One more time...

De vierde dag was dan toch weer een rustdag. Het gaat hier tenslotte ook niet om dat scheppingsverhaal waarbij de heer zes etmalen moest travakken alvorens een 'jour de repos' in te lassen. Ik ben zelf al een op rust gestelde en moet mijn status uiteraard respecteren, alsook elke vorm van overbelasting vermijden. Vandaar een tussentijds moment van relaxatie en teruggrijpen naar de dagelijkse routine van ochtendlijke luiheid. Met een knipoog naar zowel de creationistische medemens als de Darwinisten onder ons moet ik echter toegeven dat het iedere keer in alle vroegte puur genieten was. Op zo'n moment maakt het mij écht niet uit of dit nu een resultaat van de schepping dan wel een uitvloeisel van de evolutieleer is. Het is er in al zijn eenvoud belachelijk mooi. Het manische kantje aan heer Polo heeft er dan ook voor gezorgd dat hij finaal na de nodige rust nog een vierde keer ging dauwtrappen. Lang leve de Hobokense Polder!

Het was een ultra heldere dag waarbij de sterkte van de allereerste zon heel laag door de dichte begroeiing flikkerde. Met zo'n vonk schiet een hele nieuwe dag in gang. Niet te geloven. Geen wijds uitzicht, nog geen kleur in de lucht, maar wel een knalrooie knikker die dwars door bos en rietkraag priemt. Ik vind mijn draai niet en wil absoluut een betere plek om dit in beeld te brengen. Duik dan maar de begroeiing in en sta na drie stappen enkeldiep in de modder. Het is nu al een paar weken droog in onze buurt, maar het is en blijft een polder. Geen deftig doorkomen aan. Dan maar terug het pad op, en zoeken naar  een beter alternatief. Kijk eens, hier was ik eerder ook al eens. Deze week nog werd ik er getrakteerd op het 'nog-net-niet-licht', en nu was er dit. Alle rood is uit de bol en het eerste sprietje warmte zie je dubbel in de weerkaatsing. Van voelen is nog lang geen sprake. Maar de spots zijn aan en de catwalk ligt klaar. Nathalie, waar blijft 'ons Dot'? Of toch maar niet, want zo is natuurfotografie op zijn best. Niks of niemand in de buurt, alles peis en vree. En dan die zon, die onverstoord blijft klimmen, en steeds net op een ander plekje staat dan wat je zelf liefst zou willen voor de ideale kadrering. 

Daar is maar één oplossing voor: volgende keer beter, nog eens terug komen, de goeie plek uitkiezen en wachten tot de kosmos haar ding doet. Vandaag doe ik het mijne en dus wat ik van plan was: naar de nieuwe kijkhut aan het Broekskot. Bij ons beter bekend als 'de grote plas'. Waar we eind jaren tachtig van de vorige eeuw nog gingen schaatsen. Waar is de tijd? Nu geen schaatsen maar even naar de vogels kijken. Daar ben ik een absolute leek in en dus is mijn verwondering groot als in tegenover de uitkijk in de boomtoppen enkele aalscholvers zie zitten.
Ook op de uitkijk? Mensen spotten! 

Later lees ik thuis dat dit blijkbaar niks bijzonders is voor onze polder. Aalscholvers zat, en zeker tijdens de vogeltrekperiode. Oké dan, grote zwarte vogels in kale kruinen: drie stuks. Rechts van mij aan de rand van een smalle uitloper van de vijver staat een blauwe reiger naar vis te spieden. Die heb ik dat al meer zien doen, dus dat ken ik. Af en toe staat hij, of zij, of een van hun kompanen hetzelfde te doen bij de aangelegde vijver achter mijn tuin. Toen ik in een vorig leven nog de gewoonte had om vroeger op te staan mocht ik bij regelmaat dit ritueel gadeslaan vanuit mijn slaapkamerraam. Heel rustgevend. 

