Bang en ontevreden...

Vandaag geluk gehad. De voortzetting van de snoeiwerken goed ingepland: was net klaar toen het hemelwater begon te vallen. Dat geeft mij nu de tijd om vanonder troosteloze, maar voor de natuur zo broodnodige regenbuien een kladje bij te werken. Mogelijks kan ik dat straks nog op u loslaten. Dus...

Het zou op 26 mei een stralend zonnige zondagochtend worden en het was tijd om te gaan "stemmen". Stemmen? Een of ander instrument? Viool, gitaar, piano? Een soundcheck? Of als de stemmen onder de sterren? Op zoek gaan naar gelijkgestemde zielen? Of gewoon proberen in de stemming te raken?

Niets van dat alles. We mochten onze stem uitbrengen. Regionaal, federaal en pseudo-continentaal. Het mocht weer eens iets meer zijn. Lente me, zomer me. Het steekt niet op een seizoentje min of meer. Gezellige boel in onze anders vrij stille woonwijk. Mensen op straat. Te voet. Richting stembureel. De meeste hebben alle tijd. Tijd voor een koffie op het enige publieke terras in de buurt. We zien enkele oude bekenden terug. Lang geleden. Eindelijk dus, hoewel ze maar twee straten verderop wonen. Zo lang geleden?

Is ons sociaal weefsel te zwak? Geen echte "leef"gemeenschap? Een woonwijkpatroon uit de jaren '70 zonder doorgaand verkeer, doodlopende straatjes, een mini-winkelcentrum waar de dag van vandaag niks meer van overblijft. Of toch: het dameskapsalon en één taverne. Maar het is ook dikke bult, mijn eigen schuld. Privacy en "op mezelf leven" gaat me goed af. Er is geen of te weinig "levend" contact. Natuurlijk zijn de buren fijne mensen, maar verder dan onze korte straat reiken de contacten niet. Toch heb ik veel vrienden... op Facebook. Ben natuurlijk mee met de tijd. Wil niet achter blijven. Sociale media. Dat alles speelt door m'n hoofd. En dan weer iemand die ik veel te lang geleden nog zag of sprak. Dus we blijven staan en zijn blij met het gesprekje. De kleine dingen doen het 'em in het dagelijks leven. 

Pas later komt het gevoel en besef dat er toch iets schort. "Is dit nu later?" En wat mij schort? Neen, niet meer iets als "sport tekort". Meer wandelaars in de straat, en babbelaars. Tijd en goesting voor een gesprek. Zie er te weinig die daar nog tijd voor hebben/maken. Moet echter ook in eigen boezem kijken. Ook dat. Begin met mezelf, bewust op letten en doen. Geef de mensen een glimlach en spreek een (on)bekende aan tijdens het buitentuinse snoeiwerk. Goed gedaan Marco, houden zo. Maar ik kan het niet alleen, vraag iedereen om mee te doen. Dan hoeven we niet meer ontevreden te zijn. Ontevreden en bang? Of andersom? Speelt de volgorde wel een rol? Niet als we er met z'n allen voor willen gaan. Dan hoeven we niet langer bang te zijn dat teveel ontevredenen de sfeer blijven bepalen. Op straat, in de sociale en andere media. Ook in de stemhokjes... 

Het klimaat is haar ongunstig gezind...

Gisteravond de slag om "Groen" bijgewoond. Er viel heel wat te beleven, zij het dat niet alles van de bovenste actieplank kwam. Spelcombinaties en doeltreffendheid konden er mee door, maar de interpretaties vanwege de reglementair aanwezige spelbeoordelaars lieten van bij de aanvang te wensen over. Niet of te laat ingrijpen vertaalt zich in deze meestal in wedstrijdontaarding, maar dat viel in de Sneppenbos-arena nog behoorlijk mee. Erger was het met de invloed die de zwakke en twijfelachtige start van de arbitrage had op het publiek. Zowel de uit- als thuissupporters deden hun best om aan het scheidsrechtersduo duidelijk te maken dat zij niet gediend waren van hun" natte vinger"-beslissingen en tussentijds "mijn neus bloedt"-gedrag. Vaders, moeders en verdere familieleden die luidkeels hun ongenoegen uiten hebben er nog nooit voor kunnen zorgen dat de scheids plots "beter" ging functioneren. Ook gisteravond niet. Het werd op die manier een heel bizarre wedstrijd, die als heenmatch in de halve finales voor de Beker van Vlaanderen-Basketbal totaal waardeloos is gebleken. De resultaten van een heen- en terugwedstrijd bij elkaar optellen is voor mijn geliefde basketbalsport meer dan een stap terug. 't Is winnen of verliezen, maar niet meer gaan puzzelen en optellen waardoor in het voetbal die dubbele confrontaties ook steeds meer van hun totale spankracht verliezen. Maak er dan een "best of three" van zodat elke match zijn waarde behoudt. Neen, deze halfgare formule kan mij echt niet bekoren. Oxaco-Gembo  100-102... en op 26 februari spelen ze verder, maar dan zonder mij.

Maar ik wou het eigenlijk over het klimaat-gedoe hebben. Dat "Groen'"was voldoende om mij even van mijn à propos te halen en een ommetje doorheen de basketbal-actualiteit te maken. Over Schauvliege had het hier moeten gaan, en haar ontslag. Gevolg van een zoveelste accident in haar brokkenparcours. What a Joke... Want inderdaad, de slagkracht van de sociale media en de onmacht om met de gevolgen daarvan om te gaan zijn niet te onderschatten. Aan haar gelaatsuitdrukking te zien is zij zelf ook niet helemaal content met hoe de zaken gelopen zijn. Het ongunstige klimaat...?

