Brusselmans: een mager beestje...

Laatste dag van november. Morgen begint de grote finale-maand. Daarna zit 2015 er weeral op. Hopelijk niet mijn laatste jaar. Daar ga ik toch van uit. Er is nog zoveel te doen, te lezen, te bekijken en te beleven. Plannen maken. Dat wil ook zeggen: geen tijd verliezen en er zuinig mee omspringen. Met die tijd! Om daarin te slagen moet een mens consequent kunnen/durven handelen. Ik geef een voorbeeld...
Het mag U verbazen, voor de hand liggend lijken óf zelfs choqueren, maar ik ben een fan van De Slimste Mens. Jaren terug een 'grote' zelfs. Ten huize Polo wordt bij regelmaat naar quizprogramma's gekeken op tv. Met het mes op tafel, Twee voor twaalf, Per seconde wijzer, De Canvascrack,... 'De Slimste' beschikt over een degelijk format met leuke varianten in vraagstelling en spelverloop. Dat werd heel wat minder toen de reclameblokken de kwisrondes gedurende meerdere jaren op het achterplan duwden. De opwaardering via een ommezwaai naar een aangepaste jury-formule was en blijft sterk afhankelijk van de desbetreffende bezetting. En dus is er een maar...

Ik draai niet langer om de hete brij heen en al evenmin rond de pot: als Herman Brusselmans op het programma staat kijk ik niet mee(r). Dan heb ik betere dingen te doen. Zoals nu dus. Laat die supersexist  zijn meelijwekkende ding maar doen op Vier. Ik hoef dat niet te weten. Tijd gewonnen om een blogske te plegen.  Of alleszins een poging tot. Die strandt op dit eigenste moment wegens te weinig inspiratie. Dus ga ik lezen: zit in de eindfase van Sprakeloos. Consequent zijn betekent ook: afmaken wat je begonnen bent. Vooruit dus, door de woordenjungle van Lanoye. Hoe dan ook veel hoogstaander en genietbaarder dan de beerput van dwangmatig vuilbekker Brusselmans....

E=mc² wordt 100 jaar...!!?

Mag het eens over iets anders gaan? Het was de dag, het weekend en bij uitbreiding de week van de wetenschap. Waar het allemaal over had kunnen gaan werd ons onthouden door een 3 tot 4 punten op de schaal van terreurdreiging. Of hoe werd het ons deze keer weer opgelepeld? Er was alleszins reden genoeg om de doorgesneden Belg de stuipen op het lijf te jagen en de geplande wetenschapsevenementen te cancellen. Jammer, want we kunnen er wat van leren. Meer zelfs, er stond een bijzondere verjaardag op het programma. E=mc², de formule waarmee ene Albert Einstein de aandacht der geleerden op de relativiteit had gericht werd 100 jaar! Of toch niet. Een onnauwkeurigheid die de heer Einstein tot krabben in zijn weelderige haardos zou nopen. Voornoemde formule bestaat al sinds 1905 en is dus 10 jaar ouder dan wat ons als verjaardag wordt voorgehouden. Een serieus abuis, wat in deze context gelukkig kan gerelativeerd worden. Bij E=mc² gaat het om de speciale relativiteitstheorie. De 'algemene' wiens centenaire momenteel in de belangstelling staat dateert dan weer wel van 1915, maar is veel moeilijker aan de man te brengen.
Of wat dacht U van....

Da's inderdaad heel andere koek. Net omdat hiermee de meest diverse situaties en omstandigheden worden omschreven en behandeld komen er wat extra factoren bij kijken. Vraag me niet wat het allemaal inhoudt, ik snap er de ballen van. En dan te weten dat dit alles nog maar een begin was, dat de snaartheorie een van de uitbreidingen werd, dat Stephen Hawking er nog een verlengstuk voor bedacht - want noteren kon niet meer - en dat er ondertussen twee 17-jarigen op verder borduren. Op zoek naar de 'theorie van alles'. Om te beginnen dus naar de exacte leeftijd van de juiste theorieën. Dat verdienen ze, en daartoe heb ik hier een klein steentje willen bijdragen. Een kiezeltje. Een zandkorrel. Een stofje.
Soms is het al even leerzaam om die bollebozen op een andere manier te leren kennen. Door hun quotes bijvoorbeeld. Je hebt er ernstige en van een lichter allooi. Ik kies voor deze...

Life goes on...