Lang en bewegingsloos wachten, voorzichtig verplaatsen, de nek strekken, helemaal in elkaar krimpen, uithalen... Mis!! En weer opnieuw, vele keren nog om heel af en toe een visje of een kikker boven te halen. Maar spannend en rustgevend. Een mens vergeet op zo'n moment al snel de tijd. En toen, heel lang geleden, moest ik mij daarna nog haasten om tijdig op school te zijn. Nu niet meer, nu zie ik hem, of haar, of een van hun kompanen alleen nog als ik heel vroeg naar de polder trek. Maar goed, in deze setting komen de galanterie en de uitstraling van 'de blauwe' dan weer heel mooi tot hun recht... 

En dan opnieuw de rust en de ruimte, de pracht en de praal, de zon en haar kleuren, de vijver en zijn reflecties, de natuur in al haar onderschatte eenvoud. Bij deze trek ik een streep onder de polderlijn. Het is een knappe week geweest. Misschien moest ik af en toe nog maar eens wat vroeger uit de bedstee komen om actief te genieten van de mooie dingen om mij heen.

Heel dichtbij of net dat ietsje verder weg.
Maar immer en altijd even puur en naturel...

Did it again. Yes I can...

Heeft de vorige titel dienst gedaan als publiekstrekker, dan moet deze ook hoog scoren. Temeer daar hij de waarheid vertelt, en niets dan de waarheid, zo helpe mij god en klein pierke.  Toch nog even over gisteren: U, en veel lezers mét U, hebt dus een welwillend oog laten vallen op mijn dageraad-reportage. Waarvoor dank. Altijd blij met wat aandacht. De ijdeltuit in mij leeft op. Maar bij nader toezien bleek dat de titel al eens eerder een Poloiaanse lading had gedekt. Dus verre van origineel. Hij kwam reeds aan bod in MMP,  zo'n kleine tien jaar geleden tijdens de eerste jaargang. Leest U maar... Maar de belevenis zelf was oké en met de foto's kan ik leven. Dan bleef de vraag, zoals ik gisteren schreef, of ik het nog een keer zou kunnen herhalen. Waarom niet? De drive is aanwezig en dus was het vanochtend weer van dattum. Deze keer werd ik al wakker zonder biep- of bel-geluid of wat dan ook. Hoppa, een warme broek en dikke trui, de muts en de stappers die nog binnen handbereik stonden en daar was ik weer de pijp uit, het pad op, de polder in.

Met wat lichte bewolking aan de oostkant was de wederopstanding van de zon iets minder spectaculair dan de voorgaande dagen. Maar daarom niet getreurd. Er zijn immers genoeg andere dingen die in deze bijzondere ochtend-setting de aandacht trekken.
De eerste appelbloesems doen al goed hun best.
Van 's morgens vroeg draaien zij zich in vele bochten om  het maximum aan zonnewarmte te capteren.
Dat komt vast wel goed: yes, you can mannekes !!




Met een tegendraadse wandelrichting krijg ik na een streep oude spoorbedding de zonneschijn en -warmte in de rug. Doet verdomde goed aan mijn ouwe knoken en brengt me op een idee: "Dan heb ik ook aan de grote plas de zon in de rug." En het pure ochtendlicht op de rietkragen. Moet ik toch even gaan bekijken.







Vanuit de nieuwe kijkhut. Anti-vandalisme, nadat de vorige een keer of vijf in de fik is gezet. Molest-proof! Laat ons hopen voor de volle 100%...

Het loont de moeite en de nieuwe realisatie oogt prima. Strakke lijnen, minimalisme troef, voor iedereen en op elke hoogte een kijkopening. Mooi, mooi!





En dan toch maar terug op weg naar huis, onder en langs en doorheen het grillige licht en schaduwpatroon van de nog steeds kale loofbomen. Hoe lang nog...?

Dag drie was weer een suXXes.
Yesss...

Early bird...

