Misty morning...

Bij het ontwaken kreeg ik gisteren een uitermate grijsgetint Polderstad voor ogen. Was dit ook de lente? Jazeker, maar het zou bijna alles kunnen zijn: zomer, herfst, winter... ja, zelfs lente in de Polder. One size fits all. Noem het dan maar een mistige morgen. Die eigenzinnigheid van de weergoden wilde ik dan ook nog wel eens op de pixelgevoelige geheugenkaart zetten. Snel in de broek, de trui en een muts en op stap doorheen het naburige natuurgebied. Et voilà, er waren nog wat tinten aanwezig. Niet de volle vijftig, maar toch. De rust, de stilte en op een weekdagse ochtend geen kat te zien.  Met de groeten van  de spin Sebastiaan, die wellicht wegens nattigheid niet in zijn parelmoeren web aanwezig was. Een mens moet niet (altijd) naar de andere kant van de wereld reizen om mooie dingen te zien. Met een traagzame ochtendvertreding in de nabije omgeving heb ik mezelf getrakteerd op een prachtige start van de nieuwe week. Een paar uur later kwam de zon erdoor en nu lijkt het wel zomer. De kleuren knallen van alle kanten, maar toch: die vroege grijzigheid lag mij wel. My way, my life...

Weer zin in een triootje...

Er zijn van die momenten waarin de creatieve pijplijn overvol zit met ideeën en opportuniteiten. De actualiteit kan enorm vrijgevig zijn in deze, en aldus moet een eerzame blogger soms keiharde keuzes maken. Teveel is teveel, niet alles kan tegelijkertijd en dan wordt er geselecteerd. Maar wie of wat krijgt voorrang? I had to kill some of my darlings. Hopelijk (voor U en ook voor mij) komen die later  nog aan bod. En dus heb ik (nog maar eens) mijn buikgevoel gevolgd. De knipoog, de lach en de traan, de ooh!'s en de aah!!'s en het sportieve hebben het gehaald. Spektakel troef deze keer...

In de koers zijn er die er telkens iets speciaals van willen maken. Neem nu Peter Sagan, rocker in hart en nieren en superster tussen de sterren. Wereldkampioen en topatleet, een bolleboos uit de duizend. En toch is dat niet genoeg. Hij heeft zich blijkbaar voorgenomen dit seizoen het onderste uit de wielerkan te halen. Daartoe schuwt hij geen riskante combinaties noch stunts, maar geeft op die manier wellicht ook ongewild een stukje van zijn innerlijke zelf bloot. Of wat dacht U van zijn triootjes? De sprint-à-trois op de Via Roma bij de aankomst van Milaan - San Remo was er zo al eentje: ongelofelijk hoe die kamikazes daar nog overeind bleven. Kwiatkowski wint, de publieksprijs gaat naar de ultieme crazy-jump van Sagan en de prijs voor het gezond verstand naar Alaphilippe die toch maar even inhield naast al dat zotte geweld. 

Twee weken later, gisteren in de Ronde van Vlaanderen, was heer Sagan ook van de partij en had er blijkbaar weer veel zin in . Hield hij zich eerst nog wat (te lang?) gedeisd in de buik van het peloton, dan kon hij naar het einde toe andermaal niet weerstaan aan de drang en trok hij naar eigen voorkeur weer met twee vriendjes op pad. Iets te letterlijk en als het even kon op het kleine pad naast de kasseien. Deze keer liep dat minder goed af: bij de laatste passage van de Oude Kwaremont zocht hijzelf de confrontatie op met een nadarhekken. Niet zo verstandig bleek, want waar een renner zich nog in zelfbeschermende bochten wringt en uitwijkt als  Peter de Grote het weer eens uithangt dan blijft zo'n metalen afsluiting stug en koppig ter plaatse. Het  gebeurde in een flits: Sagan gevloerd, Van Avermaet mee ten gronde en Naesen die er zich voor de gezelligheid ook maar bijlegt. Weer een triootje voor onze Slovaakse levensgenieter. Dus toch een stellige neiging om wat dan ook het allerliefst met z'n drieën te doen...?? Drie venten plat voor Vlaanderens Mooiste. Een van hen herstelt zich nog enigszins van de klap en wordt alsnog tweede. Tweede, op een halve minuut, achter een ongenaakbare Philippe Gilbert die met een solo van nagenoeg 50 kilometer volgens velen een Merckxiaanse prestatie neerzette. Knap gedaan Phil, en dat zonder gebleekte haren... Proficiat!! 

