende dag" probleemloos naar 22℃, dan noteerden we gisteren zelfs een vlotte 24℃ op de teller. Bij 22 wilden we nog wel fietsen met de Oesjma-oudjes. En 't Keysershof was een goeie plek om de dag af te sluiten. Ook wij meenden toen de laatste zomerse stuiptrekkingen te ondergaan. Lekker zwoele avond. Maar dan volgde op maandag nog dat ietsie-pietsie-meer. Wandelen door het Niels Broek dan maar. Ons getweeën. Licht hemdje, stiltegebied, 24 graden op een windloze nazomerdag. Is het dat nu geweest? Of komt er nog meer? Niet druk om maken, tweede helft van oktober heeft wel eens meer verrassingen in petto. We zien wel.

De eerste quinzaine van de wijnmaand stond bij heer Polo dan weer  in het teken van de fysieke heropbouw. Ben terug op de homeo geklommen. U weet wel: hometrainer peddelen en ondertussen "video kijken". Rijdt vanzelf, zeker nu het om cd'tjes gaat en al helemaal bij uitgesteld kijken op een of ander tv-kanaal/website. Kom ik toch heel toevallig bij Das Boot terecht. De serie, acht keer een uur rijden in stilstand op die indoor-bike. Komt prima uit. En wat een reeks. Sterk verhaal dat aanknoopt bij de duikbootfilm uit 1981. Een uitgesponnen maar tevens zeer beklijvend vervolg, een sequel om het in filmtaal te zeggen. Kijken en fietsen, fietsen en kijken. Zo loop ik zonder het te beseffen ietwat voor op de momentane canvasprogrammatie. En werd in een mum van tijd en acht afleveringen op rij mijn conditie weer naar een aanvaardbaar niveau getild. Klaar voor de herfstritten.

Een nieuwe lading

TWEE JAAR ZONDER alcohol achter de rug. Bevalt me prima, kan er bij wijze van spreken moeiteloos mee blijven doorgaan. Voelt goed. Voel ik mij ook béter? Geen idee. Dan toch maar eens testen? Neen, bedankt: heb niet het gevoel iets te missen. En dus blijf ik bij sapjes, ginger en af en toe een "nulleke". 

Is het om dit te vieren dat er ten huize Polo een nieuwe lading leesvoer is gescoord? Heb wel tijd gemaakt om de oogst snel binnen te halen. Bij deze wederom dank aan de gulle schenkers van Standaard-boekenbons bij diverse gelegenheden tijdens het lopende jaar. De keuze was snel gemaakt. Echt waar: binnen vijf minuten waren mijn twee pollekes gevuld en had ik vier intrigerende titels in handen. Die liggen hiernaast tijdens een laatste zomerse vooravond nog te acclimatiseren, zodat de lezer zelve zich mentaal kan voorbereiden om de keuzevolgorde te bepalen. En daar is het voorlopig bij gebleven. Want... bij een zoektocht tussen oude spullen in het tuinhuis lag daar plots Pallieter voor mij. Meesterwerk van de Fé, topfavoriet van Louis Vercammen - onze pater-leraar van vanalles en nog wat - en in de jaren '60 uitgebreid besproken tijdens de lessen. Interesse is blijven hangen. En dus nu, vóór al dat nieuwe leesmateriaal zit "den deze" te genieten van het zalig voluptueus beschrijvend proza van de heer Timmermans zaliger. En steek ik begot net als Pallieter zelf mijn vinger in een klad binnenvallend zonlicht, lak er is aan en zucht: "Da smokt na echt nor heuning, sè..." Met stukken en brokken komen de herinneringen ook terug, zelfs vanuit de voorlees-sessies tijdens de College lessen. De nieuwe lading moet dus maar even wachten, 't is eerst aan Charlotte, Marieke, Peterus en Pallieter.  De rest volgt wel. 

(Niet) Geheel onverwacht

DIT HADDEN ZE niet zien aankomen, te weinig tot compleet géén oog voor gehad: een mogelijke uitschakeling van onze volleybal-heren in de 8ste finales van het EK. Toch is het gebeurd. In een tjokvol Sportpaleis dan nog wel. Er werd vooral gesproken over revanche nemen op Servië in de 1/4 finale, veel meer dan over die match tegen Oekraïne. Niet echt doorgeduwd in de laatste poule-match, dus slechte voorbereiding op wat komen zou. Te tolerant omgegaan met berekenende speelwijze. Maar wat nu? Veel lege plaatsen voor de 1/4 finale. Wellicht financieel verlies, en dus 'rode' cijfers voor de Red Dragons. 

