Tijd van wachten

HET KWAM TOEVALLIG ter sprake. Op wandel langs de boorden van de Westerschelde. Het uitzicht, het water, lucht en licht, rust en traagzaam vorderen. Het lijkt een vorm van mediteren. Roger was daarover een boek aan het lezen. Niet meer of niet minder. Merci voor de trigger, "Bro". Kort daarna zat het bij de nieuwe lading.  Adem in - adem uit, meditatie, focus, mindfulness, in het nu aanwezig zijn. Het no-nonsense meditatieboek van Steven Laureys. Heb inderdaad enkele no-nonsense moves in dit werkje gevonden, als het dat maar is. Wat te denken echter van de in hoogtijden van Boekenbeurs & Co aangekondigde opvolger: Het no-nonsense yogaboek. Weliswaar van een ander auteur, maar blijkbaar zit er toch een poging tot lucratief serie-vervolg aan te komen. Dus toch gewoon booming business? Maar wat ik eruit haal sluit wel mooi aan bij wat ik daarna onder ogen kreeg. Via het vermaledijde Facebook een foto met tekst op de achterkant van een boek: "Streven naar het geluk als levensdoel is een vergissing. Streven naar zin en betekenis, daarentegen...". Met dank aan Tom J. voor de FB-hint en aan La Pola haar eigenste zelve die het bestelde en mij als 'zomaar cadeautje' toestopte. De kunst van het ongelukkig zijn door Dirk De Wachter. Het wezenlijke van het zijn is wachten, zonder te verwachten. Zin geven en betekenis vinden. Samen doen en delen. Geluk, ongeluk, zin. Als het hierom gaat kan ik niet anders dan tussen het lezen door enkele muzikale links leggen en nog maar eens de Broers W. beluisteren: Kom hier dat ik u draag, Trek je schoenen aan, Stilte na de storm, Angst is maar voor even... Merci Raf & Mich. 

Daarnaast blijf ik zowat dagelijks de hometrainer bestijgen. Drie kwartier, een uur, uitzonderlijk tot zelfs negentig minuten lang pedaleer ik mijzelf in het zweet. De duur van de inspanning wordt vooral bepaald door de tijdsomvang van de ondertussen bekeken tv-programma's. Series en documentaires, daar gaat het vooral om. Facebook en ik was er zo eentje: drie keer drie kwartier om heel het social media-circus onder de loep te nemen. Canvas-reeks van begin dit jaar, nog steeds te bekijken op vrt nu. Om bij stil te staan, een uitstap te overwegen, tenminste mijn instellingen aan te passen. Of toch als doorgeefluik te blijven gebruiken voor dit bloggewrocht? En van de weeromstuit een daverende boekentip te ontvangen. Ik heb tijd. Tijd van wachten.

Revival and more...

Eindelijk zijn mijn maarts-medische meetings achter de rug. Afspraken, onderzoeken en consultaties leverden een reeks puzzelstukken op die tijdens een afrondend overleg met "mijn" cardioloog in elkaar werden gepast. Voorlopig ben ik opnieuw gerustgesteld, goedgekeurd voor de dienst en mag ik dus terug in gang schieten. Hoewel, dat schieten moet -zoals in de hoofd-ondertiteling van deze blog bij permanentie geciteerd- met de nodige korrels zout genomen worden. Niet overdrijven, gewoon de draad weer oppikken. Met aangepaste medicatie en een goede planning mag ik er opnieuw voor gaan. Voor wie mij kent uit een vorig leven mag dit bijna onvoorstelbaar klinken, maar ik ben terug gaan wandelen. Dagelijks mikken naar 5000 stappen. Meer zou kunnen, maar ik wil niet te snel op mijn limieten botsen. Opbouwen dan maar, en dát vooral niet te snel. Met het ondertussen ook al vertrouwde "MondTjesmaat". En eindelijk, nadat de cardiale problematiek enigszins genormaliseerd werd, ook weer aandacht voor de motoriek en de stap naar de buitenfiets. De combinatie van heup en hart en verkoudheden hebben mij een tijd aan de kant gehouden, maar nu is het weer zover. Ook dat nog... ik zat vroeger al niet echt graag op een fietszadel en dat is er post-prostatair helemaal niet beter op geworden. Dus ook hier met de nodige reserves. Enfin, u kan het zelf lezen: excuses zat. 