Geen aprilvis...

Dank voor het wachten. Met opzet heb ik de blog een dag langer op non-actief gehouden. Het begin van een nieuwe maand lokt mij gewoonlijk wél, maar voor de start van de vierde pleeg ik tegenwoordig toch wat meer omzichtigheid en schroom aan de dag te leggen. 1 april: wat een straffe en knotsgekke verhalen werden er vroeger op ons losgelaten! Het was een plezier om daar op deze plek een extra zelfgefabriceerd verzinsel aan toe te voegen. Maar het vet is blijkbaar van de grappensoep en goede aprilvissen zijn heden ten dage ver te zoeken. Meestal ook te snel doorprikt omdat de moderne mens veel alerter is geworden, zeg maar voorzichtiger en/of achterdochtiger. Vandaar dus...

Desniettegenstaande wil ik U zo letterlijk als wel figuurlijk een beeld van gisteren voorschotelen. Geen grap, die uitnodiging van 'ons' Lijn, integendeel: het kwam zelfs dicht bij hemelse realiteit. Van onze kant was de inbreng een niet (meer) gebruikte tajineschaal. "Wil er iemand...?" De Facebook-vraag was nog maar net gesteld of de dame in kwestie was er al bij. Het kookrecipient zou van eigenaar veranderen. Niet komen halen, er volgde een beter voorstel: kun je het brengen, dan koken wij voor jullie. Niet getwijfeld, dat doen we. Lijn-Bus 13 (sic) van aan de voordeur tot vlak in de buurt van, en laat op de avond terug. Tussen die twee ritten een heel gezellig weerzien én aangename kennismaking, fijne babbel bij een overheerlijke maaltijd van Flavr home-chef Lucas Woorden en vakkennis schieten mij tekort om in detail eer te doen aan deze degustatie. Maar als ik zeg dat er gekookt werd met Duvel Tripel Hop "Citra"... Merci Katelijn, merci Lucas. Magistraal! 

Ik ga eens kijken of er niet nog ergens een schaal of pan of pot staat waarin kan gekookt worden...

Kunstig weekend...

New Art...

Het is me nog niet dikwijls overkomen dat ik het ontstaan van een respectabel kunstwerk mee mocht beleven. Van inspiratie over creatie tot realisatie. Inderdaad, de trouwe volger van mijn eerdere MMP weet dat ik in 2009 reeds stond toe te kijken hoe Chris Burden de regie voerde bij de schepping van zijn Beam Drop in het Antwerpse Middelheim Museum. Toen was ik een van de velen die een stukje van de show kwam meepikken. Vrijdagavond echter zat ik in een klein atelier om van begin tot eind' een nieuw kunstwerk te zien ontstaan. Heel bijzonder, hoe de geest van een 'jonge' kunstenaar zijn weg vond naar het doek. Een echte nieuwkomer, die het wel gaat maken en waarover ik U ten gepaste tijd meer details zal geven: FW. Maar voorlopig dus even niet, dus...

Aansluitend, op zaterdag, op invitatie te gast bij Bea C-M voor een apart event. Bouche Cousue van en door George De Decker. Schilderijen, video, muziek en stilte. En vooral hoe het zwijgen de stilte overstemt. "Bouche cousue": mondje dicht, vinger op de lippen, het zelfgekozen of opgelegde zwijgen, de ingenaaide mond van de hongerstaker, stilte als spraak in het kwadraat, monddood gemaakt en onderdrukt, een vorm van sprakeloosheid en daardoor een totaalspektakel waarin de kunstenaar op zoek gaat naar de veelkantigheid van het zelfgekozen zwijgen. Enkele knipsels uit de verbale presentatie door Guido De Bruyn, die wel erg dicht aanleunt bij wat ik laatst las in De Wereld van De Wachter. Een boek dat ik, dwars tegen mijn gewoonte in, toch tussentijds aan de kant heb gelegd. Terug 'in' de kast tot ik voel dat er weer een hoofdstuk ( of misschien wel meerdere?) bij kan. Het vraagt heel wat van een mens om daar doorheen te lezen, maar goed: een volgende keer dan maar. 