Wat ík niet had zien aankomen twee dagen later: totaal onverwachte ontmoetingen op een daarvoor al even onverwachte locatie. CC Merksem stond wel in de planning om Gabriel Rios te aanschouwen, maar niet om én Marcel P - vader van Thor, ex-jeugdspeler bij Ticino Merksen jaren '80 -  én 'Jeannine van de Frank' - voedstermoeder van de spelersvrouwen bij Stormmeeuw Brasschaat in de jaren '70 - daar opeenvolgend tegen het lijf te lopen. Van aangename verrassingen gesproken. Binnenkort zeker een bezoekje brengen aan Frank, dat wordt serieus bijbabbelen.

De dag nadien gaan we fietsen om wat uit te waaien. Onderweg op Linkeroever herken ik Paul-Polle-Pol P, oud-Sportkot maat die met zijn echtgenote op wandel is in het Sint-Annabos. Nog langer geleden: eind jaren '60 en early '70ies. Ook heel wat te vertellen, zoveel zelfs dat die plek langs de Charles de Costerlaan te ongemakkelijk wordt en zij te voet, wij met de fiets afspreken om zeer binnenkort de babbel in comfortabeler omstandigheden voort te zetten. Kijk er reikhalzend naar uit.

Met de overzet op terugtocht naar de Koekenstad zagen we dat deze twee nog steeds bij elkaar zijn, zij-aan-zij op de Schelde-wateren recht tegenover het Steen. Leuke verrassing voor wie er oog voor had. Wel veel minder onverwacht dan de vorige ontmoetingen, en bovendien een teken dat oude gewoonten niet hoeven te slijten. Tijl en Nele, maar waar zit Lamme Goedzak? Of wordt dat een volgend geheel onverwacht treffen?  We 'll see.

Iets helemaal anders

ER WAS EENS. Een klassiek prozaïsch cluster waarmee verhalen,  sprookjes en straffe verslaggeving maar al te vaak van start gaan. Wellicht de meest gebruikte drie woorden-combinatie om de openingszin aan te vatten. En nu voor een keer ook hier. Voor later. Om mij te helpen een en ander op de geheugenplaat te bewaren. Mijn harde schijf, er komen gaatjes in. Dan maar een paar dingen op een rijtje zetten. Het zoveelste weekend in gezelschap van de Bende. Die "van Jef" deze keer. Blijvend eerbetoon en herinnering aan Jef De Koster, onze grote basketvoorganger. Met z'n tienen naar Terneuzen, de vrouwen zijn er altijd bij. We zitten in de WO II-bevrijdings-mood en vinden, toeval of niet,  onderdak bij Winston Churchill in een Hampshire Hotel. Onze ervaring is deze keer prima. Vrijdag nog een korte dijkwandeling, aperitief en eten. Goed geslapen, stevig ontbijt en zaterdag op stap. Nu langs de wandeldijk aan de Oostbuitenhaven. Beelden op de dijk. Kies er deze uit: Twee keer niks van Joeri Stubbe. Vraag me niet waarom. Of doe het toch maar, om mij aan de praat te krijgen.  Het leek me wel gepast om met de nodige zin voor relativering enkele anekdoten aan te kaarten. Dat het mij momenteel zwaar valt om keuzes te maken en te bepalen wat wel en niet de blogselectie passeert. Dat de herinnering aan 911 na 18 jaar op de valreep opgerakeld werd door een FB-post van kameraad Gie H, het al 30 jaar geleden is dat men aan het IJzeren Gordijn begon te prutsen en het "vrije" Westen voor velen opnieuw bereikbaar werd, dat Polo & Pola zich 40 jaar geleden in de Hobokense Polder vestigden en daar nog steeds zitten, dat we al 75 jaar moeten teruggaan om die soldaat het Normandische strand zien op te wandelen, op weg om Europa te bevrijden.  Die dingen schieten afwisselend door m'n hoofd met tussendoor de goede EK-resultaten van de Belgische volleybalheren, de start van de vaderlandse basketcompetitie met de lancering van een bijhorende shoot!-FB-groep, het Anderlechtse voetbaldrama met Van Holsbeek en Vandenborre in de coulissen, de Belgische coureurs die zich links en rechts de naad uit de broek rijden, goeie uitslagen verzamelen en dan wel of niet in de WK-selectie geraken. 't Is gewoon teveel van het goede, en dus lopen we via de oversteek aan de Binnenvaartweg naar het centrum van Terneuzen. Inderdaad, we zijn er nog. Die dag vindt er het Shantyfestival plaats, binnen- en buitenlandse koren brengen zeemansliederen op verschillende locaties in de stad. Aparte belevenis, van terras naar terras, van café naar bruine kroeg, en tenslotte toch weer terug naar ons hotel. Zondag nog een havenrondvaart en bezoek aan de nieuwe zeesluis in aanbouw. Aan de voet van die grote bouwwerf voelde ik mij twee keer niks, en ook heel nietig naast de zeeschepen aan de kade. Da's weer eens iets anders. Iets helemaal anders. 

