Too much too many...

Het is weer een poos heel stil geweest op deze plek. Geen nieuws, geen lezers. Maar denkt U vooral niet dat er niks te vertellen valt. De nasleep van de aanslagen, nieuwe aanhoudingen, Panama, begrotingscontrole, Dexia, de koers... Alleen, heer Polo leek er niet echt zin in te hebben. "Toch weer niet over het weer?" (m)oppert er een. Hoewel daar begin april altijd wel iets voor te zeggen valt. "Hou het dan simpel, jongen!" Doe maar gewoon, hoor ik Johan Cruyff orakelen. En hij heeft potdorie gelijk. Zoals meestal, groot gelijk...

Ik ben dus 'weer' aan het lezen. Nog steeds, dat houdt bij mij zelden op. Maar ook anders deze keer, want nu ligt er vaak die debuterende "bert deben" binnen handbereik. Dat bescheiden bundeltje, sober kleinnood. Onooglijk haast, maar zo pakkend. Leest licht, bedrieglijk licht met vele lagen. Af en toe een gedicht. En opnieuw datzelfde. En nog een keer, en nog. Tot alle zeven lagen... en ik de eerste weer kwijt dreig te raken. Heerlijk, tussen al de triviale besognes van een jong-gepensioneerde ouderling door. Het geeft een free-wheeler vleugels...

Daarnaast en meestal op een andere plek in of om het huis ligt Je gaat het pas zien als je het doorhebt van Pieter Winsemius te wachten. Een beetje overhaast gekocht en anders dan verwacht. Mij verkeken op een Cruyffiaanse titel voor een bedrijfskundig pleidooi over organisatie en management. Maar best interessant en boeiend door de verwijzingen naar de voetbalcarrière van JC en de bijhorende commentaren van oud-spelers en collega-coaches. Er valt hoe dan ook wat te rapen, al is het vaak wanorde troef. Ondanks de mooie indeling vooraf en de voetballistieke opbouw van het thema. Structuur, discipline, tactiek, samenspel... maar dan niet zoals deze tekstschrijver het ons voor de voeten gooit. Dat bedrijf mag binnen de kortste keren een crisismanager inhuren om een en ander recht te trekken. Toch lees ik dapper verder, met een frisse Marckloff uit Durbuy, want wellicht duurt het even voor ik het doorheb. Pas als ik het zie natuurlijk...

Naast deben en Cruyff, kruisen deze dagen ook (de ouwe) Kommil Foo, (de recente) Bos en (de alom- en immer tegenwoordige) van Veen veelvuldig mijn pad. Opmerkelijk hoe al deze parels weer samen hun weg vinden naar mijn luisterend oor en gretig lezend oog. Het zal nooit teveel zijn, maar ik moet nu wel wat doseren. Er zijn ook nog de voorjaarsklussen. Niks moet, alles mag... maar soms wil ik wel eens de handen uit de mouwen steken. Niet overdrijven, maar toch. Af en toe in de tuin, en er zijn plannen om de multifunctionele bovenkamer een facelift te geven: mijn bureau wordt heringericht. De plannen zijn er. Nu nog de uitvoering. En zo is er altijd wel wat. Van alles wat, soms wat teveel van alles. Too much too many?

Blijven hunkeren...

Vandaag zijn we weer toe aan enkele dienstmededelingen. Zet U maar schrap, het loont de moeite. 

42 jaar geleden immers beslisten Polo & Pola om er samen een lap op te geven. Dat die klap zo lang zou naklinken hadden er weinigen verwacht, laat staan gedacht. In 1974 gold wel al de afspraak 'in goede en in kwade dagen' maar daar kwam bij de enen al sneller de klad in dan bij de anderen. Of wij het konden redden? Geen idee, we zouden wel zien waar het schip ging stranden. En we kijken nog steeds. Het was geen vlekkeloos parcours: af en toe wat tegenwind, tot forse vlagen en heel af en toe een stevige branding. Maar steeds goten we op het juiste moment water bij de wijn en/of olie op de golven. Koelen deed het altijd, zelfs zonder blazen. We zijn nu zover en we delen zoveel ervaringen dat we de rest van de tocht ook maar samen trachten af te maken. Ik heb er alleszins een goed oog in.