Eindejaars exits...

Spraakwaterval en duivel-doet-al J-P Van Rossem wist dat hij er op het einde niet veel woorden meer aan zou vuilmaken. Dat heeft hij dan ook niet gedaan: "Als het op is, is het op." Voor wie daar niet genoeg aan heeft: hij was de man van Moneytron, verdwenen goudstaven, een grote verzameling Ferrari's en het Onyx F1-team...
Hein VH van zijn kant heeft zichzelf de uitgang gewezen. Voor alle zekerheid nog maar eens gevraagd aan zijn assistent, en die wees in dezelfde richting. Dat kan van de Anderlechtse spelersneuzen niet meteen gezegd worden. Niet verwonderlijk zou ik zeggen, met al die meningsverschillen in de bestuurskamers. Tweespalt en discussie, de eerste bouwstenen voor het nieuwe Anderlecht DNA. Ook "The Special One" heeft zijn boeltje mogen pakken. Nu... ook dat zullen anderen wel voor hem gedaan hebben, net als de hotelrekening betalen. José Mourinho op de keien, ondanks de mooie pose is ook zijn liedje uitgezongen. En dan blijft er nog de geslagen hond, de laatste verliezer in de voorlopige rij: Charles Michel. Of had u hem niet herkend? Ook hij heeft zijn ploeg niet op de rails kunnen houden. Jammer? Het was nu eenmaal tijd voor de eindejaars exits... en vanaf morgen de FOTO TOP12 2018.

Uittocht der krokodillen...

1 + 1 =  minstens 2...

Nadat Jo Vandeurzen kwam vertellen dat hij ging stoppen met de nationale politiek voegde hij daar op zijn gekende naïef-onschuldige wijze aan toe dat hij ook de voorziene opstapvergoeding zou opnemen. Niks aan de hand, mochten wij met z'n allen dat bedrag van 136.000 euro toch niet wat aan de hoge kant vinden. Maar goed, er zijn erger dingen. Toch ging er bij mij daarna een lichtje, of zeg maar een hele slinger kerstlichtjes branden. Want diezelfde dag nog kwam ook Eric Van Rompuy, inderdaad broer van, op de proppen met zijn verhaal dat hij ook die premie zou opnemen als hij stopt. Ook volgend jaar? En als diezelfde avond Miet Smet dan nog een lans komt breken voor haar vrienden... Ze vindt wel dat ze daar recht op hebben, net als den Eric die meteen fors doorgaat en respect opeist voor al hun noeste werk en toewijding. Maar dan komt het... De jongeren voorzitter van diezelfde partij vindt het niet kunnen, en gaat er werk van maken om die extra premie te laten verdampen. Dat zal niet gemakkelijk zijn, maar we horen wel van la Smet dat binnen afzienbare tijd de uitkering gaat gehalveerd worden. Tenminste, dat gerucht doet de ronde in de federale wandelgangen. Zo loopt de discussie nog even verder tot Bart Schols er een einde aan maakt en zijn praatbarak sluit. 

En kijk wat ik na een nachtje slapen al in de ochtendkranten lees: Pieter Frans Norbert Jozef Raymond De Crem gaat de nationale politiek verlaten. Inderdaad, ook hij. De mens kan natuurlijk tellen, of heeft daar mensen voor op zijn kabinet die hem daarbij helpen. Als hij er in 2019 uitstapt zijn het er nog 136, daarna wordt dat 68. Duizend, ja. Rekening is voor die sukkelaar dus snel gemaakt. Wedden dat er voor de aanpassing van de vertrekpremie voor parlementariërs nog veel meer krokodillen gaan vertrekken? Die kunnen dan allemaal aan het werk in de nieuwe regeling voor voetbalmakelaars en clubbestuurders. Na de verklaringen van spijtoptant Veljkovic gaan er heel wat postjes vrij komen in die sector...

Herfstkleuren...

We hebben weer eens een verkiezingsweekend achter de rug. Gemeente- en Provincieraden 2018. Zoiets levert wekenlang voorbeschouwingen en tv-debatten op, en op de gezegende dag zelf  enkele marathonuitzendingen via diverse kanalen vol met (zeer) voorlopige resultaten en dito analyses. De uitslagen zijn wat ze zijn, en leveren alleszins wat het Vlaamse landsgedeelte betreft een schitterend pallet vol verblindende herfstkleuren op. Past perfect in deze tijden met een aller zonnigst nazomerweer. Zoals steeds - en nu nog meer dan vroeger! - worden al die resultaten als  overwinningen aan de man/vrouw gebracht, tenminste zo houden de coryfeeën van dienst ons dat voor. Iedereen wint. Of houdt stand, wat door de partij in kwestie en gezien de omstandigheden ook als een overwinning wordt gevierd. Zelfs bij een achteruitgang komt de term 'verlies' niet in het discours voor. Het is een hele goeie zaak dat we maar... en wat vooral telt is dat we heel goed campagne gevoerd hebben. U zegt?? Minder stemmen, zetelverlies, coalitie niet meer mogelijk, maar we hebben goed ons best gedaan. Laat ons de tegenvallende resultaten vergeten en gemakkelijkheidshalve maar meteen vooruit blikken naar de volgende stemmenstrijd. Gaat er snel zijn, mei 2019. Een fris voorjaar, met hier en daar een groen blaadje in het resultatenpalet? Ben benieuwd, en ga proberen deze insteek vast te houden. Zou mooi zijn mocht ik er volgende keer op gelijkaardige wijze over kunnen berichten. Maar nu dus de herfstkleuren...

