Rood met witte stippen

DE LIEFDEVOLLE KLEUREN. Zelfs met een flinke geut paars bloed in mijn aderen ging het getormenteerde hart weer iets sneller kloppen. Op stap in de Walenhoek. Niet ver van de vorige wandeling, ook in Niel. Begin deze week waar de Rupel in de Schelde uitmondt, vandaag de andere kant van dezelfde gemeente. Tussen de waterpartijen van de oude kleiputten door. Nog rustiger. Kan dat dan nog? Profiteren van de zon, nog maar eens, tussen enkele natte dagen door. Vogels: watervogels, zangvogels. Vandaag geen roofvogel te zien. Wel één verdwaalde visser, stil op zijn vouwstoel in een verloren hoek bij een van de plassen. En paddestoelen. De herfst is in grote doen, schimmels en zwammen alom. Maar vooral veel vliegenzwammen hier. Zit er iets speciaals in de grond? Rood en wit troef. Hoe hard we ook gezocht hebben: geen kabouter Spillebeen te bespeuren. Laat dat de enige tegenvaller geweest zijn. Voor de rest een prachtige wandeling. Inderdaad: een aanrader. 

More Close Encounters...

Na de warme punten-trilogie van gisteren zit Uw dienaar opnieuw helemaal in de flow, en dus... Jawel, smeer Uw borst(en) maar in want we smijten er meteen een heuse triptiek tegenaan. Het gaat hem om ontmoetingen en contacten met een kunstzinnig randje. Dat mag ook al eens en is zeker niet de eerste keer hier. Wees bovendien gerust: het zal ook niet voor het laatst zijn. Moet kunnen denk ik dan maar.

Eerste luik (want zo gaat dat met meerdelige werken) Afgelopen weekend stond in het teken van een sinds lang aangekondigd en gearrangeerd bezoek. ELSA in gezelschap van haar Albert 'premier' hebben ons met hun aanwezigheid vereerd. Deze Franse kunstenares, vooral bekend om haar werk in leisteen, kwam al meermaals aan bod op deze blog. Wie niet zo van het opzoek-type is kan hierna met enkele eenvoudige muiskliks op rechtstreekse verkenning gaan. Dus voor alle liefhebbers/amateurs, ontdekkers en adepten: JB Grenouille  en de rosse maan... l'Elégante... Elsa aan 't werk & expo... More Elsa et Albert... Bij dat laatste bezoek aan Bargème werd de afspraak al gemaakt: zij moesten ook eens naar Antwerpen komen. "Anvers" ja, doe dat maar. En nu was het zover. Uitgeputte weergoden met ontelbare overuren hadden het deze keer niet meer in handen waardoor wij het moesten stellen met vlagen en buien en bovenal in de dieperik tuimelende temperaturen. Maar we hebben het overleefd en aan zowat alles en iedereen een tot en met gewatteerd stel mouwen gepast. Naast het feit dat ze een fantastisch gedreven beeldhouwer/-ster is heeft ze ook een geweldig oog en gevoel voor fotografie. Het is een plezier om hierbij enkele van haar collages te kunnen plaatsen die een beeld geven van onze tweedaagse. Het klikt, een warm gevoel, toffe babbels, gezellig thuis eten... Twee dagen Frans ook, de taal van Molière, waarin het heerlijk brabbelen wordt. En tussendoor wat Antwerps-Letzeburger... want Albert is Luxemburger. Merci Elsa & Albert pour cette rencontre chaleureuse. 

🌹

Tweede luik (niet meer of niet minder, ook dat gaat zo...) Naast deze "bekenden" maak ik vandaag graag melding van een eerste ontmoeting.  Vroeger wel in mekaars basketbalbuurt vertoefd, later heel af en toe iets over opgevangen maar verder sinds vele jaren helemaal geen contact. En dan is daar een toevallig moment op Facebook, en een chat-sessie waaruit meermaals blijkt dat we absoluut op hetzelfde spoor zitten. Bovendien is er Wonter, zijn manier om op blogistieke wijze lucht te geven aan verwondering, beleving en af en toe ergernis. Vaut le détour! Waar ken ik dat zelf allemaal van? MMP en MMMP...? We hadden tijd en goesting en zouden dus maar meteen proberen af te spreken. Beetje geluk hoort erbij én goede wil: drie dagen later hadden we een uitgebreide babbel-lunch meeting op een zomers terras in de Hobokense Polder. Wat een verrijking. Blij met de ruime uitwisseling van ideeën en ervaringen. Is ondertussen weeral twee weken geleden. Tempus... Bij gelegenheid doen we dat nog eens over. Mag dan ook in de buurt van Artevelde zijn hoor, misschien zijn de "rechtvaardigen" dan al terecht... Merci Wouter.  🍀