BBB

BLAUWE BOMPA BEER. Waartoe een paar dagen aan zee ook al kunnen leiden? Staat bij één van de talloze kunstgalerijen op de Zeedijk in Knokke. Ooit in kleine versie cadeau gegeven aan Witse. Kleinzoon die ondertussen groot werd. Vandaag 14. HBD Wits'!!! Dan nu maar een foto van  een grote bompa beer voor de flinke vriend van Erik en Raf. Een heel bijzonder trio. Meer uitleg hierover enkel beschikbaar via PM. We hebben ondertussen zijn zus Joke uitgezwaaid bij haar AFS-vertrek naar de Dominicaanse Republiek. Een jaar lang de wereld bekijken en beleven vanuit een heel ander standpunt. Net als haar mama, oom en tante in de jaren '90. Na de heerlijk mooie woorden van "ons Bie" bij het vertrek van haar dochter doet de blauwe beer er goed aan  een moment van stilte in te lassen. Nooit fout om deemoedig een stap terug te zetten, te buigen en mee te genieten van zulke fijngevoelige teksterij. Gevolg: een tsunami aan empathische waardering en warme reacties op haar Facebookbericht. Geluk, tevredenheid, begrip en acceptatie. Chapeau!!! Losgelaten, napraten, beetje bekomen, weldoende siësta en op naar de volgende. We sluiten de dag af op het verjaardagsfeest van Katrijn. 40. Wens haar nog een deugddoende voortzetting en veel voldoening in het leven. Smeer uw kuiten maar in, "mevrouw"!! Het was een party om u tegen te zeggen. Wat zeg ik? Om "U" te roepen en te brullen, om in een babbel boven de dj-decibels uit te komen. Was nodig  om de laatste nieuwtjes uit te wisselen met andere Salamanca-bendeleden. Waren weer goed vertegenwoordigd. En daar bovenop een hele meute ex-collega's waarmee heer Polo het Instituut in Stabroek bevolkte. Daarmee moest nog veel doorgesproken worden. Hartelijk weerzien, deugddoende babbels, grappen en grollen, knipogen en bulderlachen. Alsof het gisteren was. Neen, ben er al acht jaar tussenuit. Da's lang. Niet te geloven. Merci voor 't feest Katrijn, en met velen afgesproken dat het niet zo lang meer moet duren voor we elkaar weerzien. Leven als een blauwe bompa beer. Een aanrader. 

Teveel om op te noemen

SOMS DENK JE. Soms ook niet. Welk van de twee brengt ons het meeste bij? Misschien dacht je dat er de afgelopen periode niks te melden viel? Dacht het niet, en denk dus maar snel iets anders. Er was zoveel en de zomerse agenda bleek zo vol te staan dat er van bloggen gewoon niks in Polo's huis is gekomen. Ondertussen stapelden ideeën en meldenswaardige feiten zich op. Uitkiezen wat er finaal op de plank zal komen wordt alsmaar moeilijker. Waar ligt die botte bijl? Op het blok met dat hakmes. Beslist om alles in mootjes te hakken en een snelle serie van korte berichten te produceren. Dat ene hangt soms af van een foto die er bij een andere gelegenheid dan weer niet blijkt te zijn. Zo dacht ik Steiger 3 tot driemaal toe "in the picture" te plaatsen. Begon  bij een nieuwe groepssessie met de Bende van Salamanca.  Fijne ploeg in een licht gewijzigde samenstelling. Inderdaad, die van Bistro 4 enkele weken terug. 't Was prima in de Steiger en dus voor herhaling vatbaar. Paar dagen later opnieuw present met mijn sportkot-buddy, de Calle. Moesten elkaar dringend nog eens treffen. Dat was tot onze grote verbazing al ruim vier jaar geleden. Veel te lang. Veel te vertellen, serieuze praat, levenswijsheid. Friends forever. Maar geen foto deze keer. Of toch?  Klik maar aan. En ja, weer lekker gegeten. De derde keer werd voor de verandering echter niet de goede. Paul B, uit mijn Pito-jaren, moest verstek laten gaan voor onze afspraak en dus werd de lunch uitgesteld. Nieuwe datum dient nog vastgelegd. Als de tijd ervoor rijp is. Maar Steiger 3 staat met stipt genoteerd, daar zien ze mij nog verschijnen. 

