Rood met witte stippen

DE LIEFDEVOLLE KLEUREN. Zelfs met een flinke geut paars bloed in mijn aderen ging het getormenteerde hart weer iets sneller kloppen. Op stap in de Walenhoek. Niet ver van de vorige wandeling, ook in Niel. Begin deze week waar de Rupel in de Schelde uitmondt, vandaag de andere kant van dezelfde gemeente. Tussen de waterpartijen van de oude kleiputten door. Nog rustiger. Kan dat dan nog? Profiteren van de zon, nog maar eens, tussen enkele natte dagen door. Vogels: watervogels, zangvogels. Vandaag geen roofvogel te zien. Wel één verdwaalde visser, stil op zijn vouwstoel in een verloren hoek bij een van de plassen. En paddestoelen. De herfst is in grote doen, schimmels en zwammen alom. Maar vooral veel vliegenzwammen hier. Zit er iets speciaals in de grond? Rood en wit troef. Hoe hard we ook gezocht hebben: geen kabouter Spillebeen te bespeuren. Laat dat de enige tegenvaller geweest zijn. Voor de rest een prachtige wandeling. Inderdaad: een aanrader. 

Laatste zomerdag

DE HERFST START met een uitgebreide portie zomerweer. Nog wat te vroeg en niet duurzaam genoeg om al van een Indian Summer te spreken, maar toch. Wandelen, fietsen, ontbijten in de zon, uitgebreid terrassen tot en met tafelen onder de laatste zonneklaarte. Ze pakken het ons niet meer af. Net zo min als mijn tevredenheid na het lezen van de landlopersboeken. Eén die zich trouw aan de feiten houdt (Toon Horsten) en één die dezelfde feiten op een aangepast verhalende wijze aan de man/vrouw brengt (Louis van Dievel). Twee heren die hun vak kennen en dus twee keer prijs. Geschiedenissen om over na te denken en lessen uit te trekken, zowel de algemene lijn als de individuele histories. Vooral de manier waarop van Dievel in zijn Landlopersblues de clochards en colons zelf hun menselijk verhaal laat doen. Vanuit een heel onverwachte maar toch ook wel voor de hand "liggende" hoek. Benieuwd naar? Dan moet u het zelf eens lezen. Ontlenen kan bij heer Polo, maar ook bij je lokale bibliotheek. Ondertussen schuiven de eerste wolkenvelden over de Polder. Weinig wind, de warmte blijft hangen en wat er aan regen in de lucht zit zal er straks wel uitvallen. Meteen een test voor de herstelling die een einde moet maken aan een voortdurend irriterend lekje. Op hoop van zege, ik denk positief.  

FOTO TOP12 - #08 2017

Het einde van de wereld. Niet het apocalyptisch gebeuren waar voorspellers zich te pletter op gokken. Wel de geografische limiet, de grensbepaling waarachter het gedaan is. Gevonden én gefotografeerd. Op 15 oktober 2017 in Tournavaux, Ardennes, Frankrijk. Vanop de brug over de Semoy, zoals ze daar schrijven. Stroomopwaarts, daar rechts op de foto. Voorbij de laatste boom. Het land loopt uit op een punt. Daarachter verdwijnen de schepen in het niets. Terug naar het pre-Columbiaanse tijdperk...

#naarheteindevandewereld#tournavaux#semoy#ochtendgrijs#ardennen#frankrijk#mp

Indian Summer Break...

Het ging er eens van komen, en dus moest "Namibië IV" voor een keer plaats ruimen om U een korte impressie te geven van wat er dit weekend onder hoogzomerse omstandigheden mijn pad kwam kruisen. We schrijven dan wel 16 oktober 2017, meteorologisch bekeken kon 17 juli er zelfs niet aan tippen. En kom me nu niet vertellen dat dit zo uitzonderlijk is, vroeger bestond dat ook al. Natuurlijk staan de Frank Debooseres van deze wereld erop om iedere keer met nieuwe records te zwaaien, en da's hun goeie recht. Daar verdienen zij trouwens hun boterham mee. Maar het is zeker geen nieuw fenomeen: in Noord Amerika noemen ze het de Indian Summer, en dat zijn toch de oorspronkelijke bewoners van het onderwijl zwaar  vertrumpiaanst continent. En ook Joe Dassin, in de jaren stillekes, zong er al over in zijn Été Indien. Indianenverhalen dus? Geen denken aan, gewoon mooi weer. En net nu exposeert Elsa Sculpteur gedurende drie weken in het Maison de l'ardoise van Rimogne. Zij is de 'créatrice' van onze 'Grenouille', onze 'Brune' en onze 'Elégante'. Telkens een kunstwerk dat een specifieke periode van haar carrière belichaamt: koppen & gezichten, gebladerte en bubbels. Maar er is meer, en nóg meer op komst...