Toen keek ik naar BARGOENS op één en daardoor Stig Broeckx een paar keer recht in de diepblauwe ogen. Man man man... wat een kerel! Wie uit zijn verhaal geen moed put gaat door niks of niemand nog gemotiveerd geraken. Maar ook door de belevenissen van de andere personen die aan bod komen. Stuk voor stuk aangrijpende stories. Merci Eric Goens & Co voor de prachtige reeks portretten. Ik haal er vast mijn voordeel uit.

Zodoende ben ik weer vertrokken. Voor een hele tijd mag ik hopen. De lente steekt haar neus aan het venster, het zomeruur is opnieuw geïnstalleerd en de meisjes ontbloten de kuiten. Jan de Wilde heeft het altijd al geweten. Hij zong er een liedje over, iets wat ik niet kan. Dan maar wat krabbels op papier of iets leesbaarder via de toetsen op het klavier. Nu ik weer op dreef geraak komen een hele reeks items aan de oppervlakte en moet er gekozen worden. Wat, hoe en wanneer, dat leest u hier een volgende keer. Als 't god belieft en de wind niet tegen zit. Heropstanding, revival and more...

Tijd voor iets anders...?

Dat er na Christchurch een reactie zou volgen lag voor de hand. Dat ziet "een mens" van verre aankomen, zelfs van helemaal down under. Dan maar eens in Utrecht zeker? In Nederland, waar ik dacht dat nuchterheid troef is en het directe "to-the-point" regeert. Ook daar was men de trappers kwijt. Eerst dacht men aan een terreurdaad. Maar al snel klonk het (bijna hoopvol?) dat er persoonlijke motieven in het spel zouden zijn, een familiale afrekening, een eerwraak of eermoord, alles liever dan... Toen de verdachte werd aangehouden bleek plots terug dat er sporen waren die toch naar terroristische motieven leidden. Een briefje... en dat het verhoogde terreurniveau wel terecht was geweest. Wat een ellende toch. Men zou vergeten dat er ook nu weer onschuldige slachtoffers zijn gevallen. Damned...

Verder is er met mij geen man over boord, is het kalf al helemaal niet verdronken. Wisten we maar waar dat dier gebonden ligt. Mijn GZA-lijstje van deze maand. Hospitaalbezoeken, al dan niet gepland, en consultaties. Soms denk ik als die ehemalige radiomakers: de toestand is hopeloos, maar niet ernstig... Neen hoor, grapje. Er is nog voldoende hout om pijlen van te maken, zeker als schoonzoon Frank is langs geweest om te klieven. Waarvoor dank. Even zoveel dank aan allen die hier of elders blijk hebben gegeven van support. De vele reacties en ondersteuning geven enorm veel warmte en zorgen voor een goed gevoel. Perfect tegengif voor wat er nu weer over de wereld heen komt. Aanslagen en mensenhaat, doe er nog maar wat natuurrampen bij. En toch maar  niet vergeten dat morgen de lente weer begint. 't Is al veel langer licht, er staat hier en daar al bloesem aan de bomen, narcissen en krokussen weten niet waar ze eerst hun koppen moeten bovensteken en La Pola heeft zich -om de winter af te sluiten?- nog maar eens op een 1500 stukken puzzel gesmeten. En als ook die stukjes allemaal op hun plaats willen vallen, dan is het zeker tijd voor iets anders. Ander(s) en beter...?!

Cardio Blitzkrieg...

Geen half uur nadat mijn vorige bijdrage op deze blog gepost was sloeg mijn hart, door u allen veel beter gekend als "mijnen tikker", wederom op hol. De trappers kwijt en in een hoge versnelling over de rooie. Ondertussen ken ik de procedure: cardio bellen, aanmelden bij de spoed, aan de monitor, bloed trekken, wachten op de analyse... en dan naar hartbewaking. Ook deze keer hetzelfde liedje. Eentje waar maar geen eind aan lijkt te komen. Maar goed, elke Blackbird zingt zoals hij gebekt is. 

Misschien moet ik er vanaf nu maar eentje fluiten en overschakelen naar "schuifelen" zoals mijn vrienden uit het verre Vlaamse Westen plegen te zeggen. Het ging deze keer sneller dan bij de vorige passage. Na enkele uren voelde ik mijn motor terug overschakelen op sinusaal tempo en leek de klus geklaard. Voor mij althans, want de artsen hadden een medicamenteuze aanpassing klaar en die wilden ze na directe toepassing nog wel even van dichtbij opvolgen. Naar cardio, mét mijn eerder geplaatste Holter. Dat zou gewoon op zaal kunnen, ware het niet dat alle cardio-bedden bezet waren. Dan toch maar even een HB-box.Veel bekenden teruggezien: dokters, verplegenden, maar ook mijn kameraad Geoffrey. Roommate tijdens mijn vorige passage, en nu nog voor 8 dagen heel dapper aan de slag in zijn anti-bacteriologische strijd. Houd moed, makker. De babbel na het ontbijt was wederom hartverwarmend, en je muziektips neem ik met dank en veel plezier in ontvangst. En mee naar huis. Deze zinnen zien het bloglicht bij de tonen van David Gilmour's songs "Live in Pompeii". Thanks mate, love you. 

