Met de neus op de feiten...

Nooit harder op de fiets gereden en sneller gelezen tegelijkertijd dan gisteren. Het was dan wel op de homeo, wat met een boek in handen makkelijker is dan op een echte fiets, maar het ging erg heftig aan toe. Dat lag vooral aan de laatste hoofdstukken Robotham die ik daarbij in handen had. Ik reed in de stijl van de titel: op leven en dood. Voor niks nodig hoor, in tegendeel zelfs, maar de aanzuiging was sterker dan mezelf en de spannende verhaallijn joeg me sneller voort dan ik zelf had gewild. Eind goed, al goed. De dollemansrit ligt achter mij, het boek is uit. Voor wie van vlot weglezende thrillers houdt die in een licht voorspelbare plot eindigen is dit een aanrader. De plotwendingen in de loop van het verhaal maakten wél indruk op mij.
Meer details vindt U terug in de vorige bijdrage: klikken op Leven of Dood. Ook eens proberen?

Lees ik daarna een bericht over het Ikea-syndroom.
Zo noemt een ondervraagde UTPR-er (lid van de
Unie van Professionele Transporteurs en Logistieke Ondernemers !!) wat wij via de verkeersradio doorkrijgen als "file door ladingsverlies". Volgens hem allemaal te wijten aan doe-het-zelvers die hun auto en aanhangwagen volstouwen met aankopen uit meubelwinkels en dan de snelweg opgaan. De boel is, nog steeds volgens de specialist in kwestie, dikwijls niet goed vastgemaakt en dus vliegen de nieuwe aankopen binnen de kortste keren in het snelweg-rond.
Beetje kort door de bocht vindt Marco Polo, want waar moet ik dan heen met het rap-rap-op-stap syndroom van onze bouwvakkers? Ladder op de weg. Cementzakken op de baan. Kruiwagen op de pechstrook. Vezelplaten in de bocht van Zaventem, kranen en sproeier in die van Bath.
Schrijven we dat allemaal op het conto van de jonge starters die hun Ikea-meubelen gaan monteren?
Of mag ik het wat breder zien en ook de net-voor-het-weekend-snel-van-de-werf-politiek van allerhande schilders, metsers, en andere dakdekkers in vraag stellen? 't Is maar een gedacht, hé. En ook dat het nog steeds minder erg is om in een 'matras-op-het tweede-rijvak'-file te staan dan tussen een lichte en een zware vrachtwagen in een kopstaart-aanrijding te hangen. Gelukkig is content zijn minder erg...

Deze bijdrage sluit ik af met een verstandige uitspraak van Nico Dijkshoorn, die bij regelmaat via zijn dagboek het middagjournaal van Radio1 mag opfleuren: "Omdat de wereld om mij heen steeds wreder wordt, zoek ik het geluk op vertrouwde plekken... tracht ik mij staande te houden met kleine gelukjes van korte duur."
Dat probeer ik ook al zo lang: mij staande te houden. In de rust én de drukte van het leven, tot en met de files tijdens mijn occasioneel snelweggebruik. Verlies van lading: bloemkolen, bananen al dan niet in dozen, frisdrankblikken, wit zand, driezit-salonzetel, boekenkast, ladder, betonmolen, kat in de zak, aap uit de mouw. Sta ik daar mooi aan te schuiven met mijn neus op de alledaagse feiten...

Laat U niet bij de neus nemen...

Ik neem aan dat het zien van de ploegfoto hiernaast bij menig lezer van deze blog tot zwaar gefronste wenkbrauwen, een bijhorend gerimpeld voorhoofd en zacht schuddebollend zuchten kan leiden.
Het zij U vergeven en gepardonneerd, meer zelfs: ik kan er helemaal inkomen. Het is echter een vrolijke neerslag en van blijheid getuigende weergave van weer zo'n memorabel moment waarop 'De Bende van Jef' zich heeft laten gaan en met een goed doel voor ogen hulde brengt aan onze Grote Voorganger. Dit beeld past perfect in de stilaan lange rij van gedenkwaardige bijeenkomsten waar vriendschap, warmte, leute, saamhorigheid en wederzijds begrip hoogtij vieren. Uiteraard is dit een meer dan duizend woorden prent. Onnodig U hierbij te melden dat in deze niet achter de schermen wordt gekeken, oftewel in vrije variant: "What happened in Merksem, stays in Merksem..."

