99 Luftballons

ERGENS IN PARIJS miste iemand een strafschop. Ga ik het niet over hebben. In Antwerpen en Mechelen werd de bezoekende basketbalcoach uitgesloten. Wegens ongepast gedrag langs de lijn. Komen hier verder niet aan bod. In Italië kon de verenigde Belgische cyclocross-armada het niet halen van Mathieu"Lone Ranger"Van de Poel. Verder geen aandacht aan besteden. In Brussel werd de zoveelste informateur losgelaten op het onmogelijke kluwen dat een regeringsvorming in ons landje geworden is. Alle omschrijvingen schieten tekort. Dus verder geen woorden aan verspillen. Wat het bijna zou kunnen halen is de "First Round Proper" van de FA Cup. Live uitzendingen, simultaan schakelen tussen diverse terreinen, authenticiteit in beleving op en naast het veld. Dit gaan we alleszins wel missen door de Brexit. Maar niet genoeg om hier alsnog meer plaats voor in te ruimen. Dan toch maar "den Antwaarp"? Het Brugge van de steeds stemlozer wordende Ph.Clement een eerste competitienederlaag aangesmeerd. Goed gedaan, edoch geen spek voor Polo's bek. Het zou misschien over Kommil Foo kunnen gaan die net Turnhout hebben veroverd. Voor zover dat nog nodig was. Maar neen, daar heb ik het allicht later nog wel eens over. Het is nu opnieuw een beetje de trappers hervinden, schakelen en weer op tempo komen na de bocht. Blij vooruit kijkend, en ondertussen manmoedig vechten tegen de regen en de stugge wind. Dat is wel nodig nu de herfst echt haar intrede heeft gedaan. Wind die neunundneunzig Luftballons van west naar oost over de Berlijnse Muur mocht voeren, en tot wat zoiets eind jaren '80 zou leiden. De val, begin november 1989. Daarover moeten we het hebben, blijven hebben, steeds opnieuw. Muren laten vallen, en minstens 99 ballonnen oplaten.  

Fietsen, wandelen en onderduiken

WIE ZONDAG DACHT van de laatste zomerse temperaturen te hebben genoten kon dat daags nadien al op zijn of haar blote buik schrijven. Ging het kwik hier tijdens "de zevende dag" probleemloos naar 22℃, dan noteerden we gisteren zelfs een vlotte 24℃ op de teller. Bij 22 wilden we nog wel fietsen met de Oesjma-oudjes. En 't Keysershof was een goeie plek om de dag af te sluiten. Ook wij meenden toen de laatste zomerse stuiptrekkingen te ondergaan. Lekker zwoele avond. Maar dan volgde op maandag nog dat ietsie-pietsie-meer. Wandelen door het Niels Broek dan maar. Ons getweeën. Licht hemdje, stiltegebied, 24 graden op een windloze nazomerdag. Is het dat nu geweest? Of komt er nog meer? Niet druk om maken, tweede helft van oktober heeft wel eens meer verrassingen in petto. We zien wel.

De eerste quinzaine van de wijnmaand stond bij heer Polo dan weer  in het teken van de fysieke heropbouw. Ben terug op de homeo geklommen. U weet wel: hometrainer peddelen en ondertussen "video kijken". Rijdt vanzelf, zeker nu het om cd'tjes gaat en al helemaal bij uitgesteld kijken op een of ander tv-kanaal/website. Kom ik toch heel toevallig bij Das Boot terecht. De serie, acht keer een uur rijden in stilstand op die indoor-bike. Komt prima uit. En wat een reeks. Sterk verhaal dat aanknoopt bij de duikbootfilm uit 1981. Een uitgesponnen maar tevens zeer beklijvend vervolg, een sequel om het in filmtaal te zeggen. Kijken en fietsen, fietsen en kijken. Zo loop ik zonder het te beseffen ietwat voor op de momentane canvasprogrammatie. En werd in een mum van tijd en acht afleveringen op rij mijn conditie weer naar een aanvaardbaar niveau getild. Klaar voor de herfstritten.

Okapi

MEER DAN GENOEG nieuwsfeiten om een blog te vullen.  Dus moeten er een aantal sneuvelen die in de échte media al meer dan genoeg aandacht krijgen. Laat ons beginnen met de poging tot federale regeringsvorming waar na een koppel informateurs nu de pre-formateurs aan zet zijn waarna allicht formateur I en II hun opdracht zullen doorschuiven naar een post-formatie triumviraat. Wedden dat het zo iets wordt? Voor de lopende lijst van aanslagen verwijs ik naar de updates van het gesproken dagblad. De internationale poespas met Turkije en Syrië in de picture en Rusland en Amerika die hun zoveelste spelletje blufpoker opvoeren in de coulissen. En dan is er de sportwereld waar te rapen valt dat Dejan Velcrovic (sic) weer aan de slag wil als spelersmakelaar in het voetbal, dat in datzelfde milieu Frank Vercauteren voetballes komt geven in Anderlecht en Kompany toch niet meer mag coachen, dat Stijn Vreven bij Beerschot datzelfde lot beschoren is maar ook niet meer mee mag sjotten en dus zijn valies moet pakken, dat er een voor het eerst onder de 2 uur is gebleven op de marathonafstand maar niet echt in een wedstrijd, dat Em-azing Emma Em-V-P Meesseman de pannen van het basketbaldak speelde en met haar ploeg WNBA-kampioen werd, dat de Rode Duivels een 9-0 rekorduitslag lieten optekenen tegen San Marino. Over dat alles en nog veel meer zal het hier niet gaan. De verwijzing zit 'em uiteraard in bovenstaande foto. 

