Back to the 50's...

Mei 1952. Hij kon staan op 9 maanden, een week later stappen en toen hij 10 maanden werd was hij niet meer te houden.
Moeke en Vake waren zo fier op hun eerste kleine: kijk hem gaan, sterke beentjes, forse knieën en een dikke poep. Die is hij nooit meer kwijt geraakt. Er was toen nog geen sprake van basketbal in Essen. Dan ga ik maar een visje pakken.
Een loopse jonge hond was hij, een fijne frisse knaap...
Het begin van een fantastisch leven, met ups en hier en daar een down, dat ondertussen al 64 jaren mijn deel is. Mag voor mijn part nog 46 jaren duren. Als ik mij niet vergis...
In de jaren vijftig beperkte mijn leefwereld zich tot de kleuter- en eerste jaren lagere school, tot het koertje in de Statiestraat en de moestuin in de Kleine Veldweg, tot mijne 'juu-kees' -paard op wieltjes- en de 'grote' visvijver in den hof op 't Molenheike, tot coiffeur Fons Van Hooydonck en kruidenier Sjaantje naast de deur. Voor Expo 58 hadden we toen geen centen, maar een treinrit naar Antwerpen lag wel af en toe binnen de mogelijkheden. En dan verder met de tram op familiebezoek in Boom. Op de radio was er zondagmiddag 'Opera en Belcanto': na de afwas zat Vake te dutten in de zetel en Moeke was aan 't breien, stopte onze sokken of zette knopen aan mijn of andermans broek. De rest van de muzikale bagage moet via Bobbejaan Schoepen, een jeugdvriend van moeder,  of Edith Piaf en 'Josephine' Baker - haar heldinnen - tot ons gekomen zijn. Those were the days...

Back to the 60's...

Een foto uit de tijd toen noch Sinterklaas noch Zwarte Piet ter discussie stonden. Wij hadden destijds andere katten en katers te geselen: in het jaar van de grote studentenrevolte in Parijs en de Provo-exploten in Amsterdam moest mijn middelbare studie afgerond worden. Laatste jaar college, onbekommerd nog. Wist niet wat er komen zou, ook niet dat de zomer van '69 voor mij helemaal anders zou uitpakken dan voor menig ander. Eddy Merckx en Neil Armstrong in de schaduw van mijn broer Luc die toen geveld zou worden door leukemie.  Maar in december '68 was het nog aan ons om Sinterklaas op te voeren voor de andere klassen.
En de Zwartste Piet? Inderdaad!!
In de jaren zestig...  zingt Paul nog samen met Garfunkel, doen Bob Dylan en Donovan hun intrede, maar moet er vooral een keuze gemaakt worden: The Beatles óf The Rolling Stones. Het was toen ondenkbaar dat je decennia later allebei goed zou vinden, en nog minder dat de Stones het zoveel langer zouden uitzingen dan hun collega's uit Liverpool. Het waren alleszins 'gouden' muziekjaren!
Op het politieke wereldplan worden John en Robert Kennedy, Malcolm X en Martin Luther King vermoord, wordt Congo onafhankelijk, is de Vietnamoorlog zelden of nooit uit het nieuws en waren we met het Varkensbaai-conflict verdomde dicht bij een derde wereldoorlog. Maar het zijn ook de Golden Sixties: de eerste mens zet voet op de maan, de televisie, koelkast en wasmachine doen hun intrede in de huiskamers en in het straatbeeld verschijnen auto's bij de vleet.  Ook werd de vrije zaterdag ingevoerd. Het was ooit harder geweest voor Jan Modaal.
En het zou later ook weer minder worden, maar de jaren zestig... dat was me wat!!

Back to the 70's...

Nog meer actie. Een onvergetelijke periode uit mijn jonge sportleven. In de late zestig en vroege jaren zeventig beleefde ik heerlijke sportjaren in de schoot van de Essense Basketbal Club, kortweg ESBAC. Voor Essenaren en gouwgenoten: dén Esbac!! Zie mij daar hangen onder het basketdoel. Die komt nooit meer naar beneden! Speelplaats Broederschool St Jozef in de Hofstraat. Mooi zuidelijk georiënteerd, beschut tegen barre winden uit andere hoeken, zelfs in het winterseizoen een haalbare outdoorkaart. Zo ging dat toen, tot en met sneeuwruimen, ijs krabben en zout strooien. Maar bij mooi weer was het op zondagochtend heerlijk 'buiten spelen'. Dat er in die tijd met het familiekodakske van toen al zulke foto's gemaakt werden?! Dit daguerrotypisch product geeft mij, iedere keer weer als ik het onder ogen krijg, een gevoel van vliegende vrijheid. Voelt U ook nattigheid?
In de jaren zeventig...  kregen we naast Rod Stewart, Gloria Gaynor, The Village People, Paul Simon solo en John Denver ook The Eagles, David Bowie, Marvin Gaye, Don McLean, Gilbert O'Sullivan, The Carpenters en veel Bee Gees te horen op de muziekkanalen van onze middengolf radio's en portatifkes. Keuze te over...
Wereldwijd moesten we het doen met twee oliecrises, kwam er in China een einde aan Mao's culturele revolutie, moest de sjah in Perzië zijn biezen pakken en speelde Prins Bernhard vals met Lockheed.
In België kwam de eerste staatshervorming tot stand, en wisten ze bij lange na niet wat daar allemaal op zou volgen. In Tihange en Doel werden kerncentrales gebouwd, toen nog zonder volgnummer en de Université catholique de Louvain werd overgeheveld naar Louvain-la-Neuve. Polo en Pola trouwden, hij deed zijn legerdienst en ze kregen ook nog drie kinderen. Allemaal in de jaren '70...

