Another 50th Anniversary...

Bijna dag op dag een jaar geleden zat ik mij een eerste keer te vergapen aan The Analogues. Voor wie niet weet waar ik het over heb: even doorklikken naar mijn MMMP van 18 oktober 2017. En daar heb ik dus nu een verlengstuk aan gebreid. In onze eigenste Zaal ROMA deze keer. Tot de laatste stoel gevuld. Een massa zestigers, waaronder een  grote groep die-hard Beatles-fans en een trio Rommezoevers uit de tijd van toen. Al wat minder vijftigers wegens net iets te jong om de allerzwaarste invloeden van de  "Merseybeat" te hebben ondergaan. En wie jonger was in de zaal heeft het waarschijnlijk van thuis uit meegekregen omdat pa en ma / opa en oma constant hun eigen voorkeur-lp's bleven grijs draaien. Heer Polo situeert zich in groep één, maar dan aan de kant van de niet-specialisten. Ik hoor het gewoon heel graag, en dan zeker op de manier die deze 'analoge' artiesten gebruiken om de legendarische studio-albums van The Beatles tot leven te wekken op het podium. Grandioos. Deze keer ging het dus - zoals U uit bovenstaande prent al hebt kunnen uitmaken - om The Beatles - album   of nog "The White Album". Een allegaartje van soms heel eigenzinnige en zeer uiteenlopende muzikale verzinsels waarmee de heren Paul, George, John en Ringo  elkaar in de Apple Studios gingen bestoken en waaruit dan contractgewijs een volledige dubbel-lp ontsproot. Weer een heleboel bijzondere verhaaltjes die het  vermelden waard zijn, zeker ter gelegenheid van de 50ste verjaardag van weeral een iconische plaat. Merci Beatles, merci Analogues! Oh ja, en de huidige leesvoorraad werd voor even én met de glimlach naar de achtergrond geschoven. Die lees ik wel bij, met een "Witte" in de Spotify-oortjes...

Sgt. Pepper's "analoog" in Brugge...

Wie op "Namibië IV" zit te wachten moet ik jammer genoeg teleurstellen en tegelijk verzoeken om nog even geduld te oefenen. Het komt, dat is beloofd. Wanneer kan ik U echter niet met zekerheid zeggen. Het had vandaag gekund, maar ook nu deed zich een weliswaar geplande  edoch evenzo niet te missen escapade voor die tot een analoge interruptie in mijn digitaal Namibië-reisverslag heeft geleid. Het weze zo, en niet anders. Ainsi soit-il. Niet zo ver van huis trouwens: Brugge was het reisdoel en de Stadsschouwburg-CC het oord van vertier. In uitermate goed gezelschap maakte heer Polo aldaar een ferme sprong terug in de tijd. Het historische stadstheater ademt nostalgie en dat is mooi meegenomen als een mens de tijd van zijn collegejaren terug opzoekt. Aanleiding, als die er al moet zijn? De 50ste verjaardag van het legendarische Beatles-album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. In 1967 lieten Lennon, McCartney, Harrison en Starr hun meest experimentele muziek los op de wereld en het intercontinentale televisiepubliek. Ze zouden dit album echter nooit live brengen. Daarvoor hebben ze in Nederland The Analogues. Opgericht in 2014 stelde deze band zich ten doel het latere werk van The Beatles op de origineel-analoge instrumenten live uit te voeren. Om te beginnen zagen/hoorden/beleefden wij gisteren in een eerste deel de Magical Mistery Tour. Inderdaad, bij momenten "magisch". Na de pauze gooiden de heren muzikanten en hun begeleidend orkest alle remmen los. Wat ooit als een fout begrepen "Salt & Pepper?"-vraag het levenslicht zag en bedoeld was om enkel op vinyl voort te bestaan kregen wij live op ons bord. Het maakte niet uit dat het ondertussen bloedheet was geworden daar op de derde rang, hoog in de schouwburgzaal boven nog zo'n 650 enthousiastelingen. Bij  tussenpozen sloot ook ik de ogen en hoorde... The Beatles. Met dank aan The Analogues. Geen zout, geen peper, maar heerlijk analoog...

FOTO TOP12 - #07 2016

Mag ik U, zoals wij dat vroeger in een traditioneel christelijk gezin op de boerenbuiten deden, nog een Zalig Kerstfeest wensen? Met hoofdletters, ja. Uit respect voor de plaats die deze festiviteit in de   religieuze herdenkingswereld innam. Vergis U niet, ook toen bestond reeds het onderscheid des persoons en werd U dus door niet-kerkelijken heel consequent een Vrolijke Kerst toegewenst: even welgemeend en óók met hoofdletters. De kerststal? Daar werd niet moeilijk over gedaan, door niemand...