Uit het voorgaande mag u afleiden dat ik weer thuis ben. Met dank aan "zuster Niekol" voor de prima ondersteuning. Dat je nu maar snel weer als La Pola aan de slag kan om reizen en trips te organiseren. De Cardio Blitzkrieg ligt opnieuw achter ons...

Eén veldslag later...

Het heeft er alles van dat ook 2019 voor mij op valselijke wijze van start is gegaan. Net als bij de vorige jaarwende is 'den deze' ook nu weer even van de kaart geweest. Uitgeteld door een griepgerelateerd virus. Neen, niet de echte. Maar wel van dien aard dat alles onder st(r)oom en spanning kwam te staan: spieren, gewrichten, dus... meer last in heup en schouder en kwam daar nog de lage rug bij. Mijn eeuwig zwakke punt? Verder vrij aan te vullen met het nodige 'snot en kwiel', schuurpapier in de keel, hoofdpijn en gelukkig... maar een klein beetje hoofdpijn. Resultaat: vier volle dagen in bed. En dan toch terug boven water. Step by step, inch by inch maar bovenal "Luctor et emergo".

De tuinman en zijn trouwe rechterhand hadden daar geen last van. Die wonnen het van de oude appelbomen. Met de nodige problemen, want de ene biedt al meer weerstand dan de andere. Wil zelfs even van geen wijken weten, bijna onbeslist... Maar dan toch geveld door knock-out, zeg maar de kettingzaag. Ze gaan er allebei aan, ook voor de bijl en worden vervangen door jong plantgoed. Dat levert verweesde mezen op. Die komen bij regelmaat in scheervlucht aangevlogen en duiken los doorheen een groot leeg gat lucht, waar voorheen die stevige ouwe knoesten stonden. Ze proberen het nog eens, tot drie, ja vier keer toe en vinden dan toch die iele sprietjes op de nieuwe exemplaren. Goed zo, de eerste stap is gezet, de kennismaking geslaagd. En nu maar groeien... tot die 'sprietjes' weer echte takken worden. Komt goed, jongens. Step by step, inch by inch... en de rest van het nieuws volgt hopelijk eerstdaags.

Revalideren en andere leuke dingen...

Tijd om nog eens terug te grijpen naar wat er zich op leeskundig gebied zoal afspeelt ten huize Polo. Had gedacht dat ik er na de Methusalem-sprint wel even de riem zou afleggen. Neen, dus... direct overgeschakeld naar een hogere versnelling. Net iets te zwaar om zonder onderbreken door te stoten? Dan maar even pauzeren na het eerste deel van die nieuwe "hap". Lesje geleerd. Kom daar later nog wel op terug. Even leek het erop dat al mijn aandacht nu naar het revalidatieprogramma zou gaan. En veel heeft dat niet gescheeld: oefenreeksen van 12 herhalingen, statische kracht, trappen met 1 of 2 krukken, rondjes op de hometrainer voor de souplesse en als het even kan een korte wandeling om nog te genieten van de laatste zomerse herfstdagen. Nu mag een mens ook daarin niet overdrijven. Weet ik uit eigen ervaring, en als het "te" wordt moet die mens - indien in voldoende mate voor handen - zijn verstand gebruiken. Had  schoonbroer Marc na een laatste bezoek niet enkele boekentips doorgestuurd? Jazeker, en La Pola heeft weer uitstekend biblio-werk gedaan. Op die manier kwam De bekeerlinge van Stefan Hertmans  op de leestafel naast mijn huiselijk ziekenhuisbed terecht. Hertmans brengt een mix van middeleeuwse geschiedenis met zijn eigen hedendaagse belevenissen tijdens het schrijven van dit boek. Doet het in een stijl die mij uitermate bekoort. Zelfs de overvloed aan beschrijvende opsommingen kan mij op deze manier niet storen. Waar de verhaallijn terug op gang komt past de schrijver zijn vertelstijl aan en ben ik meteen weer mee. Ook wat de locaties betreft: heel wat dorpen en steden stonden in het verleden op onze zomerse reisroutes waardoor de verhaalomgeving mij bekend voorkomt.  Een boek dat ik maar moeilijk opzij kon leggen en dus op enkele dagen doorheen was. Wat mij betreft "een aanrader".