Basketbal ligt mij nog steeds na aan het hart, en dus gaat hier alle aandacht naar de nieuw opgezette FB-pagina van ons aller Tony Vdb. shoot! zegt en schrijft de basketfanaat en hij houdt ons op zijn typische manier op de hoogte van wat er zoal reilt en zeilt op en rond het ketsenballenparket. Als er dan binnen het kleine wereldje een orkaan dreigt op te steken is ook hij er als de kippen bij. Een Aalsterse fout bij de herschikking van de cluborganisatie, nummerperikelen, achterstallige betalingen. Vlaamse Liga wil schorsing van alle wedstrijden. Blijkt alleen voor de jeugd te gelden, die daar dan weer weinig mee te maken hebben. VBL niks te vertellen over het eerste team, dat speelt in de EMBL. Aparte organisatie. Typisch Belgische logica veronderstel ik dan maar. Bleek een storm in een glas water, den Okapi veegt er zijn gat aan en speelt vanavond gewoon tegen Bergen. Dan wel als Aalstar natuurlijk. "Weir goen voesj!"

DOHATHLON 2019

TIJDENS DE REEKSEN van de 200 meter dames zag ik nog zo goed als lege tribunes in het WK-stadion van Doha. Topatletiek voor de meest biedende. Quatar, waar de sky al lang geen limit meer heeft en die al helemaal niet symboliseert. Waar geld en energie over de balk worden gesmeten dat het niet mooi is. En dat in combinatie met sportbonden die het nu net op dat aardse slijk gemunt hebben. Veel geld, en liefst op tijd en stond de smeervariant ervan die toch zo heerlijk aan des bobo's pollen blijft kleven. Lege tribunes zei ik dus. In de reeksen, het voorprogramma. Maar ook bij de finale van de 100 meter voor vrouwen, ondertussen erkend als een absoluut topnummer op een atletiekavond, geen kat en en vooral veel lege stoelen. Daar werd over geklaagd door atleten en federaties, en dus ging de organisatie daar iets aan doen. Gastarbeidende stadionbouwers die tegen 2022 het WK voetbal moeten mogelijk maken worden bij busladingen aangevoerd om stukjes van de tribunes te vullen. Men zet schoolkinderen op verplicht brossen om naar het atletiekstadion te komen. Verplichte culturele uitstap allicht. De immer kritische BBC licht ondertussen een en ander grondig door. Veel grondiger dan onze journalistieke coryfeeën die in oeverloos nietszeggend pseudo-sportcommentaar blijven hangen. Natuurlijk hebben die bijna ex-Europeanen voorlopig nog meer ponden te besteden in hun televisie-zaken, maar de kwaliteit van hun reportages is er dan ook naar. De vorm en de inhoud: hoe kan het toch dat er over precies hetzelfde onderwerp en zonder verdraaiing van de feiten zo'n verschillend verslag wordt uitgebracht. Ik blijf er mij aan "erregeren", hoe dikwijls Kris M, onze man ter plaatse, de bal compleet misslaat en achter de feiten aanloopt. De wijsheid in pacht. Zo overtuigd klinkt hij toch, om dan zo goed als altijd die mening totaal te moeten omgooien wegens naast de kwestie en niet gezien. En zolang de resultaten in de "taggetig" lopen zal hij deze uitstapjes wel mogen blijven maken. Een heel bijzonder type.

Tussendoor meegeven dat er enkele Belgische ploegen mooie resultaten behaald hebben op het Europees voetbalplatform. Of dat ook met goed voetbal gebeurt blijkt niet zo belangrijk, en of de zogenaamde "supporters" zich wat gedragen... al evenmin. Niet allemaal natuurlijk, gelukkig een minderheid, maar toch: Brugge-  en Standard-"fans", wiederum zum kotzen!!

Gelukkig blijft er echte sport die op aangepaste wijze en zonder onnodige poeha becommentarieerd wordt. Vorige week was het opnieuw tijd voor de Spartathlon. De wat? Die onvergelijkbare loop van Athene naar Sparta. Duurlopen, waar het boek van Olivier Verhaeghe over gaat. Deze Olivier liet ons Facebookgewijs delen in de verslaggeving over de editie van dit jaar. Ene Koen de Vries, ook verslaggever ter plaatse, heeft er een mooie blog over gepleegd: De Spartathlon. Klikken en lezen hoor. Sfeer en passie druipen ervan af. Dat kan dus in verre van ideale omstandigheden, zonder peperdure installaties en uitgekochte organisaties. Met veel minder zelfs. Maar door een beetje passie en hart in plaats van geld en met software opgefokte glorie hadden we nu ook van een Dohathlon kunnen genieten. Enfin: hoe langer de loopnummers worden, hoe meer toeschouwers er aangevoerd worden. Zouden die voetbalstadions nu nog afgeraken? Of gaan ze die meteen ook maar iets kleiner bouwen?