Het gebeurt écht niet zo dikwijls meer dat heer Polo zichzelf de titel van 'vroege vogel' mag of kan toedichten. Integendeel! Het is sinds behoorlijk lange tijd veel meer lazy - al dan niet sunday - afternoon wat hier de klok slaat. Maar goed, deze keer dus wel. En niet één keer, maar zelfs twee na elkaar. Back to back, inderdaad beste basketvrienden. Er zit zelfs een, zij het twijfelachtig kleine, kans in dat ik morgen de korte sweep afrond met een derde opeenvolgende ochtendwandeling doorheen het plaatselijke polderlandschap. Dat laatste stel ik echter zeer sterk in vraag en opper ik enkel met de nodige twijfel en bijhorende restrictie. Maar toch...
Wie weet lukt het en dan is het niet geheel onterecht dat ik aan deze waanzinnige wending in mijn luilekker-leventje de nodige aandacht en dus onderstaande foto's heb besteed. In chronologische volgorde dan maar:

Om kwart voor zeven ga ik over de wit aangevroren slalom-wandelbrug op zoek naar de eerste flarden licht. Vale schijnsels paars kampen met de koudgrijze ochtendlucht. Rozig licht met te weinig kleur, meer is het nog niet. Toch maar volhouden, zoals de zon zelf.
Naar dagelijkse gewoonte moet daar wel een goed gevolg aan gegeven worden. Daar reken ik op...

Het duurt nog een hele tijd eer ik op dit voor mij zeer onchristelijk moment de juiste richting en de goede plek heb gevonden, maar een half uur later is ze daar.
De zon, in het frans 'le' soleil en voor alle spaanstaligen 'el' sol  maar in het duits dan weer 'die' Sonne.
In het nederlands weten we het niet zo goed: hij of zij gaat 's morgens op in het oosten. Maakt niet uit, ik heb 'het' gezien en op de gevoelige plaat vastgelegd.





Na wat geploeter en koppig beukwerk wordt het zwarte takkewerk van de berken overwonnen. In volle glans en glorie stijgt de karbonkel om klokslag half acht boven de donkerte van het Polderbos uit en begint aan de dagelijkse opwarming van mijn biotoop.
Met behulp van een 'geknepen diafragma' wordt de zon zelfs de zichtbare 'ster' van de ochtend, of :
"Waar die sterre bleef stille staan"

Vroege vogel, meneer Merlijn...

Positieve Ervaringen: I, II, III, IV.... Hoedje van, Hoedje van...!!!

We zijn pas twee dagen verder en wat ik in de vorige bijdrage een 'schitterend weekend' noemde is zich zonder veel moeite aan het uitbreiden tot een 'stralende week'. Wat moet ik anders zeggen nu buiten de zon al ruim twee etmalen lang staat te glunderen in de blauwe atmosfeer. Het gaat de komende dagen een handvol zelfdiscipline kosten om mij af en toe voor de computer te zetten en een blogske te plegen. Het karakter van de freelancer wordt zwaar op de proef gesteld.

 Zal ik hier maar meteen een paar extraatjes te grabbel gooien. U weet dat wij Den Haag bezocht hebben, maar zei ik al dat we in het GemeenteMuseum gestart zijn? Met hun Wonderkamers, die ik deze keer maar heel oppervlakkig ben doorgewandeld maar die ooit nog wel eens het doel van een uitstap met een of ander kleinkind worden, de collectie Mondriaan, de retrospectieve Karel Appel, een overzichtstentoonstelling met het werk van Jan Toorop... en nog zoveel meer. Schitterend gebouw trouwens. Jaja, U hoort het mij wééral zeggen: "Een absolute aanrader!"

Ook het Panorama MESDAG verdient hier een aparte vermelding. Prachtig museum, bezoek meer dan waard, het panorama-schilderij is indrukwekkend, museumshop is... 'top'!!! Het Binnenhof loont de moeite en de binnen-stad is zeer kuierwaardig. Bovendien beschikt 's-Gravenhage over een rijk assortiment aan goeie en door La Pola op de to eat-lijst gezette restaurants en andere eetgelegenheden.

Eerder toevallig kwamen we terecht bij Da Lina's Eataly. Voor de zaterdaglunch, en laat dat nu de échte culinaire topper van het weekend geweest zijn. Eten, sfeer, presentatie, bediening... alles met een groot hart. Iedereen zodanig in de wolken dat heer Polo de tijd had om terug naar de Mesdag-shop te snellen en voor zichzelf ook een doos Fucking Brilliant Pencils te kopen. 

