Onverwachte ontmoeting

HET VOORBIJE WEEKEND was er eentje vol verrassingen. Want wie had gedacht dat Thomas De Gendt.... En Tiesj Benoot dan weer net niet...? Dat Federer nog beter kon dan tegen Nadal maar dat het dit keer niet genoeg zou zijn. Tot en met de allereerste 12-12 in de vijfde set en een ty-break beslissing voor de winst op Wimbledon? Djokovic te sterk? Of toch niet, althans volgens de verzamelde statistieken. Tiesj en Roger: net niet.

Wij dan weer net wel. Polo & Pola op de fiets voor een zondagse uitwaaier. Ergens onderweg muziek in de verte. Herken er doedelzakklanken in. We denken aan een band die optreedt in Fort 8. Blijkt een eenzame solo-pijper te zijn aan de rand van het Fortwater. Oefening baart kunst, en wanneer de gelegenheid zich voordoet staat hij op een rustige plek zijn vaardigheden aan te scherpen. Clan Hay Pipe Band. Een goeie dan nog, en ook goed voor een babbel. Graag meegenomen en blij met deze onvoorziene ontmoeting. Amper een minuutje later en twee bochten verder kruisen we het pad van Pola's broer Marc met zijn Vera en haar zus. Ook met de fiets. Onverwacht.

Ezelsoren

IEDER HET ZIJNE. Dat dacht  deze frisse tiener vandaag op Wimbledon. Het heilige tennisgras lag aan zijn voeten. Nadal en Federer elk aan hun kant van het net. Halve finale én toptennis. Maar op een beschaduwde en dus één van de betere plekken op de VIP-tribune zat deze youngster heel relaxed zijn boek te lezen. Alle andere gezichten volgen met spanning het verloop van de eerste set. Was trouwens tot hiertoe de beste wedstrijd van het hele tornooi.  Volgens kenners een masterclass in perfect uitgesponnen en eindeloos volgehouden balwisselingen. Het hele slagengamma kwam aan bod, met schitterende rally's als gevolg. Zelfs de minder fanatieke tennisliefhebbers zaten op het puntje van hun stoel en hebben er van genoten. Terwijl hij maar niet genoeg kon krijgen van zijn boek. Zou wel willen weten wat hij daar in handen had. Kan zeker niet slecht zijn: een dikke turf met ezelsoren. Voor mij hét tribunebeeld van de uitzending. Oh ja, en Roger Federer gaat naar de finale: 6-7, 6-1, 3-6 en 4-6.

Af en toe moet dat kunnen...

Vandaag duurt het extra lang voor ik "in gang schiet". Ligt het aan de zaterdagochtend blues, of bestaat zoiets niet? Veel verschil met andere voormiddagen is er niet voor een professioneel gepensioneerde. Dan misschien toch een stukje nawerking van het Grote Levensvragen-debat hetwelk wij gisteravond gevolgd hebben in de Arenbergschouwburg.  Friedl' Lesage die een handvol BV's de pieren uit de publiekelijk bekende neuzen tracht te halen.  En dat middels een arbitraire verzameling vraagstellingen over van alles en nog wat: vragen over het leven, de toekomst, onze aarde, de leefbaarheid... Losjes aan elkaar gepraat. Geen zware kost, af en toe zelfs puur triviaal. Maar met tussendoor ook enkele stellingen die er (voor mij!) boenk bovenop waren. Geluk, en dan vooral het vermogen om simpelweg content te zijn. De traagheid van wandelen die ons beter naar het leven laat kijken. Toch ook de uitdaging om met van alles bezig te zijn, en de botsing van de ideeën. Jezelf kunnen, mogen, durven, willen...zijn. Of in eender welke andere volgorde, maar wel "jezelf". Met momenten bleef ik wat op mijn honger, maar achteraf bekeken was het zo slecht nog niet.  Doorheen de opeenvolgende vragenrondes je eigen mening en visie toetsen aan de antwoorden van anderen: ik heb er met graagte enkele uren aan gespendeerd. Een boeiende én verrijkende start van het weekend. 

En dan kwam de zaterdagochtend voor heer Polo met dames en tennis op tv. Het leek wel een eeuwigheid geleden, maar nu was het weer eens zover.  Dankzij onze kersverse leading lady, Elise Mertens. Neen zij speelde vandaag niet de finale op de Australian Open, net niet. Maar door haar schitterende prestaties was mijn aandacht opnieuw gewekt en wilde ik mij er nog wel eens voor zetten. Een hele voormiddag lang, voor een knappe damesfinale. Veelvuldig tennistieke hoogstandjes en doorlopend voorbeelden van doorzetting en karakter. Straffe madammen. Maar dat alles geldt ook voor frau Mertens, die een geweldig voorprogramma naar deze eindstrijd afleverde. Hopelijk blijft ze de verdiende aandacht en ondersteuning krijgen. Van mij alleszins haar foto bij dit artikel. Fly Emira...