Iets helemaal anders

ER WAS EENS. Een klassiek prozaïsch cluster waarmee verhalen,  sprookjes en straffe verslaggeving maar al te vaak van start gaan. Wellicht de meest gebruikte drie woorden-combinatie om de openingszin aan te vatten. En nu voor een keer ook hier. Voor later. Om mij te helpen een en ander op de geheugenplaat te bewaren. Mijn harde schijf, er komen gaatjes in. Dan maar een paar dingen op een rijtje zetten. Het zoveelste weekend in gezelschap van de Bende. Die "van Jef" deze keer. Blijvend eerbetoon en herinnering aan Jef De Koster, onze grote basketvoorganger. Met z'n tienen naar Terneuzen, de vrouwen zijn er altijd bij. We zitten in de WO II-bevrijdings-mood en vinden, toeval of niet,  onderdak bij Winston Churchill in een Hampshire Hotel. Onze ervaring is deze keer prima. Vrijdag nog een korte dijkwandeling, aperitief en eten. Goed geslapen, stevig ontbijt en zaterdag op stap. Nu langs de wandeldijk aan de Oostbuitenhaven. Beelden op de dijk. Kies er deze uit: Twee keer niks van Joeri Stubbe. Vraag me niet waarom. Of doe het toch maar, om mij aan de praat te krijgen.  Het leek me wel gepast om met de nodige zin voor relativering enkele anekdoten aan te kaarten. Dat het mij momenteel zwaar valt om keuzes te maken en te bepalen wat wel en niet de blogselectie passeert. Dat de herinnering aan 911 na 18 jaar op de valreep opgerakeld werd door een FB-post van kameraad Gie H, het al 30 jaar geleden is dat men aan het IJzeren Gordijn begon te prutsen en het "vrije" Westen voor velen opnieuw bereikbaar werd, dat Polo & Pola zich 40 jaar geleden in de Hobokense Polder vestigden en daar nog steeds zitten, dat we al 75 jaar moeten teruggaan om die soldaat het Normandische strand zien op te wandelen, op weg om Europa te bevrijden.  Die dingen schieten afwisselend door m'n hoofd met tussendoor de goede EK-resultaten van de Belgische volleybalheren, de start van de vaderlandse basketcompetitie met de lancering van een bijhorende shoot!-FB-groep, het Anderlechtse voetbaldrama met Van Holsbeek en Vandenborre in de coulissen, de Belgische coureurs die zich links en rechts de naad uit de broek rijden, goeie uitslagen verzamelen en dan wel of niet in de WK-selectie geraken. 't Is gewoon teveel van het goede, en dus lopen we via de oversteek aan de Binnenvaartweg naar het centrum van Terneuzen. Inderdaad, we zijn er nog. Die dag vindt er het Shantyfestival plaats, binnen- en buitenlandse koren brengen zeemansliederen op verschillende locaties in de stad. Aparte belevenis, van terras naar terras, van café naar bruine kroeg, en tenslotte toch weer terug naar ons hotel. Zondag nog een havenrondvaart en bezoek aan de nieuwe zeesluis in aanbouw. Aan de voet van die grote bouwwerf voelde ik mij twee keer niks, en ook heel nietig naast de zeeschepen aan de kade. Da's weer eens iets anders. Iets helemaal anders. 

Vuurwerk

PATS BOEM PAUKESLAG. Een van Ostayen aanzet in de overtreffende trap. Vroeger altijd gedacht dat die "pats" er gewoon bij hoorde. Niet? Blijkbaar niet dus. Maar hier past het perfect, kom toch niet rond met één vuurwerk. Knallers voor de Belgische hockeymannen die Europees kampioen werden. Red Lions die in de finale Spanje op een hoopje speelden nadat ze in de halve uit een verloren positie terugvochten tegen "den Duits". En nog oververdiend wonnen ook.  Wat ik ervan zag op tv bracht nog maar eens in de aandacht dat competitie op hoog niveau ook respectvol kan gespeeld worden. Geen discussies met de refs, geen tijdrekkende blessure-fakes, geen storende haatgezangen of opgefokte supportersblocs. Respect voor de tegenstander, het publiek, de scheidsrechters, de organisatie. Gewoon top!!! 

Eerder hadden we de Russische bijdrage aan het vuurwerkfestival in Knokke-Heist bewonderd. Vanop de eerste balkonrij aan de dijk. Zoiets blijft toch ouderwets mooi en imposant. "Ooooh, oei, aaahhh, daaarrr, kijk..." En applaus. Applaus. Tot slot de "bloemmekee". En nog meer applaus. Pure nostalgie. 

Daags nadien op terugtocht naar het binnenland een tussenstop in Brugge, die Scoone. Geen last van toeristen want 8 hoog met een staalblauwe achtergrond de zonsondergang over het Venetië van het Noorden bewonderd. Even bijbabbelen bij Bende-vrienden "van Jef" deze keer. Alvast nieuwe afspraken maken. Kom hier met die analoge agenda's!! Of stuur toch maar een digitale herinnering in "Agenda".

En is het om de derde hittegolf van deze zomer in te zetten of te markeren, maar zaterdagavond was er nog een uitgebreid vuurwerk te bewonderen over de Burchtse linkeroeverkant van de Schelde. Gratis en voor niks, weer Vip-seats, nu bij het eigen slaapkamerraam. Opnieuw pats, boem, patat, paukenslag. Zomerse hitsigheid en vuurwerk aan de overkant. Heb daarna toch goed geslapen. Gelukkig!

Fietsen

LEVEN EN DOOD. Weet uit ervaring dat die twee dramatisch dicht bij elkaar kunnen liggen. Deze keer bevindt de context waarin zich heel wat verder van mijn bed, maar ga ook dit niet snel vergeten. Of toch? Vandaar deze reminder, voor mezelf en de veel latere bezoekers op de MMMP. Het gaat hier over de hoogste toppen scheren en doorheen de diepste dalen ploeteren. 

3 augustus: Remco Evenepoel wint de Clásica San Sebastian. Op zijn 19de, de jongste Belgische winnaar ooit. Euforie. Belgische wielerwereld wordt zot. De hemel op aarde. Woorden schieten tekort. 

5 augustus: Bjorg Lambrecht maakt een zeer ongelukkige val in de ronde van Polen. Op zijn 22ste. Geen hulp kon baten. Belgische wielerwereld rouwt. Andere woorden, maar schieten ook nu tekort. 

8 augustus: Remco E wint het EK tijdrijden in Alkmaar. Hij tankt energie en motivatie uit hevige emoties bij het verlies van collega-renners. Draagt zijn titel op aan Bjorg Lambrecht en ploegmaat Stef Loos. 

