Een weekend "thuis"...

Zou het er dan toch van komen? Is de lente in aantocht? Volgens de kalender nog een dag of tien, maar daar zijn we hier te lande nooit echt zeker van. Sinds onze terugkeer uit Senegal hebben we aan atmosferische omstandigheden zowat alles gehad wat er "under Hoboken skies" te rapen valt. Temperaturen van -12ºC tot gisteren een heerlijke +17ºC. Zon en blauwe luchten, maar wees gerust: ook een gesloten wolkendek met regen, sneeuw en mist is ons deel geweest. Hoewel er tijdens het weekend heel wat op de kijk- en doe-kalender stond was het toch vooral een eerste weekend terug thuis in de Polder. Goed moment uitgekozen om opnieuw de wandeldraad op te pikken. Droog, een flauw zonnetje en niet te koud. De wilgenkatjes maken hun opwachting. De grijs-witte toefkes puilen uit vers opengebarsten botten. Hét signaal is er, dit loopt niet meer fout. Eén zwaluw mag dan al de lente niet maken, op de wilgenkatjes mag U rekenen om het voorjaar aan te kondigen. En dan zijn er ook de Galloways. Lang heb ik niet moeten zoeken, het pad leidde als vanzelf doorheen de braamstruiken naar een deel van de kudde die met de kleintjes in herkauw-modus lag. De '70, '71 en '72 zijn ferm gegroeid en lijken wel geblondeerd met hun dikke wintervacht. Nummer '73 had ik ook al gezien, maar nog niet met een oormerk. En dan is er nu ook de '74: een nakomertje in deze dolle bende, maar hij/zij (ik weet het niet zeker?) trekt al flink mee op met de anderen. Beschikt over een charmant snoetje en dus heb ik er weer een fotogeniek model bij gekregen. Het doet deugd: weer thuiskomen in de Polder...

Retour au Senegal - V

Geen toepasselijker foto gevonden om deze Senegal-serie af te sluiten. Eén van de veertien zonsondergangen die we weer tussen evenaar en steenbokskeerkring hebben kunnen bewonderen. Elke avond prijs. Logisch allicht, maar al even logisch niet altijd even licht. Maar wel knap. Telkens op de eerste rij, voor ons eigenste huisje aan het strand. Deze keer een compleet heldere lucht en de wit koperen bol die in minder dan een minuut geheel en al onder duikt in een pikzwarte oceaan. Een koppel Senegalese meeuwachtigen beleeft dolle pret, maar dat besef ik nog niet als ik afdruk. Zoiets komt pas later, op groot scherm...

Tijd om af te ronden. Ik loop alweer ruim een week rond op Belgische bodem, ben even op stap geweest richting Westhoek en heb middelerwijl geproefd van bijna alle seizoenen. 't Is ijskoud geweest, met ijzel en zelfs een paar uren sneeuw. We hebben ook een dag stormachtig herfstweer gehad en al twee keer een verwachtingsvolle lente-ochtend. België zoals we het achtergelaten hadden. Er zijn nog zekerheden. Dat kan ik nu bij regelmaat in de WhatsApp-berichten stoppen die heel vlot hun weg vinden tussen Somone, Senegal en Hoboken, Belgium. Met aan de andere kant van de lijn Masse, de man die vorig jaar onze kamer "deed" maar waarmee het goed keuvelen blijft, Max, al voor de tweede keer onze "vaste" garçon en waarbij we op theevisite zijn geweest, en Papa Mamadou, de kerel van de strandzetels en de propere tuinpaden. De man ook met de losse contracten, die werkt "par pointage". Telkens afwachten of hij weer voor vijf dagen en "20 euro" aan de slag kan. Of soms ook niet? Een onzeker leven, maar ook hij wil er iets van maken. Drie echte toppers, elk met een apart verhaal en een warm hart. Drie mannen die ervoor kunnen en zullen zorgen dat als ik nog eens naar Senegal ga het meer dan waarschijnlijk opnieuw Somone zal worden. Om samen thee te drinken, te luisteren, te lachen en om naar de zonsondergang te kijken. En een beetje (financieel) te helpen waar het kan...