Het hoofd en de benen

HEB EMILY ACHTERGELATEN. Op de woonsite Groen Zuid in Hoboken. Benieuwd of ze al opgepikt werd, en ook door wie. Heb ondertussen al een volgend boek achter de kiezen. Iets totaal anders deze keer. Was eigenlijk van plan het rustig aan te doen maar liet me meeslepen in het looptempo van de kopgroep. De drang vooruit was te sterk. Het hoofd weegt zwaarder dan de benen. In overdrachtelijke zin, geen taalfout dus. Even alles op een rij: Tom van Tineke doet twee ouwe loop-Oesjma's een boek cadeau. Hijzelf is stilaan ervaren marathonloper geworden en zette reeds de stap naar het ultra-gebeuren. Zijn vriend/kennis Olivier publiceerde onlangs zijn eigen Spartathlon-verhaal.  246 kilometer lopen van de Acropolis in Athene naar hartje Sparta. Om daar de voeten van Leonidas te kussen. En vooral de weg doorheen zijn dagdagelijks leven om deze uitdaging tot een goed einde te brengen. Dat wilde Tom met ons delen. Van een loper over een loper voor lopers. Delen van vreugde en geluk. En dat "geluk misschien niet meer is dan een aaneenschakeling van momenten van tevredenheid, gekoppeld aan zelfaanvaarding en het vermogen anderen te begrijpen." Olivier Verhaeghe loopt veel kilometers en filosofeert ondertussen zijn eigen leven op de rails. Zalig en inspirerend. Tot en met de marathon en zelfs een gedeelte van de trainingen op weg naar het ultralopen komen mij zo herkenbaar voor. Ben zelf nooit verder dan die 42.195 meter gekomen, maar het (be)leven van lopen, de momenten van intens genieten, het altijd buiten zijn, het meestal ook alleen lopen. Alsof het gisteren was. Als ik op de allerlaatste pagina dan een overzicht lees van zijn persoonlijke records komt de affiniteit helemaal aan de oppervlakte. Zou dikwijls in dezelfde wedstrijdgroep gezeten hebben. Alleen de stap naar de heroïek van de super lange afstanden werd hier nooit gezet. En nu is het te laat: tikker en heup en een postprostataire cocktail van discomfort hebben daar anders over beslist. Merci Tom J voor dit prachtige cadeau. Het heeft er voor gezorgd dat heer Polo in z'n kalende hoofd weer helemaal een loper is geworden. Stukje van mezelf hervonden. Het hoofd en de benen. 

Denken en danken

DENKEN AAN JOU. Aan jou, en aan jou, en natuurlijk ook aan jou. Denken aan u allemaal, iedereen die mij vandaag heeft overladen met gelukwensen, steunbetuigingen, aansporingen, duwtjes in de rug en schouderklopjes. Allemaal om mij eraan te herinneren dat 68 niet dramatisch hoeft te zijn, dat een mens pas bij 69  echt overkop dreigt te gaan. Maar ook dat als tram 7 in zicht komt evenzo de tolerantie steeds meer om de hoek komt kijken. Fijn om te lezen en te horen hoe goed jullie mij ondertussen beginnen te kennen. Berichten van familie, vrienden en vriendinnen, kennissen, basketbal maten - coaches en oud-spelers, ex-Pito-collega's en oud-leerlingen, toevallige passanten die deel hadden aan unieke ontmoetingen, tot en met de sms-jes zonder naam en waarvan de eigenaars niet in mijn contactenlijst staan. Anonieme felicitaties, maar daarom niet minder gewaardeerd. Deze Polo wil u danken op Polojaanse wijze met een blogpost navenant. De Polonaise moet u er zelf maar bij verzinnen. Heb vandaag gevierd in het gezelschap van enkele Rommezoef-makkers. Een fantastische dag met een verbluffend goochel-intermezzo. Geweldig hoe Herman D, die andere jeugdvriend uit de lagere school, ons van de ene verbazing in de andere deed vallen tot we finaal geen verkeerde benen meer vrij hadden om nog op gezet te worden. Heb af en toe geprobeerd er iets van te snappen. Niet gelukt, maar de kleine jongen in mij loopt over van verwondering. Heerlijk gevoel.