Hoewel we niet konden ingaan op de uitnodiging om de vernissage bij te wonen waren we toch binnen de kortste keren present om het museum te bezoeken en ter plekke te snoepen van haar nieuwe tentoonstelling. Vorig jaar is er werk gemaakt van een forse upgrade voor het museum en het geheel oogt prima. Het verhaal van de 'ardoise', de leisteen en de leien op de daken. Maar ook van de mannen en vrouwen die ervoor moesten zorgen dat de materie aan de oppervlakte geraakte en tot bruikbare materialen werd verwerkt. Daarvan staat de mijnschacht van Saint Quentin nog steeds als emblematische getuige aan de rand van het dorp. En de tentoonstelling van Elsa in de oude elektriciteitscentrale: magistrale creaties die de leisteen tot kunst verheffen. Mooi, en dus zeer warm aanbevolen. 

We overnachtten in Tournavaux, een even van godvergeten dorp als Rimogne, maar nog meer afgelegen dan dat. Stilte in het kwadraat aan de boorden van de Semois, die aldaar als  'Semoy' gespeld wordt. Na het ontbijt plakken de nevelen nog over de  rivier en de omliggende weilanden. Tijd voor een wandeling. Niet te ver en niet te zwaar. Le grand calme. Zelfs de vogels doen het rustig aan en beginnen hun dag met gedempte gezangen. De meest gewone beelden dwingen me om naar mijn portrettentrekker te grijpen. 

Kijk hier dat licht, en daar die matte kleuren. Weinig schaduw nog, bij gebrek aan zon. Lang duurt dat echter niet want Laura heeft er zin in. Binnen de kortste keren breekt ze door de wolkenslierten en lost de nevels in geen tijd op. Warmte. En een kleurenpracht waarvoor we de indianen eeuwig dankbaar moeten blijven. Dat we later op de dag nog stoppen in Charleville-Mézières en   gaan lunchen met zicht op 't kasteel in Bouillon blijken achteraf enkel schamele voetnoten bij die ochtendlijke topmomenten. Weer een weekend om in te kaderen. Echt genoten...

FOTO TOP12 - #06 2016

Vroeger was het vandaag steevast familiebijeenkomst: voor Kerstmis en daarbovenop om de verjaardag van mijn moeder te vieren. Nu vindt dat feestje elders plaats. Hoe dan ook: een gelukkige 91ste moeke! Ik ken nog meer tweede kerstdag-kinderen, zelfs één die al 65 jaren lang probeert om die dag te laat in te halen door met de naam Noël door het leven te gaan. Happy birthday, vriend!! Het ga je goed, ook in 2017. Dat staat vanaf nu in de picture, want met deze druppel zou 2016 weleens kunnen overlopen...

spaarzame botten

op een winterkale boom

met één druppel dauw

#WINTERDAUWDRUPPEL - POLDER  -  MP

Moeizaam...

Oef... november zit erop. Ik heb de elfde maand voor de 65ste keer achter de rug. Tussen licht en steeds meer donker, soms wind en buien, maar ook met koude luchten en veel zon. Af en toe een zweem van twijfel, maar vooral veel goede moed. Geen toepasselijker gedicht daarbij dan dit herfstelijk rondeel van bert deben. De meester-dichter die  ooit zijn oog liet vallen op enkele foto's van Uw bloggende portrettentrekker en daar een verzekken aan wijdde.  Ondertussen hebben wij ons een quasi onhaalbare uitdaging op de hals gehaald: gaan we mekaar nog in levende lijve ontmoeten alvorens de huidige jaargang ten einde loopt? Nu we allebei november, de slacht-, bloed- en/of nevelmaand heelhuids hebben overleefd. Waarom niet?? Datzelfde november was er eentje dat kon tellen: bezoekersrecord "MMMP" van oktober ging afgelopen maand nogmaals voor de bijl. Nooit gedacht dat er misschien 5000 clicks per maand konden binnenkomen. We zien wel. Als de mathematica standhoudt dan volgt na 4000 en 4500 ....

