Zacht en rustig najaar(sweer)...

Voor wie nog met verlof en vrije tijd rekent: afgelopen week was het hier te lande herfstvakantie.
Het was eraan te zien: heel weinig bezoekers op deze blog en dus ook niet veel leven in de brouwerij.
Tot Uw aller groot gelijk heb ik kunnen vaststellen dat bij het voorbije mooie weer zowat iedereen op de fiets zat, het wandelpad had gekozen, een plaats zocht op de terrasjes, toch naar de boekenbeurs trok of zich met andere bezigheden onledig hield... alles behalve binnen zitten en op internet rondstruinen.
Maar dat is nu voorbij: de herfst heeft haar vakantie afgeschud en ook aan het (al te) mooie weer wordt stilaan maar zeker getornd. Dat betekent dat heer Polo zich weer klaar moet maken om bij gelegenheid zijn volgers- en lezerspubliek van leesvoer te voorzien. Wat trekt onze aandacht, wat gaat er om ons heen tekeer, waar wil en mag ik het hier nog over hebben? Welke prenten gaan mij helpen bij het verklaarbaar voorstellen van mijn ideeën? Ik ben zelf benieuwd wat dat gaat geven...

De afgelopen dagen stonden nog een paar kerkhofbezoeken op het programma: vader en moeder die samen rusten met broer Luc, 'moemoe' wiens naam figureert op een nieuwe verzamel-gedenkplaat en de nieuwe 'laatste rustplaatsen' van Jef en Nico die we gingen opzoeken in Ekeren. Vooral op de Essense begraafplaats liep ik deze keer, meer dan anders, in gedachten verzonken langs de graven van zoveel bekenden. Die en die, de ouders van..., die woonde daar, die ook al..., en het werd wat stiller om me heen. Nu niet gaan denken dat ik U wil verrassen hé, of dat ik iets van plan ben, maar dat stille heeft mij deugd gedaan. Stilte laat me tot rust komen, van binnen en van buiten. Ik geef mezelf tijd om te wachten op die eerste nieuwe rimpeling. Een minuscule oneffenheid die stilaan groeit tot een kleine golf. Nog even geduld en hopen op een gunstige wind die de omstandigheden wat aanwakkert, en dan de plank op om te surfen op een frisse inspiratiegolf. Maar eerst nog wat genieten van (het laatste beetje té ??!!) zacht en rustig najaarsweer...

Onzin...

Het zal je maar gebeuren: meer dan veertig jaar met de auto rijden en pas sinds drie jaar de alomgekende seizoenwissel voor de banden laten toepassen. Ben ondertussen op rust gesteld en rijd nu ook wat minder auto-kilometers. Toch voelde het alsof ik het licht gezien had toen ik besliste om twee keer per jaar die bandenwissel door te voeren. Veiligheid voor alles en baat het niet, dan schaadt het niet. Maar nu komt het: deze keer reed ik de bandencentrale binnen met 17 graden Celsius op de buitenthermometer. 
'Plus' zeventien... en dan heb ik een afspraak om er de zomerbanden af te halen. Ik snap er niks meer van. 
Naar goede gewoonte komt er bij Marco Polo dan een prentje om het onverklaarbare vorm te geven, of zoals ik het gewoonlijk stel: "Één beeld zegt meer dan duizend woorden." 

Gelukkig vond ik Google-gewijs deze prent in de blog van kliefje. Eind december 2010 nam zij op een inspiratieloos moment haar toevlucht tot deze cartoon. Ik vind het de ideale illustratie bij dit waanzinnige bericht, vooral omdat ik de pointe niet vat en er zelf al helemaal niet wijzer van word. Of toch wel? Winterbanden bij +17ºC : dan heb je natuurlijk geen donsdek nodig...

1-2-3 november...

Bijna was ik, genietend van rust en kalm weer, in een voortijdige winterslaap gesukkeld. Waarom zou ik ook wakker blijven? Wat valt er nog te vertellen? Waar springt mijn literaire hart nog van op?
En dan, ergens onderweg in de auto, is daar plots een hilarische woordspeling tijdens een radiojournaal.