Of het er iets mee te maken heeft weet ik niet, maar net nu hadden we afgesproken met Simon en Marianne. Nederlandse vrienden uit onze 'oertijd' op de Franse campings. Sinds 1980 kennen we mekaar, en sedert die tijd zijn er door de decennia heen tientallen samenkomsten, gezamenlijke weekends, korte vakanties en nu - alle vier op rust - midweekse passages aan weerskanten van de landsgrens geweest. Deze keer op Vlaamse bodem. Ook nu weer met een bloemetje, een drankje en/of een ander presentje. Komen ze nu aanzetten met de nieuwste van Stef Bos, 'Een sprong in de tijd'. Prachtig en heel toepasselijk cadeau. Perfect! Met titels die onze vriendschap op het lijf geschreven lijken. Helemaal Stef Bos, het superieure luisterlied. Aan deze kapstok hangen we al die jaren vriendschap op, en hopelijk nog vele hierna. Sim' & Marianne: hartelijk dank en dikke kus! XXX

Voor nog meer Hollands Glorie ben ik begonnen aan mijn eigen Cruyff-trilogie, de drie die door bol.com zo razendsnel geleverd werden. Ben gestart met Pieter Winsemius. Een poging tot zien. Hopelijk heb ik het daarna ook (snel) door. De opbouw is van een Cruyffiaanse eenvoud, maar simpel is anders. Hoewel er niet veel bochten moeten genomen worden. Focus en discipline. Karakter en gewoon doen. Vind ik daar nog dingen van terug in en rond de Champions League-wedstrijden en bijhorende verslaggeving waar nu de hele week mee gevuld is?  Niet bij commentatoren en studio-experten. Jammer! Lezen en laten bezinken...

Maar tussen Barnes en Cruyff,  tussen Barvaux en de Rupelboorden, al 35 jaren 'Hollandse' vriendschap,  en 42 jaar getrouwd, de nieuwe van Stef Bos... midden daar tussenin viel een schitterend poëziebundel in mijn bus. Per post omdat ik niet bij de presentatie kon zijn, maar het zeker wilde hebben en het dus alvast had besteld. na het vrijen steek ik een gedicht op van bert deben. Via mijn eerste, en tot nu nog steeds enige,  geëxposeerde foto's kwam ik in contact met de dichter. Hebben toen heel even 'virtueel' samengewerkt. Ik een paar prentjes, hij daarbij een mooi gedicht. Sindsdien volg ik zijn leven in poëzie en geniet er blogsgewijs van zijn teksten en bijdragen. Maar nu, na talloze publicaties en evenveel prijzen of eervolle vermeldingen is daar zijn eigen echte debuut in bundelvorm. Hiep hiep hiep...

Proficiat bert, en hartelijk dank voor de mooie opdracht in mijn gesigneerde exemplaar: 

"bezieling heeft geleerd dat hunkeren een muze is..."

Aan U, de volgers, volgsters en volgerinnen van déze blog kan ik maar één ding zeggen: "Ja, het is een aanrader! En neen, ik heb nog niet alles gelezen. Want anders dan bij het proza dat ik regelmatig aan sneltreinvaart verslind hoef ik voor deze 'reclame' niet te wachten tot na de laatste pagina."

gedachten raken

op het pad van de stilte

de eeuwigheid aan

Poëzie, en zeker die van bert deben laat zich proeven met mond'T'jesmaat, die geeft zich bij lezen en herlezen slechts geleidelijk aan prijs. Leren lezen, smaken en proeven, doorgronden en diep doordringen tot de kern van de zaak. Daar is tijd voor nodig. Daar maak ik met veel graagte tijd voor vrij. 

Dit mag nog heel lang duren...

Je gaat het pas zien als je het doorhebt...

22 maart heeft in onze omgeving een grotere impact dan ooit enig ander horribel gebeuren tijdens de voorbije decennia. Weten we wel hoe we ermee om moeten gaan? Angst en onzekerheid, natuurlijk. Maar ook de rug rechten en verder boeren. Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Ogenschijnlijk gaat het dagelijkse leven hier zijn gang, maar het bloggen - of het er net niet aan toekomen - doet mij telkens ondervinden dat er nog werk aan de mentale herstelwinkel is. Ook niet abnormaal 'vaneigens'. Het feit dat basketbal-makker Sebastien Bellin door het oog van de naald is gekropen vreet nog steeds aan mij. Ondertussen gaat het met hem gelukkig elke dag iets beter. Dankzij zijn enorm positieve ingesteldheid, zijn wil om te leven en zijn drang om te herstellen. Altijd een sterk karakter geweest, een 'survivor' die geen hindernis uit de weg gaat. Wens je alle sterkte om ook nu vol te houden, Seb. Door jouw voorbeeld heb ik nooit meer enig excuus om op te geven...