Back to the 80's...

Gisteren ging het deksel heel voorzichtig van de ketel, vandaag voel ik mij gelanceerd en stoom ik meteen door naar het dak van mijn dromen. Ook in de jaren '80 was er af en toe iets te beleven, waarvan foto's ...
Tijdens een 8-daagse huttentocht, in pakweg 1983, stond ik aan de voet van de Bishorn, voor mijn enige sneeuwklim naar de top van een Europese 4000-er.
De gemakkelijkste die er op ons continent te vinden is. Le quatre mille des dames!! Ik kwam fluitend boven.
In de jaren tachtig ('taggetig' voor Kris Meertens)...
was het een populair allegaartje op de muzikale hitparades: Simple Minds, Bruce Springsteen, U2, Madonna en Michael Jackson bleven of werden klassiekers, maar Wham! en andere ELO's pikten meer dan hun graantje mee uit de publiciteitsruif. Toch waren het in die tijd vooral Kinderen voor Kinderen die het geweldig goed deden in ons Graspolder-home, waar we op het eind van het vorige decennium waren ingetrokken. Op politiek vlak was het de tijd van Thatcher, Reagan en Kohl, mocht Martens in België 9 regeringen lijde... leiden(!), ging Polen wat vrijer ademen dankzij Solidarność, hadden de Ieren af te rekenen met een regelrechte burgeroorlog, en zou Gorbatsjov met zijn glasnost en perestrojka voor de grootste omwenteling in Oost-Europa zorgen. Oh ja, hebt U toen ook de Millet-reportage van Paul Jambers gezien, zag U Star Wars en Indiana Jones of ging U mee 'doemdenken' met Koot en Bie? On top of the world...

Back to the 90's...

Hier gaan we dan: terug in de tijd, minstens 15 jaar. Dan lijkt 1995 mij handig om te starten. Deze eerste  foto is van 20 jaar geleden. Valt nog best mee, vind ik, zeker als U weet dat hij genomen werd op het einde van een week 'Kreta'. Bram was net terug van zijn AFS-jaar in de USA, en samen met ma en pa een week op vakantie leek ons ideaal om terug wat te wennen aan elkaar. Het lukte prima: we werden het rap gewoon, deden geen klap en genoten van een fijne tijd. Wel veel geiten op dat eiland hé. Nog steeds??
In de jaren negentig ...
stonden Elton John, Bryan Adams en Bon Jovi aan de muzikale top. Maar ook Guus Meeuwis. Weet U nog: "Het is een nacht..."
Wereldwijd werd het WWW een begrip, kwam er een einde aan de koude oorlog maar waren er de Joegoslavische en Rwandese conflicten die de hele wereld maagzuur bezorgden. In België werd het 'cordon sanitaire' ingesteld om het Vlaams Blok te counteren, was er het dioxine- en het Agustaschandaal en werd Marc Dutroux opgepakt. Is dat allemaal al zo lang geleden?

Twee keer genomineerd...

Het 'andere' waarvan gisteren sprake slaat vooreerst op een voor mij totaal onverwachte wending in de keuze van mijn meest recente leesvoer.
De ene (Millennium)trilogie zit erop, zou de andere er al aan zitten te komen? Begin dit jaar gaf ik Sprakeloos als cadeau aan la Pola. Dat was precies geen groot succes. Stond al snel weer op de boekenplank. Half en verder niet gelezen. Zelf was ik er ook niet gek van: telkens ik iets van Tom Lanoye las hoorde ik hem dat fragment zelf voordragen, met een stem die op mij een averechtse invloed had. Foute vooringenomenheid wellicht, maar ik ben daarin niet de enige. Sinds gisteren is dat echter anders. Tijdens een live uitzending vanop de Boekenbeurs las de schrijver voor uit dit werkstuk over zijn moeder, en de stem stoorde mij niet in het minst. Zat er een meer dan hoogbegaafd geluidstechnicus aan de knoppen? Of heeft het met de baard in de keel van de heer Lanoye te maken? Feit is dat het timbre en de klankkleur in combinatie met de toonhoogtes resulteerden in een averechtse aversie en van de weeromstuit voor een heuse literaire aantrekkingskracht zorgden. Dit zette mij geheel onverwacht op het juiste spoor om 'een Lanoye' ter hand te nemen en mij te wagen aan een nieuwe richting in mijn leesvoorkeur en -gedrag. Hoe dat gaat aflopen valt niet te voorspellen, maar de eerste 50 bladzijden -hoe zwaar die hier en daar ook worden bekritiseerd- heb ik alleszins goed verteerd. Oh ja, het boek stond mee op de shortlist en was genomineerd om verkozen te worden tot Het Beste Boek 2015. Het bleef bij de nominatie, want Oorlog en Terpentijn van Stefan Hertmans ging met de eer en de prijs lopen.

