Feel Good

PROTESTEREN EN KLAGEN, het lijkt wel de favoriete bezigheid geworden van de actuele wereldburger. Gaat het over belastingen? Te hoog, verkeerd geïnd, niet oordeelkundig aangewend en al helemaal niet waarvoor wij vinden dat ze zouden moeten gebruikt worden. Openbare diensten, verkeer en transport, werkgelegenheid? Slechte aanpak roepen we in koor, dat moet beter kunnen. Onderwijs, gezondheidszorg, politie en gerecht? "Onvoldoende" hoor ik van verschillende kanten, om diverse redenen en in dito toonaarden. Kijk naar onze buurlanden. Wat we zelf doen doen we al lang niet meer beter, we schieten tekort. Soms zelfs in eigen voet. Subsidies? Nooit genoeg, en inleveren zien we niet zitten. En dat gaat allemaal om het besturen en bijsturen van een toch behoorlijk West-Europees leefklimaat. Dan zijn er wereldwijd nog wel andere katjes te geselen. Mensenrechten, geweld en oorlog, onderdrukking, armoe en miserie. Ook omtrent onze eigen "vierde wereld" zijn de meningen verdeeld. Bloedrode nota's over gebrek en tekorten in de hulpverlening worden op de goegemeente losgelaten. Smeer iedereen genoeg schuldgevoel aan en overgiet alles met een extra pittige klimaatsaus. Men zou voor minder heimwee krijgen naar de tijd van toen. "De goeien ouwen tijd" van de Fixkes. Weet u nog? Kent u ze nog? "Et was zoe simpel amaal, zoe simpel amaal, zoe simpel as kvraagetaan." Dat de tijden veranderen zong B.Dylan al in de jaren '60,  en vertolkte B. de Groot voor alle zekerheid en voor ons kort daarna in het Nederlands. Maar is dat ook zo? De omstandigheden zijn misschien veranderd, dat wel, en de achterliggende "facts" hebben een andere dimensie aangenomen. Ook omdat we zelf een pak ouder zijn geworden. Bovendien krijgen we het wereldnieuws, en bij gebrek daaraan de mondiale faits-divers à la minute voorgeschoteld. Het wereldwijde web staat voor niets. Doe mij dus maar weer even de tijd van toen, want Toen was geluk heel gewoon vertaalden Koot & Bie voor ons het 1948 van Gilbert O'Sullivan en scoorde Gerard Cox er een hit mee in de Lage Landen. Of schakel ik, na een waardevolle tip van mijn vriend eFWé,  toch weer naar een paar uurtjes Spotify. Yiruma , oftewel Lee Ru-ma, een Zuid-Koreaan die met zijn pianomuziek mijn gemoed in no-time op relaxmodus weet te zetten. Daar mag ik dan van genieten, en gewoon gelukkig zijn. Feel Good. Ook iets voor u?

Vuurwerk

PATS BOEM PAUKESLAG. Een van Ostayen aanzet in de overtreffende trap. Vroeger altijd gedacht dat die "pats" er gewoon bij hoorde. Niet? Blijkbaar niet dus. Maar hier past het perfect, kom toch niet rond met één vuurwerk. Knallers voor de Belgische hockeymannen die Europees kampioen werden. Red Lions die in de finale Spanje op een hoopje speelden nadat ze in de halve uit een verloren positie terugvochten tegen "den Duits". En nog oververdiend wonnen ook.  Wat ik ervan zag op tv bracht nog maar eens in de aandacht dat competitie op hoog niveau ook respectvol kan gespeeld worden. Geen discussies met de refs, geen tijdrekkende blessure-fakes, geen storende haatgezangen of opgefokte supportersblocs. Respect voor de tegenstander, het publiek, de scheidsrechters, de organisatie. Gewoon top!!! 

Eerder hadden we de Russische bijdrage aan het vuurwerkfestival in Knokke-Heist bewonderd. Vanop de eerste balkonrij aan de dijk. Zoiets blijft toch ouderwets mooi en imposant. "Ooooh, oei, aaahhh, daaarrr, kijk..." En applaus. Applaus. Tot slot de "bloemmekee". En nog meer applaus. Pure nostalgie. 

Daags nadien op terugtocht naar het binnenland een tussenstop in Brugge, die Scoone. Geen last van toeristen want 8 hoog met een staalblauwe achtergrond de zonsondergang over het Venetië van het Noorden bewonderd. Even bijbabbelen bij Bende-vrienden "van Jef" deze keer. Alvast nieuwe afspraken maken. Kom hier met die analoge agenda's!! Of stuur toch maar een digitale herinnering in "Agenda".