De gebeurtenissen uit de wielerwereld bepalen het aangezicht van het sportnieuws. Heel even toch. De media tonen nog maar eens hoe vluchtig alles is. Antwerp-Plzen  1-0. Lukaku naar Inter. BEL-USA 1-3.

Het hoofd en de benen

HEB EMILY ACHTERGELATEN. Op de woonsite Groen Zuid in Hoboken. Benieuwd of ze al opgepikt werd, en ook door wie. Heb ondertussen al een volgend boek achter de kiezen. Iets totaal anders deze keer. Was eigenlijk van plan het rustig aan te doen maar liet me meeslepen in het looptempo van de kopgroep. De drang vooruit was te sterk. Het hoofd weegt zwaarder dan de benen. In overdrachtelijke zin, geen taalfout dus. Even alles op een rij: Tom van Tineke doet twee ouwe loop-Oesjma's een boek cadeau. Hijzelf is stilaan ervaren marathonloper geworden en zette reeds de stap naar het ultra-gebeuren. Zijn vriend/kennis Olivier publiceerde onlangs zijn eigen Spartathlon-verhaal.  246 kilometer lopen van de Acropolis in Athene naar hartje Sparta. Om daar de voeten van Leonidas te kussen. En vooral de weg doorheen zijn dagdagelijks leven om deze uitdaging tot een goed einde te brengen. Dat wilde Tom met ons delen. Van een loper over een loper voor lopers. Delen van vreugde en geluk. En dat "geluk misschien niet meer is dan een aaneenschakeling van momenten van tevredenheid, gekoppeld aan zelfaanvaarding en het vermogen anderen te begrijpen." Olivier Verhaeghe loopt veel kilometers en filosofeert ondertussen zijn eigen leven op de rails. Zalig en inspirerend. Tot en met de marathon en zelfs een gedeelte van de trainingen op weg naar het ultralopen komen mij zo herkenbaar voor. Ben zelf nooit verder dan die 42.195 meter gekomen, maar het (be)leven van lopen, de momenten van intens genieten, het altijd buiten zijn, het meestal ook alleen lopen. Alsof het gisteren was. Als ik op de allerlaatste pagina dan een overzicht lees van zijn persoonlijke records komt de affiniteit helemaal aan de oppervlakte. Zou dikwijls in dezelfde wedstrijdgroep gezeten hebben. Alleen de stap naar de heroïek van de super lange afstanden werd hier nooit gezet. En nu is het te laat: tikker en heup en een postprostataire cocktail van discomfort hebben daar anders over beslist. Merci Tom J voor dit prachtige cadeau. Het heeft er voor gezorgd dat heer Polo in z'n kalende hoofd weer helemaal een loper is geworden. Stukje van mezelf hervonden. Het hoofd en de benen. 

Onverwachte ontmoeting

HET VOORBIJE WEEKEND was er eentje vol verrassingen. Want wie had gedacht dat Thomas De Gendt.... En Tiesj Benoot dan weer net niet...? Dat Federer nog beter kon dan tegen Nadal maar dat het dit keer niet genoeg zou zijn. Tot en met de allereerste 12-12 in de vijfde set en een ty-break beslissing voor de winst op Wimbledon? Djokovic te sterk? Of toch niet, althans volgens de verzamelde statistieken. Tiesj en Roger: net niet.

Wij dan weer net wel. Polo & Pola op de fiets voor een zondagse uitwaaier. Ergens onderweg muziek in de verte. Herken er doedelzakklanken in. We denken aan een band die optreedt in Fort 8. Blijkt een eenzame solo-pijper te zijn aan de rand van het Fortwater. Oefening baart kunst, en wanneer de gelegenheid zich voordoet staat hij op een rustige plek zijn vaardigheden aan te scherpen. Clan Hay Pipe Band. Een goeie dan nog, en ook goed voor een babbel. Graag meegenomen en blij met deze onvoorziene ontmoeting. Amper een minuutje later en twee bochten verder kruisen we het pad van Pola's broer Marc met zijn Vera en haar zus. Ook met de fiets. Onverwacht.

1 Mei - Sporttriptiek...

Van "mei" mag het iets meer zijn. Zitten weeral in de vijfde maand, en hoe? Druk, druk, druk... en volop Couckenbak aan alle kanten. Het ergst van al is wellicht mijn snookerverslaving. Niet dat ik het zelf ben beginnen spelen, breng me niet op gedachten, maar dat wereldkampioenschap in Sheffield heeft mij wel telkens stevig te pakken. Neem nu de halve finale tussen Higgins en Gilbert. De kenners weten alvast waar ik het over heb, en het leuke is: de anderen hoeven er zich niks van aan te trekken. Blik dus in uw aller voordeel terug op het voorbije kantel moment tussen april en mei. 

Net daarvoor kwam de uitspraak in de zaak Caster Semenya. De hyperandrogene atlete uit Zuid Afrika had een beslissing van de atletiekfederatie aangevochten. Het gaat over teveel natuurlijk aangemaakte testosteron   en de invloed daarvan op prestaties bij loopwedstrijden. In beroep werd deze uitspraak bevestigd en mag ze slechts deelnemen op bepaalde afstanden als ze door aangepaste medicatie haar testosteron niveau   beneden de "norm" brengt. Vind dat de sportwetgeving hierin te ver gaat. Discriminatie. Als de natuur ervoor zorgt moet het zo maar zijn... 