For writing shit down. Binnenkort een handgeschreven blog...??! 

Om kort te zijn: het was een geweldig positieve ervaring, een mooi begin, wees maar zeker dat ik die stad ooit nog eens bezoek. Er is daar nog een Mauritshuis en Escher in het Paleis, het Museon, het museum Beelden aan Zee en het plaatselijke Fotomuseum. Ik vergeet er vast nog een paar. Zal dus meer dan één keer terug moeten gaan naar de  geboorteplaats van Koot & Bie. En dan zeg ik hem wel 'goeiedag'!

Nog meer positiefs viel er voor mij te rapen op het lees - en kijkfront. Om het eens over een lichtere boeg te gooien heb ik met redelijke vaart twee Koeckskes verorberd. Paul Koeck, 75 jaar, schrijver van vele verhalen, literaire bijdragen, romans en scripts allerhande. Ik heb in no-time De Jaloersmaker gelezen, en voor de De Bloedproever had ik een paar dagen meer nodig. Zonder al teveel, noem het gerust een verwaarloosbaar aantal schrijffouten (slechts 3 op in totaal 576 pagina's) mag dit een lecturale verademing genoemd worden. Koeck & De Bezige Bij vs Op de Beeck-Manteau: een hele wereld van verschil. 

Na al dat luchtige was het op maandag tijd voor een meer ernstige ervaring in de cinema. De drie vrouwen in mijn gezelschap gingen in hun waardering voor de getoonde prent van 'saai en veel te traag', over 'niet echt iets te beleven en weinig verhaal' tot 'niet slecht, maar ik had er veel meer van verwacht'. Terwijl ikzelf, die met het nodige voorbehoud aan de filmzaalgang had deelgenomen, een goed gevoel aan de vertoning heb over gehouden. 45 YEARS was mij vooraf totaal onbekend. Nog nooit van gehoord. Nu bekijk ik het filmproduct vanuit een heel ander perspectief. Vind het een prachtfilm. Traag, grijs, eentonig... maar wat een psychologische gelaagdheid die dan weer zorgt voor een sterk introspectieve karakterstudie. Schitterende acteerprestaties van Charlotte Rampling en Tom Courtenay. Net als altijd is het verwachtingspatroon en de invalshoek waarmee men tegen iets of iemand aankijkt van groot belang. Bepalend voor de ervaring zelfs. Wat zegt U?? Inderdaad, volgens mij wederom een aanrader! (voor wie het graag traag heeft...)

En nog is de week niet ten einde, nog maar amper halfweg zelfs. Er was dus nog tijd voor een halve Kommilfoo. Deze keer een avondje "Mich" in de Arenberg: DUIZEND MAN STERK. Het solo-alternatief van de kleine voor de JONGEN TOCH van grote broer Raf. Waar de grote het op zijn eentje doet kiest Mich voor een stel topmuzikanten die hem in wisselende bezetting, maar gisteren au grand complet, ondersteunen en begeleiden. Vanuit mijn oogpunt, en misschien ook dat van de Rudi (niet de Rudiman!!) een zeer genietbare voorstelling. Absoluut "comme il faut", en toch weer helemaal anders. Yep, een aanr...!! Als U nog maar aan kaartjes geraakt, want het zijn de laatste voorstellingen. Oh ja, en geen marcelleke deze keer...

"Onze" City-Pier-City 2016 ...