Three is more...

Eind november, af en toe wat zon, stilaan kouder en ook natter. De dagen worden korter en raken als vanzelf goed gevuld. Het is wel niet altijd even vroeg, zeker niet ochtendlijk te noemen, maar belofte maakte schuld en dus is de wandeling doorheen de Polder (voorlopig toch!) dagelijkse prik geworden. Het was dan ook een goeie tip die ik daar kreeg als reactie op mijn eerste bericht over de Galloway-jonkies. Raakte bovendien de juiste snaar: "Proberen gaat mee...!" Nog zo'n kaarttafel-quote van mijn schoonvader zaliger. En hop... Polo, niet in galop maar wel op rustig wandeltempo het grondig begraasde natuurgebied in op zoek naar de "koeien". Geloof het of niet, maar na enkele dagen voel ik mij al goed thuis in het dagschema van de kudde en weet ik hen (tot nu toe) iedere keer weer te spotten. 

Rustige dieren, maar ik moet geen gekke dingen gaan doen. Toch laten ook de nieuwkomers zich zonder problemen van dichtbij gadeslaan. Echte fotomodellen zijn het al geworden. In  het zondagse namiddaglicht samen oplijnen voor de camera. De drie knapperds hebben elkaar gevonden en weten maar al te goed hoe ze een amateur-fotograaf in vervoering kunnen brengen. Terwijl de drie zich al snel voorbereiden op slechtere tijden en leren hoe ze op een houtje kunnen bijten vliegt mijn tijd en ben ik zonder het te beseffen al vlug een set of twee van huis. Want ja, we telden niet in uren tijdens het afgelopen weekend maar met 0-3 en 3-0, 3-1 en daarna nog een keer 0-3 en 3-0. U weet wel, de Davis Cup Finale in Rijsel met Frankrijk en België. En tussendoor een frisse neus halen in mijne grote Polderhof. Uiteindelijk bleek de Franse ploeg in totaliteit te sterk en won verdiend met 3 tegen 2. Zwakke punten in het Belgische team werden afgestraft: Bemelmans in het dubbel liet zijn partner, De Loore, in de steek en Darcis, twee keer enkel, kwam er niet aan te pas. Goffin haalde dan weer twee punten binnen, maar drie is meer... 

Na het weekend kwam de natte maandag en die was echt nat. Maar nogmaals: belofte... schuld... dikke bult. En ik wederom op stap. Miezerig weer tot af en toe een striemende bui. Kletsnat ben ik geworden, maar de aanhouder geeft niet op en uiteindelijk heb ik ze weer allemaal gezien en voor de aangedampte lens gehaald. Beetje langer moeten zoeken, kudde in twee delen en de kleintjes met hun moeders hadden wat meer beschutting opgezocht. Ook nu waren ze er met z'n drieën, maar die foto's moeten nog even drogen. Net als mijn jas... 

De Grote Ommekeer...

Eind juni en op de drempel van mijn 66ste zomervakantie onderging ik dus een ingreep met gevolgen. Of "ablatie", het operatief gebeuren waar het hier om gaat, iets te maken heeft met "ablatief" oftewel "de zesde naamval" laat ik in het midden en zal mij uiteindelijk paardeworst wezen. Feit is dat men "in het Latijn de ablatief... gebruikt om in lijdende vorm het middel, de wijze waarop en de handelende persoon uit te drukken." Mij heeft ie op lijdende wijze thuis gehouden, op tijdelijk non-actief gezet en ervoor gezorgd dat zich tijdens de voorbije twee weken een heuse ommeslag heeft voorgedaan in mijn dagelijks patroon. Net als Revolution (1968, wederom!!!) van het Mersey River-viertal uit Liverpool stuurt deze opstoot van opstandigheid mijn vertrouwde geplogenheden danig in de war. De eerste aanpassing betreft een terugkeer naar het zomerse Ronde-spektakel. Wegens niks te doen zet ik mij na het middagdutje voor een scherm en bekijk dag-aan-dag de Tour de France. Niet steeds even boeiend, tot op het voorspelbare en dus vervelende af, maar met net genoeg hoogspanning aan de meet voor wat discussies en Facebook-gekrakeel. Tot er een rustdag aankwam...

