Feel Good

PROTESTEREN EN KLAGEN, het lijkt wel de favoriete bezigheid geworden van de actuele wereldburger. Gaat het over belastingen? Te hoog, verkeerd geïnd, niet oordeelkundig aangewend en al helemaal niet waarvoor wij vinden dat ze zouden moeten gebruikt worden. Openbare diensten, verkeer en transport, werkgelegenheid? Slechte aanpak roepen we in koor, dat moet beter kunnen. Onderwijs, gezondheidszorg, politie en gerecht? "Onvoldoende" hoor ik van verschillende kanten, om diverse redenen en in dito toonaarden. Kijk naar onze buurlanden. Wat we zelf doen doen we al lang niet meer beter, we schieten tekort. Soms zelfs in eigen voet. Subsidies? Nooit genoeg, en inleveren zien we niet zitten. En dat gaat allemaal om het besturen en bijsturen van een toch behoorlijk West-Europees leefklimaat. Dan zijn er wereldwijd nog wel andere katjes te geselen. Mensenrechten, geweld en oorlog, onderdrukking, armoe en miserie. Ook omtrent onze eigen "vierde wereld" zijn de meningen verdeeld. Bloedrode nota's over gebrek en tekorten in de hulpverlening worden op de goegemeente losgelaten. Smeer iedereen genoeg schuldgevoel aan en overgiet alles met een extra pittige klimaatsaus. Men zou voor minder heimwee krijgen naar de tijd van toen. "De goeien ouwen tijd" van de Fixkes. Weet u nog? Kent u ze nog? "Et was zoe simpel amaal, zoe simpel amaal, zoe simpel as kvraagetaan." Dat de tijden veranderen zong B.Dylan al in de jaren '60,  en vertolkte B. de Groot voor alle zekerheid en voor ons kort daarna in het Nederlands. Maar is dat ook zo? De omstandigheden zijn misschien veranderd, dat wel, en de achterliggende "facts" hebben een andere dimensie aangenomen. Ook omdat we zelf een pak ouder zijn geworden. Bovendien krijgen we het wereldnieuws, en bij gebrek daaraan de mondiale faits-divers à la minute voorgeschoteld. Het wereldwijde web staat voor niets. Doe mij dus maar weer even de tijd van toen, want Toen was geluk heel gewoon vertaalden Koot & Bie voor ons het 1948 van Gilbert O'Sullivan en scoorde Gerard Cox er een hit mee in de Lage Landen. Of schakel ik, na een waardevolle tip van mijn vriend eFWé,  toch weer naar een paar uurtjes Spotify. Yiruma , oftewel Lee Ru-ma, een Zuid-Koreaan die met zijn pianomuziek mijn gemoed in no-time op relaxmodus weet te zetten. Daar mag ik dan van genieten, en gewoon gelukkig zijn. Feel Good. Ook iets voor u?

50 jaar Abdijstraat

DRIE KEER PRIJS. Drie keer met mijn College-maten uit Essen: de Rommeshoef '69 ruulleszzs!!! Oktober 2017 in Brugge. Oktober 2018 in zaal De Roma en op 26 september 2019 in de Lotto Arena. In volgorde: Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, The White Album en tenslotte Abbey Road. Drie keer The Analogues met telkens de onnavolgbare live-uitvoering van  een fantastisch 50 jarig Beatles studio-album. Het was keer op keer genieten, en ook nu weer. Niet te geloven hoe die gasten de artistieke studiocreaties van de Liverpool Kevers tot in de perfectie naspelen voor een meer dan levend publiek. Puur genieten met zalen vol babyboomers. Duimen en vingers... en likken maar! Dit was de laatste plaat van Sir Paul en de zijnen, en dus ook het einde van het Beatles-project voor The Analogues. In september 2020 spelen ze nog één keer een HELLOO GOODBYE Very Best of '66-'70 in de Amsterdamse ZiggoDome. Moet lukken, want daarna is het echt helemaal gedaan vrees ik. The Beatles zelf waren ooit in A'dam en op de grachten, en John & Yoko doken er enkele jaren later voor een hele week het bed in. Dus is het nu aan de Rommezoevers zeker? Hopelijk zijn er nog tickets. Let's go for it.

On(c)e more morning after...

Ons vakantieverhaal is ondertussen bekend: geen drie weken Litouwen, maar 7 nachten Montenegro. Ultieme wissel. Niks tactisch, maar een puur kaart-gerelateerde noodzaak. Om die vervangweek nog een gouden randje te geven kregen we er een sublieme last minute  bovenop. 

Nu we er toch waren hadden Bieke & Frank nog tickets gescoord voor een Kampvuurconcert bij het kasteel van Horst. In een wip was het geklaard en dus zaten we gisteravond in knusse kampeerstoelen tussen poefen, kussens en geïmproviseerde banken. Vuurkorven alom. Een Leffe 0.0 bij de hand. Op het podium Raf & Mich Walschaerts, de broers Kommil Foo. Onverwacht, en des te verrassender omdat ik "de mannen" nog nooit in zo'n buiten-setting gezien en/of gehoord had. Ze hadden er zelf echt goesting in. Hadden een stel fantastische muzikanten meegebracht en een tovenaar voor geluid en licht. Zoals ze het zelf ook doen: "Merci Gwen, Alano en Ben. En Koen." Het werd een prachtige avond. Leek op maat gesneden, wat een timing. Na een koude en natte zaterdag in rustiger weer terecht gekomen. "Stilte na de storm" paste perfect. Van impact gesproken. En wat gezegd van "Kom hier dat ik u draag" in de kasteelboomgaard. Ben er ook niet altijd bij, maar deze keer bleek de kerel op het dak met zijn thermos en z'n boterham zelf aanwezig. Nog nooit zulke interactie met het publiek gehoord tijdens dit nummer. "Potvis" deed me denken aan de uitgefileerde versie door Stef Kamil in "Liefde voor Muziek". Zo puur. En dan vergeet ik bijna "De Volgende" waarin Raf de strijd aangaat met god en het moordende pianospel van Mich. Met zoveel overtuiging op z'n gitaar beukt dat een snaar het begeeft. Voor de gelegenheid allicht de G-string. Bij het daverende "Man genaamd Marianne" doen de enthousiaste toeschouwers het tentzeil trillen aan de spankabels. Of het pijnlijk broze "Zuster". Teveel om op te noemen. Het werd een zeer ruime greep uit het verzamelde Oogst-aanbod. Een soepele greep uit de losse pols. Heel bijzonder om mee te beleven hoe jullie ook een niet-traditioneel theaterpubliek weten in te pakken. Dat alles zorgde voor een meer dan appetijtelijke belevenis. De adrenaline zat vanmorgen nog in m'n bloed. Beetje rommelig in het hoofd.  Bedoelen ze dat dan met "the morning after"...?? On(c)e more.