Maar december trekt zich traag op gang, en het kost mij heel wat moeite om weer aan de blogslag te gaan. Heb zo'n flauw vermoeden dat tijdens het voorbije weekend heel wat Marco Polo-adepten op hun honger zijn gebleven. Waarvoor mijn excuses. Heer Polo zelf genoot dan weer met volle teugen van zijn laatste internetaankoop: de mahabis-sloefkes die zo menig FB-vriend de ogen uitstaken. Ik heb ze gekocht en geniet ervan bij een gezellig, edoch ecologisch blijkbaar onverantwoord haardvuur. Toch waren er nog onderwerpen die het vermelden waard zijn: voor mijn part mag Pärt verder blijven doorstoten in die Klara Top 100. Nog één te gaan, en dan staat hij ook echt op één. Hij heeft hier trouwens wat losgemaakt. Veel gespeeld op Spotify, hele video-series op Youtube, herbeluistersessies van de absolute KlaraTop en constant op zoek naar de betere klassieke radiozenders. Mijn voorkeur gaat hierbij uit naar npo Radio4, de nederlandse klassieke radio-omroep met een absoluut minimum aan loos geleuter en veel muziek om oeverloos van te genieten, meer niet.
Wat dat genieten betreft vielen er recentelijk nog wel enkele toppers aan te stippen. We zetten het weekend in met een avondje Arenberg, zoals het hoort: Kommilfoo. Inclusief een try-out in Boom duidt de teller na Amsterdam en twee keer Antwerpen nu mijn vierde Schoft aan. Blijft beklijvend. Ik ben nog steeds in de ban en helemaal verk(n)ocht. Raf en Mich... da's absolute klasse!
Een minpunt was dan weer de afsluiter van het weekend: de basketbal'topper' Gembo - Waregem in Topdivision1, waarvan ik de uitslag ...-... liever niet in cijfers wens uit te drukken. Hou het bij een pijnlijke nederlaag, de wet van de sterkste, een harde les. En dat het veel te moeizaam ging. Nochtans was aan die kant middels een mosselfeest de tussenweekse periode goed ingezet. Lekker gesmuld in tof gezelschap, met een smakelijk drankje toe. Maar ook hier lijkt een te trekken les voor de hand te liggen: "Men moet geen mosselen roepen, voor zij aan de kaai zijn." Met dank aan tante Kaat...

Araneus en Saturnus...

1 oktober. De herfst doet schoorvoetend haar intrede, pikt hier en daar - zoals vandaag en morgen - al een grijze en/of natte dag mee maar is voor het overgrote deel van de tijd nog zeer genietbaar. Met zon en blauwe lucht en aangename temperaturen. Zeker voor de tijd van het jaar. Wij genieten ervan, en ook de spinnen hebben het naar hun zin. Liet ik hen in voorbije jaren rond deze tijd al 'sterven aan de struiken', dan is er nu sprake van een vrijwel algemeen uitstel van executie. Ze zijn nog massaal aanwezig én actief. Deze Araneus diadematus heeft het heel erg naar haar zin onder de Hobokense krentenbomen en liet zich heel gewillig portretteren. Met haar kruis in de zon, en van valse schaamte geen sprake. Een mooi exemplaar dat 'het' uithangt en gezien mag worden. Voor elk huisje een kruisje, op de rug van een dikke spin. Spring maar in...

En zo heeft dus ook de "nieuwe" Saturnus-man zijn intrede niet gemist, integendeel. Er werd de voorbije dagen een voor deze blog waanzinnig groot aantal bezoekers/-sters genoteerd. Nog meer dan spinnen zelfs. Een gelijkaardig bericht met een quasi identieke fotocollage haalde op de Mededelingen van Marco Polo in januari 2010 zonder verlinking naar welk sociaal medium dan ook,  exact "5" bezoekers. Het mag duidelijk zijn dat hier een dikke Facebook-vinger in de pap zit. Hoe is het anders te verklaren dat er nu 300 keer meer kijkers, lezers en/of gluurders waren. Bloot scoort, en dus ook de fotocollage van mijn welgeconserveerde ouwemannenlijf. Zeker als zoiets door Facebook op de aankondiging wordt gezet. Er is blijkbaar (nog) een ruim publiek voor. Toch ben ik er zeker van dat het nu heel wat rustiger zal zijn. De foto's van nu en toen staan hiernaast in de bijdrage, maar niet in de status op FB. Dat zal, als alles goed gaat, een prachtige kruisspin zijn. Maar of die evenveel keren aanschouwd, bekeken of bespied gaat worden is nog maar de vraag. We gaan het snel weten.

Buiten de onbekende 'klikkers' zijn er ook veel vrienden en bekenden die mij een hart onder de riem steken en me aansluitend overladen met aanmoedigingen, sympathiebetuigingen en good vibes. Waarvoor dank. Ik, heer Polo in hoogsteigen persoon, ga er mij weer eens insmijten. Vollen bak vooruit, en laat het vooral niet aan jullie hart komen. Daar hebben we niks aan. Tot morgen...

Kleurenpalet met weinig woorden...

Voor het eerst in deze vernieuwde blog schotel ik U een herfstige kleurencompositie voor. Het merk van de bomen speelt geen rol, als de tinten maar oké zijn. En dat zijn ze weer helemaal in dit heerlijke najaar.
Wij profiteren van de mooie dagen en lassen vooral bij zonnig weer zoveel mogelijk wandelingen en fietstochtjes in. De flora van onze eigenste Polder levert nog steeds schitterende beelden op.
Waarom zouden we het dan ver gaan zoeken?

