Week 48

GA MAAR ZITTEN. Zeg ik tegen mezelf, en sta toch weer direct rechtop naast mijn bureaustoel. Kan ik mezelf van bovenuit bekijken. Zien hoe het met me gaat, vanop een kleine afstand. Het gaat niet slecht. Tevredenheid is zelfs mijn deel. De 'ik' op de stoel is al enkele regels ver in wat het kladje van de 562ste MMMP-post moet worden. 'Moet' worden? Zal worden. Geen dwanggedachten. Laten gebeuren is het motto. Maar als het op mijn pad komt 'moet' ik er wat mee. Een pad dat mij terloops van Terhagen naar Deurne, via 't Eilandje in de Koekenstad naar Vorselaar bracht. Multipele bezoeken gespreid over meerdere dagen in een week die bol stond van de warme ontmoetingen. Week 48. Wat wil een op rust gestelde nog meer? Inhoud zat, goede gesprekken, lekker doorbomen, geen gezaag, wel wederzijds respect en begrip. Kunnen praten over de dingen waar het in ons leven echt om draait, met mensen die iets voor me betekenen. Hartverwarmend. Net als het tweede boek van Paolo Cognetti dat ik in deze zelfde week tussen auto-, bus- en tramritten naar de verschillende ontmoetingsplekken door toch maar helemaal heb uitgelezen. Sofia draagt altijd zwart. Ontroerend, sterk, met losse verbanden. Los, maar er is verband. Een bundel snapshots,  prachtig beschreven in een heel eigen stijl. Hij schuwt ook de belangrijke levensvragen niet. Een boek om te herlezen. Om los van het zoeken naar een verhaallijn te kunnen genieten van Paolo's schrijfkunsten. En om daarna ook opnieuw De acht bergen ter hand te nemen. Daarin volgt, als ik het goed heb, het scenario een iets duidelijker verloop. En het is wellicht ook de betere volgorde. Zou ik tevreden zijn als ik mezelf zie zitten met die twee boeken? Denk het wel, maar geef mezelf eerst de tijd. Ergens op afzondering naar het eind van dit jaar toe. Doe maar: ga maar zitten.

KikiLove

ZE IS ER. Al een hele week ondertussen. Welkom Kiki, dochter van Anke. Of om het met Polo's woorden te zeggen: "de klein van ons klein". Jij bent allicht de jongste lezeres/-in van deze blog. Goed gezien dat heer Polo 'tijd van wachten' heeft en dus heb je bij uitbreiding de hele familie nog maar enkele dagen aan het lijntje gehouden. De verwachting was gewekt, de uitgerekende datum al even gepasseerd, en wat de dag van aankomst betreft had je zelfs niet goed geluisterd naar de wensen van je mama. Het heeft nog even geduurd. In basketbaltermen: er zijn een paar overtimes aan te pas gekomen.  Uiteindelijk werd de finale dan toch op 1 november gespeeld. Kwam nog wat draaien en keren aan te pas, maar eind goed al goed. Daar was je dan, BAM!! Proficiat Anke. Sterk team, prachtig resultaat, mooie baby. Ons vijfde kleinkind: Joke, Wout, Witse, Niké en nu Kiki. Eigenlijk niet te vatten en nog minder te beschrijven hoe sterk verschillende gevoelens een mens heen en weer kunnen schudden en beslag leggen op de belevenis van het moment. Misschien nog best te verdragen met  de pianoklanken van Ludovico Einaudi. Spotify bij een open haardvuur. Zo lang dat nog mag, en voorlopig kan het dus nog. Maar nu eerst "Hoera voor Kiki en proficiat Anke!!" En verder is 1 november ook een goeie dag voor wie van "plannen' houdt. Vooral ook een goed merkpunt, want vanaf dan resten er ons elk kalenderjaar 60 volle dagen om alsnog iets van het jaar te maken. Waarop wachten we dan nog?