Retour au Senegal - IV

Tot hiertoe hebben posts en bijhorende foto's allicht het vermoeden gewekt dat onze aanwezigheid in Senegal zich heeft beperkt tot de oceaanrand en het strand. Mocht ook U in die richting denken dan kan ik U dat niet kwalijk nemen. We hebben er inderdaad veel van onze luie tijd gesleten. En toch, en toch... Na een week zijn we op bezoek gegaan bij Max, een van onze "garçons". Op invitatie voor een Senegalese thee. Hartje Somone, en op z'n minst een goeie 100 meter weg van de plage. De familie Lo, ruim 30 personen, woont samen in een ommuurd perceel en deelt in het dagelijkse leven wat er te delen valt. Iedereen draagt op zijn manier en naar eigen mogelijkheden bij tot het onderhoud van de familie. Voor de stamvader met zijn twee vrouwen, hun beider kinderen, de aangetrouwden en de kleinkinderen. Die ochtend hebben we een fijne babbel met Max' moeder en met zijn oudste zus, Aita. Zij zorgt die dag voor de kleintjes van haar zussen. Een naar omstandigheden behoorlijk zelfbewuste jongedame, dat mag blijken uit de vlotte conversatie die we met haar voeren. Ondertussen prepareert Max de thee. Die we daarna drinken in drie stappen, zoals het hoort. De eerste met munt, de tweede met een extra pastille en de derde het meest doortrokken... net iets anders dan wat er in de restaurants snel-snel wordt geserveerd na de maaltijd. We nemen er onze tijd voor. Totdat moeder opstaat, ons dankt voor het bezoek en zegt dat het nu tijd is om te gaan koken voor de familie. Max en Aita doen ons uitgeleide.  Zo simpel kan het leven zijn. A la prochaine...

Retour au Senegal - III

Voor alle duidelijkheid: ik ben nu blogsgewijs teruggekeerd naar Senegal en zit voor onze bungalow aan het strand. We hebben een on-Afrikaans frisse en winderige nacht achter de rug. Toch is er veel mist blijven hangen boven de oceaan wat voor een bijzondere breuk in de verlichting zorgt. Ondertussen doen ze daar op de scheidslijn tussen Noord- en Zuidelijk "Atlantische" Oceaan heel onstuimig hun best om na eb weer vloed te veroorzaken. Hierdoor ontstaat er een drukte langs de waterkant waar golven breken op de lavarotsen die het lange hotelstrand afboorden. De "madammen" die anders in de lagune mosseltjes en paarse krabben rapen komen bij woelig weer zee-egels zoeken tussen de rotsblokken. Ze kennen hun stiel blijkbaar goed. Na een goed uur is de oogst binnen en blaast de fleurige bende de aftocht. Volgeladen emmers met de gevulde schootdoeken er bovenop. Een rijke buit die ze in groep gaan afleveren. "Ook voor het hotel!" wist een van hen me te vertellen. Dat bleek nog te kloppen ook, maar wegens gastro-intestinale perikelen heb ik  er mij die avond van onthouden. De foto was voor mij voldoende deze keer...

Moeilijke keuze...

Dat het snel kan gaan in 't leven wisten we natuurlijk al lang. Twee weken vakantie zijn zo voorbij. Ook als je in Senegal zit. Terug naar de kou, en een dag later kom je te weten dat een bevriende collega-coach het niet gehaald heeft. Weer een die de strijd tegen kanker verliest en veel te vroeg zijn laatste time-out moet opgebruiken. R.I.P. Coach Walter Van Mieghem. En ook nu weer gaat het leven door... 

Een weekend op stap met de Salamanca-gang. Omdat "ons klein" de pantoffels al enige tijd geleden aan de haak heeft gehangen hebben deze reünies steeds minder met basketbal te maken. Deze keer naar Ieper om na 100 jaar nog eens terug te blikken op wat zich daar tijdens de Grote Oorlog heeft afgespeeld. De zich telkens herhalende waanzin... Altijd weer pakkende ervaringen: het Memorial Museum van Passendaele, de loopgraven en de begraafplaatsen: Tyne Cot, Duitse kerkhoven in Langemark en Vladslo. En overal de verhalen van die smerige strijdtonelen, gasaanvallen, bombardementen, de vele duizenden slachtoffers die om tactische redenen worden opgeofferd. Belangrijk dat we dit kunnen delen met goede vrienden. Blijven herinneren is de boodschap. En samen naar de Last Post. Kippenvel...