Oh Martine, oh Martine....

"Ze was heel gewoon en toch een ster" Dat kopte De Standaard vandaag. Zo was ze, en zal ze voor velen altijd blijven. Hoewel er een heleboel die haar kenden ook al niet meer zijn. Net als zij, want Martine Bijl overleed vorige week. Zangeres, presentatrice en televisiester van over de grens. Ze kreeg vooral een plaats in m'n hart door het liedje van Louis Neefs over haar. En dan vooral het refrein dat er zo "boenk op" was:          

             Oh Martine, oh Martine,
             Hoe kan ik jouw hart verdienen
                                                                                                   Ik hield altijd van brunettes
                                                                                                   Maar ik hou het nu op blond

Louis zelf is al lang niet meer, en nu ging ook Martine (voor de) Bijl...

My Time Machine...

En zo ben ik dan begonnen aan een maand die bol gaat staan van de medische onderzoeken en overlegmomenten. De eerste scan zit erop. Daarvoor moest wel de traditie van rustige ochtendrituelen doorbroken worden. Early bird. Eind deze week volgt de bespreking aan de hand van de beeldanalyse. Benieuwd welk plan er nu gaat uitgerold worden. 

Met dit al was ik bijna vergeten melding te maken van een wederom zeer geslaagde uitstap naar De Roma. Net als vorige keer met enkele "vaste" vrienden én echtgenotes uit mijn collegejaren. Waren het toen 'The Analogues' die zich heel specifiek op het laat-Beatles repertoire richten, dan waren afgelopen donderdag 'The Ouvertures' aan de beurt. Een Britse covergroep die op onnavolgbare wijze de pop- en rock-muziek uit de jaren '60 van de vorige eeuw opnieuw tot leven wekt. Een breed gamma, met ontelbare hits van de helden uit mijn tienerjaren. Hollies, Monkees, Creedence Clearwater Revival, The Rolling Stones, Simon & Garfunkel, The Mama's & the Papa's, The Kinks, Otis Redding, Lovin' Spoonful,  The Jimi Hendrix Experience, Beach Boys, Shocking Blue... en natuurlijk ook The Beatles. Een avondje Bootleg Sixties om  - bij hele grote uitzondering nog één keer en 'en majuscule' - U tegen te zeggen. Een avond ook die het grotendeels gepensioneerde publiek een heerlijke trip met de teletijdmachine liet beleven. Back to the sixties, volle vijftig jaar terug in de muziekhistorie. En of die ouwe lijven nog rockten en swingden. Echt stilzitten was er niet dikwijls bij...

Heer Polo kan zich na zulke revival momenten zelden inhouden, en dus moet er minstens een klein aandenken 'gescoord' worden.  Een aangepaste koffiemok is nooit weg, en derhalve... perfect om daarbij het tussentijds terzijde gelegde Paul Simon-boek weer ter hand te nemen. We schrijven begin jaren zeventig als Paul en Art ieder hun eigen weg gaan, en ik in het boek van Robert Hilburn de verdere levensloop van mister Simon vooral albumsgewijs onder ogen krijg: Paul Simon, There goes Rhymin' Simon, Paul Simon in Concert: Live Rhymin', Still Crazy after all these Years, Greatest Hits, etc, One Trick Pony, Hearts and Bones... Tot hier en dus ook een paar vrouwen verder ben ik nu geraakt: 1983. En ondertussen een overdaad aan Simon-muziek op de achtergrond. Af en toe stoppen met lezen, een nummer terugspoelen, lyrics erbij nemen, 'play' drukken en mij laten drijven op de golven van een allerindividueelste Time Machine...

Sound(s) of Silence...

Van alles en nog wat, dat is de synoptische weergave van wat deze mededeling u te bieden heeft. Snel door scrollen dus of hooguit een diagonale blik over werpen, of toch curieus genoeg om dit schrijfsel tot u te nemen. De keuze staat vrij, net zo vrij als meningsuitingen hier te lande zouden moeten zijn en blijven. Laat ons maar beginnen bij het begin. 

Zo fervent als toegewijd lezer die ik ben start ik misschien best met de lecturale stand van zaken. Nadat ik de wiskundige papegaai even het zwijgen heb opgelegd, een doek over de kooi gegooid en het boek in de wachtrij heb gezet... ben ik begonnen aan de biografie van Paul Simon. Een van mijn favoriete zangers, en dus een levensverhaal dat ik wilde verwerken zoals ik eerder met Leonard Cohen heb gedaan. Dat kost tijd. En moeite. Maar geeft enorm veel voldoening. 

De geleverde inspanning en concentratie leidden wederom tot een splitsing van de activiteit. Een logische en in dit geval geheel voor de hand liggende dan nog wel. De heer Simon heeft in het eerste deel van zijn loopbaan samengewerkt met ene Art Garfunkel. Dat weten we allemaal en ook dat ze na vijf albums, van matig tot onvergelijkbaar succesvol, uit elkaar zijn gegaan. Wat daar allemaal achter zit en hoe die jaren en de productie van de bijhorende platen zijn verlopen, dat heb ik nu achter de kiezen: de eerste 9 hoofdstukken, uitgesmeerd over 176 bladzijden. De 5cd-box met de Columbia Studio Recordings 1964-1970 binnen handbereik en tussentijds in gebruik... ook daarvan moet ik de uitgeschreven teksten nog doorgronden. Zeer boeiend. Maar nu dus wel een goed moment om de lectuur even aan de kant te leggen en een rustpauze in te lassen. Wordt dat een gewoonte? Goed of slecht? 

Ik laat dan maar de andere interesses aan bod komen: basketbal Oxaco-Gembo was er eentje van - dat wist u al - maar we gingen ook naar de film: Beautiful Boy. Straf biografisch drugsverhaal van vader en zoon Sheff. Heel sterk in beeld gebracht in een regie van Felix Van Groeningen. Draait  nog in Kinepolis en UGC Antwerpen. Ook in Gent, Turnhout en Mechelen staat hij nog op de speelkalender. Reclame? Absoluut, een aanrader. Zeer beklijvend, niet echt opwekkend maar sterk en pakkend verhaal.

En dan waren er in het weekend de finales voor de Volleybalbeker van België. We kregen bezoek van "Erwientje"die na de zaterdagtraining en op de terugweg naar huis even een tussenstop inlaste. Heerlijk weerzien. Tijd gemaakt om eens goed bij te babbelen. Zondag hebben we ons beperkt tot tv kijken, maar ook dat was de moeite. Aalst (het team van scouter Erwin M) haalde het niet bij de heren. Maar dat deden wel de dames van Oostende, en dát is de club van zijn dochters. Dus toch nog feest in Leffinge?!