BBB

BLAUWE BOMPA BEER. Waartoe een paar dagen aan zee ook al kunnen leiden? Staat bij één van de talloze kunstgalerijen op de Zeedijk in Knokke. Ooit in kleine versie cadeau gegeven aan Witse. Kleinzoon die ondertussen groot werd. Vandaag 14. HBD Wits'!!! Dan nu maar een foto van  een grote bompa beer voor de flinke vriend van Erik en Raf. Een heel bijzonder trio. Meer uitleg hierover enkel beschikbaar via PM. We hebben ondertussen zijn zus Joke uitgezwaaid bij haar AFS-vertrek naar de Dominicaanse Republiek. Een jaar lang de wereld bekijken en beleven vanuit een heel ander standpunt. Net als haar mama, oom en tante in de jaren '90. Na de heerlijk mooie woorden van "ons Bie" bij het vertrek van haar dochter doet de blauwe beer er goed aan  een moment van stilte in te lassen. Nooit fout om deemoedig een stap terug te zetten, te buigen en mee te genieten van zulke fijngevoelige teksterij. Gevolg: een tsunami aan empathische waardering en warme reacties op haar Facebookbericht. Geluk, tevredenheid, begrip en acceptatie. Chapeau!!! Losgelaten, napraten, beetje bekomen, weldoende siësta en op naar de volgende. We sluiten de dag af op het verjaardagsfeest van Katrijn. 40. Wens haar nog een deugddoende voortzetting en veel voldoening in het leven. Smeer uw kuiten maar in, "mevrouw"!! Het was een party om u tegen te zeggen. Wat zeg ik? Om "U" te roepen en te brullen, om in een babbel boven de dj-decibels uit te komen. Was nodig  om de laatste nieuwtjes uit te wisselen met andere Salamanca-bendeleden. Waren weer goed vertegenwoordigd. En daar bovenop een hele meute ex-collega's waarmee heer Polo het Instituut in Stabroek bevolkte. Daarmee moest nog veel doorgesproken worden. Hartelijk weerzien, deugddoende babbels, grappen en grollen, knipogen en bulderlachen. Alsof het gisteren was. Neen, ben er al acht jaar tussenuit. Da's lang. Niet te geloven. Merci voor 't feest Katrijn, en met velen afgesproken dat het niet zo lang meer moet duren voor we elkaar weerzien. Leven als een blauwe bompa beer. Een aanrader. 

Het grote Oesjma drama

DE EERSTE MAAND zit er weer ruimschoots op. MMMP ging rustig aan zijn vijfde jaargang in. Enkele eerder aangekondigde wijzigingen in  de uitvoeringsvorm zijn doorgevoerd en blijkbaar zonder enig probleem door het publiek verteerd. Heb toch geen opmerkingen of reacties gekregen. Dat kan natuurlijk óók al een gevolg zijn van de warmte/hitte die we de laatste dagen in gestaag toenemende mate te verwerken krijgen. En net daarvoor, eigenlijk op een als "zwaar doorregend" aangekondigde dag, wendden wij de steven Yellowwaarts om naar goede gewoonte een dagje te gaan feesten met de Oesjmacharas. Geen actuele foto's van, dus dan maar eentje uit 2010. Een mini-Oesjmachara die de luchtballonnen verwelkomt. Heerlijk was dat toen, en ook nu weer Er heeft altijd enige twijfel bestaan over de schrijfwijze van dit verschijnsel. Hier houden we het op de versie met "ch". Door de jaren heen is evenwel ook een verkorte en meer alledaagse variant ontstaan en spreken wij tegenwoordig meestal over "Oesjmas". Deze etymologische kronkel om de verwijzing in de hoofding van dit bericht te verklaren. Nu u weet over wie het gaat, tijd voor de kadering van het "drama". 

Daartoe lijkt het mij nuttig gebruik te maken van een selectie uit de WhatsApp-jes die recentelijk binnen de gelijknamige groep gepost werden. Eens de klassieke aankondigingen, afspraken, overwegingen, evaluaties, blijken van wederzijdse respect en dankbetuigingen na het evenement gepasseerd waren kwam er een eerste alarmerend bericht: 

ND: Zijn er bij de Oesjmachara's nog die symptomen van buikgriep gekregen hebben? B in T, J en F in     H, en wij gisteren na een bezoek aan mijn zus in Tholen. Vandaag veel geslapen, nu al iets beter. 