Nadien was er dan weer tijd voor de Bulls, Lakers, Spurs, Knicks... en dat allemaal in de meest verrassende combinaties. Het seizoenbegin van de NBA is veelbelovend: kwalitatief basket, spannende matchen, tot en met een eerste knokpartij die in de samenvatting dan weer netjes wordt weggeknipt. Verder nog enkele buzzerbeaters om de match te beslissen en ook al een paar overtimes. Wat wil een basketbalfan nog meer? Genoeg vrije tijd om al die wedstrijden te volgen natuurlijk...

Verbetering op komst...

Vanaf nu is het gedaan met sport op tv: geen atletiek, geen rondes - niet van Frankrijk en al evenmin van Spanje, geen volleybal- en geen basketbaltornooien meer. Van armoede en puur miserie zal het weer àl voetbal zijn wat de klok slaat op de platte schermen. Goed voor mij, hoef ik niet te kijken en heb ik meer tijd om te lezen. Dat komt er in deze periode van revalidatie en heup-oefenen soms te weinig van. Heb in heel de aanloop naar de operatie, daarna in het hospitaal en nu thuis alleen nog maar het vervolgverhaal van de "honderdjarige" ter hand genomen. En bijna... neen, correctie want middelerwijl "hélemaal" uitgelezen. De 100-jarige man die terugkwam om de wereld te redden. Bekende paden, vertrouwde stijl... Bizar en warrig tegelijk. Niet te zwaar aan tillen, gewoon meesurfen op de soms knotsgekke golven waarmee Jonas Jonasson's fantasiën de hedendaagse wereldpolitiek overspoelen. Het vraagt een speciale mindset om constant in de voetsporen van de heer Allan Karlsson, de eeuweling in kwestie, te blijven en de verhaallijn te volgen. De allusies op en het doorgronden van de actuele toestanden zijn dan weer glashelder. Een speciale mix. En ondertussen probeert 'den deze' zijn draai te vinden, elke dag een beetje meer. Blijven trainen en niet te zot doen, er is verbetering op komst...

More Hipster...

"De kop is eraf"... van m'n ouwe heup en van oktober. Tijd om iedereen te bedanken die om reden van dat eerste gegeven voor steunbetuigingen, nuttige raadgevingen, peptalk en andere motivational quotes heeft gezorgd. Ze liepen vlotjes binnen en ze blijven komen. Straf dat jullie zo begaan zijn met mijn welbevinden. Ik ga er vast mijn voordeel mee doen terwijl er ijverig aan de wederopstanding gewerkt wordt. De eerste dagen thuis is het aanpassen geblazen. Zoals gezegd probeer ik zoveel mogelijk m'n plan te trekken, als dat al mag van La Pola. En dus heb ik omzeggens elk hoekje van mijn woonst al minstens één keer van dichtbij bekeken. Iedere keer wat vlotter, of is het eerder toch wat minder stroef? Buiten gaat het wandelen ook prima: door de zon, door de regen, dwars door alles heen... Tot op de avond van de derde dag de stijfheid toeslaat. Er knaagt entwat in de buurt van de nieuwe mechaniek. Programma aanpassen: terug meer aandacht voor de kleine oefeningen en wat minder uitstapjes naar de vijver. "Verstand komt niet voor  de jaren" en "Luister naar je lichaam"... laat de adviezen maar komen. Om zeker te zijn dat ie er in zit kijk ik af en toe eens naar de controle RX van dag vier.  Proper werk, zeg ik dan tegen m'n eigen, en een pluim voor het team van dr. Jansegers. De bizarre gevoelens van scheefstand en het idee dat m'n geopereerde been langer is verdwijnen stilaan. Hopelijk blijven we de goeie kant uitgaan en wordt het een positief verhaal. Daar reken ik op, geloof ik in en daar ga ik voor. Heup Heup Heup Hoerrraaa !!! 

Retraite achter de rug...

