Jantje zag de blauwe pruimen...

Geen idee wat er met de vorige publicatie gebeurd is. Nadat een 20-tal mensen de pagina gezien hebben en er zelfs een aantal like's via Facebook genoteerd waren, is het item blijkbaar uit het blogbestand verdwenen. Gewist of door derden verwijderd? Geen idee dat zoiets kon. Of heb ik zelf iets mispeuterd?
Het kan natuurlijk ook een zelfvernietigend effect zijn als gevolg van de blauwe maandag die we net te verteren kregen. Enfin, ik weet het niet. Hou het daarom maar bij een korte versie om te checken of alles weer normaal zijn verloop kan hebben. Op hoop van blauwe pruimen.

Stijn Meuris...

Terwijl de regenvlagen als vanouds over de polder scheren en ik al aan een derde 'boek van het jaar' ben begonnen hebt U natuurlijk recht op enige informatie betreffende nummer twee. Dat komt uit een 'pakje voor mij' vanwege La Pola. Na bijna 42 jaren huwelijk weet zij verDuveld goed waar ze hare floeren mee kan plezieren. Wat hij voor zichzelf bij voorbaat niet zou kopen, maar bij nader inzicht een schot in de roos blijkt te zijn. Met tussenpozen, maar dan wel heel regelmatig, heb ik sinds de eerste dag na de feesten dit boek ter hand genomen. Het hoort bij poëzie en kaapt op die manier en geheel terecht een plaats weg in de lijst van de boekenuitdaging voor 2016. Klassiekers, bekende en minder bekende nummers en zelfs 'dingen' waar ik nooit van gehoord heb. Youtube-gewijs doe ik een verdienstelijke poging om mijn kennis van de Belpop weer wat uit te breiden. Best genietbaar en boeiend om naast de tekst en het klankklaar videomateriaal ook de commentaar van Stijn himself te kunnen lezen.
De klassiekers...

Van God los
Laat nu toch die God los
Er is niemand in de kosmos
't Is zonde van de tijd                                                            't Is niet altijd kommer en kwel
                                                                                              Niet altijd
                                                                                              Maar meestal wel

En er bovendien via dit tekstboek met bijhorende uitleg nog achter komen ook dat de gladgeschoren heren Meuris en van het Groenewoud een van de knapste dubbel- en kruiscreaties uit de Vlaamse muziekcultuur op hun complementair actief hebben: Wat een fijne dag & Het zou niet mogen zijn.  
Gewoon even klikken op de "&". Is een heerlijke ontdekking...   Merci Pola !!

Verloren maandag...

Natuurlijk zou het hier vandaag kort even over worstenbrood en appelbollen gaan. Ik woon toch in Antwerpen. Daar staat de eerste maandag na Driekoningen op de kalender aangestipt als "Verloren Maandag". Opdat U het nooit meer zou vergeten herhaal ik het hier nog één keer: de dag waarop iedereen thuis, met vrienden en/of op café appelbollen en worstenbrood eet. Voor meer informatie mag U genoegzaam even uitwijken naar déze link om Uw triviaal IQ wat op te vijzelen en meer te weten te komen over een in hoofdzaak Antwerpse traditie. Een gewoonte waaraan heer Polo niet wenst te ontsnappen. En dus heeft het mij gesmaakt vandaag.

De dag stond echter wereldwijd geheel in het teken van ene Major Tom die het hier voor bekeken houdt en zich hemelwaarts begeeft. Wie had kunnen vermoeden dat ik, voor het weekend vergeten kennis te geven van zijn verjaardag, dit niet meer zou kunnen rechtzetten.
In tegendeel zijn overlijden zou moeten registreren. Een typisch Bowiaanse wending van de geplogenheden. Ik dacht: hij wordt 69, en ik vergat het te vermelden in de vorige bijdrage. Geen nood: volgend jaar krijgt hij een apart item op de blog... dan wordt hij 70. Dat wordt hij dus nooit meer. Stel nooit uit. Zelfs niet tot morgen. Natuurlijk maakt het niet uit of hij hier al dan niet aan bod komt. Ik ga geen concurrentie aan met de wereldpers. Maar voor de volledigheid van mijn overzichten en om de eigen achterban er in een verre toekomst nog aan te herinneren wat voor straffe muzikant decennialang op onze achtergrond aanwezig was... David Robert Jones. Op een verloren Antwerpse maandag vertrokken naar Mars, de ruimte, de eeuwigheid. Hij had het nog moeten weten: verloren op maandag, met een appelbol en een worstenbrood...

Reader's Digest....