Al snel met deze reactie als gevolg:
BD: Haha, ik wou net hetzelfde vragen... lig ook al een hele dag als een slappe vod in de zetel 

Toen leek het hek helemaal van de dam en was de vloedgolf van reacties niet meer te stuiten:
LiV: Aiai, C had vorige week al wat buikgriepachtige symptomen. 
      A gisteravond/nacht. Maar hij zegt dat het een toxine is. 
PV: Wij nog vrij van alles. 
K: Wij zijn ook oké 
E: Ik ben nu ziekig, maar dat lijkt me wat te laat om nog van zaterdag te dateren
LP: Hier alles naar wens :-) Een toxientje, en wat moeten wij ons daarbij voorstellen? 
K: Van de warmte gisteren en vandaag?
LiV: Zoiets, maar omdat iedereen het heeft denkt hij eerder aan een ééndagsvirusje. Iets van het eten lijkt onwaarschijnlijk, dan zou het de avond of dag na de bbq optreden. We moeten in het vervolg niet meer zo hartstochtelijk kussen!
T: Ik ben zaterdag zelf al enkele keren... moeten gaan en 's nachts ziek geworden. Ben nu enkele dagen van de kaart. 
AD: Oei oei oei...
        Ikke voorlopig nog geen last
LiV: Aiai, T... voor of na het eten?
T: Er na. Niet opgevallen? Ik heb dat hele tijdschrift op jouw toilet uitgelezen. 
LiV: haha, al sjans dat er een tijdschrift lag
       lastig om te weten van wie of wat het komt. gelukkig moeten we nu allemaal rustig aan doen met          de warmte, kunnen we het uitzweten. 
BD: Is toch niet zo moeilijk... is oesjma-xine
LeV: Ik ben ook maandagavond  hier in Anzère aangekomen met onpasselijk gevoel. Deze nacht overgegeven. Vandaag heel de dag gevast. Nu is het wat beter. 
AV: Dit is de 'wraak van de Oesjma', als bewijs dat hij bestaat. 
LiV: jep! vannacht zelf ook slachtoffer geworden. A's diagnose: 'hyperaccuut virus', een beetje zoals ebola maar we noemen het oesjma... springt van de ene naar de andere. Je krijgt het of je krijgt het niet, volgens A. 
NP: Topdokter! Moet meedoen aan gelijknamig programma. 
ND: Nest P blijft gespaard!?! Wat zou er met het aperitief gebeurd zijn? Of zat er iets in de ijsjes? Zullen we een commissie samenstellen om het onderzoek te leiden?
LiV: Volgens de topdokter heeft het niets met het eten te maken. Enkel met elkaar. Iemand heeft een beest binnengebracht... Wie was eerst?
LP: West-Vlamingen zijn gewoon het sterkste ras... Allemaal verhuizen kan een oplossing bieden. 
LiV: Ofwel het beest al doorgemaakt en doorgegeven?
K: Ik zou dat beestje willen... Ik ga al 3 dagen niet naar de wc...
LiV: Movicol is anders iets aangenamer dan 'het oesjma beest'

Waarna volgend statement de lange conversatie afsloot:
MD: Montezuma heeft een waardige concurrent. 

De grote Oesjmachara mag tevreden zijn en terugblikken op weer een geslaagde bijeenkomst waarop hij ditmaal ten overvloede zijn stempel heeft gedrukt. Dit grote Oesjma drama verdient absoluut een ereplaats in de annalen van onze stam. Oesjma - Oesjmaa  - Oesjmaaa - Oesjmaaaa - Oesjmaaaaa. 

Onverwachte ontmoeting

HET VOORBIJE WEEKEND was er eentje vol verrassingen. Want wie had gedacht dat Thomas De Gendt.... En Tiesj Benoot dan weer net niet...? Dat Federer nog beter kon dan tegen Nadal maar dat het dit keer niet genoeg zou zijn. Tot en met de allereerste 12-12 in de vijfde set en een ty-break beslissing voor de winst op Wimbledon? Djokovic te sterk? Of toch niet, althans volgens de verzamelde statistieken. Tiesj en Roger: net niet.

Wij dan weer net wel. Polo & Pola op de fiets voor een zondagse uitwaaier. Ergens onderweg muziek in de verte. Herken er doedelzakklanken in. We denken aan een band die optreedt in Fort 8. Blijkt een eenzame solo-pijper te zijn aan de rand van het Fortwater. Oefening baart kunst, en wanneer de gelegenheid zich voordoet staat hij op een rustige plek zijn vaardigheden aan te scherpen. Clan Hay Pipe Band. Een goeie dan nog, en ook goed voor een babbel. Graag meegenomen en blij met deze onvoorziene ontmoeting. Amper een minuutje later en twee bochten verder kruisen we het pad van Pola's broer Marc met zijn Vera en haar zus. Ook met de fiets. Onverwacht.