Heer Polo heeft zich weer duidelijk in een dagboekstijl gewenteld om de bloggaten te overbruggen. Heb daar op dit moment zelf weinig problemen mee. Hieruit moge blijken dat samen vriendschap delen, bewustzijn onderhouden en afscheid nemen even zoveel waardevolle onderdelen van mijn dagelijks leven zijn. En dat die dingen, en nog veel meer, allemaal wel een keer samen vallen en zich tot een heus kluwen weten te vervlechten. Dan haal ik maar eens diep adem, schuif het Senegal-verslag even aan de kant en lucht mijn hart. Blijkt niet zo'n slechte keuze te zijn, en al helemaal niet moeilijk...

Retour au Senegal - II

Voor ik er opnieuw vanonder muis - U leest het goed, ja! - toch nog snel een verlengstuk breien aan mijn eerste retour-bijdrage. Over ontmoetingen op de plage van Somone. We lopen de laatste gewapende strandwacht voorbij: "Bonjour, ça va? Et toi...?" We tellen onze stappen. Geen honderd meter verder: "Bonjour les amis, comment allez-vous?" André, een lokale gids die zowat alle uitstappen in de wijde buurt begint aan te prijzen. Hij heeft blijkbaar ervaring en een mooi aanbod, alleen: de meeste dingen hebben we bij vorige gelegenheden al gedaan en het ligt deze keer echt niet in onze bedoeling de toerist uit te hangen. Integendeel zelfs, we gaan hier geen ene dooie klop uitvoeren. Lezen, slapen, eten, babbeltje... en verder niks. En dus ben ik aan mijn eerste oeverloze Afrikaanse dialoog begonnen. Veel uitleg, alles beamen, en hier en daar wat anticiperen. Maar niet teveel, het moet gezellig blijven. En dat blijft het inderdaad, André weet van wanten en snapt waar het ons wel en niet om te doen is. En dus gaat de babbel al snel over het dagelijkse leven in dit toch wel toeristische deel van Senegal. En over de kinderen op het strand. Is het dan vakantie? Neen, maar deze kids gaan niet naar de openbare school - "École primaire I de Somone". Ze zijn volgens hem toegewezen aan een leraar van de koranschool en moeten hem ten dienste voor eten en andere inkomsten zorgen. Straatkinderen van de plage... Strandkinderen? Ze willen wel op de foto, lachen en dollen, maar spreken geen Frans. André kijkt toe en denkt er het zijne van: geen toekomst. Dan zie ik pas het plastiek zakje en de vissen. Zelf gevangen? Overschotje van de vangst van een of andere pirogue. Ze kennen het klappen van de zweep. "Van den boot gevallen!" Les fils de pêcheur...

Retour au Senegal - I

Een break is het geworden. En wat voor een. De planning zat goed en de timing kwam zeker niet ongelegen. Van carnaval echter geen sprake deze keer. Alles op z'n tijd. Polo en Pola hebben hun biezen gepakt en zijn er een paar weken tussenuit geknepen. Wie al wat langer meesurft op deze bloggolf zal zich misschien nog wel herinneren dat ik een jaar geleden een reeks berichten heb gepost over een verblijf in Senegal. Dat het ons erg bevallen was, mogelijks voor herhaling vatbaar... en alzo geschiedde dus. De voorbije quinzaine heb ik mijn luie krent opnieuw geparkeerd op hetzelfde strand van Somone. Bij hetzelfde hotel, maar nu in een aangepaste accommodatie: "bungalow pieds dans l'eau". Daar hebben we dan ook uitgebreid van genoten. Weinig tot geen activiteiten en al helemaal geen uitstappen deze keer. Wel de nodige boeken in de valies en veel tijd voor persoonlijke contacten.   Verder hadden we ook een stappenplan. Geen dito teller aan de riem, maar wel iets in die aard. Ons logement lag een heel eind van het hotel-restaurant en de verplaatsingen heen en terug voor de maaltijden gingen deel uitmaken van ons dagelijks fitness-menu. 500 stappen heen en 500 stappen terug, en dat minstens drie keer per dag. Af en toe een extraatje om de centrale wifi te gebruiken en tussendoor een eindje om over het strand. Absoluut te weinig om in form te geraken of te blijven, maar iets is beter dan niets. En als we dat extraatje wat uitbreidden en langs de branding tot voorbij het dorp wandelden dan kwamen we al aardig in de buurt van een respectabel dagquotum. Ook hier liggen "les pirogues" opgelijnd op het strand. Kleinschaliger dan bij Mbour, maar ook zij zorgen voor lokale visaanvoer. Meer moet dat niet zijn. Genoeg voor vandaag, ook hier en nu...