Maandagmiddag Radio1, het nieuws van 13 uur, weergave van een interview: "We gaan ervan uit dat het gebruik van gas voor 14-jarigen niet meer van toepassing hoeft te zijn."
Geen gas voor 14-jarigen...
Ik bespaar mijn hooggeleerd publiek de omstandige en bochtige gedachtengang waarlangs de stroeve hersenen van Uw dienaar zich hebben bewogen om bij het aanhoren van deze mededeling te begrijpen wat nu juist de bedoeling was. Of net niet?! Natuurlijk ging het over GAS, maar voor hoofdletters bestaat geen aparte uitspraakvorm en dus lag op radioniveau een kapitaal misverstand voor de hand. Zeker als de betrokkenen zich net als zoveel anderen in hun eigen kleine niche beperken tot het pure letterwoord op zich.
Voor een duidelijke communicatie is vaak iets meer nodig. Het hoeft ondertussen al niet meer voluit als 'gemeentelijke administratieve sanctie' benoemd te worden, maar de combinatie GAS-boete helpt de simpele luisteraar al een eind op weg. En die simpele, dat ben ik. Genoteerd?

Verder was het voorbije weekend er eentje van 1-2-3-november. Al de heiligen, al de zielen en al de jarigen. Zondag verzamelen geblazen ten huize Polo. Met al het jonge volk naar een kerkhof: Bonnie & Bompa en nonkel Luc gaan groeten. Even stilstaan bij wat geweest is, en ik denk aan wat nog komen kan...
En straks vieren we met z'n allen de oktoberjarigen: Frank en Joke. Hiep Hiep Hiep...... Hoera!!!

Op weg naar huis iets helemaal anders dan, hoewel: een super nostalgische "Tour de Hoboken".
We beginnen bij het oude basketpleintje van Red Vic. Onze drie kids zetten daar lang geleden hun eerste pasjes op het 'ketsenballepad'. Nu geen pleintje meer, ook geen chalet. Wel in goed gebruik voor de volkstuintjes en "het werk van den akker", maar geen basket meer. Dan langs het voetbalveld van Don Bosco waar kleine Bram op een haar na de start miste voor een grootse sjotterscarrière. Drie keer penaltybokaal gewonnen?! Plein is onherkenbaar: nu blijkbaar ingepalmd als sluikstort voor pauzerende studenten.
Veel rommel, plastiek, verpakkingen van broodjes en fastfood. Zo jammer...
Aan de volgende hoek stoppen we bij de kerk van diezelfde Don Bosco waar Bieke en Frank trouwden. Zij vierden dit jaar hun kristallen jubileum. Wat vliegt de tijd! Aansluitend wandelen we langs de gebouwen van de gelijknamige lagere school. Herinneringen ophalen. Namen noemen, de ene komt al sneller dan de andere...
Ondertussen is het helemaal donker geworden, sinds een week hangen we weer vast aan het winteruur. We rijden richting centrum want afsluiten doen we in 'de JOH'. Een lokaal jeugdhuis dat in het begin van hun juveniele 'op-stap-gaan'jaren af en toe op mijn weg lag om op zaterdagavond voor zoon- en/of dochterlief een veilige ophaaldienst te verzorgen. Er wordt geklust en eigenlijk is de zaak niet echt open, maar de verantwoordelijke begrijpt dat het voor dit groepje een speciaal moment is. Dus mag den bompa er ene opdoen en wordt er welwillend getapt. De afsluiter van een uurtje pure heimwee naar wat ooit was.
Past perfect in het 1 november-draaiboek...

50 jaar (en) mooi weer...?