We schrijven zondag 30 september, 17.40 uur. Heer Polo is net terug van een tweede kleine wandeling, een hele kleine. Eén mini-blokje rond het eigenste woonerf en aangelanden. Met 2 flashy blauwe krukken. Een pseudo-hipster op de dool? Neen, een vers geopereerde met een nagelnieuwe rechterheup is het die U momenteel toeschrijft. Volgens plan ben ik afgelopen dinsdag 'op de middag' onder het mes gegaan. Moet ik bij de eerstvolgende controle eens vragen aan de chirurg: was dat echt 'tussen de soep en de patatten'? Nu goed, operatie blijkbaar geslaagd. Pijntjes moet je er in het begin bijnemen. Of niet, en dan draai je even weg en geniet van de alleraardigste verpleegstersopvang na een appelflauwte. Het is niet het einde natuurlijk, maar ik moet toegeven dat ik wel platte momenten heb gehad. Eerlijk is eerlijk. En toch ging het elke dag wat beter. Zo goed zelfs dat ook ik akkoord kon gaan met een ontslag na de gemiddeld vier nachten hospitaalverblijf die bij dit soort ingrepen op 'bejaarden' worden voorzien. Gisteren dus voorzichtig naar huis (merci buurman voor de comfortabele instaphoogte van je auto!) en meteen genoten van een nacht zonder ziekenhuistumult op de gang. Oefeningskes doen, in en uit bed geraken, trapjes op en af en voor de rest bij regelmaat wat rondtaffelen doorheen de diverse leefruimten alhier. Ze gaan er mij én La Pola, die ik bij deze alvast dank voor het openbreken van die onuitputtelijke voorraad geduld en toewijding, om te beginnen zo'n zes weken mee zoet houden, zoet mee houden, enfin U begrijpt wat ik bedoel. Tijd zat om in te halen, want ik geraak wel wat achter op het leesfront. En de voorraad is zo aanlokkelijk en zo ruim. Toch gaat er veel tijd in de praktisch-kleine onnozelheden van het dagelijks bestaan zitten. Alles krijgt ineens weer inhoud en gewicht. Over waarden ga ik het hier zelfs niet hebben. Beetje bij beetje zal ik U in kleine doses op de hoogte brengen en houden, naar eigen godsvrucht en volgens het vermogen van mijn nieuw stukje onderdaan. Ik hoop dat deze post het redt en voorbij de Facebook-censuur geraakt, want bloot is bloot. En dat hebben die Amerikanen niet graag...

Bloednuchter...

heel even tijd voor nuchtere praat
alcoholvrij? yep, ben één jaar zonder

wat gaat het snel
nooit gedacht
en al helemaal niet verwacht

niet altijd, maar toch heel dikwijls "krnwtr"
0,0% toestanden zijn niet echt aan mij besteed
nogal wat fruitsap, juist: appel en -sien

voel ik mij veel beter? geen idee
een beetje beter? mogelijks
ik wil en hoef het niet te vergelijken

en al helemaal niet terug te draaien om uit te testen
voor mij werkt het prima, en da's voldoende...
ketemoe lagi !

Oeverloos R-E-S-P-E-C-T ...

In hetzelfde bedje ziek. Weer te lang gewacht. Opnieuw niet kunnen beslissen. Van hetzelfde laken... of gewoonweg niks geleerd uit mijn vorige zwakke periodes? En dan is er plots zoveel in de aanbieding dat 'den deze' overmand wordt door besluiteloosheid. Nog niet dikwijls meegemaakt. Behoort dat ook al bij het oud(er) worden? Het bloggend 'ouder' worden. Heb ne vriend die al jaren belooft om aan een blog te beginnen. Het komt er maar niet van. Veel te druk, ook nu hij op pensioen is gegaan. Hij is onnavolgbaar en heeft in onze bende zijn gelijke niet. Zat afgelopen weekend 4 dagen op rij voor een rit van 250 km op de fiets. Een van de 145 solorijders in het 1000 km Kom Op Tegen Kanker-evenement. Zoals hierboven reeds geschreven, en voor alle zekerheid nog maar eens herhaald: Oeverloos  R-E-S-P-E-C-T voor mijne maat. Dank voor de steun en het dragen van onze badges tijdens de rit. Dat geeft ons een geweldige boost. Een 'boost' van Boesteman Boers. En, Rudiman: laat ons nog maar wat wachten en die blog nog even rusten, ge zijt héél goed bezig kerel. Merci !!!

Mijn klein verhaal...