We hebben een erg donkere week achter de rug en als ik het goed begrijp gaat het niet snel beter worden. Als simpele burger/eenvoudige boerenlul snap ik er niet veel van, en als dat tot op zekere hoogte toch het geval mocht zijn dan is dat al helemaal niet voldoende om daarop de weg naar een oplossing te sugereren. Vandaar dat ik mij onthoud van welke commentaar dan ook, het oeverloze geleuter aan praat- en andere nieuwsprogramma's overlaat en het zelfs vertik om ook maar een poging tot 'poezen posten' te ondernemen. Ik houd me bij het bloggen, want buiten de overlegkamers van de veiligheidsdiensten - waarvoor ik overigens alle respect heb - gaat het leven verder. Dat mag ik tenminste hopen, al is het niet 'gewoon'...
Zo zag ik net dat dit al de 51ste post van de MMMP is. Was het dan toeval dat het jubileum'50'nummer zoveel voeten in de redactionele aarde heeft gehad? Ging het 'toevallig' om een waar hoogtepunt in mijn muzikaal be-leven? Ik geniet nog na en mijn muziekkeuze wordt er tegenwoordig in zeer ruime mate door bepaald.

had het mezelf voorgenomen
en dus doe ik het ook nu
tijdens het bloggen
zusje
uit Lila Cortina 2010
van en door Derek

weer kippenvel
't is druk op de boerderij...

En ja, het was een bittere week die begon op een vrijdag de 13de. En ze is nog niet gedaan. Het wordt een lange. Om de miserie wat te vergeten heb ik mijn toevlucht gezocht in een typisch vrouwelijke reactie die blijkbaar ook bij mannen helpt: SHOPPEN!! Het was een hele tijd geleden dat ik mij vestimentair nog eens heb uitgeleefd. Net de voorbije week ben ik er weer aan begonnen: webwinkelen bij ESPRIT. Na drie dagen was het pakje er, en goed drie ùren later vertrok de volgende bestelling. Eerst een trui en een broek, daarna de 'karowe' oftewel geruite hemden. Meestal in de flanel. Klaar voor het nieuwe seizoen: laat de winter maar komen. Mijn woorden waren nog niet 'koud', of daar sierden de eerste ijsbloemen als naar goede hivernale gewoonte de noordoostelijk georiënteerde Veluxramen. Tijdens onze passage boven de poolcirkel leerde ik een en ander over de diverse klimatologische omstandigheden die in combinatie met andere meteorologische variabelen leiden tot zeer wisselende verschijningsvormen van het ijs- en/of sneeuwkristal. Deze mogen bij de categorie 'juweeltjes' gerekend worden. Het verraste mij geenszins. Het moest er net als andere dingen des levens uiteindelijk weer eens van komen. En dan was de timing nog niet zo slecht gekozen: de eerste ochtend nà ons Brammeman-Amsterdam-weekend. Happy birthday to you, my son! Voor de verandering kregen Polo en Pola nu ook een cadeautje, hetwelk ons aan de schrijftafel zal doen plaats nemen. De ouderlijke pen grijpen en diep in de herinneringen graven is de boodschap. Ook dat kan even duren. Misschien niet slecht om de huidige onnozelheden een plaats te geven door te 'vertellen' hoe het er vroeger aan toeging. Dat wordt grondig uitpluizen én positief verwoorden! En uiteindelijk mag blijken wat we ervan gebakken hebben. Hoe dan ook: het leven zal verder gaan.  Life goes on...

Soms mag een mens nog meer geluk hebben...

En dan heb je het 'geluk' dat een goeie vriend je uitkiest en aanbiedt om samen op invitatie naar een uitverkochte Radio 1 Sessie te gaan.
Avond twee dan nog wel. Curator: Kommilfoo, de broers Raf en Mich. Mijn helden. Daar moest ik geen twee keer over nadenken. Nadenken? Wat dacht U? We hebben er allebei van genoten. De Sessies-formule doet het al jaren goed. De curator, drager van de avond, nodigt andere artiesten uit om als gast te fungeren tijdens zijn/haar optreden. Voor een gastoptreden, inderdaad. Dat het hierbij meestal om gelijkgezinden gaat hoeft geen betoog.  Daar kan de bezoeker van het evenement alleen maar vrolijker van worden. Woord- en muziekkunstenaars Walschaerts hebben hun best gedaan en gevonden wie ze zochten. Een goedgevuld en dus gezellig warm Zuiderpershuis kreeg naast 'de broertjes W' ook nog Derek, Wannes Cappelle, Spinvis, Pigeon en Stef Kamil Carlens voorgeschoteld. Namen als klokken in het Vlaamse singer songwriter-wereldje, hoewel voor mij niet allen even bekend. Daarenboven was Pigeon de échte vreemde duif in de occasionele eendenbijt.
Maar daarover zo dadelijk meer tijdens de round-up...