En dus vat ik de mogelijkheden die er zijn om weer op dreef te komen. In mijn geval horen daar boeken bij. Toevallig (?) had ik de afgelopen periode weer een boek van Julian Barnes in handen. Ten tweede male dank aan Bea. Eerder had ik van haar al zijn Hoogteverschillen (2013) in bruikleen, en nu is het een van zijn vroegere werken: Een geschiedenis van de wereld in 10½  hoofdstuk (1991). Ik weet niet wat mij er het meest in raakte, maar het heeft mij perfect door een aantal donkere dagen geloodst en de omschrijving op  de achterflap door  Salman Rushdie klopt - voor mij persoonlijk dan weer - als een bus:"Briljant, vrolijk, geleerd, origineel, gedurfd, onthutsend: dit boek is een verrukking om te lezen." Ben zeker dat niet iedereen er zo enthousiast over zal doen, maar ik durf het voor velen onder U toch weer een "aanrader" noemen. Trouwens, ter attentie van de heer Johan Op de Beeck en zijn uitgeverij Manteau: deze zesde druk die ik onder ogen kreeg was foutloos. 

Ander gegeven dat helpt om weer op het gewenste levensspoor te geraken is voor mij een stevige brok rust in de natuur. Rustige natuur. Natuurlijke rust. Daarvan hebben we tussen Durbuy en Barvaux een ruime portie tot ons genomen. Het kan maar deugd doen. Wandelen en op het juiste moment in de goede richting kijken om van de eindeloze kalmte te genieten. Onverwachte pracht. De hemel dan toch op aarde? En de maretakken? Die krijgt U er gratis bij: à volonté... 

En ondertussen is er een nieuwe lading lectuur ten huize Polo afgeleverd. Johan Cruyff is niet meer, maar zijn bevlogen uitlatingen en quotes wil ik voor geen geld missen. Daarom deze impulsieve aankoop waarvan ik heel veel leesplezier verwacht. Laat hem mij nog maar eens op het verkeerde been zetten, van de weeromstuit perplex laten staan of in snelheid gepakt. Hij sprak zoals hij voetbalde en zorgde daarmee voor vreugde en plezier in het leven. Hopelijk houden deze boeken de herinnering daaraan levendig. Dat is tenminste de bedoeling. En de doordenkers met aanzet tot enige relativering blijven van pas komen. Ook nu, zeker nu...

Rise and Shine...

"Dat lucht op!" dacht ik bij die vorige publicatie. Het zuur was me van de maag, en de gal gespuwd. Soms kan het er even over zijn, maar ook dat is deel van mijn geheel. Ik moet niet naïef zijn, noch mezelf beter voordoen dan ik ben. Uiteraard heeft ook een Polo zijn kleine kanten. Dat uit zich al wel eens in een reflexmatig denken waar mij dan weer de diepere zin van ontgaat. Het oeverloos geleuter is niet ver meer af. Veel blabla en weinig wol. Dat kan (en mag met Uw goeddunken?!) hier in een triviale column op een waardeloze blog, maar niet in de publieke situatie die nu de onze is. Als de ver van mijn bed-show zich afspeelt in je eigen slaapkamer, dan wil een mens al wel eens allert worden. Het feit dat onrecht en wreedheden als die van Zaventem en Maalbeek (en Parijs, Madrid, Londen, New York  maar ook Istanbul en Bagdad, Mosul, Caïro en zoveel andere plekken op onze alsmaar krimpende wereldbol) gebeuren en doorgang vinden om welke duistere reden dan ook, is meer dan erg genoeg... 

Dit alles stond nog maar in klad genoteerd, en toen knepen we er met z'n tweeën voor een dag of vier tussenuit. Het was al een hele tijd geboekt: een lang Paasweekend relaxen in de buurt van Barvaux, vooraan in onze eigenste Dardennen. Af en toe een wandeling, een sauna, het nodige 'lekker eten', een stoombad en wat baantjes zwemmen. Het is natuurlijk niet het einde van de wereld, tv en internet komen ook probleemloos tot bij de oevers van de Ourthe. En dus bleef de molen draaien, en las ik de bijdrage van Dimitri Verbelen, waarin "links naar rechts en rechts naar links wijst terwijl het middelveld gelaten de schouders ophaalt", de opinie van Hendrik Vos, die zoekt naar echte Europese samenwerking maar vreest dat "iedereen wel een geschikte reden heeft om het nog apart te regelen",  de tekst waarin Jan Van der Cruysse reageert op de gebeurtenissen van 22 maart ll. Hij neemt de Belgische wafelijzerpolitiek onder de loep en roept als zovelen op tot 'grote kuis'. En dit zijn er maar een paar. Als iedereen op dezelfde nagels blijft hameren moeten zij die we gekozen hebben dat toch maar eens oppikken en eindelijk hun job proberen te doen. Veel mensen denken hetzelfde, hopelijk nemen de juiste personen hun verantwoordelijkheid. 

