Rood met witte stippen

DE LIEFDEVOLLE KLEUREN. Zelfs met een flinke geut paars bloed in mijn aderen ging het getormenteerde hart weer iets sneller kloppen. Op stap in de Walenhoek. Niet ver van de vorige wandeling, ook in Niel. Begin deze week waar de Rupel in de Schelde uitmondt, vandaag de andere kant van dezelfde gemeente. Tussen de waterpartijen van de oude kleiputten door. Nog rustiger. Kan dat dan nog? Profiteren van de zon, nog maar eens, tussen enkele natte dagen door. Vogels: watervogels, zangvogels. Vandaag geen roofvogel te zien. Wel één verdwaalde visser, stil op zijn vouwstoel in een verloren hoek bij een van de plassen. En paddestoelen. De herfst is in grote doen, schimmels en zwammen alom. Maar vooral veel vliegenzwammen hier. Zit er iets speciaals in de grond? Rood en wit troef. Hoe hard we ook gezocht hebben: geen kabouter Spillebeen te bespeuren. Laat dat de enige tegenvaller geweest zijn. Voor de rest een prachtige wandeling. Inderdaad: een aanrader. 

Wat april mij bracht......

Eind vorige maand stonden deze beelden in de wachtrij. Van wat april had achtergelaten op mijn netvlies. Voer voor deugddoende herinneringen. Een zondagse familiewandeling tussen de Haspengouwse appelbloesems. Nog net op tijd. Geluk én weergoden waren met ons. In overdrive zelfs, we beleefden een hoogzomerse dag in april. Als dat nog niet bestond, dan weten we vanaf nu wel beter. Zweten en puffen op de boomgaardhellingen, bijtijds wat schaduw opzoeken en zeker genoeg drinken. Water...

Zomer in april is als strovuur. Kan snel hoog oplaaien, maar vaak dooft het al even rap. Dat bleek ook zo tijdens een weekje "er-gewoon-even-tussenuit" in De Haan aan Zee.  Niks meer te heet, wolken bij de vleet. Wind en af en toe wat regen. Wat mag een Belgische toerist in eigen land nog meer verlangen? En weer wandelen: doorheen de bossen, in Oostende, maar vooral langs het strand. Uitwaaien als in ver vervlogen tijden, ondertussen kijkend naar de zee, de golven, de wolken. En de strandpaal, de laatste  van een uitstervend ras? 

Terug thuis, eerste ochtend in de Polder. Massa's regenwater van de voorbije dag en nacht zoeken hun weg hogerop. Nevels à volonté en grijze lucht alom. Was dat al een voorteken van somberder tijden? Heb er toen niet echt bij stilgestaan. Laat liever geen doemdenken toe, maar het is een feit dat de boel er sindsdien niet aangenamer op geworden is. Hoofd boven water en de blik vooruit, met af en toe een oogje op deze rustgevende natuurfoto's. Het lost eigenlijk niks op, maar geeft me wel weer  ademruimte. Opnieuw op naar mei...

Mini Winter Wonderland...

Wie de kleine beetjes sneeuw niet eert
is de mega-winterplaat niet weerd...

En dus begeef ik mij wanneer de gelegenheid zich voordoet naar onze eigenste Polder, zelfs als er maar een likje wit is neergedwarreld. Is toch de moeite niet hoor ik daar prevelen. Toch wel. Kijk nu zelf, twee keer code oranje volgens het KMI. Dan gaat een mens toch op stap zou ik denken. Natuurgebied met de ons en u  ondertussen zo vertrouwde Galloway runderen. Jong en oud, groot en klein. Twee keer dezelfde doorkijk, maar wat een verschil in kleuren. Het hele palet van Breugel tot en met Tuy(n)mans, alles komt aan bod. Ekster steekt een helpende hand toe als er op het hoofd moet gekrabd worden, want jeuken doet het blijkbaar altijd. En die fijn gedresseerde toplaagjes sneeuw, ze geven een extra cachet aan alles wat zich aandient op mijn pad: van dit wandelpaaltje tot en met een bruine winterdistel. Mini Winter Wonderland...

December it is ...

Heb mijn 'on hold'-passsage tijdens de voorbije week op redelijk aanvaardbare wijze kunnen invullen.  Soms is daar echt niet veel voor nodig. Een keuze maken heeft in dit geval tot een klein wonder geleid. Op bezoek bij eFWé viel mijn oog op een boek van Jon Krakauer: De Wildernis in. De gelijknamige film van Sean Penn is mij welbekend en de soundtrack met muziek van Eddie Vedder staat tussen de  favorieten en dus op de bovenste plank in mijn cd-kast. Wist wel dat ik het boek ooit gelezen had, maar wilde dat op uitleenbasis nog een keer doen. De 21 lessen voor de 21ste eeuw gaan tijdelijk aan kant en ik dompel mij bij thuiskomst meteen onder in het verhaal van Chris McCandless, aka Alex Supertramp. Ziet La Pola mij in de leeshoek zitten en gaat er bij haar een licht branden. Dat heb je toch al gelezen. Ja, maar nog eens kan geen kwaad, hé. Maar waarom heb je... blijkt dat hij bij ons ook in de boekenkast staat. Nu lees ik de vertaalde eerste uitgave uit 1997 Into the Wild by Jon Krakauer. Zelfde verslag, maar ik word nu nog meer geraakt door de hoofdstukken 14 en 15 waarin de schrijver een eigen solo-tocht beschrijft: De Stikine Ice Cap. Dat was ik totaal vergeten, staat dit wel in de heruitgave? Ja dus. Hoe gelukkig en tevreden kan je worden door een goed boek op het juiste moment opnieuw te lezen...