Uiteraard dient na zo'n uitspatting een korte periode van recuperatie ingelast. 'Toeval' wil dat ik enkele dagen voor het weekend waarin de roestige reukorganen-avond plaats vond een verse boekboterham ter hand had genomen. Komt uit de leeskast van La Pola. Leven of Dood van Michael Robotham. Had nog nooit gehoord van deze schrijver, hoewel dit blijkbaar al zijn tiende boek is. Waarvoor mijn excuses, heer Robotham.
Vanaf de eerste pagina heeft het verhaal mij in de ban, en het is dan ook niet onlogisch dat mijn hele zondag er al lezend (en middagduttend!!) moest aan geloven. Zo adembenemend én meeslepend als de titel laat vermoeden.
En dus moest ik mezelf nu verplichten om tussen twee leessessies door even aan te schuiven aan het Apple-klavier om U als lezend publiek niet al te erg te verwaarlozen. Voorlopig lukt het nog een beetje, maar ik moet toegeven dat het al snel moeilijker wordt om er mijn gedachten bij te houden. Niet eerlijk, maar het is niet anders. Ik geef het op en ga nog een hoofdstukje lezen...

Wat wil U nog meer...

Na een behoorlijk productieve maand november was het mijn bedoeling een pauze in te lassen. Dat is bij deze gebeurd, hoewel drie blogloze dagen eerder als hapering dan als rustperiode mogen ingeschat worden. Zo ziet U maar weer: het bloed kruipt... en als de blognood het hoogst is, loopt de gedolven put over van ochtendlijke inspiratie. In de porseleinwinkel dansen de muizen en tikt de klok in het westen best.
Hij is weer helemaal de oude!

Kwam ik pas met zoonlief op een late weekend-avond al zappend bij een bokswedstrijd terecht. Titelgevecht bij de zwaargewichten. Niet zomaar een boksmatch, om maar liefst drie gordels in één keer.  Of waren het er vier, neen: het zijn er vijf! Mijn geheugen wordt geactiveerd en roept herinneringen op: Rocky Marciano, Sugar Ray Robinson, Mohammed Ali, George Foreman, Mike Tyson. Deze keer ging het tussen de heren Klitsjko en Fury. Van de eerste had ik wel eens gehoord, maar dat kon evengoed zijn broer geweest zijn. De tweede was mij totaal onbekend. Ook zijn boksstijl kwam mij heel vreemd voor. Beter dan een beschrijving lijkt me de bijhorende foto. Geheel a-typisch boksen, tot zelfs een rondje wandelen in de ring met de handen op de rug. Tegen de regerend kampioen, de meervoudig titelhouder. Voor 45.000 toeschouwers. Joe Frazier deed ook van die gekke dingen: kop vooruit en zonder dekking, maar kreeg dan een paar rake klappen en wist niet meer op welk continent hij op het canvas had gestaan en daarna lag. Fury deed bijna hetzelfde maar was razendsnel in zijn ontwijkingen en reacties. Hij hield het twaalf ronden vol, won de kamp en in één klap vijf titels. Mochten Dr. Steelhammer en The Gipsy ooit voor een re-match gaan: die wil ik zeker zien. En weer met The Bramminator aan m'n zijde!

Gisteravond liep Bridge of Spies voor het eerst in de Belgische bioscopen en Polo was erbij. Een prachtige film over spionage tijdens de koude oorlog. Gegeven: een onderhandelingsdriehoek USA - USSR - DDR... Een tweede driehoek: de samenwerking tussen Steven Spielberg, de Coen-'brothers' en Tom Hanks. Ontdekking voor mij: Mark Rylance, de Russische spion die als pasmunt dient in de onderhandelingen.
Deze prent wordt vast geen blockbuster, daarvoor is het geheel inhoudelijk te sterk geladen. U moet ook even meedenken en het helpt als 'de jaren zestig' U niet vreemd zijn. Ieder zijn mening, maar de Knack-recensie sluit als volgt: "Bridge of Spies is geen meesterwerk, wel een onderhoudende, relevante en bijzonder vakkundig gemaakte Hollywoodfilm. Een voor volwassenen nog wel." Van mij krijgt ie toch vijf sterren en noem ik het een Poloiaanse aanrader. 
Stijl, sfeer, filmisch vakmanschap, stabiele acteer-kwaliteiten en daar bovenop de levensles die de twee hoofdpersonages, advocaat James Donovan en spion Rudolf Abel, ons enkele keren voorhouden:

(Tom Hanks) Donovan : "Aren't you worried?" 

(Mark Rylance) Abel : "Would it help?"