Derde luik (ja, want zonder derde geen triptiek natuurlijk!!) Deze is om eer te brengen aan en lof te zwaaien naar Raf & Mich W., de heren van "Kommil Foo" die zaterdag jl. DE LAGE LANDENLIJST 2018 hebben afgesloten op plaats 1. Gewonnen, met andere woorden. Proficiat mannen, dik verdiend. Fantastisch lied, een monument. En laat mij nu in de eerste ronde gestemd hebben op een ander nummer: "Kom hier dat ik u draag..." Koppig, hé. Uiteraard! Maar finaal apetrots en fier op die eerste plaats, toch! Dit luik draag ik dan ook op aan al die "close encounters" die ik met jullie al mocht beleven. Merci Raf & Mich.  🌻

Three is more...

Eind november, af en toe wat zon, stilaan kouder en ook natter. De dagen worden korter en raken als vanzelf goed gevuld. Het is wel niet altijd even vroeg, zeker niet ochtendlijk te noemen, maar belofte maakte schuld en dus is de wandeling doorheen de Polder (voorlopig toch!) dagelijkse prik geworden. Het was dan ook een goeie tip die ik daar kreeg als reactie op mijn eerste bericht over de Galloway-jonkies. Raakte bovendien de juiste snaar: "Proberen gaat mee...!" Nog zo'n kaarttafel-quote van mijn schoonvader zaliger. En hop... Polo, niet in galop maar wel op rustig wandeltempo het grondig begraasde natuurgebied in op zoek naar de "koeien". Geloof het of niet, maar na enkele dagen voel ik mij al goed thuis in het dagschema van de kudde en weet ik hen (tot nu toe) iedere keer weer te spotten. 

Rustige dieren, maar ik moet geen gekke dingen gaan doen. Toch laten ook de nieuwkomers zich zonder problemen van dichtbij gadeslaan. Echte fotomodellen zijn het al geworden. In  het zondagse namiddaglicht samen oplijnen voor de camera. De drie knapperds hebben elkaar gevonden en weten maar al te goed hoe ze een amateur-fotograaf in vervoering kunnen brengen. Terwijl de drie zich al snel voorbereiden op slechtere tijden en leren hoe ze op een houtje kunnen bijten vliegt mijn tijd en ben ik zonder het te beseffen al vlug een set of twee van huis. Want ja, we telden niet in uren tijdens het afgelopen weekend maar met 0-3 en 3-0, 3-1 en daarna nog een keer 0-3 en 3-0. U weet wel, de Davis Cup Finale in Rijsel met Frankrijk en België. En tussendoor een frisse neus halen in mijne grote Polderhof. Uiteindelijk bleek de Franse ploeg in totaliteit te sterk en won verdiend met 3 tegen 2. Zwakke punten in het Belgische team werden afgestraft: Bemelmans in het dubbel liet zijn partner, De Loore, in de steek en Darcis, twee keer enkel, kwam er niet aan te pas. Goffin haalde dan weer twee punten binnen, maar drie is meer... 

Na het weekend kwam de natte maandag en die was echt nat. Maar nogmaals: belofte... schuld... dikke bult. En ik wederom op stap. Miezerig weer tot af en toe een striemende bui. Kletsnat ben ik geworden, maar de aanhouder geeft niet op en uiteindelijk heb ik ze weer allemaal gezien en voor de aangedampte lens gehaald. Beetje langer moeten zoeken, kudde in twee delen en de kleintjes met hun moeders hadden wat meer beschutting opgezocht. Ook nu waren ze er met z'n drieën, maar die foto's moeten nog even drogen. Net als mijn jas... 

De volgende...

Hier is ie dan: nummer drie!! Hij bleek later toch wel geïnteresseerd en wilde absoluut ook in beeld. Meer zelfs: hij maakte aanstalten om de camera van heel dichtbij te komen bekijken. Curieuze neuzeke... Nog maar net op de Polderse bodem neergepoot en al direct vrank en vrij diep in de lens willen blikken. Rechttoe rechtaan! Zalige fotoshoot met zo'n onbeschroomde brok pasgeboren Galloway-kalf. Voorlopig nog zonder oormerk, en da's natuurlijk mooier voor de foto's. Hij werd zelfs ietwat opdringerig, tot op het randje van. Maar grensoverschrijdend ga ik zijn gedrag nu ook niet noemen, die weet nog van niks natuurlijk. Denk ik.