Dan zal van het ene ook het andere komen. December is neergestreken in de Polder, het jaar zit er bijna op. Een droog jaar, en dus mocht het hoognodig gaan regenen. Dat doet het nu al enkele dagen, en stilaan zullen de plassen en putten in het natuurgebied zich weer vullen. Voorlopig zijn we nog niet zover. En dus heb ik de fotograaf in mij nog eens kunnen verleiden om een stapje in de Polder te zetten, een stapje extra en deze keer tot een heel eind ín het Broekskot zelfs. Voor een andere kijk op de zaak, de Roerdomp links laten liggen, gewoonweg "into my wild"... 

We zijn begonnen aan de laatste maand. Met veel nieuws, maar dat leest U voorlopig wel via andere kanalen. Ik begin stilaan mijn FOTO TOP12 2018 voor te bereiden. En verder nog even 'on hold'...

Poets de planeet...

Het begint natuurlijk altijd met kleine beetjes, en dus is de titel hierboven - hoewel hij lekker bekt -  op zich veel te hoog gegrepen. Dit neemt niet weg dat elke bijdrage helpt, ook de kleinste. Woorden wekken, voorbeelden trekken... en dientengevolge ben ik in de voetsporen van La Pola getreden. Zij is al ruim een half jaar lid van de Antwerpse Stadsmakers die samen en in parrallel werken met die andere Mooimakers om onze omgeving leefbaarder te maken en de boel bij regelmaat wat op te poetsen. In ons geval gaat het vooral om puin ruimen en zwerfvuil  verzamelen. We maken er niet teveel drukte om, maar mijn 'madam' steekt er wel behoorlijk wat tijd in. Voldoende dus om ook mij aan de praat te krijgen. Tijdens onze Polderwandelingen  heb ik een eigen plekje gevonden waar ik nu elke week een keer de troep ga opruimen. De natuur kijkhut van Pius X bij het Rallegat. Blijkbaar een geliefkoosde plek voor het al dan niet meer zo jonge hangvolk. Er lag deze keer wel wat. Vakantie, warme dagen, veel gedronken... Ook een lading lege pizzadozen en overal tussendoor een massa sigarettenpeuken en uiteraard ook heel wat resten van jointjes. "De zeer schone uren van juffrouw Symfarosa, begijntje" zullen ze misschien niet kennen, maar een zalig gevoel heeft het hen mogelijks wel gegeven. Het zou nog beter zijn mochten ze hun spullen daarna zelf meenemen en de boel netjes achterlaten. Dan kunnen anderen op een propere dorpel genieten van het natuuruitzicht of tijd nemen voor een leespauze. Waarom niet dat andere meesterwerk van Felix - de Fee - Timmermans : Pallieter. Ik doe het nu al een paar keer, en geef toe: het is een heel ander zicht en het resultaat mag er zijn. Op deze manier kan ook ik mijn steentje bijdragen, en dan niet alleen door mij druk te maken over de plastiek-soep in verre oceanen. De plaat of de planeet, er valt genoeg te poetsen...

Take five...

De grootste hitte lijkt voorbij en  we hebben hier de eerste regen- tot en met plensbuien over ons heen gekregen. Die kwamen wellicht net op tijd, want de natuur heeft er nood aan. Het eerste herstel gaat vlot, het gras wordt al meteen terug wakker. Bij felle warmte houdt dat een zomerslaap. Zoiets als de beren 's winters in het hoge noorden, maar dan omgekeerd. Nu het grasveld aan een revival bezig is heeft mijn robotmaaier het begeven. Aan vervanging toe, of toch nog investeren in een herstelling? De konijnen zouden dan moeten inspringen, maar die schuilen net voor de regen. We gunnen het "gazon" alle tijd...

Nooit te oud om te leren...

Het was niet mijn eerste bedoeling bij het afsluiten van de vorige post, maar U zag, hoorde en voelde hem misschien al aankomen? De koetjes, de kalfjes... en het zoveelste vleesschandaal. De bedrijven Veviba en Vanlommel, maar ook het FAVV dat feitelijk toezicht moet houden op wat er in de sector gebeurt: allemaal boter op het hoofd. Ik kon er echt niet omheen. Waarvoor mijn excuses aan de koetjes, de kalfjes en de Kosovaren... die tot tweemaal toe een lading twijfelachtig Belgisch vlees over de vloer kregen. Moeten we het niet erg vinden dat net in die regio de controles wel worden uitgevoerd, terwijl... 

