Waterschapsheuvel 2.0 ...

Zo'n midweek "buitenland" is net lang genoeg om een aantal nieuwsfeiten vanop afstand te aanschouwen en slechts mondTjesmaat te verwerken. Bij terugkomst in de heimat dringt zich dan ook een inhaalmanoeuvre op. Zo wil ik het bende van Nijvel-verhaal iets grondiger doornemen. Wat herinner ik mezelf nog van die tijd? En helpt het bekijken van dat hele boeltje met de jaren '80-sfeer op de achtergrond om de zaak nu te plaatsen? Het waren natuurlijk toen al "andere tijden". Met dank aan de heer Robert Allen Zimmerman om dat voor altijd in ons collectieve geheugen te griffen, en aan Boudewijn de Groot om het voor mij -simpele ziel- in begrijpelijk Nederlands ten gehore te brengen. Straf toch dat drie jonge gasten met een "duikmagneet" de onderzoekteams het nakijken geven en de zaak weer aan het rollen brengen. Wat gebeurt daar toch allemaal achter de gerechtelijke schermen? Gaan we het deze keer wél te weten komen? Of speelt ook nu de politieke(?) doofpot een duistere rol? Ondertussen vraagt ook het conflict tussen Catalonië en Spanje om meer beschouwing en tijd om het geheel van meerdere kanten te bekijken. Wetten, gerechtelijke bezwaren, op je strepen staan en heel veel zuiderse emotie. Niet zo meteen en snel-snel een oordeel over te vellen dacht ik. Doe ik dan ook niet en laat het over aan de wijsheid van de verkozenen des volks die zich nu over deze problematiek mogen gaan uitspreken. Ze hebben werk genoeg zou ik denken, zeker als de Turken, de PKK en de Koerden met hun strijdtoneel de eigen landsgrenzen oversteken... zullen we het even uitvechten in de Brederodestraat, Antwerpen-Zuid. Beste relschoppers en dito heethoofden: kunnen jullie daarvoor niet een berkenbos, een rotsplateau, een verlaten strand, een afgeleefd voetbalstadion of enig ander patattenveld gebruiken in of omtrent Cappadocië? Ik noem zo maar wat...

Bij thuiskomst bleek mijn eigen Waterschapsheuvel gelukkig nog intact. De tijd van de vallende bladeren, maar daar stoort een konijn zich niet aan. Minder fris dan zes maanden geleden bij hun eerste verschijning op Hobokense bodem, maar daarom niet minder geliefd. En hoewel ze duidelijk de sporen van een half jaar buitenleven dragen zijn ze nog steeds pertinent aanwezig in mijn achtertuin. Bovendien hebben deze knarren nog een eigenschap die ik zeer op prijs stel: oude konijnen hoor je niet klagen...

"De Bende van Jef" gedenkt haar Held...

U hebt het allicht gemerkt, en er mogelijks ook van genoten: we hebben weer een volle week blogstilte achter de rug. Ben er -nog maar eens!!- tussenuit geknepen. "Knijpen", eentje van Johan "Bossie" Boskamp waarvan de ware betekenis mij nooit geheel duidelijk is geweest maar wat alhier gebruikt wordt om te melden dat de muizen ten huize Polo bij afwezigheid van kat & kater hun beste danskunsten hebben bovengehaald. Eén groot festijn moet dat geweest zijn. Wij dus weg en een eind terug in de tijd: de streek van Somme & Franse Maas, Thiepval, Verdun, Douaumont, Chemin des Dames en Voie Sacrée. Slagvelden, begraafplaatsen en getuigen van de verwoeste gewesten: les villages détruits... om er ondergedompeld te worden in de verschrikkingen van de Groote Oorlog. Dagenlang in het spoor van les poilus, de Fritzen, de Tommies, de Yankees en de talloze strijders van  andere, veelal koloniale origine. Verstilde getuigenissen van verschrikkelijke gruwel. Zouden daaruit toch lessen mogen trekken...