Evenzo vragen de schilderijen van George De Decker om ruimte en tijd. Kijken van ver om daarna naar de details te gaan speuren. Terug afstand nemen om vergelijkingen te maken, of verschillen te zoeken. Afdalen in de donkerte van de derde verdieping, een ruime krocht. Muziek en klank bij quasi inhoudloze videobeelden. De overpeinzingen komen als vanzelf. Wederom een waardevolle ontdekking voor mij. Dank voor de uitnodiging, Beatrijs. Merci beaucoup!

Walter, Wim en Werner...

"Ach zo'n café
Café met een lage zoldering
en geen wc, voor dames apart..."

En verder nog:
"Want zie, de nieuwe wet is
Dat zo'n café niet net is
De zoldering te laag is
Het licht er veel te vaag is
En dat er alle vrouwen
Hun plas op moeten houden
Omdat er geen wc is
Die veilig en privé is"


Alzo zong Herman "Herre" van Veen anno 1972 in zijn "Adieu Café" op het album "in Vogelvlucht 2". Maar dat was zonder de Vlaamse overheidsdiensten gerekend die toen nog aan hun opgang moesten beginnen. Nu, 45 jaar later, zijn ze - mogelijks aangestoken door des Herren von Veen's nostalgie - begonnen aan een remake van hun sanitaire installaties. 't Is te zeggen: geen vrouwen apart meer, zoals in het liedje, maar genderneutrale toiletten. Dat wil ik nog begrijpen, vooral 'omdat' of net 'hoewel' het gaat om terug-grijpen. Begrip dus, maar waar ik niet bij kan met mijn kleine Polderverstand is dat een commissie er samen met een serie adviseurs eerst 2 - twéé hele!! - jaren heeft over gedaan om bijstaand logo heruit te vinden. Het gaat waarschijnlijk ook nog een hele duit kosten om die voorlopig eerste 120 'nieuwe' logo's te realiseren en te placeren op de juiste deuren. Met alle respect...

Als er nog een paar van die stickers over blijven wil ik ze graag hebben. Betalen is geen punt, overheid: dat doe ik toch al uit gewoonte en meer dan genoeg voor alles & nog wat. Ja, ik zou er graag enkele hebben om cadeau te doen aan mijn neven Walter, Wim en Werner Coppieters...

Everybody Happy...

Pasen komt eraan en dat betekent eieren. Die willen gelegd worden. Ik zit er met minstens één. Heb er een nachtje over geslapen en het moet er nù uit. Gisteren 22/3. Mijn gedachten gingen vele kanten uit, dat heb ik wel eens meer, maar deze keer was het niet zo eenvoudig. Lang niet zo eenvoudig "in m'n hoofd" als Raymond het pleegt te zingen.  De dag begon met herinneringen aan de aanslagen van vorig jaar op Zaventem en in de metro van Brussel. Radio, krant, televisie, sociale media. Je kon er niet omheen en dat was ook de bedoeling. Misschien was dat ook wel de bedoeling van die terrorist in Londen, ons herinneren aan het feit dat het nooit meer zal zijn als vroeger. Dat veiligheid een utopie geworden is. Maar dan de getuigenis van Seb B. horen en zijn interview lezen op rtbf.be: "La peur est une illusion." Het gevaar is reëel, maar steeds leven met de angst daarvoor lost niks op. Angst is een illusie." Op het foute moment op de verkeerde plek geweest. Maar kan het positieve ervan zien en beseft dat hij veel geluk heeft nu hij dat alles nog kan navertellen. Sterke vent met karakter die terug leert gelukkig te zijn met kleine dingen.  Maar er blijven de stukjes, en er is de puzzel: Zaventem, Brussel, Nice, Parijs, Berlijn, en nu weer Londen en bijna Antwerpen? Wanneer wordt het weer prettig toeven in mijn hoofd..?