Met Café De Spaanse Vloot en Het verdriet openden Mich & Raf de muzikale esbattementen. Voor trouwe volgers absoluut geen verrassing dat ze daarvoor kozen om de avond te starten. Maar dan... Derek: ik had al gehoord van '.. & the Dirt', '..& Vis', ... maar dat was het dan. Met Zusje kroop hij al meteen op m'n schouders, met Petit lapin won hij m'n vertrouwen en aan het graf van Gerard Reve wil ik nu ook wel eens vertoeven...
Een topper die perfect past in dit gezelschap, een heerlijke tekstueel-muzikale ontdekking voor mij. Met dank aan M&R!

'De mannen van Essen' gooien er dan een beklijvende versie van De Vluchteling tegenaan, een Van Veen-vertaling van Cohen's The Partisan.  Meer dan actueel. Daarna is het de beurt aan Wannes Cappelle. Hier zonder Zesde Metaal maar met de Broers, de Spelen in Berlin en Gie, den otto en ik. 
'Gelukkig' had ik in een ver studentenverleden nog heel wat vrienden uit de Westhoek die mij inwijdden in hun plaatselijke dialect. Dat helpt om toch enigszins te verstaan waar Wannes over zingt. Maar geen nood, U voelt ook snel waar het om gaat.

Nederlander Spinvis pikt dan de draad op en sluit rimpelloos aan bij inhouden en gevoelens van de Wevelgemse bard. Abstracte poëzie, ontdaan van alle onnodige frivoliteiten en puur op de emotie. Kom terug, dan 'een heel nieuw liedje' en een mix van zijn Bagagedrager en de Twee meisjes van Raymond: dat klinkt dan zo. Ga hem vanaf nu, en wellicht tot grote vreugde van Geert T, met meer aandacht en frequenter beluisteren.
Een bank vooruit Erik de Jong, en een kus van de juffrouw!

De juffrouw van dienst is vanavond Katrien Verfaille,  alias Pigeon. Een zeer getalenteerde pianiste die het Radio 1-publiek probleemloos weet te boeien met haar intuitiëve manier van spelen. Turtur en Zenaida Meloda. Onbekend, maar vanaf nu niet meer onbemind. Naast alle vergelijkingen en verwijzingen die ik op haar website lees doet haar pianomuziek mij denken aan Ludovico Einaudi. Hem ontdekte ik in de soundtrack van Intouchable. Wat een avond wordt dit! Er is nauwelijks tijd voor een korte pauze, en dan direct: De volgende. Keihard die Raf, geniaal en net op tijd! Niks meer de volgende, in godsnaam: daar komt vanaf nu geen god meer aan te pas. 
Maar de volgende op de playlist is SKC, Stef Kamil Carlens. 
Wel van horen zeggen, en het hielp als ook Zita Swoon Group ter sprake kwam maar veel meer wist ik er niet van. Dus weer een ontdekking. Pretty Girl, Lonely Place en een cover van nonkel Bob Dylan: Most of the time. Alles even sober, integer en uitgepuurd. Ook dit past weer perfect in de Kommilfoo-avond. Kleurrijke figuur die veel meer aandacht verdient  dan welke ik hem tot hiertoe geschonken heb. Foei Marco, dat gaan we goedmaken. 

Om het geheel af te ronden brengen Raf & Mich nog een bloemlezing uit hun moeilijke liefdesrepertoire: Ik vrees dat je man het weet, Ruimtevaarder, Het beest is baas en Tram 17. Het was af mannen. Effenaf af! Helemaal af!!! En Peter S. kan ik niet genoeg bedanken voor de uitnodiging. Dit alles helpt ons door een behoorlijk enerverende periode waarover 'Spinvis' op gevatte wijze het volgende zei: "Ik kan niet veel: ik ben geen agent, geen soldaat, geen politicus. Ik kan dit niet oplossen. Ik kan alleen muziek maken, en dat ga ik dan maar zo goed mogelijk doen."
Ik kan alleen wat schrijven en een beetje bloggen, en ik ga nu heel hard mijn best doen om daar iets van te maken.   Zo ziet U maar: soms moet een mens wat geluk hebben... en anderen daarin laten delen.

Soms moet een mens wat geluk hebben...