Maar nu terug in 't land en net op tijd om de klok te verzetten: van de keuken naar de slaapkamer, van de badkamer naar het bureau, van de gastenkamer naar de hall. Gelukkig doen enkele van de moderne apparaten dat geheel zelfstandig en zie ik op de radio-, televisie-, elektrische oven- en autoklok dat we een uurtje langer te gaan hebben vandaag. Het winteruur is er terug: misschien voor de laatste keer?

Hij zou vandaag 73 worden...
Maar hij blijft voor altijd 52, daar kunnen we niet omheen. En ook hiervoor zijn we net op tijd terug. Om het memento aan Jef levendig te houden en te delen met zijn vele familie, vrienden en kennissen die na 21 jaar nog steeds het grote gemis maar ook de warme herinneringen aanvoelen. De foto's, teksten, reacties en andere likes op de verschillende sociale fora spreken nog steeds boekdelen. Jef: mens, coach, teacher, monument... Tot hiertoe ging het voor mij in decennia: kende hem ruim tien jaren, daarna tien jaren voor de eerste mededelingen op de blog verschenen, en nog eens tien voor de volgende vermelding er kwam. Heb mij voorgenomen om niet meer zo lang te wachten. Begin ook door te krijgen dat elk jaar er één is, en om mijne grote vriend en mentor te eren lijkt mij dat vanaf nu de aangewezen regelmaat. De Bende eert haar Held. Hij zal het geweten hebben...

Namibië VI : Sunset - Moonrise - Music ...

One more day... Vooruit dan maar: komt net goed uit om mijn blogistieke neerslag aan Namibië-herinneringen af te ronden. Dat doe ik met een reeks dagdagelijkse afsluiters die op het Afrikaanse continent toch telkens dat ietsje meer te bieden hebben. Elke dag gaat ook daar de zon onder, maar dan net iets sneller dan bij ons. Door het buitenleven én het feit dat de donkerte zich ginder nogal wat vroeger aandient is het voor Uw gemakzuchtige dienaar ook makkelijker om er wat beelden van te schieten. En dus staan ze hier te blinken voor U, in willekeurige volgorde, zomaar wat avondmomenten, telkens voor we aan tafel gingen. Met een glaasje tonic of een sapje als aperitief, dat ging mij toen en nu nog steeds goed af. We doen het "clockwise", met de ouderwetse wijzers van de analoge uurwerken en beginnen links boven: de verre westelijke leegte bij Kalahari Anib Lodge (26/09). Daarnaast een beeld van het avondlijke wolkenspel bij Etosha Safari Lodge (03/10). Onderaan rechts de drukkende donkerte aan het eind van de wereld: Rustig Toko Lodge (02/10) en tenslotte dé Afrikaanse avondpracht vanop de uitkijktoren bij Sossusvlei Lodge (28/09). Gewoon vier avondimpressies uit een veel langere reeks...

Naar aanleiding van wat hier onlangs nog gepost werd kreeg ik enkele heel waardevolle muziektips binnen van vrienden die ik zeer waardeer: de tips én de vrienden. Geen paarlen voor de zwijnen jongens, en al evenmin zijn jullie "aanraders" in dovemansorenoren gevallen. De selectie van bovenstaande avondfoto's en het nachtelijke verwerken ervan heeft zich dan ook afgespeeld bij de klanken van Cigarettes after Sex en Yo-Yo Ma. Verder hoorde ik al Rob Jungklas en kijk ik nu uit naar de verzamelde werken van Madrugada. De cello's van Bach niet te vergeten, en doe er voor mijn part ook nog iets van Arvo bij... juist: Arvo Part. Er zal dit najaar heel weinig voetbal gekeken worden...

Voor de allerlaatste foto in mijn Namibisch reisverslag gaat de persoonlijke voorkeur naar de opkomst van de volle maan boven Erindi. Terwijl we op 5 oktober en bij het nuttigen van een frisse Cola de zon zien ondergaan in het westen komt achter onze rug de maan in al haar glorie op. Qua timing kan dat tellen. De lokatie was perfect en het moment kon niet beter gekozen worden. Een alcoholvrij "schemerkelkie" dat ik "mij van heel mij leven nooit nie ga vergeet nie"... !!! 

