BIECHT van Raf...

Ik kon me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren hoe lang het wel geleden was, maar ik ben deze week nog een keer "te biecht gegaan". Voor wie zoiets niet (meer) kent: achteraan in de kerk in een donker hokje, op je knieën en doorheen een fijn gerasterd houten raampje je verleidingen, dagelijkse, hoofd- tot en met doodzonden oplepelen bij een ouwe pater. Hoe strenger je katholieke opvoeding, des te frequenter zat je daar aan te schuiven voor de biechtstoel, want er waren altijd nog wel klanten. Soms hing er ook een duf, oud fluwelen gordijntje tot op halve hoogte: kwestie van privacy? Bestond die toen al? Na de bekentenissen viel het verdict, en konden we voor een paar "Onze Vaders" en een tiental "Weesgegroetjes" weer met een witgewassen zieltje de straat op. Hoewel het niet meer van deze tijd is stond het afgelopen donderdag toch op mijn programma. Op afspraak dan nog wel. Niet in een kerk, maar in zaal Rataplan. Niet bij een ouwe pater, maar bij de dui... sorry, Raf: hier rijd ik op mijn beurt het bos in. Correctie dus: ik ging niet zelf te biecht, maar samen met La Pola en nog "twee keer negentig" medemensen zaten we te luisteren naar de bekentenissen en overpeinzingen van "de grote van Kommilfoo" in zijn nieuwe solo-productie. Een eerste keer als voldragen vertoning, geen open repetitie of try-out meer maar zo goed als af. Slechts één keer vallen, maar met klasse en veel brio weder op gestaan. BIECHT. Ben wel benieuwd naar de verdere evolutie van de voorstelling. Zijn vorige solo "Jongen toch" heb ik zeven keer gezien. Kwestie van de meerdere lagen te kunnen combineren en de totale verhaallijn te vatten. Wat dat betreft is er voor mij nog werk aan de winkel en gaat de heer Walschaerts er ook nu niet aan ontsnappen: ik heb dus nog een serie voorstellingen te gaan. Kandidaten om mij een of andere keer te vergezellen? Kijk eens in Uw kalender. Het lijkt me handig wanneer meester Raf zelf ook aanwezig kan zijn. Om daar rekening mee te houden checkt U best even de speellijst. Indien nodig is een doodle trouwens snel gemaakt. Na het optreden was er tijd voor een spa bruis en een sapje. Twee alcoholvrije piefen... Nog steeds,het blijft goed gaan. En dus kwam er na de montage van de winterbanden en het groene licht bij de tweede post-ablatieve cardio-controle een mooi slot aan een memorabele novemberdag. Tot ik het VRT-avondnieuws zag...

Hoort wie kreunt daar kinderen...

Een krakend gegrom, zwaar brommen, een krassend stemgeluid en veel en druk over en weer gerij. Met wel telkens tijd voor een vriendelijk "Goeiedag! Hoe gaat het ermee...?" Buurman A.P., de eerste van links op de foto, is een bezige bij. Zo kennen we hem. Niks speciaals, of toch?  Het was mij eerst niet opgevallen en dat zou ook zo gebleven zijn, ware het niet dat vanochtend een bericht tussen de dagelijkse internetpost mijn aandacht trok, een belletje deed rinkelen. Het zal niet waar zijn, hé? Jawel, ze zijn echt en helemaal terug: De Kreuners. Grootaers & Co hebben het niet kunnen laten, en dus (zou men vroeger gezegd hebben!) ligt er binnen afzienbare tijd een nieuwe single in de rekken. Of de heren binnenkort ook weer gaan optreden?  Daar zijn ze nog niet helemaal uit, maar beloven doen ze wel en de "goesting" is groot. We zien wel wat er komt: in juni een paar concerten om te beginnen en daarna enkele zomerfestivals? En of ik zelf ook een ticket ga kopen? In 1991 stond ik met dochterlief op een volgepakte Grote Markt van Leuven. Samen in ganzenpas naar de eerste rijen en meebrullen dat het "Hier en nu"stond te gebeuren, en van "Ik wil je" tot "Zo jong" en "Nu of nooit". Dat ik "Verliefd was op Chris Lomme" en "Maak me wakker" voor je gaat. Once in a life-time, zeker? De midlife tegemoet... Daar is het nu allicht wat laat voor, maar ik wens de mannen veel succes toe en het allerbeste met de heropstart. Als er één sector is waar ze het verhogen van de pensioenleeftijd ver vooruit zijn, of letterlijk aan hun laars lappen, dan wel in de amusementswereld. U kan vóór zijn of tegen: ook dat is een kwestie van goesting en van smaak. Maar laat ze komen, laat ze ervoor gaan: er is nog plaats genoeg voor ouwe rockers. Hopelijk mogen zij in 2018 wel "Viktoria" kraaien...