Tussen de finales door liep ik op het einde van een snelle Polderwandeling mijn oud-buurman Hubert S. eindelijk nog eens tegen het lijf. Tijd voor een babbel die ons al snel terugvoerde tot in de late jaren '70. Wat een weerzien. Hoewel de afstanden niet zo groot zijn was dit er decennialang niet meer van gekomen. Hier breien we zeker nog een verlengstuk aan. No more sounds of silence...

Points chauds...

Er blijkt de laatste tijd heel wat te rapen op de bestaansakker van heer Polo. Dus dient een terugblik zich aan en die gaat sterk lijken op het verslag van een lange tussenrit in een of andere grote ronde. Geen echt steile cols of zware kasseistroken deze keer, wel een serie "points chauds" / tussensprints die telkens voor enig animo zorgden. En dat alles in de nasleep van een lange hete zomer die ons zelfs in zijn allerlaatste dagen nog zalig wist te verwarmen. Er zijn er natuurlijk nog geweest, maar in mijn herinneringen sluit die van 2018 perfect aan bij 1976. Wat een geheugen zeg. Ook nu weer kregen wij tot diep in september nog behoorlijk wat Provencaalse dagen voorgeschoteld die zich in normale tijden zo'n 8 breedtegraden zuidelijker dienen voor te doen. Telt U even na met mij:  Antwerpen 51°13'00" versus Avignon 43°58'56". In de lengte welteverstaan! Alleen is hier de herfst  iets stipter op het appel...

Deel I - Verder dan de laatste week hoef ik niet terug te gaan om al naar een top drie te hengelen waartoe zich meerdere opties aanbieden. Het meest recentelijk evenement in de rij speelde zich gisteravond nog af in Leuven. De Sportkot-lichting 1973 blies verzamelen om haar 45 jarig jubileum te vieren. Doet oprecht deugd om die mensen terug te zien. Wandeling aan mij voorbij laten gaan (euhhh... ja toch: een woordspeling die hier tot haar volste recht komt!) maar wel het herdenkingsmoment bijgewoond voor zij die ons al moesten verlaten. De een al vroeger dan de andere, maar met goede herinneringen aan elk van hen. RIP: Dirk DM & VV, Tienne, Lieven, Freddy, Eddy en Betty. Ketemoe lagi.

Dan staan we daarna met een glas in de hand voor we aan tafel gaan, en haalt "de Jochems" deze foto boven. Eentje die ik ook in m'n plakboek weet terug te vinden, en die ik U zeker niet wil onthouden. Lachen maar, of toch bewonderen? Dat staat U vrij. Weet wel: deze foto, gemaakt door kanunnik Maes, filosofie/psychologie, dateert van oktober 1971. De start van ons derde jaar bij de Dijle. De mens had de speciale gewoonte - hij had er wel meerdere! - om zijn studenten bij aanvang van een nieuwe cyclus in gouwgenootschap te fotograferen. Hiernaast dus de "jongens" van Antwerpen. Waarvan er gisteren nog vijf voor aanwezig tekenden. Ik spreek in de eerste plaats voor mezelf: de tijd heeft vrij duidelijke sporen nagelaten. Maar kijk eens acht foto's terug op deze blog: daar staat kleine Polo ook tussen zijn jaargenoten, alleen was de kleuterklas op Mariaberg wel al gemengd in de jaren '50. In Leuven moest de vertegenwoordiging van het andere geslacht 20 jaar later nog steeds aangevoerd worden vanuit Parnas-Dilbeek, en waren het de heren van "eerste lic" die voor de opvang van dit vrouwelijk schoon mochten zorgen. Kanunnik Maes gaf de voorkeur aan de jongens, dus geen meisjes in zijn lessen en vaneigens ook niet op de foto. Het is wel op die trappen en vlak voor of na deze fotoshoot dat Polo en Pola hun eerste contact legden. Voorwaar een historisch moment, en misschien moet ik mezelf dan toch maar corrigeren in deze: er mag gerust sprake zijn van een Col Hors Catégorie. Tot zover de reünie en de daaraan voorafgaande historiën. Voor meer details maakt U in de loop de komende weken maar een afspraak. Tijd zat...

Deel II - De avond voordien een tafel met aangenaam gezelschap op de parterre van de Roma. On stage: Sioen plays Graceland. Schitterende performance met prachtige vertolkingen van de Paul Simon klassiekers uit de gelijknamige lp/cd. 1986? Absoluut ook eentje dat herinneringen oproept... en om het met de woorden van Katelijne "Lijn" de With te zeggen: "Kiekenboebbelen vanaf de eerste noot!!" Cd'tjes gescoord na het optreden bij de heer Sioen himself. Die komen binnenkort zeker aan bod, als het haardvuur ronkt ...

Deel III - Dat we met veel geluk en de welwillende medewerking van goedgemutste weergoden ook het vorige weekend nog van het mooie weer mochten profiteren ende genieten. Met De Bende van Jef in de buurt van Ieper, ter gelegenheid van "2014-18  100 jaar Grote Oorlog".  De Menenpoort en de Lakenhalle, In Flanders Fields Museum, een tussenstop op de Vismarkt, de gegidste fietstocht langsheen de Ieperboog en het nodige culinaire genot eromheen. De Bende was  voltallig en heeft op haar manier voor een tijdelijke bezetting van Elverdinge en omstreken  gezorgd...

Remember 1968...

Het is er dan toch van gekomen, zelfs heer Polo blikt na 50 jaren even terug op mei '68. Of op wat er nog van overblijft in mijn geheugen. Overblijft? Is kunnen overblijven... of mogen overblijven? Heeft overleefd. Herinneringen die de goedgevulde 50 jaren na 1968 overleefd hebben en nu tussen al die andere memoires toch nog hun kopje boven het maatschappelijk maaiveld uitsteken. Sterk gekleurde herinneringen allicht, met "zwart-wit" beelden van de Leuvense studentenrevolte en wilde berichten uit het toen nog zo verre Parijs. De arbeiders aan de macht, en de universitairen die zich dan ook maar op de barricaden waagden. Kasseien, rookbommen, brandhaarden en waterkanonnen. Opbloei van het Westers communisme. Massabijeenkomsten, toespraken van Daniel Cohn-Bendit tot en met Paul Goossens en Chris Merckx. Of gooi ik er hier al een paar door elkaar? Stakingen en betogingen. Dolle tijden, maar nog net vòòr mijn eigen jaren aan de Leuvense Alma Mater. Die kwamen er in de nasleep van het beruchte 1968. "Times, they are a changing..." Dat dachten we toen, en dat was ook wel zo: er is inderdaad veel veranderd... Ik ben 50 jaar ouder geworden! Al was het dat maar, om te beginnen. Door de tijden heen is voor mij de herinnering aan toen vooral gebleven door de muziek. Meester De Pré, van de gelijknamige Historie, presenteert ze bij regelmaat en ondertussen is ook Luc Janssen eraan begonnen in zijn Retro-bijdragen op radio één: Dock of the Bay, Otis Redding - Eloïse, Barry Ryan - Delilah, Tom Jones - Nights in white Satin, The Moody Blues - Suzanne, Leonard Cohen  Zo mooi, zo blond en zo alleen, Jimmy Frey - On the Road again, Canned Heat... ik noem maar wat.