Het gaat een hele uitdaging worden, maar als ik nu eens (probeer) op (bijna) dagelijkse basis een rondje door de Polder te maken? Mét camera uiteraard! En dan proberen de evolutie van die gasten in beeld te brengen. Kan druk worden natuurlijk, maar waarom niet? Met dank aan Rosine B. voor de hint... 

Jong geweld...

"Elk nadeel heb z'n voordeel..." De Cruyffiaanse boutade bij uitstek om open deuren in te trappen. Mooier bestaat eigenlijk niet, want -voor wie het zich nog kan herinneren- Cruyff en trappen was een heel apart verhaal. Binnen- of buitenkant voet, vederlichte toets, sluwe sleepbeweging, heerlijke krul, stiftertje over een wanhopig grabbelende doelman, gemillimeterde plaatsbal of gewoon maar een listig balletje...? Da's in dit geval dus nogal wat meer dan drie halen, maar even zogoed slechts twee  eenheden betalen! Maar goed, de open deur dus: de positivo in heer Polo vindt meestal aan elk probleem wel een goeie kant. Neem nu concreet de siliconenfile op de Antwerpse Ring. (een onderaannemer van) De firma Essers blokkeerde de afgelopen 36 uren (!!!) het al veelvuldig haperende verkeer rond de Koekenstad door over een afstand van 1 kilometer en twee rijvakken breed vloeibare siliconen te lekken. Oorzaak? Noodstop, vol op de rem voor een andere chauffeur? De lading houdt het niet, vaten gaan rollen en raken beschadigd. Gevolg: de hierboven reeds beschreven smospartij en een spiegelglad wegdek. Alles wordt geprobeerd om de boel op te ruimen, niks helpt. Het gebeurt wel meer dat het verkeer in, omheen en/of naar Antwerpen vast zit, maar deze keer liep het echt de spuigaten uit. Finaal freest men een minimaal laagje van het oppervlaktebeton weg en wordt na 36 uren de doorgang volledig vrijgegeven. Dit alles zorgde ervoor dat ten huize Polo een Makro-expeditie werd afgeblazen. Geen inkopen dus die dag. 

Het was gisteren trouwens zeer aangenaam en zonnig weer. Maken we toch een wandeling in de Polder. En hier komt ie dan, U voelde het al aan Uw water: "Elk nadeel heb z'n voordeel!" Firma Essers zorgde eerder al eens voor heibel door Limburgs bos te laten kappen, legt nu het Antwerps verkeer lam maar zorgt er tevens voor dat Polo & Pola de hort op kunnen en hun eigenste Polderbos gaan verkennen. Niet alleen genieten we van de mooie meteo-omstandigheden, we treffen ook de Galloway-runderen op onze route én... we zien drie kraak-kakel-kers-verse kalfjes die hun eerste optreden maken in de kudde. Schitterend spektakel. We staan er samen met nog andere wandelaars in alle rust van te genieten. Klein nadeel: heb deze keer geen camera bij, dus geen foto's. Voordeel van het hoger aangehaalde nadeel: vandaag rijden we niet wegens stilstaand verkeer en dus kan ik na de siësta een tweede rondje lopen mét camera. Als ik dan weer het geluk heb de kudde of een deel ervan ergens te treffen dan zullen er wél prentjes zijn. Maar dat had U al gezien natuurlijk... Er is nieuw leven op de grasmat en daar zijn ze zelf ook fier op. Poseren kost geen moeite. Voor deze twee althans, want er is nog een derde en die zag het niet helemaal zitten. Dat zal voor een volgende keer zijn...

Pegasus 32...