De feiten blijven de feiten, we kunnen niet omheen het terroristenprobleem. De fysieke aanpak alleen gaat volgens mij niet helpen. Er mag en moet kordaat en heel gericht opgetreden worden, zonder veralgemening. Maar aan de basis ligt een extremistische ideologie, en de vraag is wie het best gewapend is om die te bestrijden. Als ik goed luister zijn er heel veel moslims die vinden dat wat nu gebeurt niet strookt met de leer van de islam. Met z'n allen opstaan en over de grenzen van de godsdiensten heen de lijnen uitzetten voor een menswaardige samenleving. Naïef idealisme? Rise and shine... and give peace a chance!

Spuugzat & Kotsbeu...

Heb de afgelopen dagen al van alles geprobeerd, maar ik geraak er deze keer echt niet uit. Het slop en de doodlopende steeg waarin iemand/ik met zijn/mijn onbeantwoorde vragen verzeild geraakt. Dat is geen goed signaal. Geblokkeerd en vastgereden in wat ik de blubber van een onthutsende "goede week-story" zou kunnen noemen. De aanslagen van dinsdag, de verslaggeving er omtrent, de commentaren van experten en betrokkenen, de pogingen van programmamakers om met zalvende teksten en empatische muziek de woede en de verontwaardiging te temperen. Ik ben het allemaal zo kotsbeu. Mijn boze uiting van onmacht natuurlijk. Het is niet anders. Het zoeken naar oorzaken, het duiden van verantwoordelijkheden, het voortdurend afwegen op het schaaltje van de correctheden allerhande. Ik word er zo moe van. Gelukkig is daar nog die Atonement-cartoon van Robert Mankoff uit The New Yorker om het iets luchtiger weer te geven. Maar is verzoening in dit geval een optie? Hoe moet ik de ideeën en teksten van Ish Ait Hamou verstaan die ik tijdens een thema-uitzending over de aanslagen voor het eerst aan het woord hoorde en wiens facebookpagina ik nu leerde kennen via vrouw en dochters? En wat doe ik met de column van Ruud Koopmans en de oorverdovende stilte die hij daarin ter discussie stelt? Of nog: Rob Wijnberg die zich afvraagt of alles al gezegd is, ook datgene wat (bijna) iedereen denkt? Het is zo moeilijk om dat alles een plaats te geven. Om het in een juiste dimensie te zien. Of er tenminste een aanvaardbaar perspectief voor te verzinnen. 

Komen dan om de haverklap nog de meest hallucinante feiten, tekortkomingen en verdraaiingen aan het licht. Twijfelachtige vrijlating, informatie die niet of veel te laat wordt doorgespeeld, opvolging die niet volgens de regels wordt uitgevoerd, slechte of non-communicatie tussen verschillende politie- en /of gerechtsdiensten. En ik... en wij die dachten dat na de affaire Dutroux de beerputten zouden uitgeruimd worden. Men heeft er hooguit even in geroerd, maar de strontlepels staan blijkbaar al lang weer stil en ongebruikt aan de kant. Als er verantwoordelijkheid moet worden opgenomen tonen onze politiekers zich telkens van hun smalste kant. Het lijkt wel of er spelletjes worden gespeeld. Kunnen zij wel anders? Willen ze nog wel? Er is zoveel fout gelopen. Het had misschien geen groot verschil gemaakt, maar als en indien... Om te beginnen proberen we het stil te zwijgen. Als dat niet lukt de schuld bij de andere leggen. En desnoods nog maar een derde mee in het bad trekken. Justitie, binnenlandse en meteen ook buitenlandse zaken: wie heeft er géén boter op het hoofd? Ik kijk in de spiegel en zie dat er hier niemand geheel zuiver op de graat is. Het zit precies in onze genen. Wezen- en moedeloos word je ervan. Wat is er met de mens aan de hand? Die van Kommil Foo houden de vinger kort aan de humane pols en zitten met hun SCHOFT weer aardig dicht in de buurt. Dat was ook al zo jaren terug met De volgende en Kop in het zand (WOLF).