En ondertussen gaat het lezen verder. Net als vroeger, of nog net iets intenser. Meer tijd nu. Maar zoals toen ook van alle putten vis, brede interesse en niet altijd prijs. Deze keer had ik mij -ten tweede male alreeds- op een "knoeft" van Walter Baeyens gesmeten. De eerste poging is vorig jaar gestrand op pagina 63. Deze keer heb ik de kaap van de 100 gerond. Niet zonder heel wat moeite, en er blijven er nog meerdere honderden te gaan. Voor een volgende keer dan maar. Hoop dat ik de draad nog eens weet op te pikken. Ter afwisseling eentje vers van de pers: april 2018. Op aangeven van La Pola die deze roman gescoord had bij een lokaal bibliotheekbezoek heb ik momenteel een meer dan eigenaardig werk onder handen: Voor het Vergeten van Peter Verhelst. Deze schrijver was mij nog niet bekend, en ik pleit meteen schuldig: een behoorlijke tekortkoming in mijn literaire bagage. Hier wordt werk van gemaakt. Het is eens iets anders: een boek wat de schrijver zelf als roman benoemt, maar waar gedichten, verhalen, realistische scènes, beschrijvingen van kunstwerken tot zelfs een haikoe toe aan bod komen. Bijzonder van opbouw, diepmenselijk van inhoud, complex van samenstelling maar absoluut waard om te ontdekken. En dus een auteur waar ook iets over te vertellen valt... is het niet Roger DK? Naast het feit dat hij tegen zijn eigen zin bij de postmodernisten wordt gerekend, door zijn poëtisch taalgebruik als estheticist wordt geklasseerd maar even goed in meerdere werken een proeve aflevert van doorwrochte maatschappijkritiek... was Verhelst ook geruime tijd leraar algemene vakken aan de Brugse hotelschool Ter Groene Poorte, en dus een collega van Roger. Klopt dat, kameraad? 

Tot zover de sixties en de literatuur. Nu opnieuw voor de buis en de halve finales WK Snooker in The Crucible. Vanavond de livestream van Aris Leeuwarden - ZZ Leiden in de play-offs van de DBL, Dutch Basketball League én... de laatste finale van Met het Mes op Tafel voor dit seizoen. Tussen de bedrijven door is er dan weer plaats voor wat achtergrondmuziek: uit 1968... of wat dacht U?

Pegg gehad...

Geen twee zonder drie-op-een-rij, en dat dan vooral om de langere break goed te maken. Heer Polo houdt er dus aan U vandaag nog snel een bijdrage te leveren. Om te beginnen de wilde dans van de temperaturen. Vorige week konden we de zomerse pret niet op: een warmste 19 april aller gemeten tijden, nachten die met moeite en pas onder de prille ochtend iets koeler werden en 40.000 lopende medemensen die zondag het onderste uit hun koeltank dienden te halen om de gestelde doelen te halen, zijnde op min of meer convenabele wijze de eindlijn van de marathon en/of de 10 miles  te overschrijden. Met een beetje gezond verstand is dat bij velen wel gelukt. Deelnemen mag dan al belangrijk zijn, een verplichting is het voor niemand en er komen nog gelegenheden om in frissere omstandigheden je persoonlijke grenzen te verleggen. Vandaag bijvoorbeeld was het al zo'n 10 à 15 graden frisser...

Dat noemen ze dan pech hebben. Maar je kan ook "Pegg" hebben,  dan heb je "dikke chance" gehad. Dat ondervond ik enige tijd geleden -nog voor de Classics 1000-week begon- toen ik per toeval op de Spotify-pagina van ene Albert Pegg terecht kwam. Sommige onder U kennen hem, maar kent U ook zijn muziekachtergronden en -voorkeuren? Geweldig, wat een lijsten: Pop Bands, French History & Toppers, Latin, Paul Simon, TINA, Funky Jazz & Soul, Crooners, One Hit Wonders, TV Theme Players, Percussion, Great Duets... en nog veel meer, tot en met NBA-tunes and music. Het is absoluut de moeite waard om de heer Pegg te volgen doorheen zijn muziekaanbod. Weet ondertussen ook dat hij jarenlang Deejay was bij Maurice in Kontich, in de Voum-Voum in Mariekerke, in de Nieuwe Moriaen op de Stadswaag bij studentenfeesten, enz... Een absolute aanrader!! Merci Albert.

Over van alles en nog wat...

We blijven afscheid nemen van ronkende namen uit onze kinderjaren. Nu was het de beurt aan Johan Stollz. Met zijn onvergetelijke "Concerto voor (Jou) Natasha". De pianist en componist, de entertainer, de showman. Steeds piekfijn uitgedost en één en al charme. De man die in de jaren stillekes onze ouders (en dan vooral de moeders...) tussen het stilaan verdwijnende "Opera en Belcanto" en ónze drang naar Beatles & Stones tevreden en gerust kon stellen. Je kon met je ellebogen aanvoelen dat er andere tijden op komst waren, maar der Johan hield stand. Menige 'grote der aarde' wist hem te vinden om haar zoetgevooisde zangkunsten te begeleiden op de piano. Op cruises en in cocktailbars. RIP Johan Stollz... 

Tijdens de voorbije week was er ook sprake van een historisch sportmoment. Dé omhaal van het jaar door Cristiano Ronaldo. Het zal U allicht verbazen dat ik daaraan denk bij het samenrapen van blogwaardige anekdotes. Ik ken te weinig van voetbal en ben er ook niet echt wild van, maar deze keer... Het was een pareltje, met een 10 op 10 voor uitvoering. Voor een betere beoordeling pikte ik de FB-commentaar van ene Louis VB: "Al kunnen we discuteren over zijn attitude...Over de techniek, beheersing, inschatten balbaan, waarneming eigen lichaam in de ruimte, oog-voetcoördinatie, timing, valt er niets te zeggen. Alleen maar bewonderen en opnieuw bekijken. Nog honderd keer..." 