En nu als afsluiter en bij grote uitzondering een prentje van "mijn eigen". Mocht het lang geleden zijn dat wij elkaar nog in levende lijve troffen: heb vorig jaar beslist om voor een grondige make-over te gaan. Hier en daar wat tegenwind, maar door gewenning op den duur toch min of meer aanvaard. Net als mijn overdwarse beslissing om het de rest van de tijd zonder alcohol te doen. Ook daar zijn jullie ondertussen vertrouwd mee geraakt. Acceptatie. Heb zo het gevoel dat ik er wel klaar voor ben, en dat ieder van u daar weer iets mee te maken heeft. Ik denk het wel, ik dank u wel. Denken en danken. 

Uitzonderlijk weinig nieuws...

Een van god vergeten gat aan de Montenegrijnse kust. Vliegen op Tivat -nog nooit van gehoord,  een uurtje bussen inclusief een 5 minuten-veerpont en dan naar het einde van de wereld. Ver voorbij het centrum van Herceg Novi, vroeger ook bekend als Castel Nuovo. Finaal links de hoofdbaan af en beneden ligt het dan, Iberostar Herceg Novi. Een Spaans keten-hotel met 4 **** maar verder niks om handen. Op een mini-steenworp van de grens met het meest zuidelijke puntje van Kroatië. Te ver voor de touroperator om er dagelijks iemand van de organisatie heen te sturen, en allicht niet rendabel genoeg om er iemand vast te stationeren. Toeristen die hun tijd verdelen over eten, slapen, beetje wandelen, boottochtje naar de overkant van de baai en verder de dag vullen op een standzetel of aan de rand van het zwembad. Multipel aperitieven en veelvuldig frisse dranken consumeren, al dan niet alcoholisch. En koffie... met daarbij een boek, het mocht voor een keer zelfs Anna Karenina zijn. Zo kan heer Polo het net een week lang volhouden. En verder niks, behalve elke dag een stralende zonsopgang. In alle vroegte achter die MonteNegro's aan de overkant van de baai. Voor deze foto liep de wekker af om 4.50 u. Om maar te zeggen dat er uitzonderlijk weinig nieuws te vertellen valt...

On(c)e more morning after...

Ons vakantieverhaal is ondertussen bekend: geen drie weken Litouwen, maar 7 nachten Montenegro. Ultieme wissel. Niks tactisch, maar een puur kaart-gerelateerde noodzaak. Om die vervangweek nog een gouden randje te geven kregen we er een sublieme last minute  bovenop. 

Nu we er toch waren hadden Bieke & Frank nog tickets gescoord voor een Kampvuurconcert bij het kasteel van Horst. In een wip was het geklaard en dus zaten we gisteravond in knusse kampeerstoelen tussen poefen, kussens en geïmproviseerde banken. Vuurkorven alom. Een Leffe 0.0 bij de hand. Op het podium Raf & Mich Walschaerts, de broers Kommil Foo. Onverwacht, en des te verrassender omdat ik "de mannen" nog nooit in zo'n buiten-setting gezien en/of gehoord had. Ze hadden er zelf echt goesting in. Hadden een stel fantastische muzikanten meegebracht en een tovenaar voor geluid en licht. Zoals ze het zelf ook doen: "Merci Gwen, Alano en Ben. En Koen." Het werd een prachtige avond. Leek op maat gesneden, wat een timing. Na een koude en natte zaterdag in rustiger weer terecht gekomen. "Stilte na de storm" paste perfect. Van impact gesproken. En wat gezegd van "Kom hier dat ik u draag" in de kasteelboomgaard. Ben er ook niet altijd bij, maar deze keer bleek de kerel op het dak met zijn thermos en z'n boterham zelf aanwezig. Nog nooit zulke interactie met het publiek gehoord tijdens dit nummer. "Potvis" deed me denken aan de uitgefileerde versie door Stef Kamil in "Liefde voor Muziek". Zo puur. En dan vergeet ik bijna "De Volgende" waarin Raf de strijd aangaat met god en het moordende pianospel van Mich. Met zoveel overtuiging op z'n gitaar beukt dat een snaar het begeeft. Voor de gelegenheid allicht de G-string. Bij het daverende "Man genaamd Marianne" doen de enthousiaste toeschouwers het tentzeil trillen aan de spankabels. Of het pijnlijk broze "Zuster". Teveel om op te noemen. Het werd een zeer ruime greep uit het verzamelde Oogst-aanbod. Een soepele greep uit de losse pols. Heel bijzonder om mee te beleven hoe jullie ook een niet-traditioneel theaterpubliek weten in te pakken. Dat alles zorgde voor een meer dan appetijtelijke belevenis. De adrenaline zat vanmorgen nog in m'n bloed. Beetje rommelig in het hoofd.  Bedoelen ze dat dan met "the morning after"...?? On(c)e more.

