zondag 31 januari 2016

Multi Yoga 2.0

Exact twee jaar geleden kwam heer Polo, toen nog op de MMP-site en dus de voorganger van de huidige MMMP, op de proppen met onderstaande Mededeling van Marco Polo... 

"De nieuwe doemprogrammatie van Radio 1 is een feit geworden: Hautekiet blijft, Joos moet vertrekken en cultuur krijgt een plaats in een vroegzondags verdomhoekje! Joos had volgens velen (met mij) heel wat te vertellen, was nog goed voorzien van pijlen en kon haar radioboog dus nog geruime tijd gespannen houden. Toch viel zij in ongenade bij de radiobonzen en moest oprotten. Jan Hautekiet loopt een heel ander parcours: volgens mij is die zijn bobijntje duidelijk op en ontbreekt het zijn team aan deftige inspiratie, maar zijn openbaar netwerk is blijkbaar uitgebreider en zwaarwichtiger dan Ruth's achterban. Man man Jan, toch... wat ne zever. En geregeld slaat hij de bal behoorlijk mis hoor. Dat komt ervan als een radiomaker, producer en vooral muzikant als expert voor 'van-alles-en-nog-wat' wordt opgevoerd. Over elk onderwerp moet hij een mening hebben, die voor het vlot verloop van het programma liefst niet aan kritiek onderworpen wordt. Hij gaat zich voorwaar een superintelligente status aanmeten en gelooft daar zelf ook heilig in. Fout Jan. Dimmen, kak inhouden. Als ge er niks van weet moet ge zwijgen en de andere laten spreken. Laatst ging het daar bij jou over de multisportclub. Voor of tegen een brede motorische aanpak bij de (lichamelijke) opvoeding en sportopleiding bij kinderen/jongeren? Hij had zich weer eens laten opdraaien om een academische bewijsvoering aan de hand van een universitaire publicatie, gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek op de weegschaal te leggen. Nou nou nou, wat klinkt dat mooi. Jan wil, tot meerdere eer en glorie van heer Hautekiet, een eigen standpunt innemen tegenover de prof. Dat moet zeker kunnen als het toch maar over 'jummenas' gaat vindt onze eminentie, en hij probeerde zich als een betweter constant door de uiteenzettingen van de geïnterviewden te wurmen. Arme Jan, je weet niet eens waar het hier om gaat. Nog nooit gehoord van al die te vroeg opgebrande talenten die het niet maken noch halen op het internationale sportplatform? Natuurlijk niet, want die komen niet aan bod in de sportverslaggeving. Dat zijn alleen maar trieste verhalen en dus slechts te achterhalen via diepgravende achterkamerjournalistiek waar geen plaats meer voor is in de media. Soit, ze komen er hier ook wel bij uit dat het systeem van Turnverein en Praxis der Leibeserziehung net als het Scandinavisch model zijn vele voordelen heeft, op voorwaarde dat er een langetermijnvisie aan gekoppeld wordt. Laat daar nou net het schoentje wringen. Maar da's voor een volgend zwaar gesubsidieerd multidisciplinair onderzoek door academisch geschoolde medewerkers die voor de kar van een voor zichzelf en zijn eigen leerstoel vruchtenplukkende prof worden gespannen. 
En daar haalt Jan zijn mosterd. Tja...

Na deze negatieve ervaring belandde ik via een verwijzing op het zowel verguisde als opgehemelde Facebook, het is maar hoe U het bekijkt, net op tijd en niets te vroeg bij een zéér interessant bericht. Zou ik het kunnen linken met het hierboven aangehaalde multisporten? Ik was meteen overtuigd: begin dan maar met yoga. Met madame Hegre als docente kan dat zo zijn voordelen hebben. Om Uw geduld  niet te lang op de proef te stellen schakel ik meteen door naar de 'beeld-zegt-
meer-dan-duizend-woorden'-modus. Geen woorden voor? Niet echt nodig, of toch niet teveel: 'adembenemend' en 'overweldigend' kunnen ruimschoots volstaan. Het mogen dan al negen beelden zijn, reken dan maar meteen op minstens 9.000 woorden. En dit is nog niet alles. Na de verticale sessies is er tijd en aandacht voor het horizontale  compartiment van deze tot algemeen vormende ontwikkeling leidende sportvorm. 
Zo ziet U maar: er is nog hoop na Hautekiet. Met dank aan Petter Hegre en zijn madame. Heer Polo moest er even diep over nadenken: hoe breng ik dit over bij mijn hooggeëerd lezerspubliek? MondTjesmaat, of meteen de beuk erin en vol gas? Zoals U merkt ben ik voor de volle lading gegaan. Daar kan geen Agent Orange, Desert Storm, Slag om Gallipoli, Operatie Achilles, -Boomgaard noch -Overlord tegenop. 
Dit is de enige echte Operation Overload!"