Neen, ik ga er niet over doorbomen. Het zou ons veel te ver leiden. Laat ik het maar even hebben over wat ik de voorbije tijd gelezen heb en hier nog niet aan bod kwam. Na het CRISPR-verhaal heb ik mij, op Senegalese bodem dan nog wel, verdiept in De Kracht van Geld. Een psychologische verkenning vanuit de meest uiteenlopende invalshoeken. Over wat we er allemaal mee (kunnen) doen: uitgeven, ontvangen, lenen, kopen, ruilen, sparen, verliezen, winnen... En wat geld met ons doet. Hoe het ons beïnvloedt, in de tang neemt of voor aap zet. Blij met de leeservaring. Aansluitend op hetzelfde Afrikaanse strand was het daarna de beurt aan Ontzielde Wereld. Over de actuele technologie en de dreiging van de bedrijven die erachter zitten. Hoe Facebook onze keuzes beperkt en bepaalt. Hoe Amazon - ooit begonnen met het inscannen van boeken - de grootste winkel op het web is geworden en ons verkoopt wat zij willen. Hoe Google de grootste leverancier van data is en daarmee in de frontlinie staat bij de ontwikkeling van artificiële intelligentie. En dat Apple ervoor zorgt dat alles een stapje sneller gaat dan bij de concurrentie. Wat een boek. Een nieuwjaarscadeau. Waarvoor dank. Tussendoor even tijd voor een sterke oorlogsroman: WIL van Jeroen Olyslaegers. Schot in de roos vanwege La Pola. Merci. Doet mij al uitkijken naar de rest van deze trilogie. Om de brug te slaan tussen het vakantiestrand en de klimatologische wisselvalligheden van de thuisbasis ben ik op het vliegtuig begonnen aan De Opstand van de Natuur. De geschiedenis van de kleine ijstijd (1570-1700) en het ontstaan van het moderne Europa. En of er parallellen te trekken zijn met waar we nu voor staan? We weten nu zoveel meer dan toen, maar gaan we er ook meer mee doen? Hoe is ons peinzen geëvolueerd? Of staan we in feite nog net even ver als toen? Descartes, Spinoza, Voltaire, Montaigne en de latere denkers uit die periode... zij zouden misschien nog niet teveel moeite hebben om zich bij het hedendaags discours te voegen. Op de lange duur werden mijn leeshappen kleiner en naar het einde toe de hernemingen steeds noodzakelijker. Maar goed, ik heb het weer eens een keer gehaald. Nu nog onthouden. Een mens is nooit te oud...

Een weekend "thuis"...

Zou het er dan toch van komen? Is de lente in aantocht? Volgens de kalender nog een dag of tien, maar daar zijn we hier te lande nooit echt zeker van. Sinds onze terugkeer uit Senegal hebben we aan atmosferische omstandigheden zowat alles gehad wat er "under Hoboken skies" te rapen valt. Temperaturen van -12ºC tot gisteren een heerlijke +17ºC. Zon en blauwe luchten, maar wees gerust: ook een gesloten wolkendek met regen, sneeuw en mist is ons deel geweest. Hoewel er tijdens het weekend heel wat op de kijk- en doe-kalender stond was het toch vooral een eerste weekend terug thuis in de Polder. Goed moment uitgekozen om opnieuw de wandeldraad op te pikken. Droog, een flauw zonnetje en niet te koud. De wilgenkatjes maken hun opwachting. De grijs-witte toefkes puilen uit vers opengebarsten botten. Hét signaal is er, dit loopt niet meer fout. Eén zwaluw mag dan al de lente niet maken, op de wilgenkatjes mag U rekenen om het voorjaar aan te kondigen. En dan zijn er ook de Galloways. Lang heb ik niet moeten zoeken, het pad leidde als vanzelf doorheen de braamstruiken naar een deel van de kudde die met de kleintjes in herkauw-modus lag. De '70, '71 en '72 zijn ferm gegroeid en lijken wel geblondeerd met hun dikke wintervacht. Nummer '73 had ik ook al gezien, maar nog niet met een oormerk. En dan is er nu ook de '74: een nakomertje in deze dolle bende, maar hij/zij (ik weet het niet zeker?) trekt al flink mee op met de anderen. Beschikt over een charmant snoetje en dus heb ik er weer een fotogeniek model bij gekregen. Het doet deugd: weer thuiskomen in de Polder...

Polder up-date...

"Hoe gaat het de laatste tijd met je beestige bezoekjes aan de Polder?" zo luidde haar vraag. Om Julia e.a. gerust en in één keer tevreden te stellen heb ik mijn rubberlaarzen aangetrokken en ben meteen op stap gegaan. Zie hier mijn verslag: Dat ze hun weg al goed gevonden hebben daar tussen de plassen van het Hobokense Poldergebied. Dat het hen voor de wind gaat en dat ze groeien als kool. Dat is in een notendop het goede nieuws over de Galloway-jongeren naast mijn deur. Mét foto. Het dieptezicht in perspectief werkt uiteraard in hun voordeel en dus zien zij er op de prent hiernaast al geweldig fors uit. 2970, '71 en '72 zijn zo'n twee en een halve maand oud. Stoere binken. Nummer vier kwam een paar weken later piepen en loopt er iets kleiner, fijner en nog ongeoormerkt bij. Op de achtergrond staat vader Milo(5055) als hun fiere verwekker glunderend toe te kijken. Heel terecht trouwens. Proficiat!!
Het was gisteren dan ook een uitgelezen moment om van wat schaarse januari-zon gebruik te maken en nog eens op "familie"bezoek te gaan. Twee keer zelfs, net als toen ik de kalfjes voor het eerst zag. Nu twee keer mét de camera en goed voor een massa opnames van jong en oud, portretten en groepsfoto's. Vandaag is het al opnieuw grijs-nat-donker-miezerig januari-weer. Toch hou ik het positief: perfecte gelegenheid om nu maar eens binnen te blijven en een zonnig verslag te plegen. Een Polder up-date... 