En is het om de derde hittegolf van deze zomer in te zetten of te markeren, maar zaterdagavond was er nog een uitgebreid vuurwerk te bewonderen over de Burchtse linkeroeverkant van de Schelde. Gratis en voor niks, weer Vip-seats, nu bij het eigen slaapkamerraam. Opnieuw pats, boem, patat, paukenslag. Zomerse hitsigheid en vuurwerk aan de overkant. Heb daarna toch goed geslapen. Gelukkig!

Herman "Ván..." - deel III

De eerste post-paasweek zit erop. Eieren rapen was er niet bij deze keer. Wel zat midden in deze week "25 april" geprogrammeerd: de naamdag van schrijver dezes. Marcus, Marco, Marc, Mark, Marrek... whatever, you name it. Veel voeten had die dag niet in de aarde, hoewel... toch een strandwandeling die er mocht wezen. Een weekje De Haan leent zich daartoe uitstekend. En ook om herinneringen op te halen, pure nostalgie. Sunparks: met de kinderen eind jaren '80, als verblijfplaats tijdens een talententornooi voor Sunair Oostende in de mid-nineties en daarna voor een summerbreak met de kleinkinderen in het eerste decennium van deze eeuw. Nu gewoon even uitwaaien en tussen de wisselvalligheden van het weer door profiteren van wat er nog rest aan voorjaarszon. Een niets om handen week, geen gedoe, relax. Tenminste nadat de haan drieëndertig keren heeft gekraaid...

Qua timing perfect om een volgende boek uit te lezen. Zat een hele tijd verstopt achter meer urgent leeswerk. Noem het toeval of niet, maar beter dan dit heb ik zelden een boek op het juiste moment en ritme gelezen. Heb er m'n tijd voor genomen en bij regelmaat een heel hoofdstuk herlezen. Om het goede gevoel opnieuw te proeven. Ben dan ook een liefhebber van Herman van Veen.  Vorig jaar begonnen aan wat voorlopig zijn bio-trilogie kan genoemd worden. Het begon met Voor ik het vergeet. Probeerde toen voor 't eerst en in navolging van "den Herre" mijn barokke zinsconstructies aan de kant te schuiven. Kort daarna las ik Herinnerde dagen. Ook nu weer diezelfde stijlaanpassing. Het lukt me vrij goed en probeer het deze keer wat langer vol te houden. In het leesverslag staat nog iets over Duvel-quota. Da's nu niet meer aan de orde. Ben al 19 maanden 0.0%... En dan nu Voor het eerst. Om het wat ingewikkeld te maken: derde keer goede, betere, beste keer? Wat het boek al helemaal aantrekkelijk maakt is de ondertitel: "Verhalen over ouder worden". Prachtig geschreven, over hoe een man de levensjaren met bijhorende ervaringen stapelt. Leer er ook door dat "ik" niet belangrijk is, noch ben. Wil dat vanaf nu ook eens een kans geven. Proberen gaat mee, zei mijn schoonvader aan de kaarttafel en hij kwam een vieze negen uit. Nu nog een rustige wandeling doorheen de Bosduinen. In De Haan aan Zee...

Another 50th Anniversary...

Bijna dag op dag een jaar geleden zat ik mij een eerste keer te vergapen aan The Analogues. Voor wie niet weet waar ik het over heb: even doorklikken naar mijn MMMP van 18 oktober 2017. En daar heb ik dus nu een verlengstuk aan gebreid. In onze eigenste Zaal ROMA deze keer. Tot de laatste stoel gevuld. Een massa zestigers, waaronder een  grote groep die-hard Beatles-fans en een trio Rommezoevers uit de tijd van toen. Al wat minder vijftigers wegens net iets te jong om de allerzwaarste invloeden van de  "Merseybeat" te hebben ondergaan. En wie jonger was in de zaal heeft het waarschijnlijk van thuis uit meegekregen omdat pa en ma / opa en oma constant hun eigen voorkeur-lp's bleven grijs draaien. Heer Polo situeert zich in groep één, maar dan aan de kant van de niet-specialisten. Ik hoor het gewoon heel graag, en dan zeker op de manier die deze 'analoge' artiesten gebruiken om de legendarische studio-albums van The Beatles tot leven te wekken op het podium. Grandioos. Deze keer ging het dus - zoals U uit bovenstaande prent al hebt kunnen uitmaken - om The Beatles - album   of nog "The White Album". Een allegaartje van soms heel eigenzinnige en zeer uiteenlopende muzikale verzinsels waarmee de heren Paul, George, John en Ringo  elkaar in de Apple Studios gingen bestoken en waaruit dan contractgewijs een volledige dubbel-lp ontsproot. Weer een heleboel bijzondere verhaaltjes die het  vermelden waard zijn, zeker ter gelegenheid van de 50ste verjaardag van weeral een iconische plaat. Merci Beatles, merci Analogues! Oh ja, en de huidige leesvoorraad werd voor even én met de glimlach naar de achtergrond geschoven. Die lees ik wel bij, met een "Witte" in de Spotify-oortjes...