Het blijft voorlopig meer dan aangenaam herfstweer en daar kan heer Polo niet stil bij blijven zitten. Gisteren weer een kleine fietsomzwerving door Hoboken gemaakt. Al is het dan geen Indianenzomer,  licht en zon en heerlijke kleuren zijn er in overvloed. Heb halt gehouden aan de voet van een 100-jarige met inscriptie uit 1914... Een nakomeling van de middeleeuwse Hoge Beuken waaraan ons 'strontdorp' zijn mooie naam te danken heeft. Daar besef ik weer maar eens welk een
geluk ik heb en hoe mooi mijn leven in elkaar zit.
En ook dat aan 'twee voeten op de grond' niets fout is, zeker onderaan zo'n kanjer met een goudgeel loverdak.
Vandaag dan weer een rustige wandeling doorheen het 50 jarige Middelheimmuseum. Geen rijstpap, maar 't allen kant gouden stoeltjes om het jubileum te vieren. Dat doen ze met twee tijdelijke tentoonstellingen:
POM' PO PON PO PON PON POM PON (een lange rij van 25 'dwarsliggers' in wat ooit de Kruidentuin was) en
LE BRUIT DES CHOSES (een verzameling van 50 objecten die de museum(r)evolutie doorheen de voorbije halve eeuw schetsen). Samen een ode aan de Middelheim Promotors die in 1961 de handen in elkaar sloegen en sindsdien dit openlucht museum op de Antwerpse, Belgische en Europese kunstkaart hebben gezet. Allebei de moeite waard, zeker met mooi weer.
Ik wil hier absoluut niet overdrijven, maar hoor het U al zeggen: "Daar heb je hem wéér... Heb je hém weer!" Het zij zo. Tot de volgende keer.

Een Herenakkoord....

Poenpakker Leekens had het in zijn eerste interview na de wansmakelijke overname bij Lokeren over een gentlemen's agreement. Moet je maar durven als je net een jonge collega een dolk in de rug hebt gestoken. Mes in de rug. Mac the Knife...
Hoe kan het ook anders?! Deze over-lijken-stapper is trouwens niet aan zijn proefstuk toe. Beter dan wat Marec er van maakte is bijna niet mogelijk. Als twee heren van stand die gniffelend hun exploot bespreken geeft hij het schurkenduo weer. Mister 90% Leekens en de Don Corleone van Eksaerde, Roger Lambrecht. Georges glorieus als in zijn 'beste dagen', wat die ook mogen geweest zijn. Toch stel ik dat hij andermaal aan zelfoverschatting doet als hij denkt dat door Bob Peeters buiten te (laten) werken de job zo goed als geklaard is. De resterende 10% staan voor het 'redden' van Sporting Lokeren, het voetbalclubje van 'den bandenmarchang' van Daknam. Bij ontstentenis van een glazen bol kan ik het niet met zekerheid zeggen, maar ik vrees dat dit een zeer foute inschatting mag genoemd worden. Ik hoop zelfs dat hij daar in al zijn glorie en eigenwaan over struikelt. Jammer voor de club. Maar de voorzitter wens ik een door eigen schuld heel dikke bult toe. En exit Leekens. Hopelijk voorgoed deze keer...

Kleurenpalet met weinig woorden...

Voor het eerst in deze vernieuwde blog schotel ik U een herfstige kleurencompositie voor. Het merk van de bomen speelt geen rol, als de tinten maar oké zijn. En dat zijn ze weer helemaal in dit heerlijke najaar.
Wij profiteren van de mooie dagen en lassen vooral bij zonnig weer zoveel mogelijk wandelingen en fietstochtjes in. De flora van onze eigenste Polder levert nog steeds schitterende beelden op.
Waarom zouden we het dan ver gaan zoeken?

"Yellow is the Colour..." van Donovan

Diep verscholen langs het Polderpad

Hoboken, 24.10.2015

Er zijn er die het groen nog wat langer vasthouden

Andere gaan al voluit voor beige-geel en roestig bruin

Hoboken, 24.10.2015

Van een rode loper is geen sprake

Hier kleurt het wandelpad geel

Hoboken, 24.10.2015

Een mooi boeket
Of toch een boom?
Een oranjeboom...

Hoboken, 26.10.2015

Blauwe luchten zorgen voor fijne contrasten

Ook 'Lego-op-de-fiets' helpt daarbij

Brasschaat, 27.10.2015

En als de kleuren het begeven
Dan nemen licht en schaduw weer de bovenhand

Hoboken, 26.10.2015

Villa Politica...