Voilà, ik heb er nog eens een nachtje over geslapen en de hele DNA-CRISPR historie is er voor mij alleen nog intrigerender door geworden. Ben al dromend teruggekeerd naar de bron, de drie miljard letters van ons menselijk genoom. A en C en T en G, en dat in de meest verschillende maar ook herhaaldelijk terugkerende combinaties. Van vier op een rij tot (voorlopig!) achttienletterige palindromen. Met die vier tekens worden al onze cellen opgebouwd, gekopieerd en vervangen. Zij bepalen onze eigenschappen, leiden onze mankementen in en liggen via de erfelijkheid aan de basis van diversiteit. Ons leven op de rails gezet, onze geschiedenis geschreven. En dan is daar plots CRISPR,  "clustered regularly interspaced short palindromic repeats", via een geheel ander onderzoek en compleet en stoemelings ontdekt. Een "simpele" en goedkope techniek die de wetenschappers toelaat heel doelgericht in te grijpen in de erfelijkheidsformule. Met alle mogelijke gevolgen van dien. Vooruitgang, gezondheid, algemeen nut. Maar waar ligt de grens, wie gaat dat bepalen en wanneer moet het gebeuren? We kunnen niet meer terug, maar willen we zo nog wel vooruit? Meer vragen dan antwoorden en dus blijf ik verder harken en ploegen doorheen de Engelstalige vakterminologie. Het kost me moeite en tijd, maar het is de inspanning dubbel en dwars waard. Merci Jennifer, merci Jean, merci Hetty...

Daarnaast valt mijn eigen kleine verhaal in het absolutie niet. Hoewel de verrassing dan weer mega-groot en de attentie zeer gewaardeerd is. Door persoonlijke zwakte en bij gebrek aan CRISPR-therapie moest ik recentelijk forfait geven voor het nieuwjaarsfeestje langs De Mondten-kant. "Onze" Guy,  mijn petekind, bracht me deze week een uitgesteld cadeau. En wat voor één: een zelfgefabriceerd presenteerblok om mijn potloden te showen. Voor wie het nog niet mocht weten: een potlood met een gommetje, da's waar ik steeds naar uitkijk op reis. Zelfgekochte dus, maar ook veel gekregen als presentje van familie, vrienden en kennissen om te tonen dat ze aan mij gedacht hebben tijdens hun trip. Een "potloodmanie", zo had ik het nog nooit bekeken. Maar het klopt wel, en dus: bij deze mag iedereen kennis nemen van mijn kleinste verzamelkantje. En het juiste potlood kiezen voor de gepaste notitie. Merci, Guy. 

Met een "sapje" erbij om U te melden dat ik niet een dag, niet een week noch een maand, al evenmin een kwartaal maar reeds vier volle opeenvolgende maanden geheel alcoholvrij door het leven ga. En dat het mij enorm bevalt, geen afkickverschijnselen en al evenmin een eerbetoon vandoen aangezien het me blijkbaar nog steeds geen enkele moeite kost. Mijn klein verhaal in de grote geschiedenis van het leven...

De lappenmand...

De driekoningen waren het land nog niet uit of heer Polo had zijn derde oplawaai al te pakken. Het ziet er naar uit dat dit niet mijn sterkste winter gaat worden. Drie keer scheepsrecht? Darmen deden raar, slappe benen, moe en slapen als een marmot. Nieuwjaarsfeestje met de 'kouwe kant" lukte nog net, ondanks een sputterende onderrug. 's Nachts volledig uitgeteld en gevloerd: passen voor De Mondtjes-reünie en constant slapen. Ondanks een lichte beterschap toch maar de appelbollen en worstenbroden aan mij voorbij laten gaan. Voor zover ik mij kan herinneren was dit de meest verloren maandag van mijn leven. En dan toch weer beter, bloedprik en controle op infectie is negatief. We houden ons nog even staande en met enige slimmigheid neem ik de tijd om naar mijn verhakkelde lichaam te luisteren. Rustig aan dus, niet overdrijven. Maar wel opnieuw tot enige gematigde actie overgegaan. 

Sinds lang nog eens de Polder ingetrokken. Samen met Pjottr op zoek naar het jonge Galloway-geweld. En ja hoor, eentje gespot die ik nog niet eerder gezien had. Wellicht de jongste van de bende. De enige die nog geen oormerken draagt. En weer geen gewone: "Kijk, ik kan met mijn tong in mijn neus...!!" Grote broer "2971" houdt een oogje in het zeil, want met die oude Belgen weet je maar nooit. Enfin, het deed deugd om nog eens op foto-safari te zijn en de komende dagen volgt er zeker meer. Maar nu zaten we in tijdsnood: er stond een afspraak in onze agenda. 