En dan mogen alle zonnen ondergaan, elke dag weer, die ene volle maan liet me zien en voelen dat er telkens weer een nieuw begin aan zit te komen en dat zoiets echt niet lang hoeft te duren. Dat het die nieuwe start is waar het om gaat. En dat aangepaste muziek op het juiste moment er nog zoveel meer van kan maken. Bedankt vrienden voor de inleiding, de heropfrissing en de tips. Naast dat alles mag er voor mij ook een snuifje van het betere Beatles-werk bij. Sgt. Pepper's weet ik wel te pruimen...

A Day In The Life...

De uitstap naar Brugge heeft zijn sporen nagelaten. Wat mij wel eens meer overkomt heb ik ook deze keer niet kunnen vermijden. De tafel met t-shirts, cd & dvd's en andere memorabilia was strategisch zeer goed opgesteld.  Als één van je kompanen je daar nog eens op wijst is dat echt teveel van het goede en dus ben ik met mijn zwakke vlees nog maar eens door de krakende knieën gegaan. Niet dat ik het erg vind, integendeel. Deze aanwinsten zorgen ervoor dat ik de overgang van late zomer naar aankomende herfst op meer dan aangename wijze doorkom. De 2 CD-verjaardagsuitgave van Sgt. Pepper's zit hier elke dag voor minstens enkele nummers in een of ander weergave-apparaat. Op de foto hierboven ziet U een momentopname uit "A Day In The Life", nr 13 in de tracklist. Nadat het eerste groot crescendo met de 4 x 40 strijkers zijn toppunt heeft bereikt valt op de geremasterde jubileum-cd exact na 2'15" een magistraal stiltemoment. Ook daarin waren Lennon & McCartney grootmeesters. Het hele huis fleurt ervan op. Klassieke muziek waarvan ik, zoals gezegd, voorlopig elke dag met mondTjesmaat geniet... De DVD-opname van The Analogues' Pepper's Show spaar ik nog even op. Hoe lang of tot bij welke gelegenheid? Geen idee. Iets voor met kinderen en kleinkinderen? Muziekgeschiedenis...

Namibië V : The People of Namibia...

De eerste aanzet is gegeven: La Pola puzzelde zich vandaag te pletter om het traditionele reisalbum in mekaar te boksen. Het wordt deze keer een waar titanenwerk, en het einde is nog lang niet in zicht. Ruim 2000 foto's had ik van de geheugenkaarten naar de computer opgeladen. Daarvan hebben er na het eerste strenge selectiewerk door mijn wederhelft nog 317 de oversteek naar de USB-stick gehaald. Dan begint het pas echt: in haar fotoboek-programma wordt verder voorgeselecteerd, gekozen en gemonteerd. Inpassen, vergroten, bijsnijden, blijven proberen. Ze heeft er al behoorlijk wat ervaring mee, maar voor het Namibië-album zal ze toch diep moeten gaan. Een werk van heel lange adem. Ondertussen laat Uw bloggende dienaar zich "in alle rust en kalmte" verleiden tot een vijfde bijdrage. "Den bompa heeft overal vrienden..." dat zeggen mijn kleinkinderen als ze mij op reis of uitstap bezig zien. Het babbeltje op straat met de plaatselijke bevolking levert bijna altijd goeie contactmomenten op en de foto's volgen dan als vanzelf. Of het nu in Rotterdam, Praag, Zuid Afrika,  Dublin of Hoboken is. En dus ook nu weer in Namibië. Er zijn er veel in de pixelbak terecht gekomen, en allemaal hebben ze zichzelf daarna kunnen bewonderen op het kleine klapschermpje van mijn LUMIX. Hij doet het nog steeds, en ik ben maar wat blij dat ik hem nog eens mee op reis genomen heb. Hoop van U hetzelfde...