De dag voordien? De lente kondigde zich hoopvol aan: zon en blauwe lucht, met een kil windje er overheen. Voor de verandering had ik tickets gekocht voor een matineevoorstelling in de ROMA. Geen theater deze keer, maar cinema. EVERYBODY HAPPY. Peter Van Den Begin in een burn-out. Prestatiedruk en concurrentie. Verhaal over komieken, maar dat is slechts de metafoor: "Zij zijn de kanarie in de koolmijn. Op het podium verheffen ze zelfzekerheid tot het extreme, maar daarnaast leven ze in een wereld van concurrentie, competitie en de nood om het publiek te doen lachen." (Nic Balthazar in De Morgen) Prachtige film. Nogal wat ervaringsdeskundigen in het publiek en dat leverde een voldragen nabeschouwing op met regisseur en hoofdacteur. Een belevenis op zich. Voor wie de film nog wil zien: volgende week woensdag in Cinema Rix (CC Deurne) en hij is ook  te vinden in de TV-Theek van Telenet.  Wel grondig doorzoeken naar het brede filmaanbod. Soms noem ik iets de moeite, af en toe zelfs een aanrader. Dit is een "must see"!!

Als ik dan nog een blitzbezoek krijg van een verre studievriend komen positivisme, happiness, nostalgie en welbevinden tot een aangenaam hoogtepunt. Luc DB is de nobele weldoener. "Marrek, ik ben onderweg. Binnen 10 minuutjes ben ik er..." Een super avondje met een leuke babbel. Meer moet dat echt niet zijn. En we hadden het veel meer over nu dan over vroeger: de kinderen en de kleinkinderen, onze dagelijkse bezigheden en hoe we allebei van vakantie naar volgende reis leven. Prachtig en dat we op het eind weeral uitkeken naar een volgende gelegenheid. Zo eenvoudig kan gelukkig leven zijn. Everybody happy?

Raf & Robb'ken...

Hoe lang al? Een paar weken?? Een paar weken geleden... Tegenwoordig kan men zoiets perfect en binnen de kortste keren - twee drie muisklikken - checken: het was op 5 maart dat deze foto verscheen op de Facebookpagina van de heer in kwestie, en hij staat er nog steeds. Hele straffe  foto, sterk beeld, niet zomaar een prent, van de hand van Lieven Dirckx. Met daarbij de vraag en aankondiging in één: "Ik zoek een titel voor mijn nieuwe solo-voorstelling. Liefst 1 die bij de foto past!" Raf Walschaerts, de grote helft van Kommil Foo, den dikke zoals hij zelf zegt (op aangeven van de kleine, de kale, de Mich) is er wel vroeg bij om dit al vrij te geven. Fier op zijne foto waarschijnlijk. En over de reacties zal hij ook wel niet klagen: meer dan 3000 in getal, en het mag duidelijk zijn dat de gedachtenkronkels van de achterban onmiskenbaar de Kommil Foo-stempel dragen. Hij maar lachen, grinniken, monkelen, schuddebollen en zuchten bij het lezen van dit alles. SCHOFT krijgt  zeker een straffe opvolger. Wacht maar... 

Terwijl ik door datzelfde Facebook zit te scrollen stoot ik op een zeer aparte creatie. Gepost vanuit een bekende, maar misschien net daarom geheel onverwachte hoek. Heel apart en toch herkenbaar. Heer Polo gooit zich op de google-robot en binnen de kortste keren zit ik bij Morr Riz. Dit is 'em. Knappe karakterkop én rare vogel. En dan kom ik terecht op Chickenville waar Jowan vertelt over zijn impressies, gevoelens, teken- en schilderwerk. Ik ontdek er  ook de andere figuren: Rusty, Lou We, Mimi, Guz Stav en Robb'ken. Ben benieuwd wat hun verhaal wordt. Zeker eens bezoeken: klik. Een absolute aanrader.