Niks aan toe te voegen. Of toch: de creatieve verwijzing naar een andere grootheid uit de sportwereld die al snel op internet de ronde deed. Datzelfde internet waarover deze week zoveel te doen was. De gigantische lijst van gehackte accounts en bijhorende wachtwoorden, die eerder al in het nieuws was maar nu nog eens extra in de aandacht werd geplaatst. Ook heer Polo is gaan kijken bij Gotcha?  Blij dat ik niet in de lijst voorkom. Houden zo en geen gemekker, hoewel. Ondertussen zat ik dan weer wel een hele week in het kamp van de geplaagde Argenta-klanten voor wie internetbankieren 7 dagen lang  geen optie was. Dag in dag uit speuren naar de updates en 

hopen dat de boel terug in orde kwam. Moet wel toegeven dat er zich in mijn situatie geen echte problemen hebben voorgedaan, so: no worries. Vandaag kon ik dan voor het eerst weer overschrijvingen doen. Iemand iets gemist? Neen dus... Om af te sluiten een wazig beeld uit een ver verleden, uit de tijd dat het voor "ons" begonnen is. Over een verjaardag die vroeger met stijgend ongeloof werd tegemoet gekeken en die we nu jaar na jaar met toenemende  voor-de-handliggendheid plegen te vieren. En over vieren gesproken: 44 jaar, dat zijn slechts twee vieren op papier maar in werkelijkheid elf keer vier. Dat moeten we "natuurlijk" vieren...  

Murphy "Light"...

De Stanley-blazers hebben hun werk gedaan. Het was bij momenten zelfs heerlijk warm hier en soms leek het dat ook de ketel er opnieuw zin in kreeg. Maar van schone schijn alleen krijgt een mens het niet blijvend warm en dus is daarnet de strijd aangevat. De mannen hun werk laten doen lijkt me het beste... Daarmee zit ik nu half geïsoleerd in een hoekje, stilletjes afwachten en hopen dat alles goed komt. Ondertussen mag de MNM1000 voor mij de lijstjes-spits afbijten. De eerste van de eindejaars muziekmarathons. Heb er al betere gehoord, want niet echt mijn genre, maar voor de installateurs lijken het ware arbeidsvitamientjes. Dan nemen we het dj-geleuter en de reclame-jingles er maar bij zeker? Door dit alles zou ik bijna vergeten dat er de voorbije dagen ook wat verkeersproblemen waren. Sneeuw in België. Hoorde ik dat goed maandagochtend: 1300 km file? Tja, dat heb ik dan alleen van horen zeggen hoor. Heb het die dag bij een korte ochtendrit naar Hoboken Centrum gehouden. Vóór de sneeuw er met bakken uitviel. Wat ik erger vind is dat door de drukte en mijn eigen snot-en-kwiel situatie het er niet van gekomen is nog een wandeling naar de besneeuwde Galloway-youngsters te maken. Moeten prachtige beelden geweest zijn, maar die heb ik gemist. Dan toch nog een Murphy "Light"..? 

December 2107...

En voor we het goed en wel beseffen is het wederom december. Gaat het bij U ook zo snel? De start was winters, hoewel niet fanatiek. Regen werd heel even natte sneeuw en van koud ging het naar kouder. "Koudst" is voorlopig nog niet aan de orde, en dat willen we graag nog even zo houden. De weersverwachtingen spelen momenteel geen belangrijke rol in mijn dagdagelijkse planning. Tijdens de afgelopen week kwamen er 6 polderwandelingen en 5 homeo-sessies op de teller. Niet fout voor een oude krijger als heer Polo, vind ik. De buit aan Galloway-foto's is rijk, en hier op de Mac terug te vinden in de mappen "Jong Volk Polder" I tot en met VI. 't Is al een hele collectie geworden. Regelmatig bekijken, knippen, oordeel bijsturen, deleten... En hopelijk de beste overhouden. En dan de volgende dag weer aanvullen met nieuwe kiekjes? Zin om ze eens te bekijken? Spring gerust eens binnen. Altijd welkom. Toch moet ik U iets bekennen: december-gewijs ben ik net als vorige jaren aan de voorbereiding van de FOTO TOP12 begonnen. Dat liep deze keer vlotter dan verwacht, zo vlot zelfs dat alles al klaar staat in de draft. Misschien iets te vroeg? Zou kunnen, maar toch ga ik het erbij laten en vanaf 20 december e.k. mijn selectie op U loslaten. Zoals ze er nu staan. Buikgevoel gevolgd. Hoorde ik gisteren nog tijdens een Homeo-rit. Tom Dumoulin in College-Tour, heruitzending op npo3. Wat te doen als een keuze moet gemaakt worden 'in het leven'? In eerste instantie je buikgevoel volgen, er dan heel goed over nadenken en er vervolgens geen spijt van krijgen. Te simpel? Kort door de bocht? Ja, hij is dan ook wielrenner...

En dus vond ik dat het tijd werd voor iets anders. Bij gelegenheid komt er nog wel nieuws en een prentje over het jonge poldervolk, maar nu eerst dit. Bij de Kennis&Blufkwis "Met het Mes op Tafel"  -npo2 dan weer- is het steevast de aankondiging voor een muziekvraag. En hier is dat niet anders: heer Polo is begonnen aan een eerste afspeellijst op zijn Spotify-account. Ja, helemaal in de slipstream van al die lijsten en lijstjes, TOP12 tot en met 2000, om er het lopende jaar mee af te ronden. En dus staat er sinds enkele dagen een "Marrek Luistert..." op Spotify. Er wordt nog elke dag aan gewerkt, en af zal ie nooit helemaal zijn. Maar zo kan U bij eventuele interesse ook luisteren naar wat mij inspireert tijdens het teksten brouwen. Om het geheel toch op enigszins winterse wijze af te ronden en mijn zeer geacht publiek voor te bereiden op wat mogelijker wijze komen kan voeg ik hierbij ook twee non-bestiale indrukken uit de hier zo vaak opgevoerde Hobokense Polder. Beide keren op de terugweg na een Galloway-fotoshoot. Kleuren die een mens blij maken. En een verse stapel brandhout. Gaat niet voor deze winter zijn, moet zeker nog een jaar drogen. Maar hij ligt klaar.

Good Old Friends Forever...