Heb mij deze keer voor de presentatie beperkt tot enkele shots met Namibische jongeren in de hoofdrol. En één opa. Twee keer tijdens een tankstop bij een pompstation...

"Hé mannen, moeten jullie niet op school zitten?"

"Wij zijn hier met onze klas. Op uitstap..."

Geen gewone school: project voor kinderen 'met een rugzak' die al weten wat de struggle for life zoal inhoudt. Ze zijn, net als wij, even binnen gestapt bij de alom tegenwoordige 'Spar' voor een snoepje en een drankje. Nu kan er wel een glimlach af, en een knipoog voor die witte meneer. Zelfs de stille op het hoekje is blij als hij zichzelf op het beeldscherm heeft gezien. Warm moment...

Het Himba-meisje denkt er het hare van en weet niet goed hoe ze de zoveelste toerist moet inschatten die met een georganiseerde groep haar dorp komt bezoeken. Altijd hetzelfde? Maar ook nu breekt het ijs snel als we samen de foto's bekijken, inzoomen, eentje deleten omdat zij het niet goed vindt en ik er nog een nieuwe mag maken. Heb toch een dubbel gevoel. Hoe is dat om dag in dag uit te kijk te staan en je eigen dorp te beleven als een openluchtmuseum. Tradities onderhouden? Ze doen er wellicht hun voordeel bij, maar hopelijk bewaren ze ook hun zelfrespect. Geen idee...

En dan Kazeriam, my man!  Met hem heb ik een potje voetbal gespeeld terwijl de anderen het klaslokaaltje bezochten van de projectschool die bij het Himba-dorp hoort. Weeskinderen die opgevangen worden door de vrouwen van het dorp en met ondersteuning naar school kunnen gaan. School? Pre-primary school, voorbereiding om als het een beetje gaat naar de lagere school te gaan in een stadje verderop. Onderwijs is toch zo belangrijk. Hoop dat het bij jou lukt, kleine Kaz'...!!!

Tenslotte nog eentje bij een volgende tankstop: van een opa die met zijn kleinkinderen in de auto zit te wachten terwijl iemand naar de winkel is. Paar woorden in het Afrikaans, hij is heel fier op die kleintjes. Zij zijn graag bij opa, gelukkige familie? Geen overschot, geen luxe, wel blije gezichtjes. Namibia 2017...

Namibië IV : Meer beestjes kijken...

Geduld wordt beloond, ook door Marco Polo. En dus is hier dan eindelijk en na bijna een volle week wachten het door sommigen zo gegeerde "deel IV" in de serie over onze Namibië-trip. Probleem is dat de tijd niet stilstaat en dat er zich op Uw en mijn pad nog andere opportuniteiten voordoen die het vermelden waard zijn. Bovendien zijn mijn Afrikaanse ervaringen vastgelegd in een van pixels uitpuilende massa post-daguerreotypen die alvorens aan U te worden voorgelegd wachten op een grondige selectie, versnijding en opschoning waar nodig. En dat kost nogal wat moeite, maar vooral veel tijd. Het blijven natuurlijk geheugensteuntjes die mij in staat stellen en toelaten om het verhaal ook op latere datum nog vorm te geven en door te vertellen. Wat meteen het tweede probleem met zich meebrengt: hoe langer geleden in de tijd, hoe zwaarder mijn idee van relativiteitstheorie gaat wegen en hoe minder zaken of gebeurtenissen het oog van de selectienaald nog passeren. De normen zijn streng en de relevantiegraad van een item krimpt mettertijd en zienderogen. Wie nu nog in beeld komt moet van goede komaf zijn én een diepe indruk hebben nagelaten. Toch zijn er momenten die in het geheugen gegrift blijven. Ik zou niet weten voor hoe lang, maar nu kan ik ze alleszins nog snel op U loslaten...