Niet gestanst, maar wel gesjareld...

Zouden nu aanschuiven om aan boord te gaan. Vlucht SN2371 van Brussels Airport naar Vilnius International. Dat ging het begin zijn van drie weken toeren doorheen Litouwen. Prachtig land van horen zeggen, en dus  zette La Pola nog maar eens haar schouders onder een persoonlijk reisproject. Het zag en ziet er nog steeds prachtig uit. Tot zondag in de hoofdstad, dan de huurauto oppikken en naar... Ho maar, die huurauto blijkt enkel te lukken met een gestanste credit card, een krediet kaart met reliëfletters en -cijfers. Om het oude strijkijzersysteem ter wille te zijn. "Gestanst.." nog nooit van gehoord, vroeger wel gehad maar dacht na de einddatum en bijhorende vervanging van de kaart dat zoiets ook weer tot het absolute verleden ging behoren. Zoals het cassettebandje, de VHS, de floppy disk. Niet dus: (onder andere..) in Vilnius nemen de autoverhuurbedrijven geen "platte" kredietkaarten aan. Pas gezien bij het afdrukken van de voucher. No "unembossed" cards accepted. Infodesk van Rentalcars kan niet helpen, via via geprobeerd aan een uitzonderingsmaatregel te geraken. Merci voor de moeite, Pieter. Maar niet gelukt. Andere "oude" kaart aanvragen bij de bank kon/kan, maar was binnen het korte tijdsbestek niet leverbaar. Is nu toch besteld, gaat voor een volgende keer zijn. En dus geen huurauto. Geen huurauto, geen rondrit en al helemaal geen stille afgelegen B&B's in het bosrijke binnenland of strandverblijven. Mea culpa, want auto huren was het enige wat op mijn conto stond. Volgende keer de boel toch iets korter opvolgen. De zoektocht naar een vervangende last minute is al begonnen. La Pola laat er geen gras over groeien, ook niet met de momentane regenbuien. Forza!! Met een beetje "sjans" lukt het nu zonder "stans" en zijn we geen tweede keer gesjareld. 

Bang en ontevreden...

Vandaag geluk gehad. De voortzetting van de snoeiwerken goed ingepland: was net klaar toen het hemelwater begon te vallen. Dat geeft mij nu de tijd om vanonder troosteloze, maar voor de natuur zo broodnodige regenbuien een kladje bij te werken. Mogelijks kan ik dat straks nog op u loslaten. Dus...

Het zou op 26 mei een stralend zonnige zondagochtend worden en het was tijd om te gaan "stemmen". Stemmen? Een of ander instrument? Viool, gitaar, piano? Een soundcheck? Of als de stemmen onder de sterren? Op zoek gaan naar gelijkgestemde zielen? Of gewoon proberen in de stemming te raken?

Niets van dat alles. We mochten onze stem uitbrengen. Regionaal, federaal en pseudo-continentaal. Het mocht weer eens iets meer zijn. Lente me, zomer me. Het steekt niet op een seizoentje min of meer. Gezellige boel in onze anders vrij stille woonwijk. Mensen op straat. Te voet. Richting stembureel. De meeste hebben alle tijd. Tijd voor een koffie op het enige publieke terras in de buurt. We zien enkele oude bekenden terug. Lang geleden. Eindelijk dus, hoewel ze maar twee straten verderop wonen. Zo lang geleden?

Is ons sociaal weefsel te zwak? Geen echte "leef"gemeenschap? Een woonwijkpatroon uit de jaren '70 zonder doorgaand verkeer, doodlopende straatjes, een mini-winkelcentrum waar de dag van vandaag niks meer van overblijft. Of toch: het dameskapsalon en één taverne. Maar het is ook dikke bult, mijn eigen schuld. Privacy en "op mezelf leven" gaat me goed af. Er is geen of te weinig "levend" contact. Natuurlijk zijn de buren fijne mensen, maar verder dan onze korte straat reiken de contacten niet. Toch heb ik veel vrienden... op Facebook. Ben natuurlijk mee met de tijd. Wil niet achter blijven. Sociale media. Dat alles speelt door m'n hoofd. En dan weer iemand die ik veel te lang geleden nog zag of sprak. Dus we blijven staan en zijn blij met het gesprekje. De kleine dingen doen het 'em in het dagelijks leven. 