Habent omnes uolucres                        Hebban olla uogala                                                  Alle vogels

nidos inceptos                                       nestas hagunnan                               zijn aan nesten begonnen,

nisi ego et tu.                                       hinase hic anda thu                                           behalve ik en jij.

Quid expectamus nunc.                     uuat unbidan uue nu                            Waar wachten wij nu op?

#KOEKOEKSNEST - NIEUWVLIET (NL)  -  MP

Zuiderse hitte....

Ja, het moet niet altijd méér zijn wat de blogspot schaft. Het kan (en moet) af en toe ook met minder. Met veel minder zelfs. En dus werd het productieniveau hier teruggeschroefd, terwijl ik nochtans een behoorlijk acceptabele prestatie aan het draaien was tijdens de OS in Rio. Bijna zo goed en al even regelmatig als onze Belgen ter plaatse. Ik vanop het thuisfront, met uiteraard een Poloiaanse blik op de sportfeiten van een stuurman aan de wal. "Just": de beste staan daar. Het was meer dan plezant, omdat er bij regelmaat toffe dingen te vertellen waren. Maar toch werd het mij na een dag of tien teveel. Teveel van het goede? Neen, vooral teveel van alles wat ze er tegenwoordig ten overvloede bij sleuren op die Spelen. Ik had er op de duur mooi genoeg van. Raar maar waar: de sportkotter, -beoefenaar, -supporter, -beoordelaar en -commentator in mij smeet zijn Olympische pij over de haag en deed er het zwijgen toe. Waar anderen pieken naar de finales tijdens de laatste drie dagen lag bij mij de riem eraf. Van heel ver kreeg ik af en toe nog een bericht of een uitslag door, maar er waren plots weer belangrijker dingen in het leven.

Het lijkt sterk op een Olympische regelmaat, onze vorige trip naar het Retranchement van Peet en Mieke om te reüneren met de jongens van 't College was op enkele dagen na exact vier jaar geleden. Het deed enorm veel deugd aan ons Rommezoevershart. Tijdens zo'n bijeenkomsten passeert er heel wat de revue en als het aan ons lag zou de wereld er compleet anders uitzien. Zeker nu de filosofische kronkels van Socrates nog fris in mijn grijze wirwar waren ingesloten leek het overlegmoment als van ouds en zeer herkenbaar: er werd wat afgeluld en oeverloos doorgeboomd over hoe het er op onze aardkloot aan toegaat of volgens ons zou moeten gaan. Dat dit alles zijn beslag kon vinden in het bizarre kader van een lokaal Koekoeksnest maakte de zaak alleen maar boeiender. Fiets op, fiets af en de dag afsluiten met een gigantische tapas-tafel. Wat hebben we weer genoten...

Daags nadien namen Polo & Pola  dan weer een vliegende start om zich in het diepe Franse zuiden nog een keer aan het kamperen te wagen. Het was al enkele jaren geleden dat onze Mendoza IV nog uit de BaseCamp plunjezak was gehaald. Zou het nog lukken? Vooreerst het opstellen van ons zeildoeken huisje, en - niet onbelangrijk - zouden mijn oude knoken het buitenleven nog vlot verteren? Twee keer een volmondig "Ja!". Zelden verliep de montage vlotter en al even uitzonderlijk was het resultaat zo mooi. En met een uitzicht om U tegen te zeggen. Een mooi beboste vallei ligt aan onze blote voeten, met een wijdse blik over de bergen rondom. Rust en kalmte. Dat werkt zo aanstekelijk dat een stel met twee luidruchtige kinderen van puur miserie en al na één dag en twee nachten verblijf de wijk nam. Toen werd het nog rustiger hier. "Hier" is Brianconnet en de blotepoepen-camping waarop wij ons hebben teruggetrokken heet "Le Haut Chandelalar". Dat we voor hete omstandigheden niet naar het Zuiden moesten heb ik hier ook via internet vernomen. Hittegolf over België en Nederland. Maar zuiderse hitte klinkt zoveel beter, en is ook dragelijker. Meteen bent U weer geheel bijgelezen en hebt allicht begrepen dat de volgende niet voor morgen zal zijn. Heer Polo smeert zijn billen in en doet het verder kalmpjes aan...