De reden waarom dit bericht in een licht gewijzigde 2.0-versie verschijnt is tweeërlei:
1. Na die twee jaar blijf ik het ochtendprogramma Hautekiet en zijn presentator nog steeds even saai, vervelend, afstompend, respectloos en irrelevant vinden als toen. Kan het niet beter verwoorden, maar het moet er nog eens uit. Dan maar op dezelfde manier als begin 2014.
2. Het onderdeel multi yoga is blijkbaar wel interessant en werd door U en vele andere bezoekers van MMP bekeken. Het staat met 2.351 clicks ver voor de rest op nummer één in de lijst van meest gelezen bijdragen. Dat is alvast een eervolle vermelding waard, en bovendien stel ik mij de vraag of deze remake het even goed gaat doen op de vernieuwde Mededelingen van Marco Polo. We'll see: MY 2.0...

zaterdag 30 januari 2016

Een multi-sensoriële ervaring...

Het is er dan toch weer van gekomen. Onze Drie Gratiën trokken erop uit om gezamenlijk een nachtje Brussels 'Hell Hole' te koppelen aan een optreden van Stef 'Papa' Bos in de AB. Prima keuze, vind ik. 
Zo'n uitstap is traditiegetrouw het signaal voor 'de jongens' om malkanders companie op te zoeken.

Naar even goede gewoonte was Eksaarde wederom onze uitvalsbasis. Van daar zetten we deze keer koers richting Waterloo. Daar kan in dit gezelschap normaliter slechts één reden voor aangehaald worden, maar die is dan van zo'n overweldigende importantie dat ze zich gewillig in meerdere partities laat opdelen. Staan we aan de voet van de 'butte' en vang ik er al vier in één, zij het vrij duistere slag: de keizer, de helling, een flard van het panorama-gebouw en on top of it 'le lion'. Het was grijs en het waaide er ferm, maar het bleef droog. Daar konden zij die er op 18 juni 1815 aan de 'slag' moesten alleen maar van dromen. Het moet er een serieus vettige boel geweest zijn toen de legers van Wellington en Bonaparte de strijd aangingen. Wij vochten onszelf eerst de 226 trappen op om van bovenaf een blik te werpen op de wijde omgeving waarin het ultieme strijdgewoel zich heeft afgespeeld: het slagveld. De frisse neus was geheel gratis én inbegrepen. Voor een beter beeld daalden we even zoveel treden weer af en bezochten de panoramazaal. Daar is een in 1915 geschilderde 360º evocatie van de Slag bij Waterloo. Daarnaast en ondergronds ligt het nieuwe Le Mémorial 1815. Een prachtig en zeer instructief museum dat dateert van 2015. U ziet er zit logica in het geheel: 1815 de strijd, 1915 het schilderij en 2015 een modern museum. Soms wel een overdaad aan informatie, maar knap en zeer eigentijds gepresenteerd. Toppunt van de expositie is een 3D-projectie waar de bezoeker in het hart van de strijd terecht komt en gedurende een kwartier de sleutelmomenten van die memorabele 18de juni mee kan beleven. Het geheel krijgt van mij een vier sterren-kwotering. L' expérience multisensorielle is onbetwist ***** waard. "Vaut le détour", om het met een Michelin-term te zeggen. 

En dan blijft er natuurlijk nog de shop. Mooi aanbod van historische boeken, posters, kaarten, dvd's, t-shirts, souvenirs, spelletjes en andere leuke gadgets.  Speciaal voor 'de jongens': een fles Waterloo Triple Blond met bijhorende 'kelk', een keizerlijke presse-papier en voor mijzelf een exemplaar van WATERLOO, De laatste 100 dagen van Napoleon door Johan Op de Beeck. Dat wordt weer een bangelijke leeservaring. Ben ik vrijwel zeker van. Nu Steve Jobs' bio haar einde nadert moest ik toch voor iets nieuws zorgen. En waar konden we dan 's avonds beter heen voor het diner dan naar het Keysershof  in Sinaai. Ja, vlak bij ons basiskamp en sinds meerdere gelegenheden hoog op de lijst van betere eethuizen geplaatst door het vigerende triumviraat. Ook deze keer was er niks op aan te merken, integendeel: lekker gegeten en gedronken, prima service en geweldig gezelschap. Vrienden toch!!

En dan nu nog een speciale mededeling: "Morgen verschijnt er op deze blog een voorheen geplande publicatie. Geen doorverbinding naar Facebook deze keer, maar net als vroeger bij MMP een pure plaatsing op de blog. Eens zien wie dan de weg nog vindt naar MMMP." 
Een 'multi-sensoriële' test op lees- en/of kijkcijfers..??!

woensdag 27 januari 2016

Deens avontuur...