Nieuwjaarsreceptie op ons Instituut, te Stabroek. Toasten op het nieuwe jaar met een aantal ex-collega's en zij die op pensioen gingen opvangen in de PitoPlus-gemeenschap. We worden ouder, papa. Maar er waren versnaperingen zat, drank voor iedereen en dus werd het een lange gezellige namiddag met veel deugddoende babbels. Het was de hoogste tijd dat we daar werk van maakten, hetgeen dan ook met veel plezier gebeurd is. Ernstige gesprekken, bezorgde blikken en empathische luistermomenten. Reis- en/of andere plannen toelichten, zacht gegniffel bij onverwachte onthullingen,  schouderkloppen en warme omarmingen tot bulderende lachsalvo's aan toe. Het was er weer allemaal. We kunnen er weer even tegen. Tegen de 30 dagen zonder vlees, zonder alcohol, zonder klagen, zonder suiker... en wat wordt het volgende? De "30 days of bullshit"? Da's dan waarschijnlijk ook in de Polder te doen...

2BE409202...

In de vorige bijdrage mocht ik tot mijn niet geringe genoegdoening op atletische wijze een inhaalmanoeuvre realiseren. Zodoende hangt mijn blogkarretje   opnieuw aan de locomotief waarmee de actualiteit door ons leven raast. Razendsnel... De lofzang aan het adres van "gouden" Nafi was terecht en kwam nog net op tijd.  Toch bleef ik na afloop met een ei zitten. Eentje dat ik snel wilde leggen, maar dat ik niet meteen kwijt kon. In deze tijden van Fipronil-verdwazing is zoiets allerminst simpel. Het mag, het kan, maar of ik er nog iets zinnigs over te vertellen heb is dan maar de vraag. Maakt het nog wel iets uit of er van enige zinnigheid sprake kan zijn in deze zaak? Waar het "allemaal" begonnen is gingen we pas veel later weten. Of helemaal niet, zelfs nooit.  Of nu net weer wel: een Belgische firma heeft het verboden product doorverkocht aan een Nederlands bedrijf, dat actief is in heel Europa. En dus komen we stap voor stap te weten waar datzelfde "allemaal" terecht gekomen is. De berichten volgen zich steeds maar sneller op: België, Nederland, terug naar België, Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Roemenië... Maar ook buiten Europa: Hong Kong was ook al aan de beurt. Heel deze affaire stinkt. Niet naar rotte vis deze keer, maar naar geïntoxiceerde eieren! "Blijkbaar geen gevaar voor de volksgezondheid" kunnen de communicatie-verantwoordelijken ons niet snel genoeg op de mouw spelden. Tsjernobil kon hier ook geen kwaad natuurlijk. Wel de groeten goed afspoelen, of bij nader inzien toch maar beter niets uit de eigen tuin eten. Nu dus de eieren. De boerensector heeft weer een reden om naar Europese ondersteuning te hengelen. Misschien zelfs terecht. Maar wat gaat er gebeuren met de aanstichters van dit alles? Of mogen zij nog maar eens de dans ontspringen? Die bedoeling hebben er zeker al gehad, als ik lees dat de verdeler zijn bedrijf alweer had opgestart onder een andere naam. We zitten er toch maar mooi mee: Dioxine 2.0 ? Heer Polo had nog een paar eieren in het koelvak liggen. Naar gewoonte eet ik 's morgens af en toe toast met ontbijtspek en daarover twee spiegeleieren. Heb ik vanochtend ook gedaan.  Eerst de code op het ei ontcijferd: lotnummer 2BE409202. Staat niet op de lijst van teruggeroepen producten en lijkt dus "veilig". Schaaltje gebroken, eitje gebakken. Eet smakelijk. En vanaf nu geen last van schaamluizen...

Niet Slegt...

Voor ik verder ga met een op zijn minst merkwaardige anekdote is er plaats voor een dienstmededeling: onze geplande drieweekse trip doorheen Portugal is gecanceld. Hoewel de cardiale onregelmatigheden die sinds enige tijd en bij storende veelvuldigheid opnieuw deel uitmaken van mijn dagelijks bestaan niet van dien aard aard zijn dat ze enig gevaar inhouden voor mijn gezondheid lijdt ons gezamenlijk welbevinden er wél onder en knagen zij teveel aan het onbezorgde vakantiegevoel met vrijheid van handelen dat bij zo'n onderneming hoort. Met andere woorden: we zien het niet zitten om op reis constant de vinger aan de pols te houden en al evenmin om voortdurend met de handrem op te leven. Vol gas is er voorlopig niet bij, en dus blijven we even thuis. Portugal gaat niet lopen, die trip doen we volgend jaar dan wel. Er is plots tijd om andere dingen te doen, of net niet. Meer tijd voor een bezoek dat anders weeral ver vooruit zou geschoven worden, toch een uitstapje dat anders niet in te plannen was en met hele kleine beetjes nog maar eens de strijd met de ligusterhaag aangegaan. Die gaat ook niet lopen!