Wat wil U nog meer...?!!

Brusselmans: een mager beestje...

Laatste dag van november. Morgen begint de grote finale-maand. Daarna zit 2015 er weeral op. Hopelijk niet mijn laatste jaar. Daar ga ik toch van uit. Er is nog zoveel te doen, te lezen, te bekijken en te beleven. Plannen maken. Dat wil ook zeggen: geen tijd verliezen en er zuinig mee omspringen. Met die tijd! Om daarin te slagen moet een mens consequent kunnen/durven handelen. Ik geef een voorbeeld...
Het mag U verbazen, voor de hand liggend lijken óf zelfs choqueren, maar ik ben een fan van De Slimste Mens. Jaren terug een 'grote' zelfs. Ten huize Polo wordt bij regelmaat naar quizprogramma's gekeken op tv. Met het mes op tafel, Twee voor twaalf, Per seconde wijzer, De Canvascrack,... 'De Slimste' beschikt over een degelijk format met leuke varianten in vraagstelling en spelverloop. Dat werd heel wat minder toen de reclameblokken de kwisrondes gedurende meerdere jaren op het achterplan duwden. De opwaardering via een ommezwaai naar een aangepaste jury-formule was en blijft sterk afhankelijk van de desbetreffende bezetting. En dus is er een maar...

Ik draai niet langer om de hete brij heen en al evenmin rond de pot: als Herman Brusselmans op het programma staat kijk ik niet mee(r). Dan heb ik betere dingen te doen. Zoals nu dus. Laat die supersexist  zijn meelijwekkende ding maar doen op Vier. Ik hoef dat niet te weten. Tijd gewonnen om een blogske te plegen.  Of alleszins een poging tot. Die strandt op dit eigenste moment wegens te weinig inspiratie. Dus ga ik lezen: zit in de eindfase van Sprakeloos. Consequent zijn betekent ook: afmaken wat je begonnen bent. Vooruit dus, door de woordenjungle van Lanoye. Hoe dan ook veel hoogstaander en genietbaarder dan de beerput van dwangmatig vuilbekker Brusselmans....

E=mc² wordt 100 jaar...!!?

Mag het eens over iets anders gaan? Het was de dag, het weekend en bij uitbreiding de week van de wetenschap. Waar het allemaal over had kunnen gaan werd ons onthouden door een 3 tot 4 punten op de schaal van terreurdreiging. Of hoe werd het ons deze keer weer opgelepeld? Er was alleszins reden genoeg om de doorgesneden Belg de stuipen op het lijf te jagen en de geplande wetenschapsevenementen te cancellen. Jammer, want we kunnen er wat van leren. Meer zelfs, er stond een bijzondere verjaardag op het programma. E=mc², de formule waarmee ene Albert Einstein de aandacht der geleerden op de relativiteit had gericht werd 100 jaar! Of toch niet. Een onnauwkeurigheid die de heer Einstein tot krabben in zijn weelderige haardos zou nopen. Voornoemde formule bestaat al sinds 1905 en is dus 10 jaar ouder dan wat ons als verjaardag wordt voorgehouden. Een serieus abuis, wat in deze context gelukkig kan gerelativeerd worden. Bij E=mc² gaat het om de speciale relativiteitstheorie. De 'algemene' wiens centenaire momenteel in de belangstelling staat dateert dan weer wel van 1915, maar is veel moeilijker aan de man te brengen.
Of wat dacht U van....

Da's inderdaad heel andere koek. Net omdat hiermee de meest diverse situaties en omstandigheden worden omschreven en behandeld komen er wat extra factoren bij kijken. Vraag me niet wat het allemaal inhoudt, ik snap er de ballen van. En dan te weten dat dit alles nog maar een begin was, dat de snaartheorie een van de uitbreidingen werd, dat Stephen Hawking er nog een verlengstuk voor bedacht - want noteren kon niet meer - en dat er ondertussen twee 17-jarigen op verder borduren. Op zoek naar de 'theorie van alles'. Om te beginnen dus naar de exacte leeftijd van de juiste theorieën. Dat verdienen ze, en daartoe heb ik hier een klein steentje willen bijdragen. Een kiezeltje. Een zandkorrel. Een stofje.
Soms is het al even leerzaam om die bollebozen op een andere manier te leren kennen. Door hun quotes bijvoorbeeld. Je hebt er ernstige en van een lichter allooi. Ik kies voor deze...

Life goes on...

