Voggers in crime...

Sinds enkele weken zijn Pola en Polo de trotse dragers van een  vogmask, een "fijnstof-masker". Zij draagt het Waves- en ik het Stone-model. Vers gefilterde lucht tijdens de fietstochtjes naar onze iMac-cursus. Was heel even wennen, maar zeer tevreden. Ook mijn dagelijkse verplaatsing naar de bestralings-unit in Sint Augustinus leg ik gemaskerd af. Toch een heel ander gevoel van ademen als je tussen het ochtendverkeer moet slalommen. Ik kwam op het idee dankzij een FB-post van vriend/ oud-leerling/ ondertussen BV George Arrendell. Bedankt voor de hint George, en nog veel succes met je hippe onderneming. 

En nu ik toch bezig ben met FB-verwijzingen: om de twee jaar verschijnt er daar een foto van een viertal gezellig tafelende mensen. Wij met een stel jonge "Hollanders" die dan ook nog eens dichte familie van ons zijn. Het is niet dat we met de rest van onze nakomelingschap nooit gaan eten, ho maar, maar gekoppeld aan die FB-herinneringen is dit wel een leuke/toffe gewoonte geworden. 2012 en 2014 zaten we in A'dam, deze keer was het te doen in Restaurant Walrus op het Antwerpse Zuid. Lekker gegeten, gezellig gezeten, volks getafeld, prima gezelschap. En ja, zo zien we er dus uit zonder maskers. Nog steeds...

Citadel'Arte 2016...

Puur natuur op de vestingmuur -  Marrek O'Polo

Vielen Dank für die Blumen  -  Maarten Schuurman

Short time stay  -  Philippe Van Wolputte

Un-Home / Moving Stones  -  Filip Berte

Afgelopen weekend was het nog een keer zover: Polo & Pola trokken naar Diest, en aangezien deze vestingstad die ons na de onafhankelijkheid van 1815 tegen de Hollanders moest beschermen niet zo vaak op ons pad ligt zijn we blij U te kunnen melden dat we er eindelijk nog eens geraakt zijn. Daar moet een goede reden voor zijn, en die was er dan ook: Citadel'Arte 2016. De tweede uitgave van een uitdagend kunstenfestival in de majestueuze locatie van het plaatselijke bolwerk, dat in werkelijkheid nooit de functie heeft vervuld waarvoor het gebouwd werd. Stond het er aanvankelijk behoorlijk nutteloos te zijn, omdat al snel vrede werd gesloten met onze Noorderburen, dan werd na de eerste 100 jaar van "haar" bestaan - de citadel is vrouwelijk, en het probleem "Belgisch" - dus het duurt even voor men dat heeft aangepakt, dan werd... zoals gezegd... de hele site in gebruik genomen door het ABL, Armée Belge/Belgisch Leger. Tot 2011 was het de thuisbasis van het eerste bataljon para's oftewel het 1ste Paracommando's. Een jaar later kwam het in handen van de stad Diest die sindsdien werkt aan een masterplan om het geheel een nieuwe bestemming met meervoudige invulling te geven. Eentje die daar alvast serieus haar best voor doet is Falke L., dochter van  Dirk - die bij leven een zeer gewaardeerde en warmhartige basketbalvriend van me was. In 2014 stampte zij bijna eigenvoetig de eerste editie van dit prachtige project uit de grond. We waren er toen ook bij, op haar uitnodiging, en hebben erg genoten: de authenticiteit van de gebouwen,  het aanbod en plaatsing van de kunstwerken en bovenal een zeer gedegen rondleiding. En dus waren we maar al te graag weer van de partij bij de tweede editie. Opnieuw was de gastvrouw geweldig op dreef en wederom werd het een meer dan genietbare ervaring. De keuze van de deelnemende kunstenaars en hun exploten bieden ruimschoots de kans tot observeren, interpreteren, analyseren, binnen en buiten de lijntjes componeren... Enfin, in het gezelschap van Falke als meer dan onderlegde gids, gedreven ambassadrice en duivel-doet-al van het hele opzet hebben we er een zeer aangenaam en uitgebreid bezoek van gemaakt. Dat ik in herhaling val deert mij niet, het is nu eenmaal zo: duizend woorden zeggen lang niet zoveel als één beeldeken. Vandaar dat ik ook nu weer mijn toevlucht heb gezocht bij de ter plekke geschoten foto's en het daaraan gekoppelde procédé. Het jachtseizoen is immers reeds begonnen. Een korte duiding onder elk prentje, daar moet U het mee doen. Wie het zelf wil meemaken en bekijken kan nog tot 20 november terecht in de citadel van Diest. Allen daarheen. 