Ooit werd er op 1 mei een bijna-wieler-klassieker voor beroepsrenners gereden in Hoboken. De traditie wordt door de plaatselijke wielerclub hooggehouden, zij het dat nu de jongeren hun beste beentje mogen voorzetten. In het provinciaal kampioenschap voor junioren trad ook mijn buurjongen aan. Rik VH was echter niet in beste doen. Sukkelt al een tijdje met zware verkoudheid en kon zijn kansen dus niet voluit verdedigen. Komt daarbij dat hij eerstjaars is en dus tegen kleppers van ruim twee jaar ouder en sterker moet opboksen. Toch is hij deze vermelding en foto waard, al is het vlak voor de "groene vlag". Hier in de Steynstraat, en niet op Abbey Road zoals de achtergrond zou kunnen laten vermoeden...

En dan was er ondertussen ook die tweedeklasser die er met de voetbalbeker vandoor ging. KV Mechelen zet de hele Belgische voetbaltop te kakken. Vandaar misschien hun bijnaam? Kampioen in tweede en nu de beker. Om die in ontvangst te nemen hadden ze wel propere handen. De kans bestaat echter dat ze volgend seizoen in derde spelen en al helemaal geen Europese licentie krijgen. Bestuurlijk bedrog...

Historisch Ajax e.a. ...

Nadat de Parijse kathedraalbrand is geblust doen de enkele superrijke restauratie sponsoren er alles aan om elkaar de publicitaire loef af te steken. De hele historie zorgt ervoor dat de aandacht voor de bultenaar van de Notre Dame die andere klokkenluidergeschiedenis helemaal in de schaduw heeft gesteld.  Julian Assange kan er dus naar fluiten, en pas later zal hij en zijn uitlevering in het nieuws geraken. Als het dan nog 'hot' genoeg is natuurlijk. 

Iets helemaal anders nu. Gisteren bezoek gehad van broer en zus, genoten van de zon op ons terras en non-stop bijgebabbeld. En dat ging zo maar door. Aan tafel dan, de radio aan, en nog net op tijd om de laatste minuut van Victor Campenaerts' recordrace meter per meter te horen aftellen. Compleet vergeten. Niks van gezien, want weet dat er nog zoveel te vertellen viel tussen toasts en boterhammen door. De anekdotes en de verhalen bleven maar komen. Uitzwaaien en tot een volgende keer. Slapen. Pas vanmorgen las ik tussen de online triomfartikelen over onze uurrecordhouder ook een bericht over de UEFA Champions League. Ajax Amsterdam speelde in de kwartfinale de terugwedstrijd op het veld van Juventus Turijn. Helemaal vergeten, niet aan gedacht. Dat was in 1973 wel even anders, maar toen ging het om de finale en dus om de beker met de grote oren. Ten huize De Mondt in het grensdorp Essen werd toen erg meegeleefd met de gouden Ajax-lichting. Althans door de jonge generatie, want vader Pierre was hevig supporter van de Italianen en vooral tegen de Hollanders. Wij, de jonge garde, gingen hem verrassen en na het dagelijks werk afhalen van het station. Thuis konden we nog voor het avondmaal samen de tuin in voor een potje voetbal. De rood-witte Ajax-clan tegen die ene bianconeri aanhanger. Wie bij wie hoorde zie je niet alleen aan de kleur van de uitrusting, maar nog meer aan de bijhorende jaren '70 kapsels. Wat wij ervan terecht brachten weet ik niet meer, wel dat we ons moesten haasten om tijdig aan tafel te zitten. Want wie zijn bord niet leeg had gegeten mocht nog niet naar de televisie-kamer voor de voetbalmatch. De gehele opstelling van Ajax ken ik niet meer uit het hoofd, maar deze kleppers waren er zeker bij: Wim Suurbier, Barry Hulshoff, Ruud Krol, Arie Haan, Johan "de Nees" Neeskens, Gerrie Mühren, Johnny Rep, Piet Keizer en natuurlijk Johan Cruijff.  Uiteindelijk won Ajax met 1-0 en mocht het "derde-keer-goede-keer" de beker definitief mee naar Amsterdam nemen. 

Gisteren gingen de huidige Ajacieden winnen in Turijn, en dus gaan ze door naar de halve finale. Daar treffen ze Tottenham Hotspur. Die zag ik wel bezig daarnet, en zich in een dolle wedstrijd met zeven goals plaatsen ten koste van Manchester City. Een meer dan aangenaam avondje Europees voetbal. En we hadden hierbij met z'n vieren ook nog wel een voormatchke willen spelen, zeker weten...

Sound(s) of Silence...

Van alles en nog wat, dat is de synoptische weergave van wat deze mededeling u te bieden heeft. Snel door scrollen dus of hooguit een diagonale blik over werpen, of toch curieus genoeg om dit schrijfsel tot u te nemen. De keuze staat vrij, net zo vrij als meningsuitingen hier te lande zouden moeten zijn en blijven. Laat ons maar beginnen bij het begin. 

Zo fervent als toegewijd lezer die ik ben start ik misschien best met de lecturale stand van zaken. Nadat ik de wiskundige papegaai even het zwijgen heb opgelegd, een doek over de kooi gegooid en het boek in de wachtrij heb gezet... ben ik begonnen aan de biografie van Paul Simon. Een van mijn favoriete zangers, en dus een levensverhaal dat ik wilde verwerken zoals ik eerder met Leonard Cohen heb gedaan. Dat kost tijd. En moeite. Maar geeft enorm veel voldoening. 

De geleverde inspanning en concentratie leidden wederom tot een splitsing van de activiteit. Een logische en in dit geval geheel voor de hand liggende dan nog wel. De heer Simon heeft in het eerste deel van zijn loopbaan samengewerkt met ene Art Garfunkel. Dat weten we allemaal en ook dat ze na vijf albums, van matig tot onvergelijkbaar succesvol, uit elkaar zijn gegaan. Wat daar allemaal achter zit en hoe die jaren en de productie van de bijhorende platen zijn verlopen, dat heb ik nu achter de kiezen: de eerste 9 hoofdstukken, uitgesmeerd over 176 bladzijden. De 5cd-box met de Columbia Studio Recordings 1964-1970 binnen handbereik en tussentijds in gebruik... ook daarvan moet ik de uitgeschreven teksten nog doorgronden. Zeer boeiend. Maar nu dus wel een goed moment om de lectuur even aan de kant te leggen en een rustpauze in te lassen. Wordt dat een gewoonte? Goed of slecht? 