Eerste schooldag en zo meer...

Een klasfoto uit ver vervlogen tijden. Dat moet vandaag mijn tegenwicht zijn om de stortvloed aan eerste-schooldag-foto's te pareren. Niet moeilijk dat er zoveel drukte is op straat en het maar niet vooruit wil gaan op de baan. Man, man, man...
Al die foto's moeten genomen worden, gewoonlijk meer dan één - dat kan veel beter - en de zus staat er niet helemaal op - lach nu ook eens een beetje - toon uw nieuwe boekentas - enz en zo verder...
Als de kleine dan eindelijk de schoolpoort voorbij is begint het fb-posten, tweeten en whatsappen meteen want iedereen moet toch weten dat het schooljaar begint. Alsof wij dat niet weten. Oeps ja, ik bijna niet meer want al zeven volvette jaren uit de running. Zonder spijt en met een goed gevoel. En dus grijp ik terug naar een klasfoto van mijn tweede kleuterklasje, bij zuster Fernanda (1955-1956).  Zo ging dat er in die tijd aan toe: de meisjes toen al op de eerste rij en de deugnieten achteraan. Hoe erger, hoe dichter bij de non...

Verder heb ik vandaag niet veel te vertellen. Tegen beter weten in om 9 uur toch maar naar radio 1 geluisterd. Start van het nieuwe seizoen en daar horen nieuwkomers bij. Neem nu Karolien Debecker. Een mens zou denken: Jan Hautekiet weg, eindelijk... want alles beter dan. Maar het kan dus nog erger. Lef en zelfvertrouwen te koop, dat wel, maar zonder enige moeite laat ze het eerste kwart van haar uurtje volledig in de soep draaien. Switch tussen muziek en aankondiging blijkt een onoverkomelijke hindernis, in- en uit-faden is al even moeilijk en ook de insteek kan mij niet bekoren. Wil m'n oordeel kunnen verantwoorden, en zit nu kort te "herbeluisteren". Ook even doen, niet te geloven! Er is nog niks aan gewijzigd en ik hoor haar na een kleine 20 minuten dus zeggen: "... mijn allereerste uitzending voor radio 1 en het systeem crasht al." Niks fout gedaan? Neen hoor, het systeem. Dat wordt een topper, snel overschakelen... en naar de "homeo". Ben de voorbije week terug in gang geschoten om een minimum aan souplesse en conditie te bewaren. Dat ga ik binnenkort goed kunnen gebruiken. Om mijn uren te vullen heb ik van zoonlief Game of Thrones - seizoen 1 in bruikleen. Ben echt benieuwd...

When it comes to colours...

Er zijn de laatste tijd een paar donkere schaduwen over mijn bestaan gevallen. Niet te vatten dat zo'n dingen gebeuren. We blijken geen uitzonderingen te zijn, maar als het zo dichtbij komt, dichter kan bijna niet... "Gelukkig" zijn er ook nog meldingen en herinneringen die de burger dan toch weer moed geven. De warme steunbetuigingen en blijken van medeleven bij het verlies van Niké, de onverdroten inspanningen van vrienden en collega's bij de zoektocht naar Wout, de dagelijkse opkikkers via een even vaste als vroege ochtendpost op Facebook en via datzelfde kanaal vandaag "Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken", een van de mooiste teksten van Toon Hermans. Waarvoor dank, Matti!