Nog een keer de grens overgestoken,  wat sinds de verdragen van Schengen binnen de EU-zone immers geen problemen meer stelt. Voor niemand. Opnieuw naar Nederland, edoch nu meer west- dan noordwaarts. Hoewel: naar Oostkapelle...? Toch maar ingetikt op de GPS-navigatie, en wij op weg door de mistige Zeeuwse Polders. Voor een blij weerzien met Marianne & Simon, Sliedrechtse vrienden uit de jaren stillekes. Eind jaren '70 geheel toevallig ontmoet  tijdens het kamperen, elkaar beter leren kennen en daarna gedurende bijna 40 jaar op bij momenten min en soms ook meer regelmatige basis afgesproken om enkele dagen herinneringen op te halen en bij te praten. En nieuwe dingen te ontdekken. Nog steeds. Deze keer samen naar Theater De Wegwijzer in Nieuw- en Sint Joosland, aan de rand van Middelburg. Piepklein theatertje waar "Siem" had gereserveerd voor een optreden van Wild Ponies. Country music met een alternatieve ondertoon. Best genietbaar, en dat werd het al helemaal wanneer de sessie-muzikante van dienst haar gitaartje opzij legde en plaats nam aan het drumstel. De pittige drumjuf "met uitstraling" blijkt Katie Marie te zijn en heeft heel wat in haar mars. 

Het was een geslaagde uitstap die perfect paste in deze tweedaagse. Ik hoop dat we zoiets kunnen blijven doen, daar aan de zee en het strand, de duinen en het waterwingebied. Met burlende herten, roodborstjes en mezen allerhande. En dit alles in lengte van jaren. Btw: de bobotie smaakte heerlijk!!!

Hoort wie kreunt daar kinderen...

Een krakend gegrom, zwaar brommen, een krassend stemgeluid en veel en druk over en weer gerij. Met wel telkens tijd voor een vriendelijk "Goeiedag! Hoe gaat het ermee...?" Buurman A.P., de eerste van links op de foto, is een bezige bij. Zo kennen we hem. Niks speciaals, of toch?  Het was mij eerst niet opgevallen en dat zou ook zo gebleven zijn, ware het niet dat vanochtend een bericht tussen de dagelijkse internetpost mijn aandacht trok, een belletje deed rinkelen. Het zal niet waar zijn, hé? Jawel, ze zijn echt en helemaal terug: De Kreuners. Grootaers & Co hebben het niet kunnen laten, en dus (zou men vroeger gezegd hebben!) ligt er binnen afzienbare tijd een nieuwe single in de rekken. Of de heren binnenkort ook weer gaan optreden?  Daar zijn ze nog niet helemaal uit, maar beloven doen ze wel en de "goesting" is groot. We zien wel wat er komt: in juni een paar concerten om te beginnen en daarna enkele zomerfestivals? En of ik zelf ook een ticket ga kopen? In 1991 stond ik met dochterlief op een volgepakte Grote Markt van Leuven. Samen in ganzenpas naar de eerste rijen en meebrullen dat het "Hier en nu"stond te gebeuren, en van "Ik wil je" tot "Zo jong" en "Nu of nooit". Dat ik "Verliefd was op Chris Lomme" en "Maak me wakker" voor je gaat. Once in a life-time, zeker? De midlife tegemoet... Daar is het nu allicht wat laat voor, maar ik wens de mannen veel succes toe en het allerbeste met de heropstart. Als er één sector is waar ze het verhogen van de pensioenleeftijd ver vooruit zijn, of letterlijk aan hun laars lappen, dan wel in de amusementswereld. U kan vóór zijn of tegen: ook dat is een kwestie van goesting en van smaak. Maar laat ze komen, laat ze ervoor gaan: er is nog plaats genoeg voor ouwe rockers. Hopelijk mogen zij in 2018 wel "Viktoria" kraaien...

Namibië VI : Sunset - Moonrise - Music ...

One more day... Vooruit dan maar: komt net goed uit om mijn blogistieke neerslag aan Namibië-herinneringen af te ronden. Dat doe ik met een reeks dagdagelijkse afsluiters die op het Afrikaanse continent toch telkens dat ietsje meer te bieden hebben. Elke dag gaat ook daar de zon onder, maar dan net iets sneller dan bij ons. Door het buitenleven én het feit dat de donkerte zich ginder nogal wat vroeger aandient is het voor Uw gemakzuchtige dienaar ook makkelijker om er wat beelden van te schieten. En dus staan ze hier te blinken voor U, in willekeurige volgorde, zomaar wat avondmomenten, telkens voor we aan tafel gingen. Met een glaasje tonic of een sapje als aperitief, dat ging mij toen en nu nog steeds goed af. We doen het "clockwise", met de ouderwetse wijzers van de analoge uurwerken en beginnen links boven: de verre westelijke leegte bij Kalahari Anib Lodge (26/09). Daarnaast een beeld van het avondlijke wolkenspel bij Etosha Safari Lodge (03/10). Onderaan rechts de drukkende donkerte aan het eind van de wereld: Rustig Toko Lodge (02/10) en tenslotte dé Afrikaanse avondpracht vanop de uitkijktoren bij Sossusvlei Lodge (28/09). Gewoon vier avondimpressies uit een veel langere reeks...

Naar aanleiding van wat hier onlangs nog gepost werd kreeg ik enkele heel waardevolle muziektips binnen van vrienden die ik zeer waardeer: de tips én de vrienden. Geen paarlen voor de zwijnen jongens, en al evenmin zijn jullie "aanraders" in dovemansorenoren gevallen. De selectie van bovenstaande avondfoto's en het nachtelijke verwerken ervan heeft zich dan ook afgespeeld bij de klanken van Cigarettes after Sex en Yo-Yo Ma. Verder hoorde ik al Rob Jungklas en kijk ik nu uit naar de verzamelde werken van Madrugada. De cello's van Bach niet te vergeten, en doe er voor mijn part ook nog iets van Arvo bij... juist: Arvo Part. Er zal dit najaar heel weinig voetbal gekeken worden...

Voor de allerlaatste foto in mijn Namibisch reisverslag gaat de persoonlijke voorkeur naar de opkomst van de volle maan boven Erindi. Terwijl we op 5 oktober en bij het nuttigen van een frisse Cola de zon zien ondergaan in het westen komt achter onze rug de maan in al haar glorie op. Qua timing kan dat tellen. De lokatie was perfect en het moment kon niet beter gekozen worden. Een alcoholvrij "schemerkelkie" dat ik "mij van heel mij leven nooit nie ga vergeet nie"... !!! 

En dan mogen alle zonnen ondergaan, elke dag weer, die ene volle maan liet me zien en voelen dat er telkens weer een nieuw begin aan zit te komen en dat zoiets echt niet lang hoeft te duren. Dat het die nieuwe start is waar het om gaat. En dat aangepaste muziek op het juiste moment er nog zoveel meer van kan maken. Bedankt vrienden voor de inleiding, de heropfrissing en de tips. Naast dat alles mag er voor mij ook een snuifje van het betere Beatles-werk bij. Sgt. Pepper's weet ik wel te pruimen...

