Dag Jules....

Vandaag afscheid genomen van 

Jules "Juul-Julleke" Vanderveken

1931 - 2017

Sobabee-, RBA- en Giants-monument

Vriendelijk, bescheiden en hulpvaardig

Warmste hart in het Belgisch basketball

'00-'05 Samen een toffe tijd  beleefd bij RBA.

Werd mijnen beste maat en "positief" levend voorbeeld uit die andere "helden"generatie.

'14-'16  Een reeks ongelofelijk hartelijke bezoekjes en babbels op ons gezamenlijk palmares.

  Hof ter Schelde, Antwerpen-LO 

'17     RIP Jules, will love you forever!

Meer van dat...

Januari loopt op zijn laatste benen. Nog even en de kop van 2017 is er helemaal af. We hebben wat afgefeest deze maand. Soms met pakjes en cadeautjes, steeds met een bloemeke, een hapje en een drankje, tot het uitgebreide tafelwerk aan toe. En altijd met veel toewijding, plezier en liefde. Wat een leven, toch...!!? Met vrouw en kinderen, met zussen en broers, neefjes en nichtjes, van de warme en de koude kant, een drink met de buren, en weer uitgebreid vieren met vrienden van "toen-het-allemaal-begon-in-Leuven" en ook die van "veel-verder-terug-in-de-tijd-toen-wij-nog-op-het-college-zaten". Die laatste zetten zopas de voorlopige kroon op het werk: een lamskroon voor de Peet, den Herre en den Théjoo en hun madammen.  De jongens van de Rommeshoef, toen dat nog een écht eiland in het groen was maar publicitair nog niet zo werd benoemd. Tussen de apéro- en de tafelbabbels door werd ook een eerste visje gesmeten om in 2019 ons 50 jarig college-jubileum te vieren. Gaan we zeker doen. 50, 60 en 70... aan ons zal het niet liggen. Da's tenminste het plan en de bedoeling. Bij een volgende gelegenheid gaan we de eerste plannen ontvouwen. "Houdt eullie mor kleir, doar in Essen. Wij zien 't al eelemoal zitte...!!" 

En verder? Verder zijn de koudste nachten voorlopig gepasseerd en wordt het in "putteke winter" terug een pak warmer. Ook is De Muze deze keer waarschijnlijk écht en helemaal failliet. Hoewel: zeg nooit nooit als het over dit Antwerps jazzcafé gaat waar Ferre Grignard bij leven zowat wekelijks optrad, Jan De Wilde zijn eerste kans kreeg en dé Wannes in zijn beginjaren ook meermaals actief was. Maar deze keer ziet het er slecht uit: exit De Muze?!! Voorts beginnen ze her en der aan den lijve te ondervinden wat de Amerikanen zich en ons op de hals hebben gehaald met Donald Trump naar het Witte Huis te sturen. Om dat te volgen en er blogsgewijs de nodige aandacht aan te schenken zal ik mijn comfortzone moeten verlaten en af en toe een kritisch oog werpen op de overzeese actualiteit. Met al de boeken die liggen te wachten om gelezen en gecommentarieerd te worden, de nieuwe engagementen die de kop op steken, de uitstapjes en de reizen die al gepland zijn, de familie en de vrienden voor wie ik bij regelmaat tijd wil uittrekken... Als dat maar goed komt: tijdsgebrek is een ongemak dat ik schuw als de pest en dus zal alles mondTjesmaat gebeuren. Rustig aan, en voorzichtig: dan breekt het lijntje niet. Wel reken ik nog steeds op veel meer van dat... 

Gedichtendag 2017

Na de positieve maar ook behoorlijk jachtige start van het nieuwe jaar vind ik na enkele weken weer mijn innerlijke rust. Peis en vree en abondance. Tijd en goesting om wat dan ook te doen. Zoals...? Bij hoge uitzondering een rondje stofzuigen, een vroeg-ochtendlijke acte de présence in de garage voor een comfortherstelling van mijn "vrijheid". Of mij toch nog maar eens laten vangen aan "gedichtendag"? Uitgedaagd door dochter-Bieke-lief? Ik neem met veel plezier de handschoen op...

Karamellenvers in vijf coupletten en minuten

Zal ik vandaag
op simpele vraag
toch maar een versje schrijven?
Of heet dat "poëzie bedrijven"?