Pas later komt het gevoel en besef dat er toch iets schort. "Is dit nu later?" En wat mij schort? Neen, niet meer iets als "sport tekort". Meer wandelaars in de straat, en babbelaars. Tijd en goesting voor een gesprek. Zie er te weinig die daar nog tijd voor hebben/maken. Moet echter ook in eigen boezem kijken. Ook dat. Begin met mezelf, bewust op letten en doen. Geef de mensen een glimlach en spreek een (on)bekende aan tijdens het buitentuinse snoeiwerk. Goed gedaan Marco, houden zo. Maar ik kan het niet alleen, vraag iedereen om mee te doen. Dan hoeven we niet meer ontevreden te zijn. Ontevreden en bang? Of andersom? Speelt de volgorde wel een rol? Niet als we er met z'n allen voor willen gaan. Dan hoeven we niet langer bang te zijn dat teveel ontevredenen de sfeer blijven bepalen. Op straat, in de sociale en andere media. Ook in de stemhokjes... 

Troost...

Elke dag een slokje genomen. Een hele week lang. Mijn glas bleef wonderwel halfvol. Het kan dus. Even zo lang niets geschreven. Niet  geprobeerd zelfs. Troost gezocht en deels gevonden in muziek. In de stilte na de storm heb ik mij opnieuw laten dragen. Wat kan zoiets toch deugd doen. Merci mannen. Zo komt ook de rust terug, zelfs wat evenwicht hervonden. Dan voelen de reacties op de Facebook-post goed aan. Warmte en medeleven via likes, hartjes en empathische commentaren. Het duizend-woorden-emoticon. Mooi weer. Genieten van de zon. Koffie op het terras. Met een ekster die komt bijpraten...

En verder: verdriet en gemis "verwerkt", letterlijk dan. Heggenschaar in de hand, snoeien die handel. Die honderd meter ligusterhaag. Extra lucht en licht, voor het groen en ook voor mezelf. Klimop die woekert wordt verwijderd. Heel grondig. Tot mijn pijp uit is. Heb veel gedacht aan hoe en wat, en ben stilaan weer op dreef geraakt. Dus ook míjn klimop verwijderd. Weet dat die slingerplant nooit opgeeft. Ik ook niet. 

Tussendoor ook wel eens aan bloggen gedacht. Gezocht zelfs, maar niet fanatiek. Een schrijfsel zou zich wel aandienen, een moment om het te plegen ook. Nu is het zover. Heb ooit met veel meer interesse en betrokkenheid een verkiezingsdag beleefd. Niet deze keer, volg zelfs het uitslagenprogramma op tv niet meer. Zo ontstaat als vanzelf een mooi vrij moment om de draad weer op te pikken. Schrijven, blijven, herinneren. Nooit vergeten. Ook dat biedt troost...

Stilte en geen woorden voor...

één jaar geleden
dag op dag
verlies van een kind, mijn kleinkind
ongeloof, woede, pijn, verdriet
afscheid in familiekring
een jaar lang rouw
het is vaak stil in huis

één week geleden
een oorverdovend stille mars
ongeloof, woede, pijn, verdriet
weer een kind, een kleinkind

twee keer, twee keer anders
maar twee keer
stilte na de storm

Vecht, worstel en wring om gevoelens van verdriet in taal te gieten. Schiet tekort, het wil niet echt lukken. Het afscheid toen, het grote gemis en opnieuw die herinnering. Wou dat ik het schrijven kon, kort en klaar als in een emoticon-van-duizend-woorden.  Woorden doorheen wankele akkoorden, en zing. Bezing. Geef uitdrukking aan, verwoord en verwerk. De weg naar aanvaarding ook, maar niet te snel of al te overhaast. Erken de momenten van verdriet en geef ze de ruimte. "Lieve Niké, we missen je zo."

En in die leegte een glas water op de hoek van de tafel. Het is halfvol. 

Nog of weer halfvol, dan is er hoop...

't Ging weer hard...

Met Sint Bonifatius is zopas weer de laatste ijsheilige gepasseerd doorheen ons lage landje aan de zee. Een zee die ondanks haar klimaat temperend vermogen toch niet heeft kunnen voorkomen dat hogergenoemde samen met zijn maten Mamertus, Pancratius en Servatius de voorbije dagen voor lokale nachtvorst heeft gezorgd. Maar dat is enkel voor zij die van vroeg opstaan houden, niet voor mij dus. Heb het enkel van horen en kan daar dus weinig meer over zeggen. Kies dus voor zwijgen, da's "goud". Wat niet betekent dat er helemaal niks te vertellen valt. Integendeel, het ging hard de afgelopen week...