Daarnaast zitten ik en mijn nieuwe heup in de helft van onze eerste thuisrevalidatie. Zes weken voor de controle bij de orthopedist-operateur. Om te zien of alles naar wens verloopt. Daar kan ik nu nog niet op antwoorden. Heb ondertussen geleerd dat je ook in dit proces met ups & downs moet rekening houden. Niet te snel victorie kraaien en al evenmin in paniek schieten. Soms gaat ie goed of loopt ie gesmeerd, soms heb je te maken met een lichte terugval. Blijkbaar is luisteren naar je lichaam dan de boodschap. Niks forceren, een dagje rust inlassen is niet fout. En genieten van de herfstkleuren...

En het werd (dan toch!) zomer...

Het heeft "weer" iets langer geduurd, de warmte weet U wel. Maar nu ben ik er terug. Het bloggen lag op apengapen en Polo vond dat deze keer zelfs niet echt erg. Hoewel er wel een en ander te vertellen viel, de ene stoot al straffer dan de andere. Voetbalploegen die eindelijk nog eens mochten bikkelen in een echte derby om de titel "Ploeg van 't Stad". Jammer genoeg weeral met een bende marginalen aan  de twee kanten die er alles aan deden om het plezier van de 'normale' fans naar de klooten te helpen. En toen moest het nog echt warm worden. Als het niet anders kan moeten ze die partijtjes maar zonder toeschouwers spelen. Geen thuissupporters en geen bezoekers. Gaat absoluut kostenbesparend zijn. Kosten en de Koekenstad. Toen de zomerse temperaturen ook over Antwerpen neerstreken meende Kris Peeters zijn moment gekomen. Hij zou een strategische zet doen in de aanloop naar de komende gemeenteraadsverkiezingen. De stem van de othodox-Joodse gemeenschap voor zijn CD&V, daar was het hem om te doen. Het verhaal Aron Berger,.... en de rest is al geschiedenis. Peeters' partij staat nu in de peilingen op 2%. Las ik dat goed? 2% gezakt? Neen, hij staat óp twee procent. Een historische score allicht. Maar zelfs dat kon mij op het moment zelf niet naar het blogklavier leiden. Het mooie weer bepaalde wat er moest gebeuren. Het werd de niets of niemand ontziende beslissing om stante pede in de schilderwerken te vliegen. Dat was toch al gebeurd hoor ik U roepen. Ja: een kleine maand geleden, maar dat was "indoor". Nu kwam de buitenkant aan bod, maar wees gerust: zelfde attributen en zelfde uitvoerder. Alleen zat er wat meer tijdsdruk op: ik wilde alles klaar hebben bij het mooie droge weer. Dat het bij momenten al direct bloedheet werd maakte dat de planning behoorlijk strak stond in functie van zon en schaduw en dat "den deze" dus serieus uit zijn pijp is mogen komen. Tussendoor is er ook een oplossing gevonden voor de versleten terrasdeur componenten die ons het zomerse binnen & buiten naar de tuin toe onmogelijk maakten. Met dank aan collega Noël en buurman Nico voor de ondersteuning en vlotte uitvoering. Niks spectaculairs, maar wel het vermelden waard. Een beetje het ei van Columbus-verhaal: lang over nagedacht, gewikt en gewogen, en dan ineens pats-boem-patat... laat de zomer maar komen. Daarop hebben we deze week alleszins al een deftig voorschot ontvangen. Hoboken Polderstad: tot 28℃ in de schaduw. Maar... missie geslaagd, schilderwerken afgerond voor de zondagse onweersbuien eraan kwamen. Die brachten dan weer net op tijd verkoeling voor de 40.000 deelnemers aan de Antwerp Marathon & 10 Miles.

Van het basketbalfront ook nog wat kort nieuws: de NBA Play-offs zijn begonnen (dat worden drukke tijden!) en Gembo leidt met 1-0 tegen Gent Hawks in de halve finales van hun play-offs. Las Mojitas hebben die halve finale al binnen voor de beker bij de Antwerpse vriend(inn)en-clubs.  Boeiende partij, stevige tweede helft en meteen een meer dan gerechtvaardigde overwinning. Zij verdienen na zo'n sterke prestatie dan ook een pixelmatige fotoweergave op deze blog. Zeven jaar geleden won "ons klein" met Salamanca de finale van de Fiba Womens Euroleague, misschien kan ze dit met Las Mojitas nog eens dunnetjes overdoen...?

Nooit te oud om te lezen...