Een versje op de voor-
en eentje aan de achterkant?
Eentje voor ons beide
of ook één voor de rest van 't land?

Eentje dat zoëven
nog snel-snel diende uitgeschreven?
En eentje om héél even
een coole climax te beleven?

Dit rijmen hier gaat veel te vlot
't zijn karamellen van het leesgenot.
Zó sta ik weer op heel glad ijs.
Een scheve schaats. Geen Nobelprijs.

De poging is dan wel gewaagd
maar net daarom nog niet geslaagd.
Er zit geen lijn in, geen stramien
Ik geef mezelf een twee op tien...

© marco - marrek - o'polo

Gevonden... Eureka !!!

Vorige week deed ik hier nog een wanhopige oproep om mee uit te kijken naar een verloren lees-hulp-object hetwelk voor mezelf niet meer traceerbaar leek te zijn. Leesbril verloren. Veel goede raad gekregen om er mij in veelvoud aan te schaffen, alles samen in een mandje te leggen of net verspreid  door het hele huis en aangelanden rond te laten slingeren; allebei met de bedoeling dat er redelijkerwijze altijd wel eentje in het gezichtsveld zou opdagen. Mij werd zelfs winkelreclame doorgestuurd met aanbiedingen allerhande, zodat ik ook in die brochures de kleine lettertjes zou kunnen ontwar(r)en. Maar geen 'gouden' tip die leidde tot recuperatie van het verlorene. Dàt heb ik dan weer zelf moeten doen. Wel 10 keer (of meer!?) moet ik er met mijn neus pal boven, voor of naast gestaan of gezeten hebben. Niet op een van de vertrouwde plekken waar ik hem eerder wel eens terugvond, maar ook weer niet echt ver weg.In een onschuldig hoekje naast het wijnrekje bij de open haard. En daar heb ik de voorbije koude periode meermaals gezeten. Ook ben ik er in de voorbereiding van en tijdens enkele feestjes een of meerdere flessen opgewaardeerd druivensap gaan halen. En nooit op gelet. Toch was ik er al een poosje op zoek naar en had mij uiteindelijk zo goed als neergelegd bij het verlies van mijn vertrouwde leesbril. Niet dus. Eind goed al goed. De aanhouder moet niet al te krampachtig blijven proberen. Blijkt nog maar eens.  Laat de goede dingen maar gebeuren. En vergeet vooral niet dat "fucking diem" te carpiën...

En dus zag ik hem liggen toen ik mijn laatste leesmateriaal even uit handen gaf om een blokje op het vuur te leggen. De kinderen van de nacht - Over mensen en wolven van Dik van der Meulen. Eén van de nieuwe aanwinsten in mijn hardcopy-bibliotheek. Onderdeel van wat weer een zeer uitgebreid cadeaupakket werd ter gelegenheid van de jaarwisseling. Ze gaan er een voor een aan moeten geloven. En U ook, want de beoordeling en het bijhorend leesadvies zullen wederom Uw deel zijn. En ja, die "fucking diem" niet vergeten.

Sex, leute en muziek...

Vandaag steek ik van wal met een hilarisch vleugje sexualiteit. Voor de jaarwisseling kocht ik de 2017 Zeurkalender van de toen net overleden Peter van Straaten. Dag na dag gaat er een blaadje af en telkens tovert het een van monkel- over glim- tot grijnslach op mijn ouwe taaie-gezicht. Goed zo!! Daarnaast viel mij gisteren als uitgesteld nieuwjaarscadeau ook een lachkalender van Geert Hoste in de schoot. Daarvan moesten meteen 3 volle weken bescheurd worden, en kijk wat ik op 21 januari naast en over elkaar te verteren krijg... Het lijkt er sterk op dat die heren op de achtergrond over een verborgen agenda beschikken. Hoe anders slagen die vettige moppen erin elkaar zo strak getimed te omarmen. Trouwens, mocht ik nog in pre-operatoire gloedvorm verkeerd hebben, dan sloeg deze coïncidentie met nog meer nadruk de geile nagel op de hete kop: ik heb een berg boeken cadeau gekregen met de feestdagen. So..!!? Wat die boeken betreft: een foto ervan krijgt U hier eerstdaags te zien. Besprekingen volgen. 