A Day In The Life...

De uitstap naar Brugge heeft zijn sporen nagelaten. Wat mij wel eens meer overkomt heb ik ook deze keer niet kunnen vermijden. De tafel met t-shirts, cd & dvd's en andere memorabilia was strategisch zeer goed opgesteld.  Als één van je kompanen je daar nog eens op wijst is dat echt teveel van het goede en dus ben ik met mijn zwakke vlees nog maar eens door de krakende knieën gegaan. Niet dat ik het erg vind, integendeel. Deze aanwinsten zorgen ervoor dat ik de overgang van late zomer naar aankomende herfst op meer dan aangename wijze doorkom. De 2 CD-verjaardagsuitgave van Sgt. Pepper's zit hier elke dag voor minstens enkele nummers in een of ander weergave-apparaat. Op de foto hierboven ziet U een momentopname uit "A Day In The Life", nr 13 in de tracklist. Nadat het eerste groot crescendo met de 4 x 40 strijkers zijn toppunt heeft bereikt valt op de geremasterde jubileum-cd exact na 2'15" een magistraal stiltemoment. Ook daarin waren Lennon & McCartney grootmeesters. Het hele huis fleurt ervan op. Klassieke muziek waarvan ik, zoals gezegd, voorlopig elke dag met mondTjesmaat geniet... De DVD-opname van The Analogues' Pepper's Show spaar ik nog even op. Hoe lang of tot bij welke gelegenheid? Geen idee. Iets voor met kinderen en kleinkinderen? Muziekgeschiedenis...

Sgt. Pepper's "analoog" in Brugge...

Wie op "Namibië IV" zit te wachten moet ik jammer genoeg teleurstellen en tegelijk verzoeken om nog even geduld te oefenen. Het komt, dat is beloofd. Wanneer kan ik U echter niet met zekerheid zeggen. Het had vandaag gekund, maar ook nu deed zich een weliswaar geplande  edoch evenzo niet te missen escapade voor die tot een analoge interruptie in mijn digitaal Namibië-reisverslag heeft geleid. Het weze zo, en niet anders. Ainsi soit-il. Niet zo ver van huis trouwens: Brugge was het reisdoel en de Stadsschouwburg-CC het oord van vertier. In uitermate goed gezelschap maakte heer Polo aldaar een ferme sprong terug in de tijd. Het historische stadstheater ademt nostalgie en dat is mooi meegenomen als een mens de tijd van zijn collegejaren terug opzoekt. Aanleiding, als die er al moet zijn? De 50ste verjaardag van het legendarische Beatles-album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. In 1967 lieten Lennon, McCartney, Harrison en Starr hun meest experimentele muziek los op de wereld en het intercontinentale televisiepubliek. Ze zouden dit album echter nooit live brengen. Daarvoor hebben ze in Nederland The Analogues. Opgericht in 2014 stelde deze band zich ten doel het latere werk van The Beatles op de origineel-analoge instrumenten live uit te voeren. Om te beginnen zagen/hoorden/beleefden wij gisteren in een eerste deel de Magical Mistery Tour. Inderdaad, bij momenten "magisch". Na de pauze gooiden de heren muzikanten en hun begeleidend orkest alle remmen los. Wat ooit als een fout begrepen "Salt & Pepper?"-vraag het levenslicht zag en bedoeld was om enkel op vinyl voort te bestaan kregen wij live op ons bord. Het maakte niet uit dat het ondertussen bloedheet was geworden daar op de derde rang, hoog in de schouwburgzaal boven nog zo'n 650 enthousiastelingen. Bij  tussenpozen sloot ook ik de ogen en hoorde... The Beatles. Met dank aan The Analogues. Geen zout, geen peper, maar heerlijk analoog...

J'suis toujours là...

En met "là" bedoel ik ginder, niet hier. Ginder: in de Alpes-Maritimes van Briançonnet,  de Var van Bargème of zelfs de Côte-d'Or van Dijon waar ik de voorbije weken genoten heb van al wat ook God én mijne maat Pjottr... naar Frankrijk moet gelokt hebben. In gedachten wilde ik maar al te graag nog even "ginder" blijven. Hier is het nu enkel 'over'leven in kletsnatte omstandigheden. Vandaag zelfs geen weer om een straathond door te jagen. Ach was ik maar...

Dus draai ik bij deze de knop om en vergast U op wat koppen-kijken in Dijon met bijhorende verhaaltjes. Mijn kort geheugen doet het nog redelijk, en anders weet Google wel raad. Da's uiteindelijk maar één muisklik verder. Beginnen we met Joseph Moreau, één uit de aparte rij Pleuranten in het Musée des Beaux-Arts. Een hele geschiedenis over de "beweners" of "rouwklagers" die de praalgraven van de Bourgondische hertogen ondersteunen: van roven en beschadigen voor en tijdens de Franse Revolutie tot restauratie in de vroege 19de eeuw en de finale "herstelwerkzaamheden" nog eens 100 jaar later. Joseph M., de beeldhouwer die in 1824 de ontbrekende schakels mocht invullen voorzag ook plaats voor zichzelf en nog drie kompanen van het restauratie-commitee. Hij had er blijkbaar zin in, want enkel een kleine tekstballon ontbreekt nog: 

"Waar is da feestje??"   Joseph Moreau dus...

Later en een eind verder op het Parcours de la Chouette, het Uiltje van Dijon, treffen we een groots kunstwerk dat de straat op een heel eigen wijze kleur geeft. Een boomhoofd, of een hoofdboom? Alleszins "groen" in de stad en in een buurt waar daarvoor geen plaats leek. En dus gegoogeld: Sempervirens. Goed gedaan stad  Dijon en mooi werk van Gloria Friedmann, Duitse kunstenares met atelier in de Bourgogne. Nog maar eens een bewijs dat -naar mijn smaak en goesting- oud en nieuw, noem het klassiek en modern, wel samen kunnen gaan. Na de leeuwenkop van gisteren nog twee hoofden die mij het bekijken waard leken. Maar da's mijn mening, en daarom zit ik allicht nog in gedachten "ginder".

Voetnoot: gisteren begonnen aan de eerste van een reeks concerten in de Singel "Ken Uw Klassiekers". Een reeks van zes, met gisteren werk van Mozart en Beethoven: concerto's voor piano en orkest. En voor de gelegenheid vooraf een verjaardagsdiner met "ons Klein" in Grand Café de Singel. Even lekker en gezellig als het optreden daarna aangenaam en verrijkend was. Nog doen...

Nieuws (van)onder de zon...