FOTO TOP12 - #09 2017

Nog eens Namibië. 28 september 2017: iconisch beeld uit de Dodevlei. Kippenvel! Witte vlakte met klei van de Tsauchab-rivier, toen die lang geleden na regenval wel eens overstroomde. Nu heerst de droogte en ligt er een muur van rode duinen omheen. Dode bomen zijn 900 jaar oud en zwartgeblakerd door de zon. Vergaan niet omdat het te droog is. En daar bovenop: een staalblauwe lucht, zover het oog reikt…

#witteklei#roodzand#zwartebomen#blauwelucht#dodevlei#namibnaukluft#namibië#mp

FOTO TOP12 - #12 2017

Nieuwe aanplant van grote sieruien. Ze doen het prima. Spannend om te volgen hoe ontelbare kleine bloempjes er in goed een week voor zorgen dat de bolster compleet uit haar voegen barst. Bleekgroen schutblad kan het niet meer houden en scheurt. Witte propjes kleuren snel bij. Over groen naar paars. Dan komt een zwart-rosse zandbij op bezoek en trekt alle aandacht naar zich toe. Ik schrijf 30 mei 2017.

#alliumgiganteum#grotesierui#andrenaclarkella#zwartrossezandbij#mybackyard#hoboken#mp

December 2107...

En voor we het goed en wel beseffen is het wederom december. Gaat het bij U ook zo snel? De start was winters, hoewel niet fanatiek. Regen werd heel even natte sneeuw en van koud ging het naar kouder. "Koudst" is voorlopig nog niet aan de orde, en dat willen we graag nog even zo houden. De weersverwachtingen spelen momenteel geen belangrijke rol in mijn dagdagelijkse planning. Tijdens de afgelopen week kwamen er 6 polderwandelingen en 5 homeo-sessies op de teller. Niet fout voor een oude krijger als heer Polo, vind ik. De buit aan Galloway-foto's is rijk, en hier op de Mac terug te vinden in de mappen "Jong Volk Polder" I tot en met VI. 't Is al een hele collectie geworden. Regelmatig bekijken, knippen, oordeel bijsturen, deleten... En hopelijk de beste overhouden. En dan de volgende dag weer aanvullen met nieuwe kiekjes? Zin om ze eens te bekijken? Spring gerust eens binnen. Altijd welkom. Toch moet ik U iets bekennen: december-gewijs ben ik net als vorige jaren aan de voorbereiding van de FOTO TOP12 begonnen. Dat liep deze keer vlotter dan verwacht, zo vlot zelfs dat alles al klaar staat in de draft. Misschien iets te vroeg? Zou kunnen, maar toch ga ik het erbij laten en vanaf 20 december e.k. mijn selectie op U loslaten. Zoals ze er nu staan. Buikgevoel gevolgd. Hoorde ik gisteren nog tijdens een Homeo-rit. Tom Dumoulin in College-Tour, heruitzending op npo3. Wat te doen als een keuze moet gemaakt worden 'in het leven'? In eerste instantie je buikgevoel volgen, er dan heel goed over nadenken en er vervolgens geen spijt van krijgen. Te simpel? Kort door de bocht? Ja, hij is dan ook wielrenner...

En dus vond ik dat het tijd werd voor iets anders. Bij gelegenheid komt er nog wel nieuws en een prentje over het jonge poldervolk, maar nu eerst dit. Bij de Kennis&Blufkwis "Met het Mes op Tafel"  -npo2 dan weer- is het steevast de aankondiging voor een muziekvraag. En hier is dat niet anders: heer Polo is begonnen aan een eerste afspeellijst op zijn Spotify-account. Ja, helemaal in de slipstream van al die lijsten en lijstjes, TOP12 tot en met 2000, om er het lopende jaar mee af te ronden. En dus staat er sinds enkele dagen een "Marrek Luistert..." op Spotify. Er wordt nog elke dag aan gewerkt, en af zal ie nooit helemaal zijn. Maar zo kan U bij eventuele interesse ook luisteren naar wat mij inspireert tijdens het teksten brouwen. Om het geheel toch op enigszins winterse wijze af te ronden en mijn zeer geacht publiek voor te bereiden op wat mogelijker wijze komen kan voeg ik hierbij ook twee non-bestiale indrukken uit de hier zo vaak opgevoerde Hobokense Polder. Beide keren op de terugweg na een Galloway-fotoshoot. Kleuren die een mens blij maken. En een verse stapel brandhout. Gaat niet voor deze winter zijn, moet zeker nog een jaar drogen. Maar hij ligt klaar.

Regen en kou in de Polder...