Het danig wisselvallige weer van de laatste dagen stuurt mij bij momenten op het wandelpad, in aangenaam (bijna) lenteweer. Maar even snel keert het tij en ben ik met geen stokken door de vieze regenbuien te jagen. Dan heb/neem ik de tijd om op selectieve basis doorheen enkele van de recente topwedstrijden in de NBA te fietsen. De teller staat tegenwoordig op 75 tot 90 minuten pedaalwerk, waarin ik gelijkgaand met de tijd tot zo'n 45 kilometer wegtrap. Matige belasting, met halverwege wat intervalwerk. En ondertussen de focus op het betere basketbal: de clash tussen Golden State en San Antonio, waarbij de manschappen van coach Popovich het zwaar te verduren kregen. Wat de confrontatie van het jaar moest zijn werd een afstraffing die Parker & co zich nog lang gaan herinneren. Het team van Steve Kerr, die na een lange afwezigheid eindelijk het roer terug overnam van de meer dan succesrijke interim-coach Luke Walton, was dan weer outstanding. En toch. Ben benieuwd wat de play-offs nog in petto hebben. Wait and see.
Verder blijft de biografie van Steve Jobs veel van mijn aandacht en tijd in beslag nemen. Hoewel het bij momenten een drukke opsomming van actoren wordt, probeer ik vooral de grote lijnen te vinden en te volgen. Nog steeds heel boeiend. Zeker nu ik in de filmzaal van Metropolis de trailer zag ben ik dubbel gemotiveerd om door te lezen tot het gaatje, zodat ik binnenkort wel voorbereid de hele film kan gaan zien.

Hopelijk wordt dat een even positieve totaalervaring als dewelke ik gisteren heb overgehouden aan The Danish Girl van Tom Hooper. Een film gebaseerd op waargebeurde feiten en die het verhaal vertelt van de eerste bekende transgender in de geschiedenis. Een delicaat onderwerp dat door Eddie Redmayne en Alicia Vikander op zeer indringende wijze wordt opgevoerd. Schitterend in beeld gebracht en met een op mijn maat gesneden traagzaamheid die ruimte en tijd biedt om de ontstaansevolutie van Einar tot Lili te ondergaan en aan te voelen. Het heeft mij diep geraakt...

maandag 25 januari 2016

Me and Mrs Jones...

Gisteren meldde ik U dat tussen een hele reeks andere bezigheden mijn hernieuwde aandacht voor NBA-wedstrijden een steeds grotere impact op mijn vrijetijdsbestedingspatroon verkrijgt. In een ver verleden, toen BBC Sport ook al uitmuntende programma's op het scherm toverde, brachten zij op wekelijkse basis zeer uitgebreid én kwalitatief hoogstaand verslag over het Amerikaans professioneel basketbal. Net als Mart Smeets dat toen deed voor de NOS. Alleen was het budget van BBC Sport vele malen groter zodat zij meer en beter beeldmateriaal konden gebruiken, én... er was een knappe Britse blondine die ik veel liever de fragmenten aan elkaar zag babbelen dan de Mart. Beautiful broadcaster Sally Jones!! En dus zat heer Polo op zaterdagavond, als er zelf niet moest gespeeld worden, in de zeer late uurtjes voor een Engels sprekend televisiescherm naar de wondere kunsten van Magic Johnson, Larry Bird, Doctor J, soms zelfs de jonge Michael Jordan te kijken. Het was een hele ontdekking, die later zijn gevolg en vérvolg zou kennen in het analyseren en bestuderen van mijn geliefde 'spelletje'. Adembenemend waren, toen al, de top 10 reeksen van mooiste scores, knapste dunks, blokshots... van de week. We hebben toen zelfs onze eerste videorecorder gekocht, speciaal met een slow motion optie, om de beste fases opnieuw en vertraagd te kunnen bekijken. In de pre-historie. Tegenwoordig ben ik de trotse bezitter van een NBA League Pass en kijk ik basketbal on demand: live, recorded full game, condensed game, highlights en video's. Het kan niet meer op.