Het kind is uit de stal, de herders terug naar huis en de drie koningen weer op weg naar het oosten.
Vrijwillige repatriëring met steun van de overheid. Zij zijn vertrokken, wij er weer aan begonnen. En hoe..?!
Vooreerst is daar Luigi, die zijn blog nieuw leven heeft ingeblazen en ons vanaf nu ook tekstueel van dienst gaat zijn. Een klare kijk op de alledaagse werkelijkheid. Dat, en geen morzel minder verwachten we van hem. Hiep... hiep,hiep: wees welgekomen!! En laat frequentelijk Uw licht schijnen op de triviactualiteit rondom ons.
Ook in 2016 gaan "ze" er geen gras over laten groeien, en gaan "we" het geweten hebben. Polarisering neemt geen verlof, ook niet voor Kerst of voor de overgang naar een nieuw jaar. Die stap zetten we om diverse redenen ook niet allemaal samen. Hoort U het ook nog steeds donderen in Keulen? Ik wel...

En dus schakel ik over naar een minder delicaat maar o zo verrijkend onderwerp: de lec- en literatuur. Ons "oudste" (Bieke) kwam op nieuwjaarsdag met een leuke uitdaging aandragen: een aan de hand van een suggestielijst zelf samen te stellen reeks van 25 boeken die er dit lopende jaar aan moeten geloven. Een debuutroman, een boek met een groene kaft, een boek waar het hoofdpersonage geen menselijk wezen is, een graphic novel, een waarin het sneeuwt, een boek van een vrouw...
Ik koos om te beginnen en uit praktische overweging, want ik was toen reeds aan pagina 56, voor een boek met slechts één woord in de titel: STERN. Het tweede boek van Thomas Heerma van Voss, dat enkele maanden geleden geheel toevallig én gratis zijn weg had gevonden naar de iBook-map op mijn tablet. Ben blij met m'n keuze: een boek dat vlot wegleest én op een originele manier het dagelijkse leven van een heel gewone man... aan de man brengt. Schrijver Thomas HvV debuteerde toen hij 19 was, en kwam drie jaar later met dit werk. Een hele krachttoer voor zo'n jonge kerel. Heb ervan genoten, wat bij opgestoken, kan het U aanraden en heb meteen het eerste vakje van mijn leeslijst ingevuld.
Ondertussen ligt nummer twee al klaar. Daarvoor vraag ik echter wat patiëntie van Uwentwege. Het weekend staat voor de deur, en ik heb nog andere ijzers in het vuur...

Here we go again...

Noem het traditie, een goede gewoonte of tegen beter weten in dwangmatig handelen: gisteren klokslag Driekoningen, melde Uw dienaar zich in de rol van op rust gestelde paljas aan de poorten van een Stabroeks instituut. Op invitatie dan nog: de klassieke nieuwjaarsreceptie van PITO. Tijdens onze actieve periode konden we daar de instructies van de eerste "post-X-mas" personeelsvergadering wegspoelen. Voor het actuele corps is dat niet anders. Net als toen zijn er die een glaasje drinken, een babbeltje doen en dan vertrekken. Even zo goed is er ook nu een harde kern, anciens én ambitieuze jongeren, die meteen de brug naar de volgende werkdag pogen te slaan en van geen wijken willen weten. Zelfs wanneer de Pito-plussers na oeverloos bijkletsen en het obligate "taart eten achter het gordijn" de plaat poetsen blijft er nog een uiterst select gezelschap dat er niet om maalt de beker tot de bodem te ledigen. Ook de laatste hapjes moeten er nog aan geloven, en dat duurt wel even: er is altijd meer dan genoeg om ook de Mohikanen onder het personeel van voldoende voeding te voorzien. Goed zo jongens en meisjes, hiermee is de kop er weer af en kan iedereen vol voor de eindmeet in juni gaan. Dat zal er ook nu weer eerder zijn dan verwacht, en daarna grote vakantie, en het nieuwe schooljaar '16-'17 en kerst en de volgende nieuwjaarsreceptie. Zo snel gaat het echt, ja!!
Maar morgen gewoon én gezond weer op. Deal ??! Here we go again...

Neem er even de tijd voor...