Josip 'Joske' Weber...

Hij heeft het niet gehaald. Net geen 53 geworden, en al overleden aan de gevolgen en complicaties van prostaatkanker. Het was dan ook even slikken vanmorgen. Ik had er wel al eerder "iets" over gelezen. Dat bleek meteen redelijk alarmerend nieuws, maar ik heb nooit vermoed dat het zo snel zou gaan. Ik zag Josip als een lotgenoot, ook getroffen in de diepe onderbuik. Maar er is dus duidelijk veel verschil. Heb ik dan echt het geluk gehad waar ik zo dikwijls naar durf te verwijzen? Of zoals mijn schoonvader zaliger placht te zeggen bij het kaartspel: "Tegenslag is ook slag, jongen..." Met al wat ik de laatste jaren gelezen heb raak ik steeds meer overtuigd van het feit dat het er bij de verdeling van de levenskaarten om gaat de zwarte piet niet in handen te krijgen. En als dat toch zo is, maak er het beste van. Misschien helpt een potje blufpoker, of gaan voor een solo-slim. Miserie-op-tafel kan ook, al klinkt het niet zo mooi. Heb altijd het meest genoten van een avondje met slechte kaarten, zelfs zonder te winnen maar ook niet helemaal ten onder te gaan. Helaas, wat niet kan zal niet gebeuren. Josip moest veel te vroeg passen. RIP 'Joske'...

Hallelujah...

Heb ik dan toch de winter meegebracht vanuit het verre Friesland? We hebben hier alleszins een eerste -denk ik toch!- vriesnacht achter de rug. Kan het natuurlijk niet echt weten want daarvoor ben ik te weinig thuis geweest de afgelopen weken. Maar toch, de kans zit erin en als ik vanmorgen door het raam keek zag het er niet echt zomers uit. Het ruitmotief in het bleke grasveld heeft niks te maken met een of andere Schotse voorkeur, het zijn de sporen die onze Manolo tijdens zijn laatste werkuren van het kalenderjaar 2017 heeft achtergelaten. De pelouse ligt er proper bij, hij heeft zijn job weer goed gedaan dit jaar. Baasje content. De "red clay poppies" hebben er nog nooit zo mooi bijgestaan. Vrouwtje ook tevreden. Mooi uitzicht dus, al was het maar heel tijdelijk. Helderblauwe lucht, een zon die er nog zin in heeft... en het gras wordt binnen de kortste keren weer zo groen als aan de overkant. Later vandaag was er van groen geen sprake meer, maar al blauw wat de klok sloeg. Op de "gewone fiets" langs de rivier, een eenzaat tussen de race-machienen, e-bikes en  45+ monsters. Eindelijk eens het nieuwe havenhuis aan Kaai 63 van dichtbij gaan bekijken. Heerlijk fietstochtje, deze ouwe knar helemaal content. En dan proberen dat nieuwe ontwerp van Zaha Hadid samen met de bewaard gebleven brandweerkazerne op de foto te krijgen. Niet eenvoudig om zoiets netjes te doen. Ben ook niet meer met alles zomaar tevreden, hé. Dus moet U het voorlopig met dit fragment van de boegspriet doen. Hier kan U alvast een puntje aan zuigen, in afwachting van meer omvattende prenten van het geheel en wie weet ook enkele varianten op ditzelfde thema. Bijten op het houtje en afwachten...

Ondertussen herdenken we vandaag de heer Leonard Cohen die het exact een jaar geleden voor bekeken hield. Cd-tje spelen was er vandaag niet bij, maar Spotify, iTunes, YouTube, Vimeo... ze hebben allemaal de meest volledige afspeellijsten en overzichten bij elkaar gezocht. Daar heb ik wel van genoten en dus mag er vandaag ook een oprecht "Hallelujah!" klinken voor het slapengaan...

Besykje yn Ljouwert...