Sinds de laatste melding lijkt het erop of de weergoden zijn gaan beseffen dat het nu wel genoeg geweest is met de droogte en dat de hemelsluizen weer helemaal mogen opengedraaid worden. Nadat ik vorige keer op een flinke bui getrakteerd was moesten kledij en apparatuur even tijd krijgen om op te drogen. De foto's laten weinig aan de verbeelding over dacht ik. Nat, natter, natst... Ondertussen weet ik dat de stier, die tijdelijk uitgezet is in onze Polder, Milo heet. En dat ie z'n opdracht zeer ter harte neemt. Blijkbaar zo goed dat hij van Natuurpunt een verlengd verblijf alhier kreeg aangeboden. Zou oorspronkelijk voor een viertal maanden ingehuurd zijn, maar baggert nu al meer dan drie kwartalen doorheen het Hobokense natuurgebied. Weer of geen weer, altijd op stap. Soms alleen, of zoals sinds kort samen met zijn vrouwen en kinderen. Soms diep verscholen in het bos, dan weer gewoon op pad zoals Uw dienaar zelve over gebaande wegen. Maar dezer dagen bijna altijd wazig dampend in de regen. Sterk ras, die Schotse laaglanders. Ook de kleine worden niet ontzien. Ze zijn nu zo'n tien dagen oud en volgen natuurlijk de groep, steeds in de buurt van hun moeder om daar bij regelmaat lekker vettige Galloway-melk te slurpen. Warmer dan het natte gras en smakelijker dan wat houtschors. December staat voor de deur, en als ik mijn eigenste dochters mag geloven komt -vooreerst nog natte- sneeuw onze richting uit. Dát worden dan weer andere prenten, hoewel de klissige kop van deze kleine ook al iets te vertellen heeft. "Waar ben ik hier terecht gekomen?" Ja man, regen en kou in de Polder...

Three is more...

Eind november, af en toe wat zon, stilaan kouder en ook natter. De dagen worden korter en raken als vanzelf goed gevuld. Het is wel niet altijd even vroeg, zeker niet ochtendlijk te noemen, maar belofte maakte schuld en dus is de wandeling doorheen de Polder (voorlopig toch!) dagelijkse prik geworden. Het was dan ook een goeie tip die ik daar kreeg als reactie op mijn eerste bericht over de Galloway-jonkies. Raakte bovendien de juiste snaar: "Proberen gaat mee...!" Nog zo'n kaarttafel-quote van mijn schoonvader zaliger. En hop... Polo, niet in galop maar wel op rustig wandeltempo het grondig begraasde natuurgebied in op zoek naar de "koeien". Geloof het of niet, maar na enkele dagen voel ik mij al goed thuis in het dagschema van de kudde en weet ik hen (tot nu toe) iedere keer weer te spotten. 

Rustige dieren, maar ik moet geen gekke dingen gaan doen. Toch laten ook de nieuwkomers zich zonder problemen van dichtbij gadeslaan. Echte fotomodellen zijn het al geworden. In  het zondagse namiddaglicht samen oplijnen voor de camera. De drie knapperds hebben elkaar gevonden en weten maar al te goed hoe ze een amateur-fotograaf in vervoering kunnen brengen. Terwijl de drie zich al snel voorbereiden op slechtere tijden en leren hoe ze op een houtje kunnen bijten vliegt mijn tijd en ben ik zonder het te beseffen al vlug een set of twee van huis. Want ja, we telden niet in uren tijdens het afgelopen weekend maar met 0-3 en 3-0, 3-1 en daarna nog een keer 0-3 en 3-0. U weet wel, de Davis Cup Finale in Rijsel met Frankrijk en België. En tussendoor een frisse neus halen in mijne grote Polderhof. Uiteindelijk bleek de Franse ploeg in totaliteit te sterk en won verdiend met 3 tegen 2. Zwakke punten in het Belgische team werden afgestraft: Bemelmans in het dubbel liet zijn partner, De Loore, in de steek en Darcis, twee keer enkel, kwam er niet aan te pas. Goffin haalde dan weer twee punten binnen, maar drie is meer... 

Na het weekend kwam de natte maandag en die was echt nat. Maar nogmaals: belofte... schuld... dikke bult. En ik wederom op stap. Miezerig weer tot af en toe een striemende bui. Kletsnat ben ik geworden, maar de aanhouder geeft niet op en uiteindelijk heb ik ze weer allemaal gezien en voor de aangedampte lens gehaald. Beetje langer moeten zoeken, kudde in twee delen en de kleintjes met hun moeders hadden wat meer beschutting opgezocht. Ook nu waren ze er met z'n drieën, maar die foto's moeten nog even drogen. Net als mijn jas... 

De volgende...

Hier is ie dan: nummer drie!! Hij bleek later toch wel geïnteresseerd en wilde absoluut ook in beeld. Meer zelfs: hij maakte aanstalten om de camera van heel dichtbij te komen bekijken. Curieuze neuzeke... Nog maar net op de Polderse bodem neergepoot en al direct vrank en vrij diep in de lens willen blikken. Rechttoe rechtaan! Zalige fotoshoot met zo'n onbeschroomde brok pasgeboren Galloway-kalf. Voorlopig nog zonder oormerk, en da's natuurlijk mooier voor de foto's. Hij werd zelfs ietwat opdringerig, tot op het randje van. Maar grensoverschrijdend ga ik zijn gedrag nu ook niet noemen, die weet nog van niks natuurlijk. Denk ik.

Het gaat een hele uitdaging worden, maar als ik nu eens (probeer) op (bijna) dagelijkse basis een rondje door de Polder te maken? Mét camera uiteraard! En dan proberen de evolutie van die gasten in beeld te brengen. Kan druk worden natuurlijk, maar waarom niet? Met dank aan Rosine B. voor de hint... 