Ik laat dan maar de andere interesses aan bod komen: basketbal Oxaco-Gembo was er eentje van - dat wist u al - maar we gingen ook naar de film: Beautiful Boy. Straf biografisch drugsverhaal van vader en zoon Sheff. Heel sterk in beeld gebracht in een regie van Felix Van Groeningen. Draait  nog in Kinepolis en UGC Antwerpen. Ook in Gent, Turnhout en Mechelen staat hij nog op de speelkalender. Reclame? Absoluut, een aanrader. Zeer beklijvend, niet echt opwekkend maar sterk en pakkend verhaal.

En dan waren er in het weekend de finales voor de Volleybalbeker van België. We kregen bezoek van "Erwientje"die na de zaterdagtraining en op de terugweg naar huis even een tussenstop inlaste. Heerlijk weerzien. Tijd gemaakt om eens goed bij te babbelen. Zondag hebben we ons beperkt tot tv kijken, maar ook dat was de moeite. Aalst (het team van scouter Erwin M) haalde het niet bij de heren. Maar dat deden wel de dames van Oostende, en dát is de club van zijn dochters. Dus toch nog feest in Leffinge?!

Tussen de finales door liep ik op het einde van een snelle Polderwandeling mijn oud-buurman Hubert S. eindelijk nog eens tegen het lijf. Tijd voor een babbel die ons al snel terugvoerde tot in de late jaren '70. Wat een weerzien. Hoewel de afstanden niet zo groot zijn was dit er decennialang niet meer van gekomen. Hier breien we zeker nog een verlengstuk aan. No more sounds of silence...

Beschaving heruitgevonden...

Ik heb de voorbije dagen met veel plezier gekeken naar de wedstrijden van de Belgische Red Lions op het WK Hockey in India. Ver van ons bed, en al helemaal van het Belgische sportplatform. Onbekend maakt onbemind, maar er werd wel een inspanning geleverd. Zo kregen we zaterdag van Telenet zelfs de halve finale op twee sporen aangereikt. Een kanaal voor de kenners, met de 'normale' commentatoren, en eentje voor 'dummies' met hockey-leek Filip Joos en een specialist aan zijn zijde.  Goede formule die met respect werd ingevuld door een veelvuldig vragen stellende Joos. Zo komen we weer heel wat te weten over het hoe en wat tijdens een hockeywedstrijd. Engeland van de blauwe kunststofmat geveegd. 

Daags nadien (!!!) de finale tegen Nederland. Live alleen gevonden op npo1: Nederlandse televisie dus! Super spannende wedstrijd, maar zo tactisch voorbereid en quasi perfect uitgevoerd aan beide kanten dat de verdedigingen de bovenhand haalden. 0-0 en shoot-outs. Kan het nog spannender als je dan 3-2 voorkomt maar de score niet wordt toegekend na een controle van de videoref? 5 seconden wereldkampioen, en dan toch weer niet. Verder dan maar: 1 om 1... en direct prijs! Nu nog een misser van Nederland, en dan echt kampioen!! Proficiat Red Lions!! Bedankt spelers en coaches voor de beschaafde uitvoering van uw geliefde sport. Bedankt supporters voor het achterwege laten van ongecontroleerde kritiek op de spelleiding. Of zoals vriend Rudi K. het wederom raak formuleerde: "Hoe meer ik naar hockey kijk hoe meer ik gecharmeerd geraak : deftig, fairplay, respect voor de tegenstrever en de spelleiding, nooit gezanik of gecontesteer en altijd een kristalheldere arbitrage ! Het spel zelf is technisch, snel en niet overdreven ingewikkeld. Wat mij betreft DE ideale mix." De beschaving heruitgezonden....

Nina en Pandora...

Zwierig zwaaiend aan de leggers van de ongelijke turnbrug. "Onze" Nina Derwael schrijft Belgische turngeschiedenis op het WK Gymnastiek in Doha. Zij verdient met haar gouden medaille de kop van mijn blogartikel én een foto voor de Facebook-link. 't Is misschien niet veel, maar hiermee respecteer ik wel de prestatie verhouding. Wie in een mondiale sport de wereldtop achter zich kan laten en zelf plaatsneemt op het hoogste schavotje verdient alle achting. In de ogen van de Internationale Gymfederatie betekent dat 2635 €.

Prachtige sport, keihard trainen, zware individuele druk, en massa's geld voor de federaties via de organisatie in een oliestaat. Alles voor het geld en weinig tot niks voor de atleten. Het kan die turners/turnsters blijkbaar niet deren: de eer en de roem weet U wel. Sportvrouw van het Jaar 2018 !!! 