We zijn amper enkele dagen verder en kijk: van leesmoeheid is geen sprake meer, integendeel. Ik begon het ritselend keren van de bladzijden al danig te missen. En ook de geur van papier, drukinkt en lijm. Mijn olfactorische bovenkantje... Het voorjaar komt eraan, maar het weer laat het nog steeds wat afweten. En dan weten wij dat er nog enkele boekenbonnen in de schuifkastla liggen, en dat het exact nu de gelegenheid is om ze te voorschijn te halen. Wat heeft een mens trouwens aan een boekentegoed -met warm hart geschonken, waarvoor nogmaals onze dank aan de goedgeefse donateurs-  dat in de schuif ligt te verkommeren. Te wachten op een goed moment? Dat moment was er dus gisteren, na een deugddoende siësta tijdens een miezerig prille lentemiddag. Het is van-alles-wat geworden, mét en zonder voorbedachte rade. De eerlijkheid gebied me toe te geven dat Napoleon er al was. Gescoord na het optreden van de schrijver zelve, Bart van Loo, in het CC Merksem. Benieuwd hoe hij zijn wervelende presentatie heeft uitgeschreven. Hopelijk met minder fouten dan het Waterloo van weleer, waarmee Johan Op de Beeck mij zoveel filologische ambetantigheid heeft bezorgd. Kindsoldaat van Oscar VDB stond sinds een intrigerend radio-interview met Friedl "U weet wel" Lesage wél ergens op een lijstje. En ook over het cadeaupakket was nagedacht en overleg gepleegd. Verrassing! Het enige verhaal van Julian Barnes heeft een voorgaande in mijn boekenkast, sprong in het oog en al even snel op de toonbank. Maar De pater en de filosoof en De erfgenamen, daar hadden we op voorhand niet aan gedacht. Er staat/ligt mij dus een en ander te wachten. Zoals eerder gezegd: een mens is nooit te oud...

Ook niet te oud om vast te stellen dat wat enkele dagen geleden nog het nationale nieuws beheerste ondertussen totaal uit de aandacht is verdwenen. De koetjes, de kalfjes en hun overjaarse vleesresten werden totaal ondergesneeuwd door de F16-perikelen. Past perfect in wat eens moderne wiskunde was: F35 - F16 = C4.  Een militaire ijsberg in de mistbanken van corruptie en malversaties waarop de Belgische politiek als een Titanic te pletter loopt. Achterhouden van informatie? Zou kunnen, maar  wilt U, heren van de commissie, de nu wél aangeboden rapporten toch eens goed doorlezen en de verantwoordelijke minister juist inlichten. Ze gaan er hun tijd voor nemen heb ik begrepen: paasvakantie als verworven recht voor iedereen. Dan kan heer Polo in alle rust beginnen lezen...

Potpourri Royal...

Onvoorstelbaar wat ons allemaal te beurt valt dezer dagen. Een verre nazaat van Asterix en/of Obelix die naar het goede voorbeeld van zijn illustere voorvaderen een heroïsche strijd voert tegen de economische wereldmachten. Ik ken er niks van, begrijp er nog veel minder van en beperk mij alhier dus tot een stoemelingse vermelding van de feiten. Had er mij al een en ander bij voorgesteld. Maar het blijft uiteindelijk toch bij wat formele afspraken die de zaak 'onder controle' moeten houden. Aan de essentie van het hele verhaal wordt echter niet geraakt. Blijf dus toch een beetje (veel) op mijn honger, net als de landbouwers en andere telers. Dan maar een koekje, al dan niet van eigen deeg. Blijkt dat een drastische verandering in levensstijl als enige oplossing kan bieden. Maar wie is daartoe bereid, in staat en sterk genoeg om de Europese stier bij de hoornen te vatten en middelerwijl het Canadees/Amerikaans/mondiale varkentje te wassen?  

Iemand die alvast zijnen "train de vie" niet gaat wijzigen is mister 90% Georges Leekens. Vorig jaar bracht ik op 29 oktober een bijdrage over naaststaande act. Dag op dag één jaar na de trainerstackle op en het mes in de rug van collega Bob Peeters mag hij zelf zijn boeltje pakken bij Lokeren. Dat heeft alleenheerser Lambrechts beslist, en dus kan de grote poenpakker opnieuw voor een nog lucratiever deal zijn handje ophouden. Zo staat het ook netjes op deze foto: de Don verdeelt, de poenpakker ontvangt. Deze blog stond nog in de kladversie toen het bericht al doorkwam dat "monsieur Georges" een nieuwe job had: retour en Algérie... wederom als bondscoach. De slag om Algiers was al gestreden op Daknam. Een van de weinige confrontaties die hij daar gewonnen heeft. Hij kon niet snel genoeg akkoord gaan met zijn ontslag, en hop naar het zuiden. Man, man, man... wat een steeds weerkerend en zichzelf herhalend verhaal toch!!

Wil ik toch positief het weekend induiken, dan mag ik zeker niet vergeten U te vertellen over de viering van 50 jaar Red Vic. De basketbalclub waar onze kinderen zoveel schitterende momenten hebben meegemaakt en van een zeer gedegen opleiding in een prachtige sport konden genieten. Ze hebben er daar vorige zaterdag een tof feest van gemaakt: een uitgebreide expo in de eigen sporthal met foto's en herinneringen aan het reilen en zeilen van deze warme familieclub. Ook Pola en Polo hebben er veel vrienden en contacten aan overgehouden. Als een club 50 wordt dan mag ze zich in België  'Koninklijke' laten noemen, vandaar mijn voorstel: REAL RED VIC WILRIJK. Moet kunnen vind ik.

Wat een bende... !!!

Allerbelachelijkst stelletje randdebielen...

Zo, en niet anders, wil ik deze pipo's vanaf nu aanspreken. Wie haalt het toch in zijn hoofd om zoals jullie afgelopen zaterdag een presentatie te brengen van een begroting die er geen is? Bovendien ging er nog een intriest spektakel aan vooraf waar ieder zijn part en deel in had. De wansmaak ten top. Of ben ik de enige gedégouteerde die deze vertoning niet kan pruimen? De brave burger voor gek zetten en er dan voor de camera nog hartelijk staan om lachen ook. Het mag duidelijk zijn dat het de heren niets kan schelen. Vier topministers..?? Als dat de top is die de macht in handen heeft, dan zouden ze minstens de beleefdheid moeten hebben om dit onterend optreden uit de media te houden. Of hebben ze daar niet de autoriteit voor? Shame on you guys!! 