Meet Some Beach Boys & Girls

DE ZOMER DOET er alles aan om nieuwe records te breken. De zon draait dol en overuren. Of net niet, die doet gewoon haar job: de hele boel opwarmen. En is er dan een beter moment voor ons Belgen om meteorologisch solair te pieken dan bij de start van de zomerse schoolvakantie? Klassieker kan niet. Het was er zaterdag "boenk" bovenop. Met op diezelfde zaterdag  een heel bijzondere bijeenkomst op het programma.  De beste vrienden van Shanthi en Bram, samen met hun dichtste familie. Hadden eerder in dit gezelschap een geweldige 40ste verjaardag gevierd. Maar ook het afscheid van Niké vorig jaar hebben we samen beleefd en getracht iets draaglijker te maken. Er bestond een band die alleen maar sterker werd. Zoiets laat je niet los. Mensen om je heen. Om samen te vieren, plezier te maken, maar ook verdriet te delen. En te helpen dragen. We leren samen te delen en te beleven. Afspraak in Scheveningen, een dag op en aan het strand. Een lange warme dag die deugd heeft gedaan. Met aan het eind een zonsondergang om in te kaderen. Blijft op mijn netvlies gebrand. Voor de zekerheid en tegen het vergeten een foto in de archieven van Marco Polo. Dank aan de meisjes die het initiatief voor en de organisatie van deze reünie op zich namen. En aan alle Boys & Girls die erbij konden zijn  op het strand. Het was meer dan goed.

Vlaanderens Mooiste...

Hoewel de titel meer dan een vermoeden zou kunnen wekken, en dat niet geheel ten onrechte, ga ik het hier vandaag toch niet over de koers hebben. Het mag dan nog de nickname bij uitstek zijn waarmee de harde kern van het wielerjournaille deze voorjaarsklassieker aan Janneke & Mieke weet op te dringen. De Ronde van Vlaanderen, kortweg ook "dé Ronde" genoemd, maakt in deze context en op dit eigenste moment geen kans. Ik volg heel gedwee in het voetspoor van mijn nakomelingen en besteed aandacht aan een memorabel jubileum dat afgelopen weekend werd gevierd. Pola en Polo zingen het al 45 jaren gezamenlijk uit. Omdat het net nu niet helemaal paste in het bezigheidsplaatje van onze kinderen zijn we er maar met z'n tweeën op uit getrokken. Herdenken zouden we! Net als in '74 viel 6 april ook nu op zaterdag. Juister kan eigenlijk niet. En hoewel de kids er niet bij waren zijn ze ons niet vergeten...

Getuige daarvan deze fotocollage die op het nietsvermoedend Facebook-publiek werd losgelaten. Merci voor de attentie en voor de fijne herinneringen die dit oproept. Geloof het of heb er uw twijfels bij, maar ik weet van elke foto nog precies waar en/of wanneer hij gemaakt is. Teveel om op te noemen, maar wat een straffe verzameling. Maar om eerlijk te zijn, nu ik het probeerde: het is toch veel meer óf dan én... 

Foto's liegen niet zei men ooit, en daar leg ik mij dan maar bij neer. Dat het gedicht ook over ons zou gaan? Kwam me soms bekend dan wel gekend en tenslotte behoorlijk herkenbaar voor. En toch was het deze keer niet "ons oudste" die het had geschreven. Wel van de hand van een mij onbekende auteur: Kris Gelaude. Vanwege een onbekende, misschien ook en juist daarom dat het zo vertrouwd  klinkt. Dat mensen die zo lang.... steeds meer op al die andere mensen gaan lijken, die "Homines Universales".

Op dit bericht volgde een heel pak reacties en felicitaties. Waarvoor duizend maal dank. De meeste credits horen uiteraard naar La Pola te gaan, en wees nu eerlijk: had u met de rest van de loftuitingen wel de juiste persoon voor ogen? Het is teveel om op te noemen, maar wat de titel van deze blogpost betreft: neem maar aan dat het naar mijn subjectieve mening om Vlaanderens Mooiste Koppel gaat...

Mis je...

Voor Niké Evora,
die op 19 mei heel even bij ons was


op 31 augustus had ik een afspraak met jou
onze eerste ontmoeting was gepland voor vandaag

een hele tijd terug kwam daar verandering in
jij meldde je zoveel vroeger dan verwacht

toch was ik er toen bij
ruim drie maanden geleden

jij was er slechts heel kort
en iedereen mist je nu zo erg

maar je was hier echt
heel echt heel even...

je kon niet blijven
het mocht niet zijn

wel aanwezig in onze gedachten
en zeker in ons hart

daar is je beer                                 
bij mama en papa
en ekster op bezoek.     
Alweer...


