The real modern times...

Gebeurt niet dikwijls dat ik dit in levende lijve oftewel "live" kan bekijken op tv. Gisteravond was het dan zover, dankzij een toevallig opgevangen tip in één of ander radioprogramma vanwege Lieven Scheire en links en rechts een beetje zoeken naar een livestream: de lancering van de Falcon Heavy vanop Kennedy Space Center in Florida. SpaceX, de ruimtevaartonderneming van Tesla-baas Elon Musk, verzorgde in eigen beheer de hele show. We moesten wel even wachten tot de windkracht in de hogere luchtlagen was afgenomen tot beneden de risicomarge, maar wat dan volgde staat bij mij - voor zo lang het nog zal duren - in het geheugen gegrift. Prachtige beelden van wat men nu reeds als een historisch moment in de "commerciële" ruimtevaart omschrijft. Een feilloze lift-off, maar nog veel straffer de perfecte en absoluut synchrone zachte landing bij terugkeer van de twee draagraketten. Nooit gezien en mij al helemaal niet kunnen voorstellen dat zoiets nu reeds zou gebeuren. Dat de landing van de derde drager, de centrale "booster", niet helemaal volgens plan verliep kon de pret niet drukken. Het lijkt erop dat iedereen zeer tevreden is over deze test en dat we nog meer gaan mogen verwachten van de man die via PayPal en Tesla zijn sporen in de ruimtevaart aan het verdienen is. Een knalrode elektrische auto op weg naar Mars, met "Space Oditty" van David Bowie op de boordradio. Moet er soms nog zand, euhh..."stardust" zijn? 

40 years in space...

Bij het plegen van de vorige post schoten mij enkele herinneringen door het kortetermijngeheugen. Het leek me de moeite om die alsnog met U te delen. Toen enige tijd terug de lucht nog aanhoudend grijs was en wij tussentijds een klad schijtweer over ons dak kregen zat ik bij regelmaat op de homeo. U weet wel: video kijken terwijl ik op de hometrainer zit. Om mezelf wat moed in te trappen en de benen soepel te houden tegen de tijd dat buiten fietsen weer aan de orde is voor deze salon-pedaleur. Vroeger hoorde daar dus het zoeken naar een geschikte serie of film op dvd bij. Ik heb de voorbije jaren al wat schijfjes afgekeken. Daar komen nu - met dank aan het wereldwijde internet - de zoektochten bij naar uitgestelde programma's op vrt.nu of andere kanalen, met af en toe een verrassende vondst als gevolg.

Zo trof ik daar laatst The farthest - een twee uur durende documentaire over Voyager 1 en 2.  Het verhaal over de planning en de lancering van deze ruimtetuigen in de jaren '70 van de vorige eeuw en hun tocht langs de buitenplaneten van ons zonnestelsel: Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus. Het is een ode aan een ongelooflijk project, aan de mensen die eraan werkten en het nog steeds opvolgen. Met een verhelderende kijk op de visie achter twee toestellen die nu een reis maken die langer is dan iemand ooit voor mogelijk had gehouden. Een geweldig verhaal, boeiend van begin tot eind. Een einde dat nog niet gedefinieerd is maar dat op de een of andere manier wel in zicht komt. Voor mij waren het de twee meest fascinerende homeo-sessies tot nu toe. Voor de geïnteresseerden: tot 13 februari beschikbaar op vrt.nu. Go for it...

"Coureurs...!!!"

Een titel die U van mij niet meer verwacht had waarschijnlijk. Om eerlijk te zijn: ikzelf ook niet. Maar zoals men mij bij regelmaat placht voor te houden: "Zeg nooit nooit..." Het begon dus allemaal al op zaterdagvoormiddag. Tegen de gewoonten van het huis in zat ik reeds vroeg voor het tv-scherm. WK cyclocross voor junioren. Om Niels Vandeputte, zoon van ex Pito-collega Ilse VD, aan het werk te zien. Een grote bende jonge enthousiastelingen die door een loodzwaar modderparcours mochten ploeteren om de stiel te leren en de knokken om de medailles. Verdienstelijke prestatie van Niels, maar de opdracht leek me voorlopig nog te zwaar om al een rol van betekenis te kunnen spelen. In de "van-horen-zeggen" wetenschap dat de cross bij de vrouwen al een heel seizoen lang veel spannender was geweest dan bij de mannen wilde ik ook in de namiddag nog wel een uurtje uittrekken om te zien wat de dames er in de Valkenburgse blubber van terecht zouden brengen. En inderdaad, er viel wat te beleven. Een slippertje hier, een schuifpartij daar en een Amerikaanse veterane die het de uittredende kampioene nog lastiger maakte dan verwacht. Maar uiteindelijk een duidelijke overwinning, en dus toch geen "Cantje-boordje". Dat ik dan zondag ook nog de beloften zou bekijken en finaal zelfs een dik uur mee ging peddelen op de homeo met de heren-profs leek me niet geheel onlogisch. 