Neen, er staat geen woord te weinig in de aanhef. Eerder eentje teveel zelfs: de zon neemt hier bij het einde van de "grote vakantie"... een dagje vakantie. Vorige dagen was het nog genieten van hoogzomerse temperaturen, net niet puffen. Heerlijk, en op een fantastische lokatie. En dan betrok de lucht en ging het gisteravond zowaar regenen. Hadden ze hier al heel lang niet meer meegemaakt. Ben ik toch iets te overtuigend gaan "regendansen" om Yves, de 80-jarige eigenaar van de camping, een plezier te doen? Het is dus van de eerste keer goed raak geweest: een halve nacht hemelwater en nu ruim tien graden minder op de warmtemeters. Dan maar een blogske in elkaar boksen. Het twee weken-WiFi-abonnement werkt hier prima. Zelfs op ons eigen terras, en dus... geraakt ook deze Ruimtevaarder op een Zotte Morgen tot Aan de Meet. Want daar gaan we het vandaag mee doen. Toen we een kleine week geleden op weg naar de zon nog even Radio 1 binnen bereik hadden was er een zoveelste warm-up te horen voor de Lage Landenlijst, een top 100 van het betere nederlandstalige lied. U weet wel, liedjes die wegens beklijvende toonzetting en dankzij gemakkelijk verstaanbaar en kwalitatief hoogstaande verwoording van feiten en gevoelens o zo vast in het kopje blijven hangen. Voorkeuren kenbaar maken mag middels het inzenden van een zelf samengestelde Top Drie. Ging ik hier snel even doen, maar dat bleek onwaarschijnlijk veel moeilijker dan het eruit zag. Dus zou ik proberen de opdracht om te keren, en ging ik op zoek naar te deleten nummers: onbemind wegens onbekend leek een eerste optie, maar duidelijk niet de goede. Toen ik eraan begon, de lijst overliep en zo'n voor mij nobele onbekende ging aanklikken zat het spel pas goed op de wagen. Vakantietijd zat om te luisteren, én... mooi gedaan van het redactieteam: op dezelfde pagina de lyrics onder ogen te krijgen, te houden en mee te volgen. Heb nog ontdekkingen gedaan, en dan lijkt er van kaf nog nauwelijks sprake. Blijkbaar is des Polo's liefde voor het nederlandstalige lied zo groot en het aanbod in deze lijst zo goed dat een rationele keuze niet te maken valt. Klopt natuurlijk ook: hier komen emoties en buikgevoel aan te pas, en al helemaal geen wetten of praktische bezwaren... Niets heeft mij er dus van kunnen weerhouden om Raf & Mich - Kommilfoo op één te zetten. Niet zozeer de ruimtevaarder zelf dan wel zijn vertrek, van school maar ook "van hier tout-court", hakt er bij mij stevig in, net als het overschrijden van de aankomstlijn met en door Raymond. Zal ook ik blij zijn aan de meet? Of herneem ik net als zovelen mijn zotte zorgen, op het ritme van de zotte morgen? Met dank aan Zjef Vanuytsel. Het zot gaat er wat af met de jaren, de meet komt sowieso dichterbij en die ruimtevaarder... daar wil ik nog wel eens een klapke mee doen!

Jazz Midddelheim getuigt van goede smaak...

Het lijkt er sterk op dat met de wisselende weersomstandigheden en het tijdelijk ontsnappen aan hoogzomerse temperaturen er ook een einde is gekomen aan de journalistieke  komkommertijd. Een week geleden was het nog amechtig speuren naar relevante en/of blogwaardige items tussen de dagelijkse berichtgeving. Ondertussen echter zijn de nieuwskranen weer helemaal opengedraaid: het WK atletiek met een Belgische ster die schittert, de historisch-filosofische kwestie van "de kip of het ei" die nog maar eens al te letterlijk de kop opsteekt in Belgenland, enkele belevenswaardige festivals in Vlaamse velden en parken en een Pipo-prins die voor de zoveelste keer zijn boekje te buiten gaat.  Uw dotatie of uw privé-leven! Tijd dus om mij weer schrap te zetten, de pen te scherpen, het klavier te ontstoffen en overnieuw de blogboog op spanning te brengen. Waar begin ik mee?

First things first: Jazz Middelheim. In meerdere opzichten was ik een laatbloeier, en zo is het nog steeds. Gisteren zat ik pas voor m'n derde keer op Jazz Middelheim, en dat terwijl de organisatie aan haar 36ste editie toe was. Er moet ooit iets anders mijn zomeragenda bepaald hebben en ervoor gezorgd dat deze geneugten pas recentelijk mijn deel zijn geworden. Maar geen paniek: ik ben op de juiste weg en in goed gezelschap om toch minstens iets van de achterstand goed te maken. Het wordt met het jaar beter en straffer. Deze keer gingen we voor wat algemeen werd aangenomen en aldus ook aangekondigd als de perfecte afsluiter van de Park Den Brandt-vierdaagse: Van Morrison. Geboren en doorheen zijn eerste levensjaren gegaan als George Ivan Morrison werd hij daarna "one of Them. Nog later tot en met nu werd Van "The Man" zijn roepnaam. En sinds 2015, allicht voor zijn 70ste verjaardag, mag U hem ook aanspreken met "Sir Van". Al 50 jaar op de planken, en al even zolang in mijn muziekgeheugen. Tussen Beatles en Stones... Het begon bij mijn Gründig-bandopnemer, gekocht met de centen van mijn eerste vakantiejob, met daarbij twee spoelen vol langspeelband om muziek van de radio op te nemen of bij vrienden geleende vinylplaten te kopiëren. Eén daarvan stond heen en terug vol met The angry young them, Them Again, Them One more time en The Story of Them. Op één kant net genoeg voor anderhalf uur muziek. Toeval of niet: "90 en niet ene minuut meer" is nog steeds de standaard voor een optreden van The Man. Maar goed, deze band heb ik in de jaren zestig grijs gedraaid. Op de duur zat er zoveel rek op dat de songs vanzelf mee-slepender werden en op latere nummers van mister Morisson gingen lijken. Tot hij - de band! - het begaf. Ook de bandrecorder zelf heeft niet zo heel lang dienst gedaan, maar de muziek van Them / Van Morrison zat voor altijd in mijn hoofd. Later zijn er hier op cd nog Avalon Sunset en The Best of Van Morrison bijgekomen. Heel bescheiden in omvang, maar ben er bij momenten toch heel gelukkig mee. En dan nu eindelijk een optreden bijgewoond. Zalig. Als zelfs de doorgaans zeer kritische HUMO-review positief is, dan wil dat al iets zeggen. En ook buurman-fotograaf Walter S., wiens eigenzinnige blik op het gebeuren ik U hier pixelgewijs mag meegeven, had er wel oren naar. Over goede smaak gesproken...