Jong geweld...

"Elk nadeel heb z'n voordeel..." De Cruyffiaanse boutade bij uitstek om open deuren in te trappen. Mooier bestaat eigenlijk niet, want -voor wie het zich nog kan herinneren- Cruyff en trappen was een heel apart verhaal. Binnen- of buitenkant voet, vederlichte toets, sluwe sleepbeweging, heerlijke krul, stiftertje over een wanhopig grabbelende doelman, gemillimeterde plaatsbal of gewoon maar een listig balletje...? Da's in dit geval dus nogal wat meer dan drie halen, maar even zogoed slechts twee  eenheden betalen! Maar goed, de open deur dus: de positivo in heer Polo vindt meestal aan elk probleem wel een goeie kant. Neem nu concreet de siliconenfile op de Antwerpse Ring. (een onderaannemer van) De firma Essers blokkeerde de afgelopen 36 uren (!!!) het al veelvuldig haperende verkeer rond de Koekenstad door over een afstand van 1 kilometer en twee rijvakken breed vloeibare siliconen te lekken. Oorzaak? Noodstop, vol op de rem voor een andere chauffeur? De lading houdt het niet, vaten gaan rollen en raken beschadigd. Gevolg: de hierboven reeds beschreven smospartij en een spiegelglad wegdek. Alles wordt geprobeerd om de boel op te ruimen, niks helpt. Het gebeurt wel meer dat het verkeer in, omheen en/of naar Antwerpen vast zit, maar deze keer liep het echt de spuigaten uit. Finaal freest men een minimaal laagje van het oppervlaktebeton weg en wordt na 36 uren de doorgang volledig vrijgegeven. Dit alles zorgde ervoor dat ten huize Polo een Makro-expeditie werd afgeblazen. Geen inkopen dus die dag. 

Het was gisteren trouwens zeer aangenaam en zonnig weer. Maken we toch een wandeling in de Polder. En hier komt ie dan, U voelde het al aan Uw water: "Elk nadeel heb z'n voordeel!" Firma Essers zorgde eerder al eens voor heibel door Limburgs bos te laten kappen, legt nu het Antwerps verkeer lam maar zorgt er tevens voor dat Polo & Pola de hort op kunnen en hun eigenste Polderbos gaan verkennen. Niet alleen genieten we van de mooie meteo-omstandigheden, we treffen ook de Galloway-runderen op onze route én... we zien drie kraak-kakel-kers-verse kalfjes die hun eerste optreden maken in de kudde. Schitterend spektakel. We staan er samen met nog andere wandelaars in alle rust van te genieten. Klein nadeel: heb deze keer geen camera bij, dus geen foto's. Voordeel van het hoger aangehaalde nadeel: vandaag rijden we niet wegens stilstaand verkeer en dus kan ik na de siësta een tweede rondje lopen mét camera. Als ik dan weer het geluk heb de kudde of een deel ervan ergens te treffen dan zullen er wél prentjes zijn. Maar dat had U al gezien natuurlijk... Er is nieuw leven op de grasmat en daar zijn ze zelf ook fier op. Poseren kost geen moeite. Voor deze twee althans, want er is nog een derde en die zag het niet helemaal zitten. Dat zal voor een volgende keer zijn...

Hallelujah...

Heb ik dan toch de winter meegebracht vanuit het verre Friesland? We hebben hier alleszins een eerste -denk ik toch!- vriesnacht achter de rug. Kan het natuurlijk niet echt weten want daarvoor ben ik te weinig thuis geweest de afgelopen weken. Maar toch, de kans zit erin en als ik vanmorgen door het raam keek zag het er niet echt zomers uit. Het ruitmotief in het bleke grasveld heeft niks te maken met een of andere Schotse voorkeur, het zijn de sporen die onze Manolo tijdens zijn laatste werkuren van het kalenderjaar 2017 heeft achtergelaten. De pelouse ligt er proper bij, hij heeft zijn job weer goed gedaan dit jaar. Baasje content. De "red clay poppies" hebben er nog nooit zo mooi bijgestaan. Vrouwtje ook tevreden. Mooi uitzicht dus, al was het maar heel tijdelijk. Helderblauwe lucht, een zon die er nog zin in heeft... en het gras wordt binnen de kortste keren weer zo groen als aan de overkant. Later vandaag was er van groen geen sprake meer, maar al blauw wat de klok sloeg. Op de "gewone fiets" langs de rivier, een eenzaat tussen de race-machienen, e-bikes en  45+ monsters. Eindelijk eens het nieuwe havenhuis aan Kaai 63 van dichtbij gaan bekijken. Heerlijk fietstochtje, deze ouwe knar helemaal content. En dan proberen dat nieuwe ontwerp van Zaha Hadid samen met de bewaard gebleven brandweerkazerne op de foto te krijgen. Niet eenvoudig om zoiets netjes te doen. Ben ook niet meer met alles zomaar tevreden, hé. Dus moet U het voorlopig met dit fragment van de boegspriet doen. Hier kan U alvast een puntje aan zuigen, in afwachting van meer omvattende prenten van het geheel en wie weet ook enkele varianten op ditzelfde thema. Bijten op het houtje en afwachten...