En dan bestaat er ook nog zoiets als kleur brengen in het leven. De kleur waar goede herinneringen aan vasthangen. Kleuren die matchen, die bij elkaar passen en fijne momenten weer oproepen. Zo heb ik hier een sweater van GameTime, een waar een pak nostalgische gevoelens aan vast hangen. Met daarbij mijn laatste aanwinst op petten-gebied: een souvenir van onze laatste Lapland-reis, met de vlag van dit rendieren-gebied bij uitstek. De ideale cap om de meest exquise Nordlandse memorabiliteiten onder te bewaren. Mooie samenloop in mijn ouwe konijnengeheugen. When memories come to colours...

Weer "weer of geen weer"...

Volgens mij gooien de klimaats- en enkele andere goden vandaag de zaken weer grondig door elkaar. Of vergis ik me? 2 februari: dat was in mijn jeugdjaren en is voor sommigen toch nog steeds de dag van Maria-Lichtmis, niet? Een christelijk feest waarop de "Presentatie van de Heer in de Tempel" herdacht werd (wordt?). Of is het toch de dag waarop om de zoveel jaar een nieuwe zondvloed van start gaat? Na enkele grijze maanden leek er heel even beterschap op komst. Edoch..., de zes-zonne-uren uit de vorige bijdrage kregen geen blijvend vervolg. En in twee horten en evenveel stoten zitten we terug naar onophoudelijke plensbuien te staren. Tijd om na te denken over de bouw van een nieuwe "ark"? Zouden de Noe's of Noah's onder ons er maar eens aan moeten beginnen?  Maar neen, ik ga mij niet laten vangen aan dat doemdenken. Want vandaag is het bovenal de dag waarop we massa's pannenkoeken bakken en eten tot we niet meer kunnen. Met spekjes en appel, en bovenop kandijsiroop, bruine, witte of toch maar "kinnekes"-suiker? Met een mok hete chocolademelk erbij. Groot feest, smikkelen en smullen. Past perfect bij dit miezerig kakweertje... 

Pegasus 32...

De regelmatige bezoeker/lezer (m/v) van deze blog weet ondertussen wel dat het hier zowat alle kanten uitkan. Pleger dezes is niet bang van scherpe bochten, durft het geweer al eens van schouder veranderen en al even zo gemakkelijk uit een ander vaatje tappen. En dan zit U al vlug naar een scherminhoud te staren waarvan de oorsprong en mogelijke zingeving op zijn minst als raadselachtig mag omschreven worden. Kortweg: "Wat krijgen we nou weer? Waar haalt ie het? Waarom toch...?" Maar treurnis noch twijfel mag Uw deel zijn. Vandaag niks dan positieve verhalen. Vreugde en voldoening schotel ik U voor, en verhalen die bijna allemaal de waarheid betreffen. Of toch zo goed als. Zo helpe mij de Grote Homeopaat! We gaan terug naar 1984, het jaar waarin Uw dienaar na een basketbal-rustperiode naar het "joggen" overstapte en al snel verzeild raakte in de wereld van het marathonlopen. Amateur, liefhebber, maar even enthousiast als toegewijd en heel gedreven. Het werd een "way of life". Om goed vooruit te komen had ik vleugels nodig. Dan pas zou ik mezelf zijn tijdens de urenlange boslopen en trainingen en in snelheid over die 42K-wedstijden en hun eindmeten kunnen jagen. Red Bull bestond nog net niet, want pas in 1987 op de markt, en dus ging mijn keuze naar Nike Pegasus. "The Original" omdat het de eerste in de rij was, en niemand wist of er nog een vervolg op zou komen. Een zool met vierkante noppen-profiel, die volgens de overlevering uit een achterkeuken-wafelbakijzer-experiment kwam van Bill Bowerman. Hij kostte toen $ 50.00 en werd "the shoe for every runner". En er kwam een vervolg, meer dan één zelfs. Ik liep om te beginnen op "de originele" en daarna nog op de "Air Pegasus" nr 3, 5 en 6. Telkens in de outlet gekocht als afgeprijsd product uit vorige jaargangen. Soms meerdere keren dezelfde wegens nog goedkoper én gewoon goed. Heb er nooit spijt van gehad. Mijn onderrug, knieën en enkels denken er het hunne van. Mijn hart ondertussen ook, maar dat heeft allemaal minder met de pantoffels te maken dan met mijn keuze voor een duursport die eigenlijk aan lichtvoetigen dient voorbehouden. Dat moet ik dan stilaan toch ondervonden en begrepen hebben: de afstanden werden korter en finaal heb ik er -min of meer gedwongen door de omstandigheden- de brui aan gegeven. Maar kijk en zie en wrijf Uzelf samen met mij de ogen uit: na zovele jaren zónder staat hier weer een paar "Pegasus" te blinken op de zitbank. Niet meer voor de looptraining, wel als alternatief voor een lichte wandelschoen. Het is de 32 geworden. 34 en 35 staan nog in de winkel. Dus toch weer een uit de outlet. Nike Pegasus en Marco Polo, een echte "endless story"...