Voor de ene tijd om het gras af te rijden, maar niet in de toen heersende warmte en al helemaal niet als sinds meerdere jaren een maairobot het perk voor mij kort houdt. Manolo doet dat goed. Die dag ontdekte ik terug de geneugten van een goede Wimbledon-partij. Tennis, de sport waar écht alles kan. Uitgeteld in de touwen hangen, 2-0 achter in de sets en matchpunt tegen. Daar kom je in geen enkele sport nog onderuit. Bij tennis behoort dat wel tot de mogelijkheden. En dus zag ik, zoals reeds eerder in deze artikelenreeks aangekaart, de eindfase van die memorabele Nadal-Muller. Tot het daar aan de overkant van het Kanaal bijna te donker werd om nog een balletje te slaan. Zo'n ontknoping kan geen rechtgeaard sportliefhebber onbewogen laten. En dus was heer Polo opnieuw verkocht en moest hij naast de Tour ook extra tijd vinden om bij regelmaat het meest orthodoxe lawntennis gebeuren ter wereld te volgen. In traditioneel wit dan nog. Tot in het absurde: twee pubers die in het jeugdtornooi van het veld worden gehaald om hun gekleurde onderbroeken te gaan wisselen voor witte. Tot en met de grootste sterren plooien zich naar die extreem-conventioneel Engelse grillen. Zelfs Venus Williams, toch geen meelopertje, werd in haar match tegen 'onze' Elise Mertens gevraagd om tijdens de regenpauze haar roze sport-bh te wisselen voor een witte. "Voor geld danst den beer..." Het zou pas echt leuk worden als ze daar ook terug met witte ballen wilden spelen. Maar da's dan weer dwars tegenin de belangen van de kleurentelevisie die (sinds 1986) met geel de lijnen-boel blijkbaar beter in beeld kan brengen. Voor tv-gelden danst ook de Wimbledon-beer. Yep!! Maar dit geheel ter zijde, want al teveel triviale flauwekul zou mij snel doen afhaken. En dan? Een ommekeer die er geen was...

Under Control...

Wie is Gilles Muller? Had er tot eergisteren in de verste verte geen idee van. Later op de avond werd mij een en ander duidelijk, en dus ook dat dit gemis aan kennis de zoveelste -al dan niet zó grote- lacune in mijn sportcultuur bleek te zijn. "Alles onder controle?" Daar moet, naar mijn bescheiden edoch meermaals niet zo foute mening, naast een loodzware en preciese opslag de alles overheersende focus van deze 34 jarige Letzebürger naar toe gaan. Hij klopte, net voor het schemer zich over de grasvelden van Wimbledon spreidde en in een vijfsetterse tennismarathon grote favoriet Rafaël Nadal: 3-2. Is dat zo speciaal dan? Soms wel vind ik, en dan vooral om wille van de beheerste manier waarop hij met het hele gebeuren én de uiteindelijke winst wist om te gaan. De foto toont zijn eerste reactie na de 'winning ball'. Man, man, man... zelfs zijn armen gingen niet de lucht in. Eerst volgde een lichte blikkering in de ogen, en dan gingen heel voorzichtig de handen omhoog. Gewonnen. Happiness? Morgen rustdag en dan naar de kwartfinales. Niet meer of niet minder.

Twee dagen later, vandaag dus. Wie is Gilles Muller? Nu weet ik het wel natuurlijk, en dus zit ik voor het scherm om vooral zijn match tegen Marin Cilic te volgen. Tussendoor zap ik naar Murray - Querrey, waar de Schotse nummer één niet opkan tegen zijn Amerikaanse opponent: 2-3. Voor Muller lijkt het beter te gaan met snelle winst in de eerste set. Even naar de Tour. Vlakke rit en dus oeverloos saai, ten dode opgeschreven lange ontsnapping met straks dus een massasprint en die zal Kittel winnen.  Terug naar het tennis: daar kantelt de match en neemt Cilic over: 1-2 in de sets. De spanning blijft en het wordt 2-2. Finaal verliest Muller met 3-2.  Zijn glorie was van korte duur, maar... ook dat verwerkt hij super beheerst. Of wat dacht U van deze foto: eerste reactie na de laatste score van zijn tegenstander. Zelfde houding als na de winst van eergisteren, en dan volgde een iets doffere blik. Verloren. Sadness? Morgen inpakken en naar huis, geen halve finale. Niet meer of niet minder...