De ban was immers gebroken, en als ik dan toch iets doe mag het er heel af en toe ook wel eens een beetje over zijn. Een beetje...? Doe er maar een ferme schep bovenop, want dé belevenis van het weekend speelde zich voor mij af in Hoevenen. In de achterzaal van De Oude Brouwerij waren we bevoorrecht getuige van een heuse retro koers op rollen. Vriend voor het leven, Chocolatte Rudiman Jacques, organiseerde dit evenement voor het goede doel en om zijn inschrijvingspot voor deelname aan de 1000 km van Kom op tegen Kanker later dit jaar rond te krijgen. En of het hem gelukt is?! Als éénmansploeg zal hij er niet alleen zijn, maar al die anderen die ook de 4 x 250 km solo gaan afhaspelen zullen vast en zeker weten dat hij er ook is. Daar gaan een heel pak supporters voor zorgen. Zoveel als er zaterdagavond kwamen opdagen om mee te rijden of toe te kijken en vooral te consumeren. Alles voor het goede doel, allemaal voor Rudiman's team: Door Wilskracht Sterk. Wie hem nog wil steunen kan hiernaast klikken op de blauwe tekst en krijgt alle uitleg over zijn uitdaging/onderneming/actie. Los van al het WK-gedoe: Rudiman verdient een pluim en is mijn wereldkampioen. Een coureur met een gouden hart...

Weer "weer of geen weer"...

Volgens mij gooien de klimaats- en enkele andere goden vandaag de zaken weer grondig door elkaar. Of vergis ik me? 2 februari: dat was in mijn jeugdjaren en is voor sommigen toch nog steeds de dag van Maria-Lichtmis, niet? Een christelijk feest waarop de "Presentatie van de Heer in de Tempel" herdacht werd (wordt?). Of is het toch de dag waarop om de zoveel jaar een nieuwe zondvloed van start gaat? Na enkele grijze maanden leek er heel even beterschap op komst. Edoch..., de zes-zonne-uren uit de vorige bijdrage kregen geen blijvend vervolg. En in twee horten en evenveel stoten zitten we terug naar onophoudelijke plensbuien te staren. Tijd om na te denken over de bouw van een nieuwe "ark"? Zouden de Noe's of Noah's onder ons er maar eens aan moeten beginnen?  Maar neen, ik ga mij niet laten vangen aan dat doemdenken. Want vandaag is het bovenal de dag waarop we massa's pannenkoeken bakken en eten tot we niet meer kunnen. Met spekjes en appel, en bovenop kandijsiroop, bruine, witte of toch maar "kinnekes"-suiker? Met een mok hete chocolademelk erbij. Groot feest, smikkelen en smullen. Past perfect bij dit miezerig kakweertje... 

Polder up-date...

"Hoe gaat het de laatste tijd met je beestige bezoekjes aan de Polder?" zo luidde haar vraag. Om Julia e.a. gerust en in één keer tevreden te stellen heb ik mijn rubberlaarzen aangetrokken en ben meteen op stap gegaan. Zie hier mijn verslag: Dat ze hun weg al goed gevonden hebben daar tussen de plassen van het Hobokense Poldergebied. Dat het hen voor de wind gaat en dat ze groeien als kool. Dat is in een notendop het goede nieuws over de Galloway-jongeren naast mijn deur. Mét foto. Het dieptezicht in perspectief werkt uiteraard in hun voordeel en dus zien zij er op de prent hiernaast al geweldig fors uit. 2970, '71 en '72 zijn zo'n twee en een halve maand oud. Stoere binken. Nummer vier kwam een paar weken later piepen en loopt er iets kleiner, fijner en nog ongeoormerkt bij. Op de achtergrond staat vader Milo(5055) als hun fiere verwekker glunderend toe te kijken. Heel terecht trouwens. Proficiat!!
Het was gisteren dan ook een uitgelezen moment om van wat schaarse januari-zon gebruik te maken en nog eens op "familie"bezoek te gaan. Twee keer zelfs, net als toen ik de kalfjes voor het eerst zag. Nu twee keer mét de camera en goed voor een massa opnames van jong en oud, portretten en groepsfoto's. Vandaag is het al opnieuw grijs-nat-donker-miezerig januari-weer. Toch hou ik het positief: perfecte gelegenheid om nu maar eens binnen te blijven en een zonnig verslag te plegen. Een Polder up-date... 