Monsieur Afrique...

Net een weekend achter de rug waarin verbazing en ergernis mij naar een geestelijk verzadigingspunt hebben geleid. Veel gekker dan "het verhaal De Pauw" moet het voor mij niet meer worden. Ik ben absoluut geen koorknaap (geweest) en wil zeker geen moraal prediken, maar hier kan ik mij niet in vinden. Er zijn en blijven omgangsvormen en spelregels in onze samenleving die voor een gezond evenwicht kunnen zorgen. Als ze worden nageleefd. In deze gaan macht en respect blijkbaar niet samen. Natuurlijk hebben de media er een heel vette kluif aan. Zwaktes worden nu wél blootgelegd. Da's de bluts met de buil, denk ik dan maar. Zoiets gebeurt met een media-icoon dat als onaantastbaar beschouwd wordt en zichzelf als onweerstaanbaar inschat. Wordt 'grensoverschrijdend' vervolgd...

En dan was er Ivoorkust - Marokko 0-2. Hoera, gewonnen? Ja, en dus lekker keet schoppen. Zware rellen en puur vandalisme in Brussel. Onappetijtelijk nieuws, of hoe moet ik de acties van de Marokkaanse amokmakers anders interpreteren? Wat een slagveld. Potje breken, potje betalen hoor ik mezelf hardop denken. Maar ook daar heb ik al geen vertrouwen meer in. Dweilen met de kraan heel wijd open, ja.  Vechten tegen een mega-bierkaai en hooligane windmolens. Voetbal een feest?! Wat gaat het worden als die hun eerste match verliezen ginder in Rusland? Ook hier van respect geen sprake... 

Gelukkig is er nog Herman Beysens, oud-wielrenner en kennis uit mijn jeugdjaren. Eigenlijk was hij geen wielrenner, maar nog een echte 'coureur'. 'Kereur...' zoals ze bij ons zegden. Wij gingen met de vrienden en op de fiets supporteren als 'Beske" in de wijde omgeving ergens aan de start kwam in een juniors- of amateur koers. Bij de profs werd dat te moeilijk (voor ons). Hij kwam vorige week nog ter sprake tijdens een etentje 'mit alte Kameraden'. Vandaag zag ik waar het toen over ging: zijn bijdrage in het Belga Sport-programma over Michel Pollentier, en vanop de hometrainer ging al mijn aandacht naar 'den Herman'. Mooie aflevering, sterke portrettering en levendige interviews. Hem horen vertellen maakte mij weer twintig jaar jonger. Wat zeg ik? Dertig... En er is meer. Achteraf ging ik - als naar gewoonte - nog even googelen en kwam bij een zeer lezenswaardig artikel uit: "Herman Beysens, monsieur Afrique" door Jeroen Denaeghel.  Straf verhaal over en door 'Beske', de moeite om eens aan te klikken en door te nemen. Het is nog altijd gene gewone en dat gaat hij nooit worden denk ik. Gelukkig was hij er deze keer terug om alsnog mijn dag te kleuren...

Hallelujah...

Heb ik dan toch de winter meegebracht vanuit het verre Friesland? We hebben hier alleszins een eerste -denk ik toch!- vriesnacht achter de rug. Kan het natuurlijk niet echt weten want daarvoor ben ik te weinig thuis geweest de afgelopen weken. Maar toch, de kans zit erin en als ik vanmorgen door het raam keek zag het er niet echt zomers uit. Het ruitmotief in het bleke grasveld heeft niks te maken met een of andere Schotse voorkeur, het zijn de sporen die onze Manolo tijdens zijn laatste werkuren van het kalenderjaar 2017 heeft achtergelaten. De pelouse ligt er proper bij, hij heeft zijn job weer goed gedaan dit jaar. Baasje content. De "red clay poppies" hebben er nog nooit zo mooi bijgestaan. Vrouwtje ook tevreden. Mooi uitzicht dus, al was het maar heel tijdelijk. Helderblauwe lucht, een zon die er nog zin in heeft... en het gras wordt binnen de kortste keren weer zo groen als aan de overkant. Later vandaag was er van groen geen sprake meer, maar al blauw wat de klok sloeg. Op de "gewone fiets" langs de rivier, een eenzaat tussen de race-machienen, e-bikes en  45+ monsters. Eindelijk eens het nieuwe havenhuis aan Kaai 63 van dichtbij gaan bekijken. Heerlijk fietstochtje, deze ouwe knar helemaal content. En dan proberen dat nieuwe ontwerp van Zaha Hadid samen met de bewaard gebleven brandweerkazerne op de foto te krijgen. Niet eenvoudig om zoiets netjes te doen. Ben ook niet meer met alles zomaar tevreden, hé. Dus moet U het voorlopig met dit fragment van de boegspriet doen. Hier kan U alvast een puntje aan zuigen, in afwachting van meer omvattende prenten van het geheel en wie weet ook enkele varianten op ditzelfde thema. Bijten op het houtje en afwachten...