Dan nu de anekdote. Een paar weken geleden waren we te gast op een deel-expo van IkTrapGewoonDoor, waarvan eerder al sprake in een Kunstzinnige Weekend-editie... alhier. Na afloop van de rondgang wierp ik nog een oog in de etalagekasten van de bibliotheekshop en trof daar een curiosum dat ik ondertussen het mijne mag noemen. Voor een goed begrip en voor hen die het niet mochten weten: eind jaren zestig trok heer Polo naar de Leuvense Alma Mater om daar de geneugten van het studentenleven te proeven. Kwam er toe in de nasleep van het zeer turbulente 1968. Maar wees gerust, er was in '69 en de daaropvolgende jaren nog meer dan genoeg te beleven. Soit, ik zag een boekje liggen dat mij aansprak en ik kocht het per direct. 5 euro. "En wat is nu het merkwaardige aan deze anekdote?" hoor ik U luidop denken. Hieraan zelf eigenlijk niets, maar het vervolg zette míj dan weer aan het denken. Boekje over de jaren '60, geschreven en uitgegeven in 1988 - 20 jaar na die opmerkelijke meimaand - en nog steeds te koop in de bibliotheekhalle van Leuven. Dat was mij zonder enig probleem gelukt, en voor zo'n prijsje een nagelnieuw (sic) exemplaar van net geen 30 jaar oud. Nu wilde ik wel eens weten wat zoiets tweedehands moet kosten. Een korte Google-flits levert het volgende op: bij bol.com niet leverbaar, op 2dehands.be 4 euro en bij de Slegte in Antwerpen 8 euro. Die boeren daar niet slecht... bij de Slegte!

Met een sapje en Bomans bij de hand...

Nadat ik gisteren mijn basketbal-ei nog eens heb gelegd volgden er minder reacties dan verwacht. Bedenkingen, ja. Meningen en standpunten die ik niet meteen zag aankomen, maar waarover in alle redelijkheid van gedachten kan en mag gewisseld worden. Dank voor de reacties. Fijn toch, dat het niet helemaal eens zijn met mekaar niet direct moet leiden tot schimpscheuten en verwensingen waar de sociale media heden ten dage zo rijk aan zijn. Het ging dan ook 'maar' over de bijkomstigheden van het leven, de randanimatie van ons aards bestaan. Daar moeten we dus niet te zwaar aan tillen, hoewel ze in niet geringe mate zorgen voor het zout op onze dagelijkse patatten en mogen beschouwd worden als de gehaktballetjes in de contemporaine soep. De smaakmakers in de puree van ons ondermaans vertoeven. Een bijdrage aan ons geluk, hetwelk op zich ook al een toegift is op iets wat niet als geluk verworven wordt. Probeer het apart te kopen en het leven stopt u iets raars in de handen. Die laatste heb ik van de heer Bomans, wiens (tweedehands) Aforismen ik vandaag onder ogen nam. Geweldig en dankbaar tijdverdrijf! Bij tijd en wijle en hopelijk op het juiste moment wil ik u nog wel op enkele van zijn meest spitse en verrassende paradoxen vergasten. Te gepasten tijde dus...

Wat nu volgt is een blootgeven van  hetgeen ten huize Polo sinds vele jaren als ochtendritueel wordt beleden. Op de nuchtere maag: men neme een halve citroen/limoen uitgeperst en aangelengd met een scheut lauw water op traagzame wijze toch zich, waardoor de werking van ingewanden en andere interieure onderdelen van het eigen lichaam lijzigerwijze op gang wordt gebracht. Voor wie zich geroepen voelt: neem er ruim de tijd voor. Niet snel-snel opslokken. Het is een 'state of mind' en daar valt niet mee te spotten noch aan te tornen. Met de hand op het hart, en dat wil tegenwoordig iets zeggen bij heer Polo, kan ik u verklaren én bevestigen dat het werkt. Is het de combinatie "citrussap-lauw H₂O" of heeft het toch meer, zoniet alles te maken met de ultra slome wijze waarop ik deze 250ml ochtenddrank tot mij pleeg te nemen? Het resultaat is bevredigend en zet mij al jarenlang dag in dag uit op het goede spoor om naar aloude Romeinse gewoonte de dag te plukken. Blaadje per blaadje natuurlijk...