Is het een hoektand, of noemt U het een slagtand? De beerbaviaan in kwestie die eigenaar is van zulk wapen is goed voorzien. Hij gebruikt het met alle plezier om zijn voedsel van welke aard dan ook te verscheuren, tot en met kleine antilopen of impala's. En als het nodig mocht blijken ook soortgenoten. De strijd om dominantie kent, als het er echt om gaat, geen grenzen. Noem hem baviaan, baboon, of bobbejaan... hij geniet van de aandacht, maar poseren? Ho maar, daar kon hij zijn lunch niet voor laten. Daar lijken jachtluipaard en leeuw dan weer wel voor gemaakt: met strakke blik recht in de lens kijken. Het kostte wel wat tijd en een heel reeks snelle shots, maar deze twee heb ik toch maar mooi gefocust in beeld gekregen. Hoewel de leeuwin net een groot part oryx achter de kiezen had keek ze nog heel geïnteresseerd naar die hapklare brok aan de andere kant van de camera. Terwijl de uitdrukking van de cheetah iets meewarigs heeft: "Zou het wel de inspanning waard zijn?" of "Manneke toch, gaat gij van mij een foto maken? Wacht tot m'n broers hier ook zijn: the three of us!! Dat gaat pas vonken geven..." 

En dan de olifanten, die hadden er dit keer duidelijk lak aan. Toch koos ik voor deze prent: één van  mijn 321 opnamen waarin Afrikaanse dikhuiden de hoofdrol spelen. Van selectie gesproken? Het gaat in deze verzameling een heus slagveld worden. "I'll have to kill my darlings." En dus: met z'n twaalven op een rij, alle kalibers op post en met een aangeboren nonchalance de slurf in het water laten hangen en drinken. Wij maakten foto's, heel veel foto's. We stonden erbij en keken ernaar. Beestjes te kijken...

Sgt. Pepper's "analoog" in Brugge...

Wie op "Namibië IV" zit te wachten moet ik jammer genoeg teleurstellen en tegelijk verzoeken om nog even geduld te oefenen. Het komt, dat is beloofd. Wanneer kan ik U echter niet met zekerheid zeggen. Het had vandaag gekund, maar ook nu deed zich een weliswaar geplande  edoch evenzo niet te missen escapade voor die tot een analoge interruptie in mijn digitaal Namibië-reisverslag heeft geleid. Het weze zo, en niet anders. Ainsi soit-il. Niet zo ver van huis trouwens: Brugge was het reisdoel en de Stadsschouwburg-CC het oord van vertier. In uitermate goed gezelschap maakte heer Polo aldaar een ferme sprong terug in de tijd. Het historische stadstheater ademt nostalgie en dat is mooi meegenomen als een mens de tijd van zijn collegejaren terug opzoekt. Aanleiding, als die er al moet zijn? De 50ste verjaardag van het legendarische Beatles-album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. In 1967 lieten Lennon, McCartney, Harrison en Starr hun meest experimentele muziek los op de wereld en het intercontinentale televisiepubliek. Ze zouden dit album echter nooit live brengen. Daarvoor hebben ze in Nederland The Analogues. Opgericht in 2014 stelde deze band zich ten doel het latere werk van The Beatles op de origineel-analoge instrumenten live uit te voeren. Om te beginnen zagen/hoorden/beleefden wij gisteren in een eerste deel de Magical Mistery Tour. Inderdaad, bij momenten "magisch". Na de pauze gooiden de heren muzikanten en hun begeleidend orkest alle remmen los. Wat ooit als een fout begrepen "Salt & Pepper?"-vraag het levenslicht zag en bedoeld was om enkel op vinyl voort te bestaan kregen wij live op ons bord. Het maakte niet uit dat het ondertussen bloedheet was geworden daar op de derde rang, hoog in de schouwburgzaal boven nog zo'n 650 enthousiastelingen. Bij  tussenpozen sloot ook ik de ogen en hoorde... The Beatles. Met dank aan The Analogues. Geen zout, geen peper, maar heerlijk analoog...