Of is wat hierboven staat in de gegeven omstandigheden een te wrange boutade die 'hier en nu' niet op haar plaats is? Vanaf nu worden meningen en desbetreffende uitingen driewerf tegen het virtuele internetlicht gehouden en op alles en nog wat gescreend en beoordeeld. Hopelijk meet U mijn schrijvelarijen niet met een al te streng correcte, noch orthodoxe maatstaf en blijft verder lezen een optie. Zo niet, dan mag U van mij deze blog terug sluiten en komt U later maar eens terug. Als de zaken weer wat bekoeld zijn en we het (hopelijk) weer gewoon over en weer over het weer kunnen hebben. Of iets van dien aard...
De voorbije week zou het mij allicht te zwaar gevallen zijn om blogwaardig uit de hoek te komen. Hier was geen plaats om te relativeren en tegelijk werd elke discussie en afweging door iedereen en elk medium ten top gevoerd. Het is er dan ook naar: 'heel den bataklang' van aanslagen, terreur en klopjachten, met daarbij afgelaste manifestaties, persconferenties over noodtoestanden en oorlogsverklaringen...
Dat en de bijhorende stemmingmakerij maken dat het leven even niet meer hetzelfde is.
'Gelukkig' was er die 5 prenten-nominatie. De fotoselectie en digitale verwerking was al een week eerder gebeurd, en de bijhorende teksten heb ik die bewuste vrijdagavond in volledige afzondering uit mijn blogmouw geschud. De kladjes stonden vers in de wachtlijst, de titels waren op originele(!) orde gebracht, toen ik de eerste berichten opving over Parijs...
Daar gaat die week dan. Geprogrammeerde publicaties. Full-automatic, net als de wapens.
Verder pogen om het hoofd leeg te maken, de dingen op orde te houden. Met dank aan Raymond VhG:
In mijn hoofd is alles heel eenvoudig..."

Back to the 50's...

Mei 1952. Hij kon staan op 9 maanden, een week later stappen en toen hij 10 maanden werd was hij niet meer te houden.
Moeke en Vake waren zo fier op hun eerste kleine: kijk hem gaan, sterke beentjes, forse knieën en een dikke poep. Die is hij nooit meer kwijt geraakt. Er was toen nog geen sprake van basketbal in Essen. Dan ga ik maar een visje pakken.
Een loopse jonge hond was hij, een fijne frisse knaap...
Het begin van een fantastisch leven, met ups en hier en daar een down, dat ondertussen al 64 jaren mijn deel is. Mag voor mijn part nog 46 jaren duren. Als ik mij niet vergis...
In de jaren vijftig beperkte mijn leefwereld zich tot de kleuter- en eerste jaren lagere school, tot het koertje in de Statiestraat en de moestuin in de Kleine Veldweg, tot mijne 'juu-kees' -paard op wieltjes- en de 'grote' visvijver in den hof op 't Molenheike, tot coiffeur Fons Van Hooydonck en kruidenier Sjaantje naast de deur. Voor Expo 58 hadden we toen geen centen, maar een treinrit naar Antwerpen lag wel af en toe binnen de mogelijkheden. En dan verder met de tram op familiebezoek in Boom. Op de radio was er zondagmiddag 'Opera en Belcanto': na de afwas zat Vake te dutten in de zetel en Moeke was aan 't breien, stopte onze sokken of zette knopen aan mijn of andermans broek. De rest van de muzikale bagage moet via Bobbejaan Schoepen, een jeugdvriend van moeder,  of Edith Piaf en 'Josephine' Baker - haar heldinnen - tot ons gekomen zijn. Those were the days...

Back to the 60's...

Een foto uit de tijd toen noch Sinterklaas noch Zwarte Piet ter discussie stonden. Wij hadden destijds andere katten en katers te geselen: in het jaar van de grote studentenrevolte in Parijs en de Provo-exploten in Amsterdam moest mijn middelbare studie afgerond worden. Laatste jaar college, onbekommerd nog. Wist niet wat er komen zou, ook niet dat de zomer van '69 voor mij helemaal anders zou uitpakken dan voor menig ander. Eddy Merckx en Neil Armstrong in de schaduw van mijn broer Luc die toen geveld zou worden door leukemie.  Maar in december '68 was het nog aan ons om Sinterklaas op te voeren voor de andere klassen.
En de Zwartste Piet? Inderdaad!!
In de jaren zestig...  zingt Paul nog samen met Garfunkel, doen Bob Dylan en Donovan hun intrede, maar moet er vooral een keuze gemaakt worden: The Beatles óf The Rolling Stones. Het was toen ondenkbaar dat je decennia later allebei goed zou vinden, en nog minder dat de Stones het zoveel langer zouden uitzingen dan hun collega's uit Liverpool. Het waren alleszins 'gouden' muziekjaren!
Op het politieke wereldplan worden John en Robert Kennedy, Malcolm X en Martin Luther King vermoord, wordt Congo onafhankelijk, is de Vietnamoorlog zelden of nooit uit het nieuws en waren we met het Varkensbaai-conflict verdomde dicht bij een derde wereldoorlog. Maar het zijn ook de Golden Sixties: de eerste mens zet voet op de maan, de televisie, koelkast en wasmachine doen hun intrede in de huiskamers en in het straatbeeld verschijnen auto's bij de vleet.  Ook werd de vrije zaterdag ingevoerd. Het was ooit harder geweest voor Jan Modaal.
En het zou later ook weer minder worden, maar de jaren zestig... dat was me wat!!