Afscheid nemen in november...

1 november, Allerheiligen
2 november, Allerzielen
Zoals elk jaar gedenken zij die achterbleven
Hen die ons zijn voorgegaan.
Waarheen? Ik zou 't niet meer weten
't Is eigenlijk van geen belang
Alleen...?
Ik zou 't niet weten
Misschien.., wie weet?
Van geen belang.

Sluiten zich in sneltreintempo bij de vorigen aan: Martin Lippens en Jean Trappeniers, twee heren van stand die in de gouden jaren met Jef Jurion en Paul Van Himst voor Anderlecht en de nationale ploeg speelden. In de tijd dat Anderlecht nog echte helden ten tonele voerde. Misschien is dit een prikkel geweest voor het stelletje ongeregeld dat René Weiler nu wekelijks de "wei" instuurt: vanavond pakten zij voorwaar zwaar uit en wonnen hun Europese match met 6-1. Ode aan Jean en Martin...

En daarmee is de kous niet af. Vandaag kregen we ook te horen dat de clown der clowns, dé pias onder de circusartiesten, Oleg Popov, te ruste is gegaan. Op wat bleek zijn laatste tournee te zijn is hij in Rostov aan de Don "rustig ingeslapen in een luie stoel van zijn hotel". Ode aan de lach...

In Memoriam Jef "Teacher" De Koster

10 jaar geleden schreef ik dit op mijn blog van toen:

29 oktober 2006

Jef De Koster

"10 jaar geleden verloor ik mijn beste vriend ooit: Jef kwam om het leven in een bizarre autocrash op de terugweg van "zijn" verjaardagsfeestje met de spelers van Brother Gent. Sindsdien is er veel veranderd. Maar nog steeds draag ik zijn erfenis met mij mee, waar ik ook ga. Basket heb ik van Jef geleerd en mijn manier van coachen dank ik voor het overgrote deel aan hem. In mijn dagelijks denken en doen zoek en vind ik dikwijls zijn voorbeeld terug. Omdat het altijd de moeite waard blijft"



Vandaag schrijf ik:

29 oktober 2016

Jef De Koster

Er zijn ondertussen nog eens 10 jaren overheen gegaan. We hebben ons moeten verzoenen met jouw lijfelijke afwezigheid hier. En weet je, Jef: gij hebt ons allemaal serieus bij ons "pietje" gehad. Want we zijn je gaan missen: de eerste 10 jaar, de daaropvolgende 10 jaar en we missen je nog altijd. We hebben het er soms moeilijk mee, maar we hebben het nog regelmatig over jou. Als de verhalen en de anekdotes boven komen dan lijkt het soms dat je niet echt weg bent. We weten nog zoveel van jou, je hebt een heel sterke indruk achtergelaten. Je hebt ons "gecoacht" en "geteacht" en we hingen aan je lippen als het over de systemen, analyses en verhalen ging. We hebben naar je geluisterd, samen gelachen, bollekes en als het nodig was kriekskes gedronken, in 't laat samen nog een spaghetti, een frietje of een schotel kebab gaan eten en altijd weer het spelleke, den basket, de plays en de drills op een bierkaartje of een papieren servetje...
Als ik mag parafraseer ik hier graag je broer Roger: die eretitel van "den TEACHER" is meer dan terecht. Voor ons blijf je altijd een heel "GROTE MENEER". Oh ja, en al die "we's" en "ons's" hierboven dat zijn Roger & Rita, Swa & Lut, Rudi & Frie, Serge & Bea, ikzelf & Niekol: 10 vrienden die de voorbije 20 jaar bij vele gelegenheden het lichtje van de herinnering brandend hebben gehouden en die zich niet zonder enige fierheid de verzamelnaam "Bende van Jef" hebben aangemeten. 't Is maar dat ge 't weet, hé Jef. Als we zo doorgaan staat er op deze blog over 10 jaar een volgende "Mededeling" over jou. Ik weet zeker dat ik op je aanwezigheid kan rekenen. Het mag natuurlijk ook een beetje later zijn ...

Potpourri Royal...