Voor mama en papa
om hun verdriet te helpen dragen
en voor alle andere mensen
die het er zo moeilijk mee hebben.
Kracht, moed, en tijd...

Zo oorverdovend breekt de stilte...

Stil en leeg. Zo is het hier op deze blog een hele maand lang geweest. Er zijn echt geen woorden voor. Hoe dikwijls wordt zoiets niet gezegd? Iedere keer denk ik dan er toch wel een draai aan te  geven. Mijn gedachten en gevoelens via klavier, pen of potlood op scherm en/of papier te krijgen. Nu niet. Sprakeloos, of toch bijna. Telkens een idee aanstalten maakt om in woordvorm te verschijnen hapert er iets. Het wordt hakkelen en stotteren en vooral: onmogelijk om de juiste toon te treffen. En dat blijft maar duren. Zijn er dan geen grenzen meer? De grenzen van het toelaatbare, de grenzen van wat nog haalbaar is, wat te verdragen en hoe vér we dat dan kunnen dragen. De grens van onze veerkracht, de wil en mogelijkheid tot herstel. De limieten ver voorbij, dat willen we soms en onze grenzen verleggen. Toch vind ik dat we deze keer té ver moeten. Dit hoefde niet. Dit had niet mogen gebeuren, niet mogen zijn. Ik heb er nog steeds geen woorden voor. Of toch...

Dag kleine Niké

klein lief kindje

dat maar heel even bij ons was

lief kleinkindje

klein mooi meisje dat...

"pats boem! paukenslag"

op 19 mei zo heel plots

al in het leven stond en...

een veel te ongelijke strijd moest aangaan

ook al nemen we nu afscheid

je zal voor altijd bij ons blijven

in ons hart, ons geheugen

onze herinnering

dag lieve kleine

Niké Évora  De Mondt Peerdeman

19 mei 2018

Wie had kunnen denken dat wij onze laatste nieuwjaarswens met Kommil Foo-bijdrage zo snel zelf zouden nodig hebben? Kom hier dat ik u draag... Onvoorstelbaar. Maar hij stond er wel, verdoken opgesteld, achter een hoekje in ons dagdagelijks bestaan. Op een moment dat alles ons voor de wind leek te gaan, dat ons ogenschijnlijk niets kon deren. Nog wel op de dag van een blij weerzien, na een drie maanden lange droomreis. Dat kleine ventje, met die veel te grote voorhamer. En dan zonder op te kijken of ook maar iets te zeggen: "Bammm!!" Goed raak en een levensdroom aan diggelen. De schade was niet te overzien. Is ook niet meer terug te draaien. Niks dan spiegelscherven. Kan alleen maar hopen en geloven dat we er in deze puinhoop ooit een vinden die groot genoeg is om onszelf terug te kunnen zien of te hervinden. Met de moed om weer op te staan. Onze schoenen aan te trekken en verder of opnieuw op weg te gaan. Op reis. Voorbij de stilte...

Buurten...

Vanavond om 22.02 u start op het noordelijk halfrond de (g)astronomische herfst. Dus ook bij ons? Zijn meteorologische halfbroertje dat begon op 1 september sneed qua weersomstandigheden duidelijk meer (brand)hout: wolken, wind en regen en nog eens behoorlijk fris op de koop toe. Met de weerkaart van gisteren in de hand was er echter van herfst geen sprake meer. Laat dus de Indianen maar komen. Kunnen we samen met Neil Young nog een keer uithalen naar de Harvest Moon... 

Het wordt wel uitkijken naar wat de toekomst brengt, want zoals heer Bredero al zei: het kan snel gaan ende even zo vlug van kant verkeren...