Uit de kijkcijfers mag blijken dat ik niet de enige was die het jaar in mineur heeft aangevat. Velen onder U zaten op 1, 2 en 3 dezer blijkbaar ook nog ingedommeld onder hun seuzeke en waren grotendeels van de wereld. Geen nood echter: van deze pauze maakte ik gebruik om zo goed als mogelijk te herstellen van de gisteren vernoemde slaptitude, én... om via een omweg in de spiegel te kijken. Terug te kijken naar meer dan veertig jaar geleden. Omdat de foto die ik gisteren plaatste bij het afscheid van Zjef Vanuytsel mij te recent voorkwam en geen beeld gaf van waar hij in mijn leven voor stond, ben ik op zoek gegaan naar beter materiaal. Dus nu deze prent uit de late jaren '60 van een troubadoursavond voor BRT 2 - Omroep Brabant.
Een frisse rebel van 24. Hij is er helemaal klaar voor...
Vandaar dat ik ook even terug grijp naar vergeten werk wat gisteren niet aan bod kwam en voor de jongeren onder ons wellicht, en evenzogoed voor  sommige ouderen daartussen, nog enkele onvermoede pareltjes kan bevatten:
"De Nacht" - "Als de dood toch ooit moet komen" - "Als je zomaar weg zou gaan" - "Zal je dan nog voor me zorgen" - "Tussen Antwerpen en Rotterdam"
Gewoon met de cursor op de liedjestitel klikken, openen en luisteren: weemoedige teksten, quasi parlando, met knappe tot schitterende instrumentale achtergronden. Echte luisterliedjes, om de tijd voor te nemen...

Gemiste start...

Het heeft even geduurd (waar en wanneer hoorde ik dat nog?) maar uiteindelijk is het er dan toch van gekomen: mijn eerste bijdrage van het nieuwe jaar op deze blog. De reden waarom ik niet vanaf dag één stond te springen om aan het klavier te zitten ziet U hiernaast. En neen, het is niet wat U denkt. Jaren terug had U met recht en reden mogen vermoeden dat heer Polo uit de oudejaarsbocht was gegaan. Dat een copieus feestmenu samen met overmoedig drankgebruik hun tol hadden geëist en mij voor de porseleinen pot op de knieën gedwongen. Niets van dit alles,  geen overdaad noch bacchanaal lag  deze keer aan de oorsprong van mijn knieval. Zelfs geen gebrek aan rust gekoppeld aan een mix van het voorgaande. Neen, een doodgewone maar al even geniepige griepaanval moet de oorzaak van deze oncomfortabele situatie geweest zijn waarin ik mij tijdens de overgang van de eerste naar de tweede dag van het jaar heb bevonden. Nu ja, er zijn veel erger dingen dan dit. Toch had ik gehoopt met al die wensen voor een goede gezondheid en een overvloed aan 'al het beste voor 2016' dat ik op 2 januari meteen gezond weer op had gekund. IJdele hoop: de maag bleek behoorlijk van slag, tijdens de ochtenduren kropen de van oudsher bekende spier- en gewrichtspijnen in m'n lijf en toen ik wilde opstaan zette een valselijk onderhuidse hoofdpijn een eerste aanval in. Als daarenboven ook de smaakpapillen dienst weigeren, dan zit er niet veel anders op dan toe te geven dat je slachtoffer bent van een influenzanale besmetting en dat het een paar dagen uitzieken wordt. Zover sta ik dus nu...

Het laatste wat ik meeneem uit het voorbije jaar is dat Zjef Vanuytsel ons heeft verlaten. Strijd gestreden. Laatste gevecht verloren. Geen zotte morgen meer, niet meer wakker worden. Ook niet met een houten kop. Zijn kleinkunstklassiekers hebben mijn post-puberteit gekleurd. Romantiek die ik zelf niet kon of wilde verwoorden kwam dankzij Zjef uit de 33 toeren-vynil. Wie in 'mijnen tijd' het Engels of Frans niet voldoende machtig was om te verstaan waarover de buitenlandse toppers zongen was aangewezen op Nederlandstalige equivalenten. En onder hen dan nog graag de strafste Vlaming,  Zjef Vanuytsel: zoals zijn "Zotte morgen" is er maar één, met "Ik weet wel mijn lief" zijn heel wat plooien glad gestreken en met "High society" haalden we onze gram tegenover de burgerij en andere welgestelden. En als het over iets en niets moest gaan en tegelijk alles moest verwoorden dan draaiden we "Het dorp". "De stilte van het land" is dan weer pure nostalgie om de gevoelswereld te vullen bij twijfel, of gewoon goed om heel mooie muziek te beluisteren. RIP Zjef, bedankt... en gelukkig blijft je muziek. Zou ik eindelijk eens mijn eigen muzieklijsten gaan samenstellen? Heb de laatste tijd zoveel knappe dingen gehoord en (her)ontdekt. Misschien een idee om deze gemiste start goed te maken?