Oh ja, meneer Boonen wilt gij ook eens stoppen met janken kerel?  "Met een man meer ben ik wereldkampioen." Pardon? Nog niet genoeg geholpen en uit de wind gezet? Het is toch zo verdomd moeilijk om toe te geven dat je tekort komt. Een echte kerel doet daar niet flauw om: Sagan is al een hele tijd en was ook nu weer slimmer, sterker, rapper, handiger, uitgekookter en lefgozeriger dan heel de rest. En Cavendish die sprintte sneller dan Tommeke-Tommeke. Dat is dan "maar" brons, hé. Hoe het komt? Omdat niet alleen bij de Belgische volgers, maar ook en vooral in je eigen hoofd jij al wekenlang mister Qatar was en dacht dat alleen al daarom de buit wel binnen zou zijn. Niet dus. Over and out, de olie-$$$$ zijn binnen: gedaan met Eddy's zandbak-koersen....

En toch waren we er dit weekend weeral 'geeren bij': De Bende van Jef trakteerde zichzelf op een paar nachten Schubert in Thirimont. Een droom van een vakantiehuis met prima kamers en dito badkamers, een sauna en bubbelbad die we bij gebrek aan tijd niet hebben gebruikt. Hemels koken, lekker eten, kletsen, lachen, oeverloos plezier maken, goed slapen, verse pistolékes, wandelen, lekker eten 2.0 & 3.0, kletsen, meer wandelen, een pintje pakken in Malmedy, gerookt spek en natuur,   lachen, nog meer plezier maken.... Het was er weer eentje om "U" tegen te zeggen: "U !!!". 

Merci vrienden, heer Polo ziet U graag en zegt dank voor de fijne dagen. 

Hoe zot kan het nog worden...??

Ik mag het graag volgen vanop een afstand: de politieke, sportieve, financieel-economische en zoveel andere dwazigheden die dagelijks op ons afkomen. Zo zat ik er de vorige keer toch heel dicht op: De "Crembo" Crem heeft het aan zijn immer gestileerde pietje! Blijkbaar was heer Polo niet de enige die zich ergerde aan onze parlementaire Erasmus-student. Want zo zou je hem toch kunnen inschalen, niet? Premier Michel trok een gele kaart en floot onze uitgerangeerde staatssecretaris terug: stante pede aanmelden in de Wetstraat. De opinie van Carl Devos dienaangaande spreekt boekdelen, wat zou ik dan nog verder uitweiden over de zoveelste non-actieve stunt van Pietertje. Leest U het maar even na in deze bijdrage uit deredactie.be: Carl Devos over een andere 'sluwe' vos...

Uit een totaal andere hoek, de sportwereld én het oosten, kwam een nog gekker en niet minder beschamend nieuwsfeit:  in Qatar overweegt men om het aanstaande WK wielrennen op de weg in te korten van 260 naar 150 kilometer. Voor de profs hé!? Jazeker: de mannen!!! Belachelijk, dat kan een goeie junior zonder problemen afhaspelen. Omdat het wellicht te warm gaat zijn! Niet dat ik er wakker van lig, maar dit komt wel heel onnozel over. Het WK wielrennen werd voor en uiteraard omwille van heel veel geld naar een of andere zandbak in het nabije oosten gehaald.  Iedere weerman of -vrouw kon  ons zelfs zonder glazen bol vertellen dat het daar en in de geplande periode van het jaar pokkenheet kan zijn. Maar niet de bobo's van de UCI dus: die rijven met een brede glimlach de grote pot oliedollars binnen. Ook in het voetbal staan we voor eenzelfde scenario:  na Rusland 2018 ligt in Qatar natuurlijk nog meer geld voor het grijpen. Dé reden bij uitstek om hun grootste kampioenschappen op de meest bizarre plaatsen te laten organiseren. Nog maar eens: voor héél véél geld. En omdat ze die jackpot niet willen lossen is de programmatie van dat WK voetbal in 2022 al verschoven naar december. Omdat het dan minder heet is. En dan komt Santa Claus de aftrap geven zeker??

Oh ja: de sjeiks van Qatar leggen miljarden voor wat uiteindelijk een kermiskoers gaat worden en over enkele jaren nog meer voor een maand oervervelend en door de hitte veel te traag "balleke stamp". Maar niet één dollar voor hulp aan vluchtelingen uit de hun omringende landen. Waarschijnlijk niet rendabel en geen sluitend business-plan. Net als bij ING...

Ergernissen en een beetje leute...

"Tot morgen..."??   of   "Tot morgen...??"   want er is wel degelijk een verschil.

Het slotwoord van mijn vorige post roept geheel conform het aanvankelijke opzet van deze blog om de nodige korrels zout. Laat 'morgen' voor wat het was, rits een paar extra blaadjes van de scheurkalender en zet U 'vandaag' maar weer rustig neer om samen met mij enkele des mensen ergernissen onder de loep te nemen. Drie kerels wiens acties mij zonder Omeprazole 20 allicht een heleboel oprispend maagzuur zouden bezorgd hebben. Niet dus, want gelukkig heb ik mijn 'pillekes'.