We hebben een erg donkere week achter de rug en als ik het goed begrijp gaat het niet snel beter worden. Als simpele burger/eenvoudige boerenlul snap ik er niet veel van, en als dat tot op zekere hoogte toch het geval mocht zijn dan is dat al helemaal niet voldoende om daarop de weg naar een oplossing te sugereren. Vandaar dat ik mij onthoud van welke commentaar dan ook, het oeverloze geleuter aan praat- en andere nieuwsprogramma's overlaat en het zelfs vertik om ook maar een poging tot 'poezen posten' te ondernemen. Ik houd me bij het bloggen, want buiten de overlegkamers van de veiligheidsdiensten - waarvoor ik overigens alle respect heb - gaat het leven verder. Dat mag ik tenminste hopen, al is het niet 'gewoon'...
Zo zag ik net dat dit al de 51ste post van de MMMP is. Was het dan toeval dat het jubileum'50'nummer zoveel voeten in de redactionele aarde heeft gehad? Ging het 'toevallig' om een waar hoogtepunt in mijn muzikaal be-leven? Ik geniet nog na en mijn muziekkeuze wordt er tegenwoordig in zeer ruime mate door bepaald.

had het mezelf voorgenomen
en dus doe ik het ook nu
tijdens het bloggen
zusje
uit Lila Cortina 2010
van en door Derek

weer kippenvel
't is druk op de boerderij...

En ja, het was een bittere week die begon op een vrijdag de 13de. En ze is nog niet gedaan. Het wordt een lange. Om de miserie wat te vergeten heb ik mijn toevlucht gezocht in een typisch vrouwelijke reactie die blijkbaar ook bij mannen helpt: SHOPPEN!! Het was een hele tijd geleden dat ik mij vestimentair nog eens heb uitgeleefd. Net de voorbije week ben ik er weer aan begonnen: webwinkelen bij ESPRIT. Na drie dagen was het pakje er, en goed drie ùren later vertrok de volgende bestelling. Eerst een trui en een broek, daarna de 'karowe' oftewel geruite hemden. Meestal in de flanel. Klaar voor het nieuwe seizoen: laat de winter maar komen. Mijn woorden waren nog niet 'koud', of daar sierden de eerste ijsbloemen als naar goede hivernale gewoonte de noordoostelijk georiënteerde Veluxramen. Tijdens onze passage boven de poolcirkel leerde ik een en ander over de diverse klimatologische omstandigheden die in combinatie met andere meteorologische variabelen leiden tot zeer wisselende verschijningsvormen van het ijs- en/of sneeuwkristal. Deze mogen bij de categorie 'juweeltjes' gerekend worden. Het verraste mij geenszins. Het moest er net als andere dingen des levens uiteindelijk weer eens van komen. En dan was de timing nog niet zo slecht gekozen: de eerste ochtend nà ons Brammeman-Amsterdam-weekend. Happy birthday to you, my son! Voor de verandering kregen Polo en Pola nu ook een cadeautje, hetwelk ons aan de schrijftafel zal doen plaats nemen. De ouderlijke pen grijpen en diep in de herinneringen graven is de boodschap. Ook dat kan even duren. Misschien niet slecht om de huidige onnozelheden een plaats te geven door te 'vertellen' hoe het er vroeger aan toeging. Dat wordt grondig uitpluizen én positief verwoorden! En uiteindelijk mag blijken wat we ervan gebakken hebben. Hoe dan ook: het leven zal verder gaan.  Life goes on...

Soms mag een mens nog meer geluk hebben...

En dan heb je het 'geluk' dat een goeie vriend je uitkiest en aanbiedt om samen op invitatie naar een uitverkochte Radio 1 Sessie te gaan.
Avond twee dan nog wel. Curator: Kommilfoo, de broers Raf en Mich. Mijn helden. Daar moest ik geen twee keer over nadenken. Nadenken? Wat dacht U? We hebben er allebei van genoten. De Sessies-formule doet het al jaren goed. De curator, drager van de avond, nodigt andere artiesten uit om als gast te fungeren tijdens zijn/haar optreden. Voor een gastoptreden, inderdaad. Dat het hierbij meestal om gelijkgezinden gaat hoeft geen betoog.  Daar kan de bezoeker van het evenement alleen maar vrolijker van worden. Woord- en muziekkunstenaars Walschaerts hebben hun best gedaan en gevonden wie ze zochten. Een goedgevuld en dus gezellig warm Zuiderpershuis kreeg naast 'de broertjes W' ook nog Derek, Wannes Cappelle, Spinvis, Pigeon en Stef Kamil Carlens voorgeschoteld. Namen als klokken in het Vlaamse singer songwriter-wereldje, hoewel voor mij niet allen even bekend. Daarenboven was Pigeon de échte vreemde duif in de occasionele eendenbijt.
Maar daarover zo dadelijk meer tijdens de round-up...