Verder is ook Uw dienaar Marco Polo genomineerd. Niet voor een prijs, maar voor een sociaal mediatiek gezelschapsgebeuren. Iemand neemt de uitdaging aan om vijf opeenvolgende dagen een foto te posten waarop hij of zij minstens 15 jaar jonger te zien is. Terwijl dat aan de gang is wordt een volgende 'slachtoffer' genomineerd om de uitdaging op gelijkaardige wijze verder te zetten. Een trouwe lezenares (!) van deze blog kwam op het lumineuze idee om heer Polo bij de zaak te betrekken, en om Katelijne een plezier te doen wil ik graag de fakkel overnemen. De publicatie op Facebook gebeurt zoals naar gewoonte in een link naar deze blog, en hier zorg ik dan voor een woordje uitleg bij het gepresenteerde. Kwestie van het goede spoor niet bijster te raken. De analoge archieven zijn geopend, het opzoekwerk is volop aan de gang.
Vanaf morgen dus vijf dagen op rij een prentje uit (ver) vervlogen dagen...

Stille dagen met een thema...

't Is hier 's morgens weer wat stiller dan voorheen. Vorige week werd de vijverfontein die mij dagelijks om klokslag 8 uur placht te wekken door een medewerker van de stedelijke groendienst op non-actief gezet. Geen nood, nu word ik in alle sereniteit wakker van een oorverdovende stilte... en draai mij dan nog één of meerdere keren op mijn andere zij. Met wisselend succes evenwel. Soms is daar diezelfde groene vogel, of een van zijn collega's, met een grasmachine of bosmaaier, een bladblazer, een kettingzaag of welk mechanisch apparaat dan ook om de ons omringende najaarsnatuur onder ronkend machinaal gereutel naar hun hand te zetten. Een offer dat moet gebracht worden tot meerdere eer en glorie van het leefmilieu. Als de fontein in het voorjaar weer wordt aangeschakeld plukken we hier de vruchten van. Nog even geduld.

Ondertussen blijven we afscheid nemen. Niet persoonlijk, maar evengoed met veel respect. De grootmoeder van het Vlaamse toneel Dora van der Groen is zondag overleden. Een monument van de Vlaamse toneelkunst. Vind niet dat ze qua gedragenheid en doorleving van karakters haar gelijke heeft in onze regio. Ze stak er, net als Julien Schoenaerts bij de mannelijke acteurs, met kop en schouders bovenuit. Op die manier blijf ik nog even hangen bij de overpeinzingen om afscheid en vertrekken, los- en achterlaten, herinneringen en anekdotes, berusting en verdriet...

Het vertolken van al die emoties was la Dora op het lijf geschreven. Maar nu dus niet meer.
Het leven gaat voort, en daarom... herdenken we vandaag de gesneuvelden van WO I, WO II en bij uitbreiding alle oorlogslachtoffers uit de latere conflicten. Terwijl het hem eigenlijk om het einde van de eerste wereldoorlog gaat, de herdenking van de wapenstilstand in 1918. Heb de indruk dat dit, bij gebrek aan een gelijknamig game-variant, bij de huidige generatie niet meer aanslaat. Omdat het hier te lande een officiële feestdag is werd er voor een aangepaste invulling gekozen: sinds 1965 is het de dag van 11.11.11, een lokaal initiatief dat aandacht vraagt voor wereldvrede door de uitbuiting van het Zuiden door het Noorden aan te kaarten en tegen te gaan. Het moet een van de eerste 'dagen van...' geweest zijn. Een voorloper die er mee voor gezorgd heeft dat zowat elke dag van het jaar zijn eigen 'van...' heeft gekregen. Dag van de zus, dag van de zo, dag van de hier en dag van de daar. Bij ons staat vandaag dan ook nog de nationale vrouwendag op de kalender. Ik dacht dat er internationaal al zoiets bestond, maar da's blijkbaar niet voldoende. Vooruit dan maar. Tijd misschien om mij eens op iets helemaal anders te smijten? U hoort en leest er morgen meer over...