Beginnen we bij de man van de 800.000 voorkeurstemmen. Dat lijkt en is al lang geleden, maar niet weg te branden uit het collectieve geheugen. De heer Leterme, want daar gaat het hier over, heeft zich voorzien van een extra schnabbeltje. Naast OESO en IDEA mag hij vanaf nu ook "Volkswagen" als sponsor op zijn vrijetijdspolo's plaatsen. Dat hij zich daar gaat bezighouden met de duurzaamheid van bedrijf en producten mag U ook lezen als: ze hadden een schoenmaker nodig die bij de leest kon blijven, m.a.w. niets beter dan een sjoemelaar om met de sjoemel-software aan de slag te gaan. Geen Marseillaise meer, geen verkoop van Fortis, geen uit de handen gelopen sms-hes of tweets meer: vanaf nu sjoemelt Yves zich rijk bij de Duitse autoconstructeur VW. Zoiets gaat natuurlijk niet onopgemerkt voorbij en de eerste gevolgen zijn er al: meer meisjes dan ooit kiezen voor autotechnologie. Als dat maar goed komt...

Blijven we voor het gemak in de partij-politieke buurt, dan valt niet te ontkennen dat glamour-boy De Crem ook zijn best doet om bij te blijven. Hij leert zijn lesje in Harvard. Zes weken in de Business School aldaar. Bij het begin van het parlementaire jaar schittert hij door  afwezigheid. Naast zijn uiterst verzorgde uiterlijk de enige manier waarop hem dat nog lukt. Van werken moet hij het niet hebben, zeker niet nu hij op een uitgerangeerde plek in de regeringsploeg terecht gekomen was. Doet mij denken aan leerlingen die herhaaldelijk de start van het schooljaar misten omdat ze nog op reis/vakantie waren met of naar de familie. Mooi hoor. Ik had wel het gevoel dat zijn partij net iets te snel in de bres sprong: hij betaalt die bijscholing wel zelf. Heeft hij dan ook zes weken verlof zonder wedde genomen...?

Nog veel straffer is natuurlijk de 'move' van ING. Na een weekend verstoppertje spelen volgde hun D-Day op de voorbije maandag: de helft van de 1200 kantoren in België worden gesloten en ruim 3000 personeelsleden verliezen hun job. Zoveelste bancair bloedbad denken we dan, ondanks de 600 miljoen winst in de eerste helft van het jaar. Om de return voor de aandeelhouders hoog genoeg te houden en zelfs ruim aan te zwengelen volgen de hoger genoemde besparingen en ontslagen. Maar één ding kan dan weer wel: de CEO heeft zichzelf kort voordien nog een flinke weddeverhoging toegekend. Maagzuur hé...?!!!

Gelukkig was er ook leuk nieuws te rapen deze week. Hoewel er enig kunst-, vlieg- en plakwerk bij te pas is gekomen om de montage op een ordentelijke wijze presentabel te maken kan dit beeld weer bogen op de meer dan duizend woorden-status. Om het lauwe popen-bestaan naar een hoger niveau te tillen moet zijn entourage bij regelmaat heel inventief uit de pontificale hoek komen. En dus was het weer 'bingo' in Vaticaanstad. Getooid in een Capri Denim Overall en een weinig verhullend t-shirt werd dit model opgevoerd tijdens een soort 'Meet and Greet the Pope' en trok daarbij meer dan de aandacht van Zijne Geiligheid. De brave man kwam ogen tekort om al dat weelderigs te aanschouwen. Je zal maar Franciscus heten. Dan nog liever Thomas: die zou zijn eigen ogen niet geloven en zeker eens voelen of dat alles wel echt en authentiek was. Maar goed, ik denk toch dat ze zich van society-party vergist had: ze moest natuurlijk bij Boonga-Boonga Berlusconi zijn. En dan kom ik weer bij de eerdere items van dit bericht terecht: veel minder 'leutig' dan dit laatste...

Kafka en de maffia...

Tegen mijn eigen bon vivant- en positivo-natuur in blijf ik toch weer eens hangen aan de virtuele klaagmuur. Het zou niet mogen zijn... zongen die van Noordkaap, maar het is andermaal en opnieuw sterker dan mezelf. Teveel gebeurtenissen en situaties brouilleren mijn vermogen tot welbevinden en infecteren mijn geluksstatus. Er over is er over, en... trop is teveel! (VDB) Ik laat de triviale items even voor wat ze zijn, stel in alle ernst mijn prioriteiten en maak daarenboven een wel doordachte keuze. 

Na het zwart rijden, het zwart kijken en luisteren, het zwart werken en het zwart beleggen... hebben ze ons deze week publiekelijk ingelicht over het zwart 'zitten'! En U die dacht dat het over het ongeoorloofd opstrijken van werkloosheidsvergoedingen ging. Dat was de titel in de kranten en de aanhef van de nieuwsberichten, maar in feite ging het veel verder dan dat. En natuurlijk ook veel breder dan die 21 terreurverdachten die de voorbije tijd 'hunnen dop bleven doortrekken toen ze in den bak zaten'. Er zijn er veel meer die in hetzelfde schuitje zitten. Je zou maar gek zijn het ook niet te doen. Eerst de spelregels: een werkloze die opgepakt wordt en in de gevangenis terecht komt, al dan niet in voorhechtenis, of anderszins geïnterneerd wordt heeft geen recht meer op een werkloosheidsuitkering. Terecht? Doet niet terzake, want de persoon in kwestie moet zelf aan de RVA melden dat hij in den bak zit en niet meer als rechthebbende mag gezien worden. Euhhh??!! Wie doet zoiets nu zelf? Wel, dat was in december 2013 ook al het onderwerp van een vraag in de kamer aan de toenmalige minister van werk, Monica De Coninck. Een zeer gedetailleerde vraag die om een sluitend antwoord vroeg. Dat was zonder het Belgisch ministerie van 'Werk' gerekend. Ja, daar hadden ze wel tijd voor gehad: de omschakeling van het waarschijnlijk te geladen 'arbeid' naar het volkse 'werk' in de titulatuur, maar verder?  Een 'normaal' antwoord dat nergens op sloeg. Men kon er gewoon geen uitleg voor verzinnen. En dus bleef de melk bij de kat staan en bleven de uitkeringen vrolijk hun beslag krijgen. Daarmee komen we verDuveld dicht in de buurt van de Griekse pensioentoestanden voor extreem veel 100-jarigen die in 2011 aan het licht kwamen en de blinden-story van Zakynthos, anno 2012...