Met Café De Spaanse Vloot en Het verdriet openden Mich & Raf de muzikale esbattementen. Voor trouwe volgers absoluut geen verrassing dat ze daarvoor kozen om de avond te starten. Maar dan... Derek: ik had al gehoord van '.. & the Dirt', '..& Vis', ... maar dat was het dan. Met Zusje kroop hij al meteen op m'n schouders, met Petit lapin won hij m'n vertrouwen en aan het graf van Gerard Reve wil ik nu ook wel eens vertoeven...
Een topper die perfect past in dit gezelschap, een heerlijke tekstueel-muzikale ontdekking voor mij. Met dank aan M&R!

'De mannen van Essen' gooien er dan een beklijvende versie van De Vluchteling tegenaan, een Van Veen-vertaling van Cohen's The Partisan.  Meer dan actueel. Daarna is het de beurt aan Wannes Cappelle. Hier zonder Zesde Metaal maar met de Broers, de Spelen in Berlin en Gie, den otto en ik. 
'Gelukkig' had ik in een ver studentenverleden nog heel wat vrienden uit de Westhoek die mij inwijdden in hun plaatselijke dialect. Dat helpt om toch enigszins te verstaan waar Wannes over zingt. Maar geen nood, U voelt ook snel waar het om gaat.

Nederlander Spinvis pikt dan de draad op en sluit rimpelloos aan bij inhouden en gevoelens van de Wevelgemse bard. Abstracte poëzie, ontdaan van alle onnodige frivoliteiten en puur op de emotie. Kom terug, dan 'een heel nieuw liedje' en een mix van zijn Bagagedrager en de Twee meisjes van Raymond: dat klinkt dan zo. Ga hem vanaf nu, en wellicht tot grote vreugde van Geert T, met meer aandacht en frequenter beluisteren.
Een bank vooruit Erik de Jong, en een kus van de juffrouw!

De juffrouw van dienst is vanavond Katrien Verfaille,  alias Pigeon. Een zeer getalenteerde pianiste die het Radio 1-publiek probleemloos weet te boeien met haar intuitiëve manier van spelen. Turtur en Zenaida Meloda. Onbekend, maar vanaf nu niet meer onbemind. Naast alle vergelijkingen en verwijzingen die ik op haar website lees doet haar pianomuziek mij denken aan Ludovico Einaudi. Hem ontdekte ik in de soundtrack van Intouchable. Wat een avond wordt dit! Er is nauwelijks tijd voor een korte pauze, en dan direct: De volgende. Keihard die Raf, geniaal en net op tijd! Niks meer de volgende, in godsnaam: daar komt vanaf nu geen god meer aan te pas. 
Maar de volgende op de playlist is SKC, Stef Kamil Carlens. 
Wel van horen zeggen, en het hielp als ook Zita Swoon Group ter sprake kwam maar veel meer wist ik er niet van. Dus weer een ontdekking. Pretty Girl, Lonely Place en een cover van nonkel Bob Dylan: Most of the time. Alles even sober, integer en uitgepuurd. Ook dit past weer perfect in de Kommilfoo-avond. Kleurrijke figuur die veel meer aandacht verdient  dan welke ik hem tot hiertoe geschonken heb. Foei Marco, dat gaan we goedmaken. 

Om het geheel af te ronden brengen Raf & Mich nog een bloemlezing uit hun moeilijke liefdesrepertoire: Ik vrees dat je man het weet, Ruimtevaarder, Het beest is baas en Tram 17. Het was af mannen. Effenaf af! Helemaal af!!! En Peter S. kan ik niet genoeg bedanken voor de uitnodiging. Dit alles helpt ons door een behoorlijk enerverende periode waarover 'Spinvis' op gevatte wijze het volgende zei: "Ik kan niet veel: ik ben geen agent, geen soldaat, geen politicus. Ik kan dit niet oplossen. Ik kan alleen muziek maken, en dat ga ik dan maar zo goed mogelijk doen."
Ik kan alleen wat schrijven en een beetje bloggen, en ik ga nu heel hard mijn best doen om daar iets van te maken.   Zo ziet U maar: soms moet een mens wat geluk hebben... en anderen daarin laten delen.