Wat nu eerst en met de meeste hoogdringendheid dient besproken is mijn laatste bezoek aan De Roma. Neen, ik vergis mij niet en nog minder val ik in herhaling. Vorige zondag kwam de Borgerhoutse cultuurtempel hier al ter sprake, inderdaad. Toen woonden wij met kinderen en kleinkinderen, de hele reutemeteut, een "concert" bij van Kommil Foo. Een link naar een deftige recensie hebt U eigenlijk nog tegoed, vandaar: "link 1". Minder dan een week later zat ik er alweer. Nu met broer Guy om er een van onze wederzijdse nieuwjaars-geschenken te consumeren: Raymond van het Groenewoud Solo. Waar de broers Walschaerts voor een grote bezetting kozen komt Raymond het publiek tegenwoordig in zijn dooie eentje tegemoet. Sterke formule. Heb er heel erg van genoten. Voor zover het nog nodig mocht zijn: een heuse aanrader! En de bespreking? Ook hiervoor kan ik U aan een ernstig enthousiaste recensie verlinken: "link 2". Met "Je veux de l'amour",  "Zjoske schone meid" en "Opblaaspop" sluit hij perfect aan bij het vorige hot-item. Dus houd ik het hierbij vandaag voor bekeken, uitgeschreven en afgerond. Tot morgen, "Ouwe rotkop"... 

Opsporing verzocht...

De winter is blijkbaar net iets echter in het land dan we nog voor mogelijk hadden gehouden. Op de ene plek koud en droog, en elders pakken sneeuw. Blijkbaar juist verdeeld: droogte in de lage landen terwijl ze in de Hoge Venen genieten van een flinke dosis skiplezier. Bij de enen voor de leute en de ontspanning, bij enkele andere om den brode. Skiverhuur en langlauf-uitbaters varen er deze keer wel bij. Hoeveel jaren is dat weer geleden? En hoe zit het met heer Polo? 't Is wederom even stil geweest, maar dat zat misschien al in de staart van de vorige bijdrage. Alle gekheid op het U wel gekende stokje: na enkele dagen van scribentiaanse windstilte werd ik toch nog bedolven onder een lawine van blogwaardige voorvallen die op hun beurt dan weer allemaal op een of andere manier met mister Murphy te maken hadden. Materiaal zat dus om snel nog een schrijfsel te brouwen. 

Om te beginnen ben ik 'hem' deze keer mogelijks echt kwijtgespeeld. Al vele malen heb ik vroeger wel eens het halve huis plat gelopen om mijn leesbril te zoeken, en even zovele keren heb ik hem toen na min of meer lange tijd teruggevonden. Niet deze keer, zo lijkt. Was het nu maandag of dinsdag dat ik mij meen te herinneren 'hem' voor het laatst te hebben gebruikt? Was het bij een of andere klus, tijdens het lezen van de krant of had ik 'hem' meegenomen buitenshuis en ben ik 'hem' irgendwo vergessen? Omdat bij vorige gelegenheden tot heden nog aan toe steeds een happy end mijn deel was maakte ik mij aanvankelijk nog niet teveel zorgen. Nu, vijf dagen later, begint het zo stilaan op een zorgwekkende verdwijning te lijken. "Iemand mijn brilletje gezien?" Het is niet wat je noemt een topmodel, het heeft zelfs niet veel om het lijf, maar het staat mij wel als gegoten op de licht gehavende neus en helpt me prima bij het ontwarren van de meest schots-en-scheve krabbels die mij worden voorgelegd. Voorlopig nog geen nieuws. Wie alsnog een tip kan leveren die tot het wedervinden van dit kleinnood leidt wil ik rijkelijk belonen en van de allerwarmste knuffels voorzien. 