Vrij regelmatig combineer ik de NBA-watch met een sessie op de hometrainer. Eerder werd dat in deze blog de homeo genoemd, juist: het veelvuldig samengaan van hometraining met video kijken. Maar af en toe zet ik mij nog wel eens rustig in de zetel, net als toen. En dan zeker bij speciale gelegenheden die zelfs jaarlijks herhaald worden. Die zijn er zat in de US van Amerika. Zoals een week geleden de MLK-Day. Martin Luther King Dag. Op zo'n avond wordt eer betoond aan de herdachte persoon of organisatie. Deze keer met het MLK-logo op de warming-up shirts bij de verschillende wedstrijden. Polo maakte er een eigen versie van voor "de derde maandag van januari" 2016. De wedstrijden zelf hadden alles om Doctor King te eren en het publiek te laten genieten: spannende Philadelphia@New York en Utah@Charlotte met telkens double overtime, Boston@Dallas en Houston@Los AngelesC met overtime en de pandoering die Cleveland thuis moest ondergaan tegen Golden State. Waarna coach Blatt zijn koffers moest pakken en Lebron James zijn goesting kreeg. Alles erop en eraan, alleen miste ik iemand om de verschillende samenvattingen aan elkaar te babbelen. Sally Jones...

zondag 24 januari 2016

More Jobs to come...

Hopelijk kan het bij de voorgaande controles blijven. De vijf aparte edities staan er nog steeds, en dat is al een geruststelling. Wijze raad mocht ik ontvangen van Signore Spaghetti, die mij wees op de veelvuldige combinaties in twee-, drie- of ander meervoud die zich met vijf dubieuze items kunnen voordoen.
Grazie mille Guido, maar ik ga mijn vingers kruisen en hopen dat het nu in orde is. Anders komt er nog veel extra werk bij kijken en zal ik uw 'corragio' zeker kunnen gebruiken.

Het is echter meer dan tijd om de gewone blogdraad weer op te nemen en U op de triviale hoogte van mijn dagdagelijks bestaan te houden. Het mag een klein wonder heten dat ik hier nog een moment vind om mij op het klavier te storten. Dat zal wel aan de gedrevenheid liggen die spreekt uit nevenstaand portret, maar lezen en schrijven en bovendien nog tijd maken om een nieuwe fotoreeks te starten én een inhaalbeweging te maken op het gebied van NBA-wedstrijden volgen... dat alles gecombineerd met een regelmatig langere rit op de hometrainer.
Die drive pik ik elke keer op als ik een nieuw hoofdstuk weglees uit de Steve Jobs - biografie van Walter Isaacson. Het is een behoorlijk dikke turf die zich gelukkig vlot laat lezen en mijn aandacht gaande houdt om de vele (kleine) kantjes van de Apple-goeroe te leren kennen. Het vraagt wel een inspanning om de vele episodes en interpretaties van de Jobs-Apple-combinatie op een rijtje te houden, maar het loont de moeite.  Zo denk ik er een verklaring in te kunnen vinden waarom Jobs - in tegenstelling tot wat van der Zwaag in de gelinkte commentaar schrijft - het niet erg zou gevonden hebben om in de koopjesbak van de Action terecht te komen. Zichzelf of zijn verhaal vond hij niet zo belangrijk.
Zijn bedrijf en/of de daar geproduceerde Apple-producten daarentegen... daar zou enkel en alleen een eersteklas presentatie bij mogen passen. En terecht.  Ik doe mijn best om goed door het boek te komen, zodat ik met de nodige achtergrondinformatie naar de film kan. Die komt binnenkort ook in de Belgische zalen. Ondertussen is mijn nieuwsgierigheid gescherpt, en wil ik daarna zeker ook Becoming Steve Jobs van Brent Schlender lezen. Blijkbaar met een heel andere invalshoek. U ziet het, er staat mij en U nog een en ander te wachten: more Jobs to come...

donderdag 21 januari 2016

Controle 5

Of zat er toch een addertje onder het gelinkte gras? Voor meer duiding en een uitgebreide bespreking maak ik wel eens meer gebruik van verwijzingen en sluit ik die in via een link in de tekst. Hier ging het om een bespreking in FilmFocus die op de titel Des hommes et des dieux was verankerd. Zou het dit geweest zijn?
Kan het mij nauwelijks voorstellen. Dan toch mijn eigen 'loempigheid'...? Binnen de kortste keren komen we er hier wel achter. Einde controles. Bye bye big brother...

Controle 4

Of zou het toch deze geweest zijn? Een fotografische getuigenis over een van de vele zeer sterke beelden en momenten in Des hommes et des dieux. Schitterende film waarin ik toevalliger wijze en "gelukkig maar!" terecht kwam toen ik tussen twee familiefeesten door op zoek was naar -godbetert- een samenvatting van Belgisch voetbal. Gelukkig stak Canvas daar een stokje voor. Was het de foto die er niet door kon, of is de bijdrage gecut omwille van de afsluiter waarin ik stelde dat "we" en "ze" nog veel konden leren uit deze rolprent. Het was trouwens mijn tweede kijk op de zaak. Ik zag de film al eens eerder op tv. Heerlijk langzaam en minimalistisch met fantastische non-acteer prestaties.
Ik kan hem blijven zien en ervan genieten... én leren!
Mag volgens mij nooit of nergens gecensureerd worden. Ook hier niet...