Ondertussen herdenken we vandaag de heer Leonard Cohen die het exact een jaar geleden voor bekeken hield. Cd-tje spelen was er vandaag niet bij, maar Spotify, iTunes, YouTube, Vimeo... ze hebben allemaal de meest volledige afspeellijsten en overzichten bij elkaar gezocht. Daar heb ik wel van genoten en dus mag er vandaag ook een oprecht "Hallelujah!" klinken voor het slapengaan...

"De Bende van Jef" gedenkt haar Held...

U hebt het allicht gemerkt, en er mogelijks ook van genoten: we hebben weer een volle week blogstilte achter de rug. Ben er -nog maar eens!!- tussenuit geknepen. "Knijpen", eentje van Johan "Bossie" Boskamp waarvan de ware betekenis mij nooit geheel duidelijk is geweest maar wat alhier gebruikt wordt om te melden dat de muizen ten huize Polo bij afwezigheid van kat & kater hun beste danskunsten hebben bovengehaald. Eén groot festijn moet dat geweest zijn. Wij dus weg en een eind terug in de tijd: de streek van Somme & Franse Maas, Thiepval, Verdun, Douaumont, Chemin des Dames en Voie Sacrée. Slagvelden, begraafplaatsen en getuigen van de verwoeste gewesten: les villages détruits... om er ondergedompeld te worden in de verschrikkingen van de Groote Oorlog. Dagenlang in het spoor van les poilus, de Fritzen, de Tommies, de Yankees en de talloze strijders van  andere, veelal koloniale origine. Verstilde getuigenissen van verschrikkelijke gruwel. Zouden daaruit toch lessen mogen trekken...

Maar nu terug in 't land en net op tijd om de klok te verzetten: van de keuken naar de slaapkamer, van de badkamer naar het bureau, van de gastenkamer naar de hall. Gelukkig doen enkele van de moderne apparaten dat geheel zelfstandig en zie ik op de radio-, televisie-, elektrische oven- en autoklok dat we een uurtje langer te gaan hebben vandaag. Het winteruur is er terug: misschien voor de laatste keer?

Hij zou vandaag 73 worden...
Maar hij blijft voor altijd 52, daar kunnen we niet omheen. En ook hiervoor zijn we net op tijd terug. Om het memento aan Jef levendig te houden en te delen met zijn vele familie, vrienden en kennissen die na 21 jaar nog steeds het grote gemis maar ook de warme herinneringen aanvoelen. De foto's, teksten, reacties en andere likes op de verschillende sociale fora spreken nog steeds boekdelen. Jef: mens, coach, teacher, monument... Tot hiertoe ging het voor mij in decennia: kende hem ruim tien jaren, daarna tien jaren voor de eerste mededelingen op de blog verschenen, en nog eens tien voor de volgende vermelding er kwam. Heb mij voorgenomen om niet meer zo lang te wachten. Begin ook door te krijgen dat elk jaar er één is, en om mijne grote vriend en mentor te eren lijkt mij dat vanaf nu de aangewezen regelmaat. De Bende eert haar Held. Hij zal het geweten hebben...

Sgt. Pepper's "analoog" in Brugge...