België, het Griekenland aan de Noordzee? Kafka en de maffia onder een hoedje!!

In 2015 werd door Maggy De Block de ziekteuitkering voor gevangenen dan weer wel opgeschort, maar... blijkt uit een andere tekst dat 'werkende gedetineerden van de Belgische staat een uitkering krijgen als ze in de gevangenis niet kunnen werken omdat de cipiers staken!'

En dan komt vice-premier en huidig minister van Werk Kris Peeters met zijn gekende en o zo vaak misplaatste glimlach vertellen dat dit probleem zo snel mogelijk uit de wereld moet geholpen worden. Hij zou beter een poging ondernemen om echt terug te landen op deze wereld en vast te stellen wie er  hier echt boven zijn stand leeft (nog zo'n steen des aanstoots uit de voorbije week!) en eens te kijken of het verschil tussen pensioengerechtigde leeftijd van de modale burger en de politieke kaste (67 tegenover 55 jaar!!) ook te verantwoorden valt. Geen denken aan!

Het enige wat in deze RVA-saga juist zou zijn blijkt volgens onze federale wetgeving dan weer niet te kunnen: als je als werkloze na een voorlopige hechtenis niet schuldig wordt bevonden en vrijkomt kan je de eventueel misgelopen 'dop' niet recupereren. Daar kan Kafka nog een puntje aan zuigen dacht ik...

Spuugzat & Kotsbeu...

Heb de afgelopen dagen al van alles geprobeerd, maar ik geraak er deze keer echt niet uit. Het slop en de doodlopende steeg waarin iemand/ik met zijn/mijn onbeantwoorde vragen verzeild geraakt. Dat is geen goed signaal. Geblokkeerd en vastgereden in wat ik de blubber van een onthutsende "goede week-story" zou kunnen noemen. De aanslagen van dinsdag, de verslaggeving er omtrent, de commentaren van experten en betrokkenen, de pogingen van programmamakers om met zalvende teksten en empatische muziek de woede en de verontwaardiging te temperen. Ik ben het allemaal zo kotsbeu. Mijn boze uiting van onmacht natuurlijk. Het is niet anders. Het zoeken naar oorzaken, het duiden van verantwoordelijkheden, het voortdurend afwegen op het schaaltje van de correctheden allerhande. Ik word er zo moe van. Gelukkig is daar nog die Atonement-cartoon van Robert Mankoff uit The New Yorker om het iets luchtiger weer te geven. Maar is verzoening in dit geval een optie? Hoe moet ik de ideeën en teksten van Ish Ait Hamou verstaan die ik tijdens een thema-uitzending over de aanslagen voor het eerst aan het woord hoorde en wiens facebookpagina ik nu leerde kennen via vrouw en dochters? En wat doe ik met de column van Ruud Koopmans en de oorverdovende stilte die hij daarin ter discussie stelt? Of nog: Rob Wijnberg die zich afvraagt of alles al gezegd is, ook datgene wat (bijna) iedereen denkt? Het is zo moeilijk om dat alles een plaats te geven. Om het in een juiste dimensie te zien. Of er tenminste een aanvaardbaar perspectief voor te verzinnen. 

Komen dan om de haverklap nog de meest hallucinante feiten, tekortkomingen en verdraaiingen aan het licht. Twijfelachtige vrijlating, informatie die niet of veel te laat wordt doorgespeeld, opvolging die niet volgens de regels wordt uitgevoerd, slechte of non-communicatie tussen verschillende politie- en /of gerechtsdiensten. En ik... en wij die dachten dat na de affaire Dutroux de beerputten zouden uitgeruimd worden. Men heeft er hooguit even in geroerd, maar de strontlepels staan blijkbaar al lang weer stil en ongebruikt aan de kant. Als er verantwoordelijkheid moet worden opgenomen tonen onze politiekers zich telkens van hun smalste kant. Het lijkt wel of er spelletjes worden gespeeld. Kunnen zij wel anders? Willen ze nog wel? Er is zoveel fout gelopen. Het had misschien geen groot verschil gemaakt, maar als en indien... Om te beginnen proberen we het stil te zwijgen. Als dat niet lukt de schuld bij de andere leggen. En desnoods nog maar een derde mee in het bad trekken. Justitie, binnenlandse en meteen ook buitenlandse zaken: wie heeft er géén boter op het hoofd? Ik kijk in de spiegel en zie dat er hier niemand geheel zuiver op de graat is. Het zit precies in onze genen. Wezen- en moedeloos word je ervan. Wat is er met de mens aan de hand? Die van Kommil Foo houden de vinger kort aan de humane pols en zitten met hun SCHOFT weer aardig dicht in de buurt. Dat was ook al zo jaren terug met De volgende en Kop in het zand (WOLF).