Tijdens het voorbije weekend heb ik mij nog maar eens met volle inzet en overtuiging, zowel goesting als volgzame genoegdoening in het voetspoor van La Pola genesteld. Deze keer had  'onze' reisgids een citytrip naar Den Haag uit haar mouwloze toverjurk geschud. Een zoveelste keer op stap met de bende van Salamanca. U kent ondertussen het verhaal: 'ons klein' heeft haar professionele basketsloeffen aan de haak gehangen, maar de supporterende vriendenschaar is het reizen nog niet beu, noch lange niet... En dus rekenen wij als steeds en naar goede gewoonte op haar moeders ideeën en creaties om ons op verkennend sleeptouw te nemen. Als het om organiseren gaat is zij niet te stoppen laat staan te evenaren, dat weten wij maar al te goed. Zo'n weekend zit steeds feilloos in elkaar: reisschema, overnachtingen, activiteiten, bezienswaardigheden, maaltijden, tot terrasjes toe... aan alles wordt de nodige aandacht besteed en het resultaat mag er dan ook zijn. Ooit dachten we dat zij 'het weer' niet in haar hand had, maar zelfs daar moeten we ons sinds deze laatste uitstap opnieuw over bezinnen. Van de 90% kans op neerslag hebben wij niet veel ondervonden: La Pola gidste ons permanent door de resterende 10% droog en appetijtelijk voorjaarsweer. Het enige waarop onze reisgoeroe nog geen grip heeft is de gezondheidstoestand van de deelnemers. Vermoeidheid, verkoudheid, een sluimerend griepje onder de leden dat voor of tijdens de excursies de kop opsteekt... Daar moet ze tot nader order  nog voor passen. We wensen bij deze al wie er om welke ongezonde reden dan ook niet bij was of voortijdig moest afhaken het allerbeste, een snel en vooral een volledig herstel toe. Om hen te troosten, of net wat extra zout in de afwezigheidswonde te strooien, plaats ik hier enkele beeldekens. Inderdaad: per stuk en zoals steeds meer dan 1000 woorden waard en bovendien aangename herinneringen van wederom een schitterend weekend...

In de Paleis Tuin.
De resterende zeven.
Musketiers !!

MESDAG Troef !!
Kunst in het park.

Maar ook en vlakbij
de koninklijke stallen.
Paardje traint paradepas.
Klaar voor...
de gouden koets.


's-Gravenhage  
Den Haag 2016

Lange Vijverberg.
Op weg naar het Binnenhof.

Liep daar niet
de heer De Bie?
Net als Van Kooten
een respectabel Hagenees.

Zo rustig
op zaterdag...


's-Gravenhage
Den Haag 2016

Een blauwe loper?
In het Binnenhof!

De Ridderzaal
Troonrede

Torentje v/d premier
Eerste kamer
Tweede kamer

Groot Dictee v/d
Nederlandse taal


's-Gravenhage 
Den Haag 2016



Mooie zondag
als afsluiter
voor select gezelschap.
Happy few.

Licht en lucht
MESDAG Live!!

Van de City
naar de Pier
en terug
CPC 2016


Pier
Scheveningen 2016

Mooi weer en toch ontgoocheld...

Nadat het twee dagen ouwe wijven, katten en honden én pijpenstelen heeft geregend krijgen we hier over ons kikkerland eindelijk een eerste maartse opklaring aangeboden. Prachtig: zuiver doorgespoeld en strak uitgewaaide polderlucht met een waterzon die erg haar best doet om er direct al iets moois van te maken. Vandaag al!!!  Mocht iedereen dat bij tussenpozen eens willen doen.