Toch wil ik het hier nu niet verder over hebben. Wel over gisteren. Gisteren ging ik... neen, niet naar de cinéma. Wel liep ik in de vooravond langs bij een buurman enkele huizen verderop in de straat. Hij jong, ik jong van hart, en we kennen elkaar al meer dan 40 jaar. Van bij zijn geboorte reeds, kind met onze eigen kinderen. En nu woont hij al een tijd terug vlakbij in de buurt. Ik had een vraag, zat voor de computer en als naar gewoonte checkte ik op Facebook. Groen bolletje: online. "Of hij... " neen, niet de vraag waar het om ging maar of als hij thuis was ik wel heel even langs kon komen. Ok? Geen probleem. De korte vraag en het al even directe antwoord liepen uit in een ontspannen babbel na  de werkdag, de zijne juist. Met moeder de vrouw als klankbord vanuit de keuken en dochters die hoorden dat er bezoek was en wel even wilden weten wie en/of wat... Dat laatste doet er helemaal niet toe, wel het feit dat we de koetjes en de kalfjes nog eens ongedwongen hun ding lieten doen. Na afloop, toen ik de straat terug overstak, dacht ik aan vroeger en hoorde mijn moeder: " Ik ben even weg, mannen. 'k Ga efkes buurten bij Jeanne..." Of die keer dat er iets moet afgesproken worden en zij niet de hele voormiddag tijd heeft want dat Anna H op dinsdag komt buurten. Maar meestal zonder afspraak, gewoon langslopen bij elkaar, babbelen, vertellen en luisteren. Sociaal gedrag zonder de nieuwe media. Gewoon, de oude stempel. Moesten we terug meer doen: tijd maken om te buurten...

Notities vanop stoel 20C...

Vandaag kijk ik over m'n schouder terug op weer een fijne vakantieweek met onze kleinkinderen. Hebben het geluk dat we een waardevolle traditie mogen en kunnen blijven verder zetten. Na Parijs 2015 en Dublin 2016 waren we dit keer toe aan Praag 2017. "Waren" want het zit er bijna op. Nog een half uur vliegen en als alles een beetje normaal verloopt vallen ze nog eens een kwartier later mama en papa in de armen. Ze gaan weer een en ander te vertellen hebben, denk ik. Mijn kleine look-a-like MOLESKINE heeft andermaal prima dienst gedaan. Goede gewoonte, reisnotities bijhouden in een boekje. In potlood, met gommetje natuurlijk. Daarom heb ik vanmiddag voor vertrek in de Vlacav Havel AirPort maar een échte gekocht. Met de restanten van het Tsjechische Kronenbudget. Ver kan ik nu niet omkijken, want zit op de voorlaatste rij van een D8-Bombardier Q400. Een klein vliegtuig volgens de kids, een dat bij Brussels Airlines wordt ingezet voor "regionale" vluchten. Mijn buurvrouw op 20D leest zich door de laatste pagina's van haar boek. Straffe kost: zowel het boek als Joke's leesvaardigheid. Ook dat hebben die twee van de Girlsroom gemeen. En ja, zo gaat het al voor het derde jaar op rij:de meisjes en de jongens slapen op deze reizen apart ende gescheiden. Ook nu weer in twee kamers vér van mekaar. Moeilijk onder woorden te brengen en nog minder in beeld. Geen kamerfoto's dus. De gouden regel  "What happend in the Boysroom, stays in the Boysroom" geldt eveneens voor de Girlsroom. Ook in 2017 wordt daarop geen uitzondering gemaakt. 

Precies daarom volgen er hier tot ons vijver genoegdoening en geruststelling alvast twee blanco zones: 

één voor de meisjes  "............................................................................." 

en één voor de jongens "..........................................................................................................................." 

De tweede uiteraard iets langer: wij zijn dan ook met een mannetje meer... !!

Over wat we verder gezien en beleefd hebben in Praag valt meer dan genoeg te vertellen en te tonen. Het is een enorme toeristische trekpleister, en we voelden ons dan ook nergens eenzaam of verlaten. Dat kreeg na donderdag en de Barcelona-gruwel bij momenten wel een apart grauwe invulling. Hoewel, toen het moment van shoppen was aangebroken ging alles ontnuchterend snel weer z'n gewone gangetje. Achteraf bekeken, vanop 20C, niet normaal toch? Of net wel?  Ondertussen zet de piloot de verre afdaling al in. Heel rustig, net als de rest van de vlucht. We gaan thuis een selectie maken uit de 589 foto's, de notities uitvlooien en dan kijken wat er voor publicatie alhier weerhouden kan/mag blijven. Nog even geduld Praag.... euhh: graag!!

Rietveld en een beetje Mondriaan...