We lachen ook zo makkelijk met de Amerikanen, dat die niet weten waarover het gaat als Europa of België ter sprake komt. Welnu, ik pikte er eentje uit de New York Times van 25 november 2015, na 'Parijs' en tijdens de speurtocht in en om Molenbeek: "With three uneasily joined populations, Belgium has a dizzying plethora of institutions and political parties divided along linguistic, ideological or simply opportunistic lines, which are being blamed for the country’s seeming inability to get a handle on its terrorist threat." Veel te veel hanen op de mesthoop. Het wordt heel, heel moeilijk. En wegkijken zal niet helpen. Als een topadvocaat ijskoud gaat liegen over een gesprek dat volgens hem niet gevoerd werd, maar waarvan de opname daarna openbaar wordt gemaakt? Zal wel geen erkende bewijslast hebben volgens onze verdraaide justitiële spelregels, maar gelogen is gelogen meester Mary!! En de ministers die hun partijgenoten indekken voor de hoorzitting en er alle vertrouwen in hebben omdat ze 'goed voorbereid' zijn. Mijn Facebookprofiel zegt "Keep the Faith". Ook dat wordt verdomde moeilijk! Als ze zelfs in Mechelen wisten waaraan en waaraf, maar het vertikten om de collega's in te lichten en als de burgemeester van Molenbeek, in het bezit van lijsten met terreurverdachten, vindt dat het niet haar taak is om daarmee...
Ik wil het niet meer horen. Ik ben het moe, spuugzat & kotsbeu.

Simpel spelen is het mooist...

Eigenwijs jochie
Doorzetter uit Betondorp
Trendsetter en Stijlicoon
Voetballegende

Elk nadeel
heb z'n voordeel.

Ajax nr 14
Joopie
Barcelona nr 9
El Salvador

1947 - 2016
R.I.P.  Johan Cruyff

"Er is maar één moment dat je op tijd kunt komen. Ben je er niet, dan ben je óf te vroeg, óf te laat."
Dit afscheid komt net iets te vroeg...

Get well Seb...

In mijn vorige 'post' zag ik de lente een grijze start nemen, maar met de Goede Week in aantocht had ik er alle vertrouwen in dat het wel goed zou komen. Dat deed het dus niet. Amper één dag later kregen we de volle lading: een pikzwarte dinsdag. Zaventem en Maalbeek. 30 doden en 300 gewonden. Ellendig. De aantallen spelen eigenlijk geen rol, de manier waarop en het waarom des te meer. En dat ik het weer niet in woorden gevat krijg. Weeral niet. Kan het nog wel? Moet dat ook nog? Zoveel columnisten, redacteuren en -trices hebben wereldwijd hun pennen reeds geslepen en de analyses voor de massa te grabbel gegooid. Zij kunnen dat blijkbaar wėl. Zij moeten zich er direct in smijten, want verdienen er hun boterham mee. Zoveel regels, kolommen of karakters. Foto's en achtergrondinformatie. Bedenkingen en (on)verantwoordingen. Zij zijn er dan ook in getraind. Ik niet. Ik klungel maar wat aan op deze blog, en als het te moeilijk wordt, dan mag ik passen. Dat heb ik ook nu weer even gedaan. Het lijkt me zo zinloos om het nog eens in m'n eigen beperkte woordenschat en dito beoordelingsvermogen te gaan doen. De vele facetten van het verhaal, de situaties en de achtergronden worden al twee dagen lang in kranten en tijdschriften, op websites en sociale media uitgeplozen en vanuit diverse invalshoeken en overtuigingen gefileerd. Wat we nu op ons bord krijgen grenst aan het onverteerbare. Daar is tijd voor nodig. Maar de tijd dringt. Hoe gaat men daar op de verschillende echelons het best mee om? Ik neem aan dat de politieke benadering niet dezelfde kan zijn als die van de man in de straat. Maar het moet wel hout snijden. De nagels en de koppen. En wellicht moet er ook geslagen worden en niet alleen gezalfd. Overleg en actie. En zo heb ik mezelf tegen beter weten in toch op sleeptouw laten nemen. Woorden en ideeën, ze zijn sterker dan mezelf. Ik hoop dat het allemaal goed komt met Sebastien Bellin, een van m'n basketbal-buddies die midden in de aanslag op Zaventem zat. Zwaar gewond maar gelukkig snel in veiligheid, en nu stabiel. "Stay strong and get well soon, Seb!!"