Over veel meer centen gaat het in de donkere krochten van de voetbalorganisaties. "Operatie Schone Handen" en wat het tot hiertoe losmaakte in de Belgische voetbalwereld was voor de buitenwacht maar een eerste stap. Gelijktijdig hadden de onderzoeksjournalisten van internationale kranten blijkbaar hun handen vol aan gelekte informatie die FIFA en UEFA in het aller kwaadaardigste daglicht zou zetten. De geest is  uit de fles. De zotste verhalen eerst, en net omdat er zoveel geld mee gemoeid is zijn ze waarschijnlijk van begin tot einde nog waar ook. Omkoperijen op alle vlakken, drukking en op het randje van afperserij. Clubleiders, politiekers, de hoogste posities in de internationale voetbalorganisaties... alle hoofden blinken van de boter! Ben benieuwd waar dit gaat eindigen. En nog meer waar het allemaal toe of langs gaat leiden? Maffia? Ik zei/schreef: M. A. F. F. I. A. ! ! ! ! Waanzinnige verhalen om de aandacht van de echt belangrijke zaken af te leiden? En dus... blijkt voetbal nog maar eens de meest importante bijzaak in het leven te zijn. Jammer. Ooit opperde ik dat "Stoffel" - van de Fabeltjeskrant schildpad! - de foute voornaam is om met enige kans op succes aan Formule 1-rijden te gaan doen. Net zo krijg ik een raar gevoel in mijn darmen en een vieze smaak in de mond als een "Infantino" aan de top van een wereldwijde geldmachine als  de FIFA verschijnt. Dit loopt fout af, Gianni. Je hebt het blinkende boterhoofd al mee en als Italiaan moet je maar al te goed weten hoe het met die doos gaat. De doos van Pandora, juist...

Revalideren en andere leuke dingen...

Tijd om nog eens terug te grijpen naar wat er zich op leeskundig gebied zoal afspeelt ten huize Polo. Had gedacht dat ik er na de Methusalem-sprint wel even de riem zou afleggen. Neen, dus... direct overgeschakeld naar een hogere versnelling. Net iets te zwaar om zonder onderbreken door te stoten? Dan maar even pauzeren na het eerste deel van die nieuwe "hap". Lesje geleerd. Kom daar later nog wel op terug. Even leek het erop dat al mijn aandacht nu naar het revalidatieprogramma zou gaan. En veel heeft dat niet gescheeld: oefenreeksen van 12 herhalingen, statische kracht, trappen met 1 of 2 krukken, rondjes op de hometrainer voor de souplesse en als het even kan een korte wandeling om nog te genieten van de laatste zomerse herfstdagen. Nu mag een mens ook daarin niet overdrijven. Weet ik uit eigen ervaring, en als het "te" wordt moet die mens - indien in voldoende mate voor handen - zijn verstand gebruiken. Had  schoonbroer Marc na een laatste bezoek niet enkele boekentips doorgestuurd? Jazeker, en La Pola heeft weer uitstekend biblio-werk gedaan. Op die manier kwam De bekeerlinge van Stefan Hertmans  op de leestafel naast mijn huiselijk ziekenhuisbed terecht. Hertmans brengt een mix van middeleeuwse geschiedenis met zijn eigen hedendaagse belevenissen tijdens het schrijven van dit boek. Doet het in een stijl die mij uitermate bekoort. Zelfs de overvloed aan beschrijvende opsommingen kan mij op deze manier niet storen. Waar de verhaallijn terug op gang komt past de schrijver zijn vertelstijl aan en ben ik meteen weer mee. Ook wat de locaties betreft: heel wat dorpen en steden stonden in het verleden op onze zomerse reisroutes waardoor de verhaalomgeving mij bekend voorkomt.  Een boek dat ik maar moeilijk opzij kon leggen en dus op enkele dagen doorheen was. Wat mij betreft "een aanrader".

Nadien was er dan weer tijd voor de Bulls, Lakers, Spurs, Knicks... en dat allemaal in de meest verrassende combinaties. Het seizoenbegin van de NBA is veelbelovend: kwalitatief basket, spannende matchen, tot en met een eerste knokpartij die in de samenvatting dan weer netjes wordt weggeknipt. Verder nog enkele buzzerbeaters om de match te beslissen en ook al een paar overtimes. Wat wil een basketbalfan nog meer? Genoeg vrije tijd om al die wedstrijden te volgen natuurlijk...

Meest memorabel moment....

Wanneer ik dit 50 jaar geleden exact te zien kreeg weet ik niet meer. Dat ik het toen ook gezien heb weet ik maar al te goed. Op televisie, jazeker. Eurovisie? En in zwart-wit dan nog wel. Of het rechtstreeks was durf ik te betwijfelen, maar net als de mensen in het stadion van Mexico-City wisten we niet wat we zagen. Hij sprong verder dan ooit iemand voor hem had gedaan, veel verder. Zoveel verder zelfs dat de toenmalige spiksplinternieuwe meetapparatuur tekort schoot. Letterlijk dan. Hij sprong de hele op driehoeksmeting gebaseerde installatie voorbij. Uiteindelijk zijn enkele officials op zoek gegaan naar een traditioneel meetlint. En het heeft nog een half uur geduurd voor de uitslag officieel bekend werd gemaakt: 8 meter en 90 centimeter. Dat alles gebeurde op vrijdag 18 oktober 1968. Nog straffer dan de bewegende beelden van toen vind ik deze foto van een jonge atleet die in een flits en tijdens de uitvoering beseft dat er iets ongelofelijks met hem gebeurt. De "Ooo!!" van ongeloof op zijn lippen en de verbazing die uit zijn ogen straalt. Een memorabele foto van Bob Beamon (by Tony Duffy)...

Verbetering op komst...

Vanaf nu is het gedaan met sport op tv: geen atletiek, geen rondes - niet van Frankrijk en al evenmin van Spanje, geen volleybal- en geen basketbaltornooien meer. Van armoede en puur miserie zal het weer àl voetbal zijn wat de klok slaat op de platte schermen. Goed voor mij, hoef ik niet te kijken en heb ik meer tijd om te lezen. Dat komt er in deze periode van revalidatie en heup-oefenen soms te weinig van. Heb in heel de aanloop naar de operatie, daarna in het hospitaal en nu thuis alleen nog maar het vervolgverhaal van de "honderdjarige" ter hand genomen. En bijna... neen, correctie want middelerwijl "hélemaal" uitgelezen. De 100-jarige man die terugkwam om de wereld te redden. Bekende paden, vertrouwde stijl... Bizar en warrig tegelijk. Niet te zwaar aan tillen, gewoon meesurfen op de soms knotsgekke golven waarmee Jonas Jonasson's fantasiën de hedendaagse wereldpolitiek overspoelen. Het vraagt een speciale mindset om constant in de voetsporen van de heer Allan Karlsson, de eeuweling in kwestie, te blijven en de verhaallijn te volgen. De allusies op en het doorgronden van de actuele toestanden zijn dan weer glashelder. Een speciale mix. En ondertussen probeert 'den deze' zijn draai te vinden, elke dag een beetje meer. Blijven trainen en niet te zot doen, er is verbetering op komst...