Onvoorstelbaar wat ons allemaal te beurt valt dezer dagen. Een verre nazaat van Asterix en/of Obelix die naar het goede voorbeeld van zijn illustere voorvaderen een heroïsche strijd voert tegen de economische wereldmachten. Ik ken er niks van, begrijp er nog veel minder van en beperk mij alhier dus tot een stoemelingse vermelding van de feiten. Had er mij al een en ander bij voorgesteld. Maar het blijft uiteindelijk toch bij wat formele afspraken die de zaak 'onder controle' moeten houden. Aan de essentie van het hele verhaal wordt echter niet geraakt. Blijf dus toch een beetje (veel) op mijn honger, net als de landbouwers en andere telers. Dan maar een koekje, al dan niet van eigen deeg. Blijkt dat een drastische verandering in levensstijl als enige oplossing kan bieden. Maar wie is daartoe bereid, in staat en sterk genoeg om de Europese stier bij de hoornen te vatten en middelerwijl het Canadees/Amerikaans/mondiale varkentje te wassen?  

Iemand die alvast zijnen "train de vie" niet gaat wijzigen is mister 90% Georges Leekens. Vorig jaar bracht ik op 29 oktober een bijdrage over naaststaande act. Dag op dag één jaar na de trainerstackle op en het mes in de rug van collega Bob Peeters mag hij zelf zijn boeltje pakken bij Lokeren. Dat heeft alleenheerser Lambrechts beslist, en dus kan de grote poenpakker opnieuw voor een nog lucratiever deal zijn handje ophouden. Zo staat het ook netjes op deze foto: de Don verdeelt, de poenpakker ontvangt. Deze blog stond nog in de kladversie toen het bericht al doorkwam dat "monsieur Georges" een nieuwe job had: retour en Algérie... wederom als bondscoach. De slag om Algiers was al gestreden op Daknam. Een van de weinige confrontaties die hij daar gewonnen heeft. Hij kon niet snel genoeg akkoord gaan met zijn ontslag, en hop naar het zuiden. Man, man, man... wat een steeds weerkerend en zichzelf herhalend verhaal toch!!

Wil ik toch positief het weekend induiken, dan mag ik zeker niet vergeten U te vertellen over de viering van 50 jaar Red Vic. De basketbalclub waar onze kinderen zoveel schitterende momenten hebben meegemaakt en van een zeer gedegen opleiding in een prachtige sport konden genieten. Ze hebben er daar vorige zaterdag een tof feest van gemaakt: een uitgebreide expo in de eigen sporthal met foto's en herinneringen aan het reilen en zeilen van deze warme familieclub. Ook Pola en Polo hebben er veel vrienden en contacten aan overgehouden. Als een club 50 wordt dan mag ze zich in België  'Koninklijke' laten noemen, vandaar mijn voorstel: REAL RED VIC WILRIJK. Moet kunnen vind ik.

Arbeit macht frei...

Het heeft wat tijd gekost om te bekomen van de geladen reacties op mijn vorige publicatie. Een volle week, om exact te wezen. Had nooit gedacht dat deze spontane uithaal zoveel teweeg zou brengen. Maar goed, het zal dus toch de "vorm" geweest zijn die het hem gedaan heeft: weer een té uitdagende foto op de Facebook-aankondiging? Net als de nieuwe Saturnus-man genereerde "het olijke viertal" veel meer aandacht en bijhorende clicks dan de meeste door de weekse Mededelingen van Marco Polo. Het zij zo. Wat ik er wel uit geleerd heb is dat ook schoenmaker Polo zich best bij zijn leest houdt: hoe groter het label-lettertype, hoe beter de onderwerpen mij liggen en door de achterban aanvaard worden. Ga vanaf nu mijn zwaar geparfumeerde best doen. Kan uiteraard niet beloven hoe lang ik het volhoud.