Een goede maand geleden schreef ik hier iets over een bezoek aan Waterloo, en dat ik daar het gelijknamige boek van Johan Op de Beeck had gekocht. Een ondertitel als 'De laatste 100 dagen van Napoleon' trok nog meer mijn aandacht met daar bovenop het feit dat ik de heer Op de Beeck al eens aan het woord had gehoord tijdens 'Interne Keuken'  op Radio 1.
Het was vorig jaar, bij de 200ste verjaardag van die grande bataille. Dat klonk toen veelbelovend, had zich vastgezet in mijn herinnering en dus was mijn beslissing in de bookshop aan de voet van de befaamde 'butte du lion' ook snel genomen. Dit moest ik kopen en ik zag het als een volgende stap in mijn leeslijst voor 2016. Een meeslepende story die ondanks de menigvuldig herhaalde fragmenten in de verhaallijn toch blijft boeien.
Op de eerste pagina, de allereerste van de inleidende toelichting, moest ik al meteen een rare taalkronkel verwerken (... trof het mij dat ook dat heel wat historici...) die diende gelezen als "trof het mij dan ook dat..".
Ik noteerde het in de kantlijn, maar dit mocht de pret niet bederven. Dat er af en toe nog wat foutjes de nalees-correctie gepasseerd waren leek mij raar, maar het verhaal en de geschiedenis (uiteraard ook!!)  bleef boeiend genoeg, dus las ik dapper verder. Tot ik de titel van hoofdstuk 7 zag, in een uitermate groot lettertype en dus niet over het hoofd te zien: 17 JUNI, OP WEG NAAR NAAR DE ONTKNOPING. 
Vanaf dat moment was de leute er grotendeels af en las ik meer om de volgende stijl-, schrijf-, zet- of taalfout te vinden dan om de strategische strapatsen van Bonaparte & Co te ontdekken. Het werd steeds moeilijker om mijn aandacht bij de verhaallijn te houden. Met het potlood in de aanslag bleef ik fouten aanstippen in de tekst op pagina's 219, 231, 250, 256, 260, 263, 265 (2), 288, 292 (2), 297, 302, 307, 317, 333, 364, 365 en 376. Da's toch iets teveel van het goe... eh, slechte!! Storend gewoon. In de eerste helft van het boek is het al niet beter. Als U echt wil zoek ik het nog wel eens op. Maar meneer Op de Beeck, van U had ik toch meer nauwgezetheid verwacht. En ook van uitgeverij Manteau. Wat doen we hiermee? Het gaat ook al om een zesde druk. Veel corrigeerwerk is hier niet gebeurd, en zo ja: dan moet die eerste druk een ware puinhoop geweest zijn. Ben behoorlijk ontgoocheld. Ik probeer via een mailtje contact te nemen met auteur en/of uitgever. Ben benieuwd wat hun reactie gaat zijn. Wordt allicht vervolgd...

Schrikkeldag 2016...

Het wordt blijkbaar een goede gewoonte: voor de derde keer al mag ik U blogsgewijs onderhouden over het fenomeen schrikkeljaar.  Een link naar de vorige edities vindt U hierna met een simpele klik op het jaartal: 2008 en 2012. Het gaat dus over de gevolgen van een uitermate correcte tijdsrekening waarbij de resterende minuten en seconden elke vier jaar worden verzameld en als een extra dag tussen 28 februari en 1 maart gepropt. Het geeft wat meer drukte in de tweede maand van het jaar, maar meer is er niet aan de hand.
En het blijft bovendien de kortste. Deze keer bracht die bijkomende dag na een zonnig weekend ook extra mooi weer met zich mee, en dus zal ik mij eind februari herinneren als een zeer aangename overgang naar de start van de weerkundige lente.

En als een wonderlijk weekend: gisteren mocht ik aan den ouwe lijve ondervinden dat de fabel over 'van water in wijn' uit het Nieuw Testament ook een hedendaagse variant kent. Hoe anders is het toch te verklaren dat mensen op een zonnige zondagvoormiddag middels een toevallig FB-bericht en bijhorende reactie afspreken voor een koffie, waarbij je dan geheel spontaan op prosecco getrakteerd wordt?  Van Kanaän naar Antwerpen, het is maar eens tikken. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. De heerlijke momenten ook niet. Houden zo. Met graagte heeft het zwakke vlees zich geplooid naar de spumanteuse verleiding en hebben we met z'n drieën die  fles met sprankelende inhoud soldaat gemaakt. Dat bleek de ideale aanloop voor een hapje aan de overkant. Bij Sil'Eau is het aangenaam zitten en heerlijk ongedwongen tafelen. Binnen of buiten op het terras aan de waterkant? Onder ideale omstandigheden: in de zon en uit de wind, is deze locatie moeilijk te overtreffen. Prima service, lekker eten. Een aanrader voor ontbijt en lunch, of zomaar iets drinken tussendoor als U nog een keer op het Eilandje vertoeft. Ik dank Pola en Bea voor het leuke gezelschap!