Wie op "Namibië IV" zit te wachten moet ik jammer genoeg teleurstellen en tegelijk verzoeken om nog even geduld te oefenen. Het komt, dat is beloofd. Wanneer kan ik U echter niet met zekerheid zeggen. Het had vandaag gekund, maar ook nu deed zich een weliswaar geplande  edoch evenzo niet te missen escapade voor die tot een analoge interruptie in mijn digitaal Namibië-reisverslag heeft geleid. Het weze zo, en niet anders. Ainsi soit-il. Niet zo ver van huis trouwens: Brugge was het reisdoel en de Stadsschouwburg-CC het oord van vertier. In uitermate goed gezelschap maakte heer Polo aldaar een ferme sprong terug in de tijd. Het historische stadstheater ademt nostalgie en dat is mooi meegenomen als een mens de tijd van zijn collegejaren terug opzoekt. Aanleiding, als die er al moet zijn? De 50ste verjaardag van het legendarische Beatles-album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. In 1967 lieten Lennon, McCartney, Harrison en Starr hun meest experimentele muziek los op de wereld en het intercontinentale televisiepubliek. Ze zouden dit album echter nooit live brengen. Daarvoor hebben ze in Nederland The Analogues. Opgericht in 2014 stelde deze band zich ten doel het latere werk van The Beatles op de origineel-analoge instrumenten live uit te voeren. Om te beginnen zagen/hoorden/beleefden wij gisteren in een eerste deel de Magical Mistery Tour. Inderdaad, bij momenten "magisch". Na de pauze gooiden de heren muzikanten en hun begeleidend orkest alle remmen los. Wat ooit als een fout begrepen "Salt & Pepper?"-vraag het levenslicht zag en bedoeld was om enkel op vinyl voort te bestaan kregen wij live op ons bord. Het maakte niet uit dat het ondertussen bloedheet was geworden daar op de derde rang, hoog in de schouwburgzaal boven nog zo'n 650 enthousiastelingen. Bij  tussenpozen sloot ook ik de ogen en hoorde... The Beatles. Met dank aan The Analogues. Geen zout, geen peper, maar heerlijk analoog...

Buurten...

Vanavond om 22.02 u start op het noordelijk halfrond de (g)astronomische herfst. Dus ook bij ons? Zijn meteorologische halfbroertje dat begon op 1 september sneed qua weersomstandigheden duidelijk meer (brand)hout: wolken, wind en regen en nog eens behoorlijk fris op de koop toe. Met de weerkaart van gisteren in de hand was er echter van herfst geen sprake meer. Laat dus de Indianen maar komen. Kunnen we samen met Neil Young nog een keer uithalen naar de Harvest Moon... 

Het wordt wel uitkijken naar wat de toekomst brengt, want zoals heer Bredero al zei: het kan snel gaan ende even zo vlug van kant verkeren...

Toch wil ik het hier nu niet verder over hebben. Wel over gisteren. Gisteren ging ik... neen, niet naar de cinéma. Wel liep ik in de vooravond langs bij een buurman enkele huizen verderop in de straat. Hij jong, ik jong van hart, en we kennen elkaar al meer dan 40 jaar. Van bij zijn geboorte reeds, kind met onze eigen kinderen. En nu woont hij al een tijd terug vlakbij in de buurt. Ik had een vraag, zat voor de computer en als naar gewoonte checkte ik op Facebook. Groen bolletje: online. "Of hij... " neen, niet de vraag waar het om ging maar of als hij thuis was ik wel heel even langs kon komen. Ok? Geen probleem. De korte vraag en het al even directe antwoord liepen uit in een ontspannen babbel na  de werkdag, de zijne juist. Met moeder de vrouw als klankbord vanuit de keuken en dochters die hoorden dat er bezoek was en wel even wilden weten wie en/of wat... Dat laatste doet er helemaal niet toe, wel het feit dat we de koetjes en de kalfjes nog eens ongedwongen hun ding lieten doen. Na afloop, toen ik de straat terug overstak, dacht ik aan vroeger en hoorde mijn moeder: " Ik ben even weg, mannen. 'k Ga efkes buurten bij Jeanne..." Of die keer dat er iets moet afgesproken worden en zij niet de hele voormiddag tijd heeft want dat Anna H op dinsdag komt buurten. Maar meestal zonder afspraak, gewoon langslopen bij elkaar, babbelen, vertellen en luisteren. Sociaal gedrag zonder de nieuwe media. Gewoon, de oude stempel. Moesten we terug meer doen: tijd maken om te buurten...

Godfried en Loes...