De regelmatige bezoeker/lezer (m/v) van deze blog weet ondertussen wel dat het hier zowat alle kanten uitkan. Pleger dezes is niet bang van scherpe bochten, durft het geweer al eens van schouder veranderen en al even zo gemakkelijk uit een ander vaatje tappen. En dan zit U al vlug naar een scherminhoud te staren waarvan de oorsprong en mogelijke zingeving op zijn minst als raadselachtig mag omschreven worden. Kortweg: "Wat krijgen we nou weer? Waar haalt ie het? Waarom toch...?" Maar treurnis noch twijfel mag Uw deel zijn. Vandaag niks dan positieve verhalen. Vreugde en voldoening schotel ik U voor, en verhalen die bijna allemaal de waarheid betreffen. Of toch zo goed als. Zo helpe mij de Grote Homeopaat! We gaan terug naar 1984, het jaar waarin Uw dienaar na een basketbal-rustperiode naar het "joggen" overstapte en al snel verzeild raakte in de wereld van het marathonlopen. Amateur, liefhebber, maar even enthousiast als toegewijd en heel gedreven. Het werd een "way of life". Om goed vooruit te komen had ik vleugels nodig. Dan pas zou ik mezelf zijn tijdens de urenlange boslopen en trainingen en in snelheid over die 42K-wedstijden en hun eindmeten kunnen jagen. Red Bull bestond nog net niet, want pas in 1987 op de markt, en dus ging mijn keuze naar Nike Pegasus. "The Original" omdat het de eerste in de rij was, en niemand wist of er nog een vervolg op zou komen. Een zool met vierkante noppen-profiel, die volgens de overlevering uit een achterkeuken-wafelbakijzer-experiment kwam van Bill Bowerman. Hij kostte toen $ 50.00 en werd "the shoe for every runner". En er kwam een vervolg, meer dan één zelfs. Ik liep om te beginnen op "de originele" en daarna nog op de "Air Pegasus" nr 3, 5 en 6. Telkens in de outlet gekocht als afgeprijsd product uit vorige jaargangen. Soms meerdere keren dezelfde wegens nog goedkoper én gewoon goed. Heb er nooit spijt van gehad. Mijn onderrug, knieën en enkels denken er het hunne van. Mijn hart ondertussen ook, maar dat heeft allemaal minder met de pantoffels te maken dan met mijn keuze voor een duursport die eigenlijk aan lichtvoetigen dient voorbehouden. Dat moet ik dan stilaan toch ondervonden en begrepen hebben: de afstanden werden korter en finaal heb ik er -min of meer gedwongen door de omstandigheden- de brui aan gegeven. Maar kijk en zie en wrijf Uzelf samen met mij de ogen uit: na zovele jaren zónder staat hier weer een paar "Pegasus" te blinken op de zitbank. Niet meer voor de looptraining, wel als alternatief voor een lichte wandelschoen. Het is de 32 geworden. 34 en 35 staan nog in de winkel. Dus toch weer een uit de outlet. Nike Pegasus en Marco Polo, een echte "endless story"...

Indian Summer Break...

Het ging er eens van komen, en dus moest "Namibië IV" voor een keer plaats ruimen om U een korte impressie te geven van wat er dit weekend onder hoogzomerse omstandigheden mijn pad kwam kruisen. We schrijven dan wel 16 oktober 2017, meteorologisch bekeken kon 17 juli er zelfs niet aan tippen. En kom me nu niet vertellen dat dit zo uitzonderlijk is, vroeger bestond dat ook al. Natuurlijk staan de Frank Debooseres van deze wereld erop om iedere keer met nieuwe records te zwaaien, en da's hun goeie recht. Daar verdienen zij trouwens hun boterham mee. Maar het is zeker geen nieuw fenomeen: in Noord Amerika noemen ze het de Indian Summer, en dat zijn toch de oorspronkelijke bewoners van het onderwijl zwaar  vertrumpiaanst continent. En ook Joe Dassin, in de jaren stillekes, zong er al over in zijn Été Indien. Indianenverhalen dus? Geen denken aan, gewoon mooi weer. En net nu exposeert Elsa Sculpteur gedurende drie weken in het Maison de l'ardoise van Rimogne. Zij is de 'créatrice' van onze 'Grenouille', onze 'Brune' en onze 'Elégante'. Telkens een kunstwerk dat een specifieke periode van haar carrière belichaamt: koppen & gezichten, gebladerte en bubbels. Maar er is meer, en nóg meer op komst...

Hoewel we niet konden ingaan op de uitnodiging om de vernissage bij te wonen waren we toch binnen de kortste keren present om het museum te bezoeken en ter plekke te snoepen van haar nieuwe tentoonstelling. Vorig jaar is er werk gemaakt van een forse upgrade voor het museum en het geheel oogt prima. Het verhaal van de 'ardoise', de leisteen en de leien op de daken. Maar ook van de mannen en vrouwen die ervoor moesten zorgen dat de materie aan de oppervlakte geraakte en tot bruikbare materialen werd verwerkt. Daarvan staat de mijnschacht van Saint Quentin nog steeds als emblematische getuige aan de rand van het dorp. En de tentoonstelling van Elsa in de oude elektriciteitscentrale: magistrale creaties die de leisteen tot kunst verheffen. Mooi, en dus zeer warm aanbevolen. 