Crevits gaat 'het middelbaar' moderniseren. De beslissingen daaromtrent zullen op politiek niveau genomen worden. Zij laat zich dienaangaande adviseren door haar 'experten'. Maar 'ons Hilde' gaat ook op oudercontact: "Ik wil het hart en de buik van ouders mee hebben." Weet de minister wel dat 'Onderwijs' haar bevoegdheid is? Als ze dan toch absoluut de 'gevoelige toer' opgaat dan zou ik haar aanraden ook maar te peilen naar het welbevinden en buikgevoel van haar medewerkers in het veld, in casu de leerkrachten. Die vind ik in geen enkel interview terug. Het is maar hoe het wordt uitgelegd. Bij de armoedebestrijding werden recentelijk meer ervaringsdeskundigen ingezet, met goed resultaat blijkbaar. Zij die jarenlang experiëntie hebben opgedaan in het lesgeven worden echter monddood gemaakt en ademloos achtergelaten onder een steeds maar groeiende berg van administratieve verplichtingen. Uitgerangeerd voor het overleg.
De minister en de ouders. Het hart en de buik. Ministerie van Anatomie...?!

Hierop aansluitend wil ik nog een tweede politiek bedenksel van mij afschrijven. Deze dagen is er ook heel wat te doen om de 100 euro die ieder gebruiker, klein of groot - koppel of singel - met veel tot zonder kinderen, gaat moeten betalen om de put van de meest waanzinnige subsidiecarrousel ooit te helpen dempen. Om de handel in zonnepanelen van de grond te krijgen... juist: op het dak, werd in een niet zo ver verleden met overheidsgeld - dat finaal van U en mij komt en blijft komen - GESMETEN !!
Geen mens die daar toen een zinnige uitleg voor kon noch hoefde te geven. Met die zonnepanelen op je dak werd je slapend rijk. Meer nog: de gekken die het niet deden betaalden mee voor jouw investering. Zo'n gek schrijft nu deze tekst. Ik had en heb echter nog steeds een goede reden om het niet te doen: de integere authenticiteit van onze Crépain-woning is mij meer waard dan een pak groenestroomcertificaten op kosten van de gemeenschap. Ook dacht ik dat er zoiets bestaat als wat té mooi is, dat kan niet waar zijn. Dat keert zich uiteindelijk tegen ons. Zie daar dus de 'Truttel'taks vs de Freyafactuur.  Inhoudelijk een hele boterham en voor een simpele boerenlul als Marco Polo "des Guten ein bisschen zu viel". Maar goed, er zijn argumenten van beide zijden en ik keek al uit naar een spetterend verbaal duel in het parlementair halfrond  tussen de twee diva's in kwestie. Gemiste kans.

Van den Bossche laste een korte periode van mediastilte in en kwam na enkele dagen met een schriftelijke repliek. Moet kunnen? Misschien wel, edoch... ik heb zo mijn bedenkingen als la Freya met een open brief op de proppen komt.
Ooit vond zij helpers om haar eindverhandeling in elkaar te flansen. Toen dat aan het licht en in de pers kwam heeft vader Luc zijn volle politieke gewicht in de schaal geworpen en onder die druk is de hele discussie een stille dood gestorven.
Omdat de waarheid te kwetsend en al te zeer voor de hand liggend was?
Of een machtspelletje met een beschermde tele-tubby onder 'vaders' paraplu?
Dan kan ik nu nauwelijks geloven dat zij ook maar een woord van haar repliek zelf op papier heeft gezet, laat staan de argumentatie heeft bedacht en daarna geformuleerd. Deze keer misschien geen plagiaat, maar als je zelf niet uit je woorden komt om in een parlementaire discussie je zaak te verdedigen dan laat je de partijscribenten maar even hun werk doen.
Dat doen er wel meer natuurlijk, maar kom het dan tenminste zelf vertellen hé.
Arm kind, ach wat zit je daar stil, langs de kant van de politieke weg...