Mocht dit verhaal alsnog op een sisser uitlopen, omdat er van dit brilletje geen spoor meer te bekennen valt, dan heb ik alleszins één troost: het laatste boek dat ik  volledig bij middel van deze twee leesglazen tot mij heb genomen is het verhaal van de tussentijdse honkbalescapade door His Airness Michael Jordan. REBOUND (The Odyssey of Michael Jordan) van Bob Greene. Een flinke portie levensverhaal van een topsporter 'hors catégorie'. Geen topproza, wel een beklijvend verslag van een bijzondere periode van afscheid en twijfel, van zoeken en doorzetten, van aanvaarden en plaatsen. De confrontatie aangaan met jezelf, om na het hoogste niveau in die ene discipline de uitdaging te zoeken in die andere waar je weet dat het niet vanzelf zal gaan. Hier kon hij niet teren op zijn talent en ging hij keihard werken. Misschien wel tegen beter weten in... Om tenslotte terug te keren bij het basketbal en een volgende kampioenschapsring. Troostrijke gedachte, ook voor mij en zeker in deze situatie. Nice... 

Een bril verloren, een boek gelezen, en... een schoentje gevonden. Ook sinds meerdere dagen, misschien wel evenlang als ik mijn brilletje mis, staat er op onze postbus een kinderschoen te staan. Een botinneke, zoals ze hier en op nog andere plaatsen in het land plegen te zeggen. Zo goed als nieuw. Maat 21.  Gevonden op het voetpad voor de oprit. Geen kat die er naar omkijkt. Allicht, het is geen poezemaat. Misschien van wandelaars die, nadat ze de Hobokense Polder op hun bucketlist hebben afgevinkt, nooit meer terugkeren naar deze plek. Denk toch dat het nog een hele tijd op die bus gaat blijven staan. Het is trouwens een winterbottineke, dat kan tegen het vriesweer en de koude. Men zegge het voort: kinderschoen gevonden, leesbril gezocht! En Michael Jordan? Die is en blijft de strafste van allemaal...

Kommil Foo & Takkeling...

Het was weer heel biezonder. "Kommil Foo in concert" in de enige echte zaal De Roma, Turnhoutsebaan, Borgerhout.  Een soort 'best of' met acht muzikanten in de ondersteuning. Een specialekke zeg maar. Succes hebben ze zeker, mijn Essense kameraden: de gerestaureerde cinemazaal zat tjokvol, tot en met de laatste stoel op het balkon. Daar heeft Uw dienaar ook een hand(je) in gehad: reeds lang op voorhand had ik een hele rol tickets gekocht, 10 in dit geval, om ook kinderen en kleinkinderen op sleeptouw te nemen. En genoten werd er, door het publiek en heel duidelijk ook door de heren Mich en Raf W. Hun betere..., neen 'beter' zeg ik: hun eigen favoriete liedjes die ze zelf zo graag zingen, die juist. Die in een apart arrangement en met een extra reeks extra goeie muzikanten... een mens zou er voorwaar zijn tekstuele trappers bij verliezen. Nu is ook dit natuurlijk een zaak van goesting en aanvoelen. Ik heb het zelf eerder voor hun theatrale optredens, samen of solo. Daarom wellicht dat ik die ook in menigvoud bezoek en beleef. Het heeft dus alles met aanvoelen en welbevinden te maken. Zo zaten er nummers bij die mij onder de nieuwe vorm minder konden bekoren, terwijl enkele echte pareltjes in al hun eenvoud bleven stralen. Maar ik snap ook dat het voor de artiesten in kwestie een fijne ervaring moet zijn om hun eigen repertoire eens op een andere manier te kunnen beleven. Ben vooral heel blij dat de youngsters ervan genoten hebben. Was toch even een sprongetje in het onbekende voor hen. Niet alle nummers zijn even toegankelijk, zelfs niet voor volwassenen. Maar goed, het is gelukt. Er werd zelfs behoorlijk op nabeschouwd, met hier en daar een gewaagde en onverwachte interpretatie. Tot en met op tram 24, terug op weg naar huis,  werden nummers vergeleken en tegen elkaar afgewogen. Finale keuze voor beste nummer van de avond: Ruimtevaarder, Atlantis, Café de Spaanse Vloot, of toch "Trek je schoenen aan"?  Die hebben we bij thuiskomst nog eens gespeeld, voor het slapen gaan. Om de volgende dag goed te kunnen beginnen. En of dat ook gelukt is? In afwachting van het zoveelste nieuwjaarsfeestje zaten we samen in de luie salonzetel. Bompa, mag ik jou voorlezen uit "Uilskuiken en Takkeling"? Ja jongen, natuurlijk. Beregoed!!! Het boek en mijn voorlezer. Ik werd er stil van...