L' Onion fait la farce...

De Rode Duivels slaan enkele weken na elkaar de handen in elkaar en geven het hele land een super goed gevoel. Zelfs met een derde plaats. Zo leek het mij alvast vanop enige afstand. Eén week later, op onze nationale feestdag notabene, rijden een handvol Belgische coureurs mekaar de stokken in de peperdure carbonwielen en op die manier een mogelijks zwart-geel-rode dagzege in de Tour naar de verdoemenis. De voetbalcoach heeft het heel die tijd moeten bekopen en kreeg voortdurend verwijten naar zijn hoofd. Foute selectie, zwakke opstelling, verkeerde keuzes, gebrek aan tactisch inzicht... Maar vandaag hoor ik met geen woord reppen over hoe Belgische renners tijdens de laatste dertig kilometer van de koers een landgenoot de overwinning misgunnen. Ze willen het niet gezegd hebben op sporza. Maar wel op npo 1, "den Hollander" natuurlijk. Die wist het meteen, met zeven landgenoten in de lange ontsnapping en nog voor Stuyven alleen weg was:"Als het Belgische feestje vandaag nog verstoord wordt, dan kan het alleen maar door de Belgen zelf zijn..." Ploegbelang primeert natuurlijk!?  Oh ja, is dat zo? Elke dag opnieuw zie je gasten voor eigen glorie gaan. Met dank aan De Gendt en Gilbert. Toespraak van onze koning vol voetbalmetaforen kwam blijkbaar een dag te vroeg. Zo verschillend kunnen sportbelangen zijn...

Oeverloos R-E-S-P-E-C-T ...

In hetzelfde bedje ziek. Weer te lang gewacht. Opnieuw niet kunnen beslissen. Van hetzelfde laken... of gewoonweg niks geleerd uit mijn vorige zwakke periodes? En dan is er plots zoveel in de aanbieding dat 'den deze' overmand wordt door besluiteloosheid. Nog niet dikwijls meegemaakt. Behoort dat ook al bij het oud(er) worden? Het bloggend 'ouder' worden. Heb ne vriend die al jaren belooft om aan een blog te beginnen. Het komt er maar niet van. Veel te druk, ook nu hij op pensioen is gegaan. Hij is onnavolgbaar en heeft in onze bende zijn gelijke niet. Zat afgelopen weekend 4 dagen op rij voor een rit van 250 km op de fiets. Een van de 145 solorijders in het 1000 km Kom Op Tegen Kanker-evenement. Zoals hierboven reeds geschreven, en voor alle zekerheid nog maar eens herhaald: Oeverloos  R-E-S-P-E-C-T voor mijne maat. Dank voor de steun en het dragen van onze badges tijdens de rit. Dat geeft ons een geweldige boost. Een 'boost' van Boesteman Boers. En, Rudiman: laat ons nog maar wat wachten en die blog nog even rusten, ge zijt héél goed bezig kerel. Merci !!!

Celts, Celtics en The Crucible...

Er staan nog wel enkele klussen te wachten, maar het weer zit niet mee. Ik schuif de hand- en spandiensten dus met graagte nog even voor me uit. O, gij luiaard hoor ik menigeen al mompelen. Misschien hebt u wel gelijk, hoewel... Ik slijt mijn dagen niet helemaal in ledigheid. De salonfietser in mij kiest nogal makkelijk voor de homeo -u weet wel: "video" of aanverwante bewegende beelden vanaf een of andere meer hedendaagse drager bekijken terwijl de benen de nodige omwentelingen maken op de binnenhuisfiets. En er valt wat te bekijken tijdens het lopende voorjaar...

Een korte BBC-serie over de Kelten en hun historie door de eeuwen heen. Boeiend en leerrijk tegelijk. Er komt weer wat bovendrijven vanuit mijn vroege studiejaren. Canvas en vrt.nu hebben aan mij een goede klant en afleveringen van om en bij de 60 minuten vallen perfect in mijn lichamelijk onderhoudsprogramma. De geschiedenis van Vercingetorix & Co wordt op deze manier weer vanonder het stof gehaald. En is het toeval of niet, maar net nu zitten die andere Kelten uit Boston ook volop in het aanbod. Niet te zien op tv één, wel via mijn NBA League Pass-abonnement en het computerscherm. De Celtics spelen in de eerste ronde van de NBA play-offs tegen de Bucks uit Milwaukee. En dat doen ze tot aan het gaatje. Spannende wedstrijd gisteren waarbij de Bucks de stand in evenwicht brachten (3-3) zodat er een beslissende "Game Seven" aan te pas gaat komen. Aangenaam vertier, en de tijd vliegt voorbij. Trainingsuurtje zit erop voor ik het besef. En dan moet ik snel nog een paar samenvattingen bekijken van de andere duels. NBA Play-offs... a way off life. En tussendoor een Champions League matchke, een laatste voorjaarsklassieker, een eerste kleine wielerronde en sinds deze week het onvermijdelijke WK Snooker in The Crucible. Zeg nu nog dat het geen drukke tijden zijn...