We lachen ook zo makkelijk met de Amerikanen, dat die niet weten waarover het gaat als Europa of België ter sprake komt. Welnu, ik pikte er eentje uit de New York Times van 25 november 2015, na 'Parijs' en tijdens de speurtocht in en om Molenbeek: "With three uneasily joined populations, Belgium has a dizzying plethora of institutions and political parties divided along linguistic, ideological or simply opportunistic lines, which are being blamed for the country’s seeming inability to get a handle on its terrorist threat." Veel te veel hanen op de mesthoop. Het wordt heel, heel moeilijk. En wegkijken zal niet helpen. Als een topadvocaat ijskoud gaat liegen over een gesprek dat volgens hem niet gevoerd werd, maar waarvan de opname daarna openbaar wordt gemaakt? Zal wel geen erkende bewijslast hebben volgens onze verdraaide justitiële spelregels, maar gelogen is gelogen meester Mary!! En de ministers die hun partijgenoten indekken voor de hoorzitting en er alle vertrouwen in hebben omdat ze 'goed voorbereid' zijn. Mijn Facebookprofiel zegt "Keep the Faith". Ook dat wordt verdomde moeilijk! Als ze zelfs in Mechelen wisten waaraan en waaraf, maar het vertikten om de collega's in te lichten en als de burgemeester van Molenbeek, in het bezit van lijsten met terreurverdachten, vindt dat het niet haar taak is om daarmee...
Ik wil het niet meer horen. Ik ben het moe, spuugzat & kotsbeu.

Villa Politica...

Crevits gaat 'het middelbaar' moderniseren. De beslissingen daaromtrent zullen op politiek niveau genomen worden. Zij laat zich dienaangaande adviseren door haar 'experten'. Maar 'ons Hilde' gaat ook op oudercontact: "Ik wil het hart en de buik van ouders mee hebben." Weet de minister wel dat 'Onderwijs' haar bevoegdheid is? Als ze dan toch absoluut de 'gevoelige toer' opgaat dan zou ik haar aanraden ook maar te peilen naar het welbevinden en buikgevoel van haar medewerkers in het veld, in casu de leerkrachten. Die vind ik in geen enkel interview terug. Het is maar hoe het wordt uitgelegd. Bij de armoedebestrijding werden recentelijk meer ervaringsdeskundigen ingezet, met goed resultaat blijkbaar. Zij die jarenlang experiëntie hebben opgedaan in het lesgeven worden echter monddood gemaakt en ademloos achtergelaten onder een steeds maar groeiende berg van administratieve verplichtingen. Uitgerangeerd voor het overleg.
De minister en de ouders. Het hart en de buik. Ministerie van Anatomie...?!

Hierop aansluitend wil ik nog een tweede politiek bedenksel van mij afschrijven. Deze dagen is er ook heel wat te doen om de 100 euro die ieder gebruiker, klein of groot - koppel of singel - met veel tot zonder kinderen, gaat moeten betalen om de put van de meest waanzinnige subsidiecarrousel ooit te helpen dempen. Om de handel in zonnepanelen van de grond te krijgen... juist: op het dak, werd in een niet zo ver verleden met overheidsgeld - dat finaal van U en mij komt en blijft komen - GESMETEN !!
Geen mens die daar toen een zinnige uitleg voor kon noch hoefde te geven. Met die zonnepanelen op je dak werd je slapend rijk. Meer nog: de gekken die het niet deden betaalden mee voor jouw investering. Zo'n gek schrijft nu deze tekst. Ik had en heb echter nog steeds een goede reden om het niet te doen: de integere authenticiteit van onze Crépain-woning is mij meer waard dan een pak groenestroomcertificaten op kosten van de gemeenschap. Ook dacht ik dat er zoiets bestaat als wat té mooi is, dat kan niet waar zijn. Dat keert zich uiteindelijk tegen ons. Zie daar dus de 'Truttel'taks vs de Freyafactuur.  Inhoudelijk een hele boterham en voor een simpele boerenlul als Marco Polo "des Guten ein bisschen zu viel". Maar goed, er zijn argumenten van beide zijden en ik keek al uit naar een spetterend verbaal duel in het parlementair halfrond  tussen de twee diva's in kwestie. Gemiste kans.

Van den Bossche laste een korte periode van mediastilte in en kwam na enkele dagen met een schriftelijke repliek. Moet kunnen? Misschien wel, edoch... ik heb zo mijn bedenkingen als la Freya met een open brief op de proppen komt.
Ooit vond zij helpers om haar eindverhandeling in elkaar te flansen. Toen dat aan het licht en in de pers kwam heeft vader Luc zijn volle politieke gewicht in de schaal geworpen en onder die druk is de hele discussie een stille dood gestorven.
Omdat de waarheid te kwetsend en al te zeer voor de hand liggend was?
Of een machtspelletje met een beschermde tele-tubby onder 'vaders' paraplu?
Dan kan ik nu nauwelijks geloven dat zij ook maar een woord van haar repliek zelf op papier heeft gezet, laat staan de argumentatie heeft bedacht en daarna geformuleerd. Deze keer misschien geen plagiaat, maar als je zelf niet uit je woorden komt om in een parlementaire discussie je zaak te verdedigen dan laat je de partijscribenten maar even hun werk doen.
Dat doen er wel meer natuurlijk, maar kom het dan tenminste zelf vertellen hé.
Arm kind, ach wat zit je daar stil, langs de kant van de politieke weg...