Boeken en verhaaltjes...

Natuurlijk weet U dat ik een fervent boekenlezer ben. In hard-copy liefst, want iets anders kenden we vroeger niet. En die voorkeur is dus gebleven. Lezen is een groot deel van mijn leven, daar ben ik maar al te blij om. Op school geleerd, jazeker. Maar ook thuis: heb mijn moeder zoveel boeken weten lezen tijdens haar rustmomentjes in de zetel. Ook nog op veel latere leeftijd. En dus heb ik het vast niet van een vreemde: woorden wekken, voorbeelden strekken. Merci Moeke, voor dat inspirerende toonbeeld. Daar moest ik meteen aan denken toen dit cartoon via Facebook tot mij kwam. Heb nog even gezocht naar een gepaste vertaling, maar beter dan dit originele no-nonsense Anglo-Amerikaans krijg ik het niet gezegd.  En dus blijft er staan wat er stond. Te boek of niet te boek.

Van voor de tijd dat ik echte boeken las dateert de foto hiernaast: Tante Terry en Kraakje. Veel heb ik er zelf niet van gezien wegens (toen al!!) net iets te oud en dus een Nonkel Bob en Tante Ria-kijker. Toch weet ik maar al te goed wat voor een monument zij was en dat Klein, klein kleutertje voor mijn jongste broertje jarenlang een absolute must-see is geweest op de Vlaamse televisie. Vandaag is "Tante" Terry Van Ginderen overleden. Misschien het moment om overal te lande nog eens op zoek te gaan en de LP's van Tante Terry vertelt boven te halen. Wie zo een echte platendraaier heeft kan haar dan nog eens horen. In Hans en Grietje, Lappenboontje,  de Pili's, "Zing en Dans met Tante Terry" en zoveel andere Musti's. Een levende brok cultureel jeugd-erfgoed is niet meer.  Rest in Peace, Tante Terry...

Af en toe moet dat kunnen...

Vandaag duurt het extra lang voor ik "in gang schiet". Ligt het aan de zaterdagochtend blues, of bestaat zoiets niet? Veel verschil met andere voormiddagen is er niet voor een professioneel gepensioneerde. Dan misschien toch een stukje nawerking van het Grote Levensvragen-debat hetwelk wij gisteravond gevolgd hebben in de Arenbergschouwburg.  Friedl' Lesage die een handvol BV's de pieren uit de publiekelijk bekende neuzen tracht te halen.  En dat middels een arbitraire verzameling vraagstellingen over van alles en nog wat: vragen over het leven, de toekomst, onze aarde, de leefbaarheid... Losjes aan elkaar gepraat. Geen zware kost, af en toe zelfs puur triviaal. Maar met tussendoor ook enkele stellingen die er (voor mij!) boenk bovenop waren. Geluk, en dan vooral het vermogen om simpelweg content te zijn. De traagheid van wandelen die ons beter naar het leven laat kijken. Toch ook de uitdaging om met van alles bezig te zijn, en de botsing van de ideeën. Jezelf kunnen, mogen, durven, willen...zijn. Of in eender welke andere volgorde, maar wel "jezelf". Met momenten bleef ik wat op mijn honger, maar achteraf bekeken was het zo slecht nog niet.  Doorheen de opeenvolgende vragenrondes je eigen mening en visie toetsen aan de antwoorden van anderen: ik heb er met graagte enkele uren aan gespendeerd. Een boeiende én verrijkende start van het weekend. 

En dan kwam de zaterdagochtend voor heer Polo met dames en tennis op tv. Het leek wel een eeuwigheid geleden, maar nu was het weer eens zover.  Dankzij onze kersverse leading lady, Elise Mertens. Neen zij speelde vandaag niet de finale op de Australian Open, net niet. Maar door haar schitterende prestaties was mijn aandacht opnieuw gewekt en wilde ik mij er nog wel eens voor zetten. Een hele voormiddag lang, voor een knappe damesfinale. Veelvuldig tennistieke hoogstandjes en doorlopend voorbeelden van doorzetting en karakter. Straffe madammen. Maar dat alles geldt ook voor frau Mertens, die een geweldig voorprogramma naar deze eindstrijd afleverde. Hopelijk blijft ze de verdiende aandacht en ondersteuning krijgen. Van mij alleszins haar foto bij dit artikel. Fly Emira...