En dus gooi ik het over de "My Life"-boeg: mijn zonnebank-campagne schiet goed op, heb al 10 ritten naar Saturnus achter de rug. Tot hiertoe een feilloos parcours. Met dank aan de herfst die los van wat sporadisch en dus verwaarloosbaar  buienwerk een meer dan verteerbare start heeft genomen. Vandaag heb ik vrijaf: verlengd weekend wegens onderhoud op Saturnus. Zou dat daarboven ook zo zijn? Moet er ginder ook al puin geruimd worden van neergestorte ruimtesondes die hun landing gemist hebben? Wie weet, als de ESA het in haar competitieve hoofd haalt om ook voorbij Maan en Mars te mikken. RIP Schiaparelli

Zo goed als de fietstochtjes naar de denkbeeldig verre planeet in GZA Wilrijk verlopen, zo moeilijk en stroef krijg ik tegenwoordig mijn leesplanning op de rails. Af en toe een gedicht had ik gedacht. Maar het boek bleef al te lang dicht. Ik kom niet verder dan een occasionele gedachte. Vandaar dat ik dacht: wie geeft mij een zetje, wie brengt me dichter bij m'n doel. Een dichter...?? Anna Karenina van haar kant laat zich dan weer vrij makkelijk maar zéér traagzaam weglezen. In tegenstelling tot het monumentale karakter van het boek en de daaraan gekoppelde omvang worden de hoofdstukjes in minimale partities opgedeeld en geserveerd. Dit hou ik wel vol, maar ook hier de vraag: hoe lang nog? Binnenkort toch nog maar eens op zoek naar 'vers' leesvoer voor de lange winteravonden bij de open haard? Dacht ik wel...

Naast deze beslommeringen en bezigheden wordt er ook hier ten huize Polo weer volop aandacht geschonken aan en tijd vrijgemaakt voor het jardinale buitengebeuren. Heel basic, dat wel, en "back to reality": gewoon wat blaadjes vegen in de tuin. Manueel harken, niks te bladblazer en/of -zuiger. Neen, heel puur: paar uurtjes met de bladhark en dan alles in de Kliko. De boel aan de kant, spullen in het tuinhuis en geheel voldaan terug over het strak geraseerde grasveld. Picobello!! Uiteraard valt net voor ik het terras weer opstap... het eerste blaadje van de nieuwe reeks. 

Wat een bende... !!!

Allerbelachelijkst stelletje randdebielen...

Zo, en niet anders, wil ik deze pipo's vanaf nu aanspreken. Wie haalt het toch in zijn hoofd om zoals jullie afgelopen zaterdag een presentatie te brengen van een begroting die er geen is? Bovendien ging er nog een intriest spektakel aan vooraf waar ieder zijn part en deel in had. De wansmaak ten top. Of ben ik de enige gedégouteerde die deze vertoning niet kan pruimen? De brave burger voor gek zetten en er dan voor de camera nog hartelijk staan om lachen ook. Het mag duidelijk zijn dat het de heren niets kan schelen. Vier topministers..?? Als dat de top is die de macht in handen heeft, dan zouden ze minstens de beleefdheid moeten hebben om dit onterend optreden uit de media te houden. Of hebben ze daar niet de autoriteit voor? Shame on you guys!! 

Oh ja, meneer Boonen wilt gij ook eens stoppen met janken kerel?  "Met een man meer ben ik wereldkampioen." Pardon? Nog niet genoeg geholpen en uit de wind gezet? Het is toch zo verdomd moeilijk om toe te geven dat je tekort komt. Een echte kerel doet daar niet flauw om: Sagan is al een hele tijd en was ook nu weer slimmer, sterker, rapper, handiger, uitgekookter en lefgozeriger dan heel de rest. En Cavendish die sprintte sneller dan Tommeke-Tommeke. Dat is dan "maar" brons, hé. Hoe het komt? Omdat niet alleen bij de Belgische volgers, maar ook en vooral in je eigen hoofd jij al wekenlang mister Qatar was en dacht dat alleen al daarom de buit wel binnen zou zijn. Niet dus. Over and out, de olie-$$$$ zijn binnen: gedaan met Eddy's zandbak-koersen....

En toch waren we er dit weekend weeral 'geeren bij': De Bende van Jef trakteerde zichzelf op een paar nachten Schubert in Thirimont. Een droom van een vakantiehuis met prima kamers en dito badkamers, een sauna en bubbelbad die we bij gebrek aan tijd niet hebben gebruikt. Hemels koken, lekker eten, kletsen, lachen, oeverloos plezier maken, goed slapen, verse pistolékes, wandelen, lekker eten 2.0 & 3.0, kletsen, meer wandelen, een pintje pakken in Malmedy, gerookt spek en natuur,   lachen, nog meer plezier maken.... Het was er weer eentje om "U" tegen te zeggen: "U !!!". 

Merci vrienden, heer Polo ziet U graag en zegt dank voor de fijne dagen.