Ondertussen herdenken we vandaag de heer Leonard Cohen die het exact een jaar geleden voor bekeken hield. Cd-tje spelen was er vandaag niet bij, maar Spotify, iTunes, YouTube, Vimeo... ze hebben allemaal de meest volledige afspeellijsten en overzichten bij elkaar gezocht. Daar heb ik wel van genoten en dus mag er vandaag ook een oprecht "Hallelujah!" klinken voor het slapengaan...

Namibië VI : Sunset - Moonrise - Music ...

One more day... Vooruit dan maar: komt net goed uit om mijn blogistieke neerslag aan Namibië-herinneringen af te ronden. Dat doe ik met een reeks dagdagelijkse afsluiters die op het Afrikaanse continent toch telkens dat ietsje meer te bieden hebben. Elke dag gaat ook daar de zon onder, maar dan net iets sneller dan bij ons. Door het buitenleven én het feit dat de donkerte zich ginder nogal wat vroeger aandient is het voor Uw gemakzuchtige dienaar ook makkelijker om er wat beelden van te schieten. En dus staan ze hier te blinken voor U, in willekeurige volgorde, zomaar wat avondmomenten, telkens voor we aan tafel gingen. Met een glaasje tonic of een sapje als aperitief, dat ging mij toen en nu nog steeds goed af. We doen het "clockwise", met de ouderwetse wijzers van de analoge uurwerken en beginnen links boven: de verre westelijke leegte bij Kalahari Anib Lodge (26/09). Daarnaast een beeld van het avondlijke wolkenspel bij Etosha Safari Lodge (03/10). Onderaan rechts de drukkende donkerte aan het eind van de wereld: Rustig Toko Lodge (02/10) en tenslotte dé Afrikaanse avondpracht vanop de uitkijktoren bij Sossusvlei Lodge (28/09). Gewoon vier avondimpressies uit een veel langere reeks...

Naar aanleiding van wat hier onlangs nog gepost werd kreeg ik enkele heel waardevolle muziektips binnen van vrienden die ik zeer waardeer: de tips én de vrienden. Geen paarlen voor de zwijnen jongens, en al evenmin zijn jullie "aanraders" in dovemansorenoren gevallen. De selectie van bovenstaande avondfoto's en het nachtelijke verwerken ervan heeft zich dan ook afgespeeld bij de klanken van Cigarettes after Sex en Yo-Yo Ma. Verder hoorde ik al Rob Jungklas en kijk ik nu uit naar de verzamelde werken van Madrugada. De cello's van Bach niet te vergeten, en doe er voor mijn part ook nog iets van Arvo bij... juist: Arvo Part. Er zal dit najaar heel weinig voetbal gekeken worden...

Voor de allerlaatste foto in mijn Namibisch reisverslag gaat de persoonlijke voorkeur naar de opkomst van de volle maan boven Erindi. Terwijl we op 5 oktober en bij het nuttigen van een frisse Cola de zon zien ondergaan in het westen komt achter onze rug de maan in al haar glorie op. Qua timing kan dat tellen. De lokatie was perfect en het moment kon niet beter gekozen worden. Een alcoholvrij "schemerkelkie" dat ik "mij van heel mij leven nooit nie ga vergeet nie"... !!! 

En dan mogen alle zonnen ondergaan, elke dag weer, die ene volle maan liet me zien en voelen dat er telkens weer een nieuw begin aan zit te komen en dat zoiets echt niet lang hoeft te duren. Dat het die nieuwe start is waar het om gaat. En dat aangepaste muziek op het juiste moment er nog zoveel meer van kan maken. Bedankt vrienden voor de inleiding, de heropfrissing en de tips. Naast dat alles mag er voor mij ook een snuifje van het betere Beatles-werk bij. Sgt. Pepper's weet ik wel te pruimen...

Namibië IV : Meer beestjes kijken...

Geduld wordt beloond, ook door Marco Polo. En dus is hier dan eindelijk en na bijna een volle week wachten het door sommigen zo gegeerde "deel IV" in de serie over onze Namibië-trip. Probleem is dat de tijd niet stilstaat en dat er zich op Uw en mijn pad nog andere opportuniteiten voordoen die het vermelden waard zijn. Bovendien zijn mijn Afrikaanse ervaringen vastgelegd in een van pixels uitpuilende massa post-daguerreotypen die alvorens aan U te worden voorgelegd wachten op een grondige selectie, versnijding en opschoning waar nodig. En dat kost nogal wat moeite, maar vooral veel tijd. Het blijven natuurlijk geheugensteuntjes die mij in staat stellen en toelaten om het verhaal ook op latere datum nog vorm te geven en door te vertellen. Wat meteen het tweede probleem met zich meebrengt: hoe langer geleden in de tijd, hoe zwaarder mijn idee van relativiteitstheorie gaat wegen en hoe minder zaken of gebeurtenissen het oog van de selectienaald nog passeren. De normen zijn streng en de relevantiegraad van een item krimpt mettertijd en zienderogen. Wie nu nog in beeld komt moet van goede komaf zijn én een diepe indruk hebben nagelaten. Toch zijn er momenten die in het geheugen gegrift blijven. Ik zou niet weten voor hoe lang, maar nu kan ik ze alleszins nog snel op U loslaten...