Hoewel er hier, behoudens nog enkele aritmische cardio-opstoten en bijhorende passages op de spoedafdeling, geen echt nieuws te  melden viel bleek er de voorbije dagen toch een substantiële verhoging waar te nemen in de bezoekersaantallen op deze blog. Curieuzeneuze mosterdpotten...?? Of gewoon een meervoudig voorgevoel dat "den deze" toch weer eens uit zijn pijp ging komen? Goed gegokt mensen, want vandaag ben ik hier met een naar omstandigheden bijzonder positief en blijmoedig verhaal. Ga mét mij even terug naar het verslag over ons bezoek aan het streekmuseum van Eersel. Waarover daarin met geen woord gerept werd en deswege in de pen,  in dit geval het klavier, bleef zitten speelde achteraf een heel aparte rol en evolueerde tot een meer dan leuke bijkomstigheid die ik mij tot in lengte van dagen zal blijven herinneren. Bij het verlaten van het museumgebouw wierpen wij  een snelle blik over een mini-expo van plaatselijke kunstenaars e.a. ambachtelijken geïnspireerd op het werk van Mondriaan en Rietveld. Daarbij een door de plaatselijke schrijnwerker gerepliceerde interieurset van deze laatste: twee kratstoelen met bijzettafel. Men kon erop bieden en... Snel een papiertje ingevuld, bedrag erop - "voor de lol natuurlijk" - en mijn mailadres ingevuld. Je weet maar nooit, maar snel vergeten en al helemaal niet meer op gerekend. Tot er een week geleden een berichtje uit Eersel in mijn mailbox viel: "Geachte heer, met grote vreugde kunnen wij u melden..." Ik maak het kort: dat ik de winnaar van de bieding was en de prijs mocht komen ophalen. Wist zelfs niet meer exact hoeveel stuks. Bleken niet in de auto te kunnen. Dan maar de grote middelen: lichte vrachtwagen gehuurd mét chauffeur. Die ziet U hier na de transportdienst: twee uurtjes heen en weer door de Antwerpse Kempen naar De Acht Zaligheden in Eersel. Prachtig toch, die meubeltjes én de chauffeur. Iedereen blij, zelfs heer Mondriaan die de Kewloxkast op de achtergrond mocht inkleuren...

Kwestie van konijnen - 2.0 ...

U mag het mij niet euvel duiden dat ik in de gegeven omstandigheden zo snel terug grijp naar een reeds eerder gebezigde titel. Het weze zo en het kon dus eigenlijk niet anders. Ik verklaar mij nader, want blijkbaar heeft het lot ermee te maken en eist de fauna haar rechten op. Het moet zijn dat de simpele vermelding van het boek en de open verwijzing naar later voor meer duiding de konijnen in kwestie in het verkeerde keelgat zijn geschoten. Zij eisen dus hun rechten op. Dat doen niet alleen de levende exemplaren die bij valavond door de paardenweide achter de Lansert dartelen, maar ook deze...

We troffen enkele van hen op dag twee, op weg in de auto naar een wandeltocht rond de Keijenhurk  in de Landschotse Heide bij Middelbeers. Op de achterbank: "Kijk daar, konijnen.." Chauffeur Polo: "Ja, dat zal wel zeker..." Achterbank II: "Ja echt, kijk maar!" En inderdaad ze stonden gewoon heel origineel en mooi te zijn, en bovendien te koop. Om een lang verhaal kort te maken: in twee, drie stappen en na een extra rit naar de heide heb ik mij een twaalftal keunen aangeschaft. Zeven om te houden, da's een heilig getal. De vijf andere krijgen een plaats bij de kinderen in de tuin en op hun dakterras. Maar voorlopig bevolken elf van hen nog onze eigen Polderstadse tuin. Voilà, dus wederom een kwestie van konijnen...

Back on track...

Turkije om zeep? Ik denk het wel. Enkele jaren geleden gingen we er nog heen met de hele bende om ons 40 jarig huwelijksjubileum te vieren. Dat kunnen ze daar vanaf nu op hun buik schrijven. Geen vakantie meer in die regio voor Polo & Co. Er zijn nog wel wat alternatieven, toch...? Dan zoeken we het gewoon wat dichterbij. Misschien met minder zon, geen all-in maar ook geen Russen aan het buffet. Voor het Paasweekend gingen we naar Vessem, NL met kinderen en kleinkinderen. Vakantiehuis voor 10 personen: "De Lansert". Relax, spelletjes, wandelen, samen koken, sauna, NBA play-offs kijken. De WiFi is er heel betrouwbaar en stabiel maar heb ik om voornoemde redenen slechts sporadisch gebruikt. We hebben genoten van natuur en samenzijn, terwijl de ergernissen om een machtswellustige tiran die ons geen chocolade eieren gunt er behoorlijk ver van ons bed bleven. Ik heb nog tijd genoeg om mij daar druk over te maken. Over tijd gesproken: het is een hele tijd geleden dat er hier nog iets te rapen viel en dat wil ik goedmaken. Vanaf nu tot het einde van de maand ga ik voor een korte dagelijkse bijdrage. Kwestie van terug wat op dreef te geraken. Om te beginnen enkele anekdotes, losjes weggeplukt uit de voorbije week: "Vlaming ontdekt het katholieke zuiden van Nederland". Vanaf morgen, dus nog heel even...