Na de natuurwandelingen gingen we op dag twee met ons pontificaal bezoek de cultuurhistorische toer op. In Vessem bestaat een heuse pleisterplaats voor bedevaarders op weg naar Santiago de Compostela: Pelgrimshoeve Kafarnaüm waar alles in het teken staat van innerlijke rust en pelgrimeren. Jammer dat Nonkel Fons, nog zo'n monument uit mijn PITO-jaren, er door omstandigheden deze keer niet bij kon zijn. Want er is hier nog meer wat verband houdt met Santiago de Compostela. Broeder Fons van der Laan, een oud-pelgrim van Sint Jacob die zelf ooit naar Compostela ging richtte de Jacobushoeve op. Daarin huizen een kringloopwinkel, een wereldwinkel, diverse werkplaatsen, een praathuis en een heemzolder. Alles draait op vrijwilligers, ook de tweedehands boekenwinkel. 

En kijk, daar scoor ik toch wel drie werken van de grote Godfried Bomans, een van mijn idolen uit de al dan niet verplichte literatuurlijsten op de middelbare schoolbanken.  Ik betaal met vijf euro en laat het wisselgeld achter voor het goede doel. Als dat geen koopje is. Ben alvast begonnen in "Een Hollander ontdekt Vlaanderen", een beetje in de gespiegelde geest van wat wij daar deden maar dan way back in time. Mocht mijn schrijfstijl de eerstkomende tijden een andere schots-scheve kant opgaan dan mag U dit met alle waarschijnlijkheid verhalen op en toewijzen aan het feit dat ik mij al te gretig in de Bomansiaanse geschriften heb verdiept. Het zij zo, er zijn allicht kwalijker zaken waaraan U zich al hebt geërgerd in deze blog. Vooruit dan maar, op weg met Bomans...

En dan de wijde omgeving, want Vessem is maar "een deel van". Meer bepaald een deelgemeente van Eersel, parel van de Brabantse Kempen. En dus wilden we daar ook wel iets van zien. Mooi weer, rustige dorpswandeling en ogen te kort: de pomp en de kiosk op de Markt, de kapel van O.L.Vrouw van de Kempen, een stuk appeltaart met koffie op het terras van De Bengel. De Contente Mens en de Pronte Vrouw, de Boterlinde en de Protestantse Kerk. Daarbij hoort natuurlijk een bezoek aan het Streekmuseum De Acht Zaligheden . Een goede plek voor zestigplussers zoals wij om de nostalgie op een frisse manier los te laten. Niks kleffig maar een vlotte presentatie over hoe het was en is geweest in de Kempen rond het midden van de vorige eeuw. Zeer de moeite waard, zowel het museum binnen als de kruiden- en de speeltuin die de gebouwen omringen. Nogmaals: met het mooie weer erbij. En dan maakt een expositie met werk van Loes Smolders de ervaring alleen maar completer. Prachtig! Daarna terug naar de Lansert voor een frisse Beerze op het terras. We ronden de dag af met een hartige maaltijd in Brouwerij Hotel De Gouden Leeuw. Dat we ondertussen ook nog kunnen genieten van een traagzaam ondergaande zon is een detail dat de ervaring alleen maar zaliger maakt. Achtzaliger...

50 tinten groen...

Vandaag is 'morgen' en dus begin ik er maar aan. We hebben, zoals gezegd, de voorbije week doorgebracht in Vessem, een deelgemeente van het Noord-Brabantse Eersel. Niet verder dan 89 kilometer van huis behoort het tot de regio Kempen die zich uitstrekken aan weerskanten van de Belgisch-Nederlandse staatsgrens. Niks bijzonders hoor ik U al zeggen, want dat hebben wij ook. Ja, U misschien wel en wij ook in de niet zoverre buurt van de Koekenstad, maar we bekijken en beleven het niet genoeg. Onze ogen gingen pas open toen we de allergewoonste wandelingen door de allergewoonste omgeving deden: van 'onze' Lansert tussen de boerderijen door langs de velden naar de bosranden. Voor heer Polo, die ruim veertig jaar geleden een van-Essen-aan-de-Hollandse-grens naar Antwerpen uitgeweken 'stadse poeper' werd, kwam de throw-back stevig aan. Ik stond weer als kleine jongen op de weivelden achter den Hondsdberg. Liep met mijn handen diep in mijn zakken langs de boorden van de Kleine Aa. Trapte met de fiets de kortste weg van 't Molenheike naar de Wildert, over het karrenspoor voorbij 't Modder. Maar nu dus 'gewoon' met kinderen en kleinkinderen langs de Vessemse beemden die op dit moment van het jaar groener dan groen staan te zijn. Meer moet dat echt niet zijn: doe mij maar 50 tinten groen...