Is het een hoektand, of noemt U het een slagtand? De beerbaviaan in kwestie die eigenaar is van zulk wapen is goed voorzien. Hij gebruikt het met alle plezier om zijn voedsel van welke aard dan ook te verscheuren, tot en met kleine antilopen of impala's. En als het nodig mocht blijken ook soortgenoten. De strijd om dominantie kent, als het er echt om gaat, geen grenzen. Noem hem baviaan, baboon, of bobbejaan... hij geniet van de aandacht, maar poseren? Ho maar, daar kon hij zijn lunch niet voor laten. Daar lijken jachtluipaard en leeuw dan weer wel voor gemaakt: met strakke blik recht in de lens kijken. Het kostte wel wat tijd en een heel reeks snelle shots, maar deze twee heb ik toch maar mooi gefocust in beeld gekregen. Hoewel de leeuwin net een groot part oryx achter de kiezen had keek ze nog heel geïnteresseerd naar die hapklare brok aan de andere kant van de camera. Terwijl de uitdrukking van de cheetah iets meewarigs heeft: "Zou het wel de inspanning waard zijn?" of "Manneke toch, gaat gij van mij een foto maken? Wacht tot m'n broers hier ook zijn: the three of us!! Dat gaat pas vonken geven..." 

En dan de olifanten, die hadden er dit keer duidelijk lak aan. Toch koos ik voor deze prent: één van  mijn 321 opnamen waarin Afrikaanse dikhuiden de hoofdrol spelen. Van selectie gesproken? Het gaat in deze verzameling een heus slagveld worden. "I'll have to kill my darlings." En dus: met z'n twaalven op een rij, alle kalibers op post en met een aangeboren nonchalance de slurf in het water laten hangen en drinken. Wij maakten foto's, heel veel foto's. We stonden erbij en keken ernaar. Beestjes te kijken...

Indian Summer Break...

Het ging er eens van komen, en dus moest "Namibië IV" voor een keer plaats ruimen om U een korte impressie te geven van wat er dit weekend onder hoogzomerse omstandigheden mijn pad kwam kruisen. We schrijven dan wel 16 oktober 2017, meteorologisch bekeken kon 17 juli er zelfs niet aan tippen. En kom me nu niet vertellen dat dit zo uitzonderlijk is, vroeger bestond dat ook al. Natuurlijk staan de Frank Debooseres van deze wereld erop om iedere keer met nieuwe records te zwaaien, en da's hun goeie recht. Daar verdienen zij trouwens hun boterham mee. Maar het is zeker geen nieuw fenomeen: in Noord Amerika noemen ze het de Indian Summer, en dat zijn toch de oorspronkelijke bewoners van het onderwijl zwaar  vertrumpiaanst continent. En ook Joe Dassin, in de jaren stillekes, zong er al over in zijn Été Indien. Indianenverhalen dus? Geen denken aan, gewoon mooi weer. En net nu exposeert Elsa Sculpteur gedurende drie weken in het Maison de l'ardoise van Rimogne. Zij is de 'créatrice' van onze 'Grenouille', onze 'Brune' en onze 'Elégante'. Telkens een kunstwerk dat een specifieke periode van haar carrière belichaamt: koppen & gezichten, gebladerte en bubbels. Maar er is meer, en nóg meer op komst...

Hoewel we niet konden ingaan op de uitnodiging om de vernissage bij te wonen waren we toch binnen de kortste keren present om het museum te bezoeken en ter plekke te snoepen van haar nieuwe tentoonstelling. Vorig jaar is er werk gemaakt van een forse upgrade voor het museum en het geheel oogt prima. Het verhaal van de 'ardoise', de leisteen en de leien op de daken. Maar ook van de mannen en vrouwen die ervoor moesten zorgen dat de materie aan de oppervlakte geraakte en tot bruikbare materialen werd verwerkt. Daarvan staat de mijnschacht van Saint Quentin nog steeds als emblematische getuige aan de rand van het dorp. En de tentoonstelling van Elsa in de oude elektriciteitscentrale: magistrale creaties die de leisteen tot kunst verheffen. Mooi, en dus zeer warm aanbevolen. 

We overnachtten in Tournavaux, een even van godvergeten dorp als Rimogne, maar nog meer afgelegen dan dat. Stilte in het kwadraat aan de boorden van de Semois, die aldaar als  'Semoy' gespeld wordt. Na het ontbijt plakken de nevelen nog over de  rivier en de omliggende weilanden. Tijd voor een wandeling. Niet te ver en niet te zwaar. Le grand calme. Zelfs de vogels doen het rustig aan en beginnen hun dag met gedempte gezangen. De meest gewone beelden dwingen me om naar mijn portrettentrekker te grijpen. 

Kijk hier dat licht, en daar die matte kleuren. Weinig schaduw nog, bij gebrek aan zon. Lang duurt dat echter niet want Laura heeft er zin in. Binnen de kortste keren breekt ze door de wolkenslierten en lost de nevels in geen tijd op. Warmte. En een kleurenpracht waarvoor we de indianen eeuwig dankbaar moeten blijven. Dat we later op de dag nog stoppen in Charleville-Mézières en   gaan lunchen met zicht op 't kasteel in Bouillon blijken achteraf enkel schamele voetnoten bij die ochtendlijke topmomenten. Weer een weekend om in te kaderen. Echt genoten...