Walter, Wim en Werner...

"Ach zo'n café
Café met een lage zoldering
en geen wc, voor dames apart..."

En verder nog:
"Want zie, de nieuwe wet is
Dat zo'n café niet net is
De zoldering te laag is
Het licht er veel te vaag is
En dat er alle vrouwen
Hun plas op moeten houden
Omdat er geen wc is
Die veilig en privé is"


Alzo zong Herman "Herre" van Veen anno 1972 in zijn "Adieu Café" op het album "in Vogelvlucht 2". Maar dat was zonder de Vlaamse overheidsdiensten gerekend die toen nog aan hun opgang moesten beginnen. Nu, 45 jaar later, zijn ze - mogelijks aangestoken door des Herren von Veen's nostalgie - begonnen aan een remake van hun sanitaire installaties. 't Is te zeggen: geen vrouwen apart meer, zoals in het liedje, maar genderneutrale toiletten. Dat wil ik nog begrijpen, vooral 'omdat' of net 'hoewel' het gaat om terug-grijpen. Begrip dus, maar waar ik niet bij kan met mijn kleine Polderverstand is dat een commissie er samen met een serie adviseurs eerst 2 - twéé hele!! - jaren heeft over gedaan om bijstaand logo heruit te vinden. Het gaat waarschijnlijk ook nog een hele duit kosten om die voorlopig eerste 120 'nieuwe' logo's te realiseren en te placeren op de juiste deuren. Met alle respect...

Als er nog een paar van die stickers over blijven wil ik ze graag hebben. Betalen is geen punt, overheid: dat doe ik toch al uit gewoonte en meer dan genoeg voor alles & nog wat. Ja, ik zou er graag enkele hebben om cadeau te doen aan mijn neven Walter, Wim en Werner Coppieters...

Tijd van gaan te vroeg gekomen...

Denk niet dat hij hier al aan bod geweest is. Het is dan ook al heel lang geleden. Maar op de een of andere manier voelde ik dat het hoog tijd werd om mijn eigen vader ook hier de plek te geven die hem toekomt. Bij regelmaat leest U op mijn blog iets bij het overlijden van een bekende: een zanger, een acteur, een artiest, een kennis, familielid of vriend. Mijn bewondering of betrokkenheid steek ik dan meestal niet onder stoelen noch banken. Welnu, het is vandaag de beurt aan Pierre De Mondt. Gisteren was het 32 jaar geleden dat hij overleden is. Hij was en blijft nog steeds mijn vader, maar toen op 8 februari 1985 stopte zijn actieve aanwezigheid hier. Een stille aanwezigheid, met weinig woorden en nog minder tralala. Wel één waar ik, en dan vooral later en misschien té laat, nog veel van heb opgestoken. Als jonge kerel had ik er geen oren naar, het ging mij wellicht teveel om het grote gelijk. Later besef je dan dat er nog zoveel te zeggen, zoveel te vragen viel. We zouden elkaar wel gevonden hebben. Te laat. Het heeft zijn tijd nodig gehad om dat ten volle te beseffen, en dan nog. Vele jaren later is ook mijn moeder overleden. Zij had mij verder gevormd en gekneed. Dat heeft haar uiteraard veel moeite gekost. Dank voor het werk en blij met het resultaat.Ze heeft er gelukkig veel meer tijd voor gekregen. Mijn vader niet, hij moest te snel de toen nóg veel oneerlijker strijd met "kanker" aangaan. Met al te weinig kans op slagen. Geen schijn van kans.

Nu zoveel jaren later en na wel 100 keer Stef Bos weet ik het ook: papa, ik lijk steeds meer op jou. Alleen, ik mag het voorlopig al wat langer uitzingen dan jij. En hoop dat nog een tijdje te kunnen volhouden. Da's alles: geen levensverhaal, geen zware woorden. Alleen: "Bedankt... "