We overnachtten in Tournavaux, een even van godvergeten dorp als Rimogne, maar nog meer afgelegen dan dat. Stilte in het kwadraat aan de boorden van de Semois, die aldaar als  'Semoy' gespeld wordt. Na het ontbijt plakken de nevelen nog over de  rivier en de omliggende weilanden. Tijd voor een wandeling. Niet te ver en niet te zwaar. Le grand calme. Zelfs de vogels doen het rustig aan en beginnen hun dag met gedempte gezangen. De meest gewone beelden dwingen me om naar mijn portrettentrekker te grijpen. 

Kijk hier dat licht, en daar die matte kleuren. Weinig schaduw nog, bij gebrek aan zon. Lang duurt dat echter niet want Laura heeft er zin in. Binnen de kortste keren breekt ze door de wolkenslierten en lost de nevels in geen tijd op. Warmte. En een kleurenpracht waarvoor we de indianen eeuwig dankbaar moeten blijven. Dat we later op de dag nog stoppen in Charleville-Mézières en   gaan lunchen met zicht op 't kasteel in Bouillon blijken achteraf enkel schamele voetnoten bij die ochtendlijke topmomenten. Weer een weekend om in te kaderen. Echt genoten...

Rustig aan, dan breekt het lijntje niet...

Ons recentelijk verblijf in Praag laat zijn sporen na. Zij het niet puur fysisch en qua welbevinden, want daarover heb ik hier en nu absoluut niet te klagen. Maar mijn aandacht is daar getrokken door strakke verlichting en kunstige éclairage van nachtelijke stadsgezichten. En dat is wel blijven hangen. Hoe is het anders te verklaren dat ik bij een tussenstop en overnachting op onze weg naar de volgende reis-/ vakantiebestemming in het zuiden dit beeld overhoud van Le Marché Couvert in  Villefranche sur Saône? Niet het allermodernste gebouw in die stad, edoch qua verlichting mag het er zijn. De Vagabondage die op nevenstaande poster wordt aangekondigd hebben we gemist wegens enkel en alleen tussenstop en veel te laat op pad. Misschien op de terugweg? Wat we wel zagen en een vermelding waard achtten was deze dubbel over elkaar gegraveerde steen bij de ingang van een passage doorheen het oude stadhuis aldaar. L'HOSTEL DE VILLE 1660 met daarover heen MAISON COMMUNE AN QUATRIEME DE LA LIBERTE. Om maar te zeggen dat ze daar tijdens de Revolutie ook zuinig omsprongen met de materialen. Geen idee wat ik er anders "achter" moet zoeken. Alles bij elkaar mag mijn mededeling gezien worden als een bevestiging van wat in de hoofding dezer gesteld wordt: wij doen het rustig aan, in twee dagen naar het zuiden met tijd voor een verfrissende avondwandeling en een meer dan gedegen nachtrust. Nogmaals dank aan vriend Pietro voor zijn goede raad: "Chi va piano, va sano e va lontano"

De Andreas Schotel wandelroute...

We hadden al Vessem, daarna Middelbeers en de konijnen en toen zijn we naar Esbeek getrokken. Een folder in de VVV-map van Eersel bracht ons op dit idee. Bij de aangehaalde wandelroutes zijn er ook twee geïnspireerd op de werken van een Rotterdamse schilder-graficus, Andreas Schotel. Nooit van gehoord natuurlijk, maar voor ons een goeie reden om het erop te wagen. Er is daar in Esbeek een klein museum, dat al gesloten is als wij er arriveren, maar voor de wandelkaart kunnen we terecht in café Schuttershof. En dan op pad: de route is 'aangekleed' met een aantal sculpturen van Hannes Verhoeven die zich op zijn beurt liet inspireren door de etsen en tekeningen van Schotel. Op verschillende plaatsen staan ook schildersezels met afbeeldingen van des meesters werken. Verder lopen we langs 'De Schuttel', het zomerhuisje waar hij met zijn gezin regelmatig verbleef. En zo krijgen we 'en cours de route' een beeld van deze kunstenaar-historicus, zijn leven en zijn werk. Aangenaam en verrijkend, helemaal gratis voor niks. Met de dreigende buien in de verte en de zon die toch haar best bleef doen kreeg ik er een extra mooie belichting bovenop voor de foto's. Zomaar op een schoteltje...