"Yellow is the Colour..." van Donovan

Diep verscholen langs het Polderpad

Hoboken, 24.10.2015

Er zijn er die het groen nog wat langer vasthouden

Andere gaan al voluit voor beige-geel en roestig bruin

Hoboken, 24.10.2015

Van een rode loper is geen sprake

Hier kleurt het wandelpad geel

Hoboken, 24.10.2015

Een mooi boeket
Of toch een boom?
Een oranjeboom...

Hoboken, 26.10.2015

Blauwe luchten zorgen voor fijne contrasten

Ook 'Lego-op-de-fiets' helpt daarbij

Brasschaat, 27.10.2015

En als de kleuren het begeven
Dan nemen licht en schaduw weer de bovenhand

Hoboken, 26.10.2015

Una visione diversa...

Zoals eerder gemeld vertoef ik weer op eigen bodem, en dat zal U geweten hebben. De eerstkomende weken beloof ik U, teneinde de verloren tijd goed te maken, een inhaal-leuter-offensief van het meest enerverende soort. Uiteraard mag niemand zich verplicht voelen om dit te lezen, ook U niet. Edoch...
Van het voorbije mediterrane weer stak blijkbaar nog een restje tussen mijne vuile was, want zon- én maandag viel hier nog volop te genieten van blauwe lucht en aangename temperaturen. Hoboken Jaarmarkt kon dus teren op schitterend weer. Maar hoewel ik exact 40 jaar in het 'Stront Kokende Boerendorp' woon kan ik de keren dat ik over die jaarmarkt ben gelopen op één hand tellen. En ook deze keer is het er niet van gekomen. Next time...??

De start van de herfst was dus veelbelovend, maar na de eerste bocht hebben de weergoden blijkbaar ingezien dat bij een Belgisch najaar ook buien en regenvlagen horen. Waar ik twee dagen geleden nog de schaduw opzocht op het terras, pletsplonsen de regendruppels nu op de eettafel dat het een lieve lust is en blijf ik wijselijk binnen. Temperatuur naar beneden, hemelsluizen open en de verwarming terug 'en marche'. Al de tijd dus om orde op sommige zaken te stellen en de foto-collecties van de voorbije uitstappen, vakanties en andere uithuizigheden eens grondig onder handen te nemen. Een virtuele prullenmand is behoorlijk handig, zeker als de selectie streng is en de grove borstel is uitgehaald. Een mens kan niet alles bijhouden, en dan moeten er een heleboel prentjes aan geloven. Maakt het geheel wat overzichtelijker en geeft mij de kans om via het kijken weer wat beter te leren zien. Zou oefening dan toch kunst baren?

Daar zou ik in dit geval maar een vraagteken achter plaatsen en een pot zout aan spenderen. Het is U als regelmatige bezoeker van deze en vorige blog - MMMP en MMP - zeker niet ontgaan dat heer Polo zo zijn eigen maatstaven hanteert om prentjes al dan niet te selecteren. Laten we het, zoals beloofd, nog eens hebben over onze laatste trip door Puglia. Om U daar een beeld van te geven grijp ik eerst naar wat alledaagse beelden van de straat. De klassiekers zoals kerken, musea en kunstwerken of standbeelden komen 'misschien' later aan bod. Maar eerst wil ik het met U hebben over een baardige grijsaard bij de Duomo van Lecce en de resten van een kunstzinnige affiche in dezelfde stad. Is dat zwarte gat van de inkomhal toevallig zo groot? Of bedreigt het wel degelijk de bedelaar die met moeite nog net een plaatsje vindt op de foto (en in de maatschappij)? Ik zou het bij God niet weten. Dat vragen we dan maar aan die mannen van de gerafelde affiche. Vooral de rechtse: misschien heeft die met zijn vijf brillen wel evenveel invalshoeken om de realiteit te bekijken en de problemen in te schatten. Als dat moest kunnen? Ik zou er ook nog wel een paar kunnen gebruiken als het om de inschatting
van onze huidige samenlevingsproblematiek gaat.
En als ik dan het licht gezien heb, zou ik het antwoord ook op de muren schrijven? In vele flitsende kleuren, met krullen en kronkels? Deze 'ragazzo' in Brindisi was zeker niet de maker van de graffiti achter hem maar past wel perfect in de omgeving. Met wat vrienden 'hangen' in een achteraf hoek van zijn zonnige stad. Lekker chillen en voorlopig nog geen zorgen. Houden zo, kerel.
Dat was het voor vandaag. Wie zich tekort gedaan voelt en op zijn Italiaanse honger blijft kan ik wat olijven, een hap mozzarella en een glaasje Negroamaro aanbevelen. Buon appetito...