We beginnen met een bezoek aan de Koekenstad met PitoPlus2.0, een stelletje ongeregeld dat in een vorig leven veelal present tekende in een gezamenlijk onderwijsinstituut ten noorden van 't Stad, vlakbij wat men tegenwoordig Antwerps havengebied noemt. Op nauwelijks een steenworp afstand van Terminal K1742, u weet wel...

We namen eerst een duik in de Antwerpse ruien. Niet al te letterlijk, maar toch. De verhalen, de blubber en de onmiskenbare geuren zorgden voor een beklijvende ervaring. Twee volle uren in de onderbuik van de oude stadskern met een gids die zich niet te beroerd voelde om Aquafin en de huidige afvalwaterscheiding op de humoristische korrel te nemen. Een belevenis op zich om er met onze gerubberlaarsde voeten doorheen te ploeteren. Na de middagpauze met een bagel in The Shack, een geleid bezoek aan Sint Paulus. Bij de Veemarkt, in hartje Schipperskwartier. Schitterende laat-gotische kloosterkerk van de Dominicanen. In 1968 geteisterd door een zware brand. Genre Notre Dame. De brand, wel te verstaan.  Kunstwerken gered door parochianen, hoertjes uit de omliggende straten incluis. Het duurde twintig jaar voor er weer een dak op lag, maar nu is het opnieuw een parel aan de stadskroon. Zeker een gegidst bezoek waard. Inderdaad: een aanrader!!
Verder zat er die langverwachte "50 jaar Rethorica 1969"-reünie  in het activiteitenpakket. Op de 90ste verjaardag van pater Vercammen nog wel. Die kon er zelf niet bij zijn wegens te druk met andere festiviteiten. We hebben aan hem gedacht en ontelbare anekdotes opgehaald. Merci Peet, Herman, Theo, Piet, Eric, Hugo, Patrick, André, Fons en Rick om de al dan niet lange weg naar Essen en onze Rommeshoef te hebben afgelegd.
Na 25, 40 en 50 hebben de aanwezigen eenparig beslist om de eerstkomende verzameling op 55 te houden. Kwestie van geen al te grote uitval te riskeren bij een volgende oudstrijdersbijeenkomst. Last but absolutely not least dient een korte uitstap naar Luxemburg vermeld. Elsa, onze huissculpteuse, werkt aan een project in Kehlen. Expo even meegenomen, wandeling door Lux City, paar keer lekker gegeten, kasteel van Vianden bezocht en ook de nodige gekke bekken getrokken. Altijd een heerlijk weerzien met haar en Albert. Om het geheel af te ronden in stijl zijn we op de terugweg nog binnen gesprongen in ons eigen Belgische Euro Space Center. Om van de kleine dingen in het leven te genieten moet ge niet altijd naar de maan of Mars.  Transinne, een dorpje in Belgisch Luxemburg, is blijkbaar al ver genoeg...

Wat april mij bracht......

Eind vorige maand stonden deze beelden in de wachtrij. Van wat april had achtergelaten op mijn netvlies. Voer voor deugddoende herinneringen. Een zondagse familiewandeling tussen de Haspengouwse appelbloesems. Nog net op tijd. Geluk én weergoden waren met ons. In overdrive zelfs, we beleefden een hoogzomerse dag in april. Als dat nog niet bestond, dan weten we vanaf nu wel beter. Zweten en puffen op de boomgaardhellingen, bijtijds wat schaduw opzoeken en zeker genoeg drinken. Water...

Zomer in april is als strovuur. Kan snel hoog oplaaien, maar vaak dooft het al even rap. Dat bleek ook zo tijdens een weekje "er-gewoon-even-tussenuit" in De Haan aan Zee.  Niks meer te heet, wolken bij de vleet. Wind en af en toe wat regen. Wat mag een Belgische toerist in eigen land nog meer verlangen? En weer wandelen: doorheen de bossen, in Oostende, maar vooral langs het strand. Uitwaaien als in ver vervlogen tijden, ondertussen kijkend naar de zee, de golven, de wolken. En de strandpaal, de laatste  van een uitstervend ras? 

Terug thuis, eerste ochtend in de Polder. Massa's regenwater van de voorbije dag en nacht zoeken hun weg hogerop. Nevels à volonté en grijze lucht alom. Was dat al een voorteken van somberder tijden? Heb er toen niet echt bij stilgestaan. Laat liever geen doemdenken toe, maar het is een feit dat de boel er sindsdien niet aangenamer op geworden is. Hoofd boven water en de blik vooruit, met af en toe een oogje op deze rustgevende natuurfoto's. Het lost eigenlijk niks op, maar geeft me wel weer  ademruimte. Opnieuw op naar mei...