Het stond in de sterren geschreven: nu mijne maat Tony in het hoge noorden van Nederland zijn coachesbestaan verder zet zou ik hem vereren met een bezoek. Er kwam wat puzzelwerk aan te pas om een goed én vrij moment te vinden. De laatste tijd vertoeven we blijkbaar meer op vreemde bodem, wat de planning van bijkomende activiteiten er niet eenvoudiger op maakt. Toen bleek dat tijdens het afgelopen weekend nog een basketvriend op visite kwam in Leeuwarden: coach Paul Vervaeck en zijn team ZZ Leiden namen het op tegen het Aris Leeuwarden van Tony VdB. Daar wilde ik voor gaan, samen met anderen als het kon. Maar die konden niet, om diverse redenen. Dus dan maar met z'n tweeën: Polo & Pola naar Friesland met een tussenstop op IJburg, Amsterdam. Kort familiebezoek om wat bij te babbelen en op krachten te komen. Na een goede nachtrust en een uitwaai-wandeling op Overdiemen ging het via de afsluitdijk en Harlingen naar de start- en aankomstplaats van de enige echte Elfstedentocht: Leeuwarden. Hotel Stenden gezocht en makkelijk gevonden. Opleidingshotel van de Hogeschool Leeuwarden. Een ervaring en zeker voor herhaling vatbaar. 's Avonds naar de Kalverdome, het thuishonk van Aris. Het werd een heel spannende match. Niet echt hoogstaand basketbal maar met veel overgave en drive. Uiteindelijk een nipte winst voor Paul en de ZZijnen.. Voor een uitgebreid verslag kan U ook "hier" klikken. Na de wedstrijd was er nog tijd voor een leuke babbel met Tony en Paul. Twee Belgen die het goed doen in de Dutch Basketball League. Het is de bedoeling om bij de terugmatch in Leiden ook present te zijn. Wie nog? Schrijf het alvast in Uw agenda's: 13 januari 2018. 

Zondag stond er een bezoek aan het Fries Museum op het programma. Bij de voorbereiding van deze korte uitstap was ons opgevallen dat daar een Mata Hari-tentoonstelling loopt: De mythe en het meisje. Met de recente Franse WO I-expeditie in het achterhoofd leek het ons geen slecht idee om daar nog een verlengstuk aan te breien. En het was goed, zo goed zelfs dat ik deze expo bij iedereen die enige interesse heeft voor geschiedenis en oorlogshistorie ten stelligste durf aanbevelen. De tentoonstelling loopt nog tot 2 april volgend jaar. Het bezoek duurde langer dan we verwacht hadden en daarna volgde  nog een lunch met onze gastheer. Wie hem kent weet dat Tony een bevlogen causeur is en dat voor eten en kletsen alle tijd wordt uitgetrokken die er nodig is. Het werd dus een gezellige namiddag aan tafel bij ROAST. Met anekdotes en verhalen en afspraken om het zeker niet bij deze ene keer te laten. Beloofd, makker: we komen nog eens... want voor de rest van het stadsbezoek was er geen tijd meer. Het weer was er ook niet naar om lang buiten te lopen. Op weg naar de auto springen we nog een boekenwinkel binnen. De buit lag in de lijn van de ruime verwachting: leesvoer voor de komende winteravonden over leven en dood van een intrigerende madam die 100 jaar geleden aan haar einde kwam. Deels geromantiseerd, deels naar waarheid met een legendarische  toets en natuurlijk een snuifje erotiek. Hoe kan het ook anders. En dan terug naar Hoboken, in één lange rit huiswaarts. Viel al bij al nog mee. Een tweede "Besykje yn Ljouwert" zit er dus echt wel in. Een bezoekje in Leeuwarden, juist... 

Waterschapsheuvel 2.0 ...

Zo'n midweek "buitenland" is net lang genoeg om een aantal nieuwsfeiten vanop afstand te aanschouwen en slechts mondTjesmaat te verwerken. Bij terugkomst in de heimat dringt zich dan ook een inhaalmanoeuvre op. Zo wil ik het bende van Nijvel-verhaal iets grondiger doornemen. Wat herinner ik mezelf nog van die tijd? En helpt het bekijken van dat hele boeltje met de jaren '80-sfeer op de achtergrond om de zaak nu te plaatsen? Het waren natuurlijk toen al "andere tijden". Met dank aan de heer Robert Allen Zimmerman om dat voor altijd in ons collectieve geheugen te griffen, en aan Boudewijn de Groot om het voor mij -simpele ziel- in begrijpelijk Nederlands ten gehore te brengen. Straf toch dat drie jonge gasten met een "duikmagneet" de onderzoekteams het nakijken geven en de zaak weer aan het rollen brengen. Wat gebeurt daar toch allemaal achter de gerechtelijke schermen? Gaan we het deze keer wél te weten komen? Of speelt ook nu de politieke(?) doofpot een duistere rol? Ondertussen vraagt ook het conflict tussen Catalonië en Spanje om meer beschouwing en tijd om het geheel van meerdere kanten te bekijken. Wetten, gerechtelijke bezwaren, op je strepen staan en heel veel zuiderse emotie. Niet zo meteen en snel-snel een oordeel over te vellen dacht ik. Doe ik dan ook niet en laat het over aan de wijsheid van de verkozenen des volks die zich nu over deze problematiek mogen gaan uitspreken. Ze hebben werk genoeg zou ik denken, zeker als de Turken, de PKK en de Koerden met hun strijdtoneel de eigen landsgrenzen oversteken... zullen we het even uitvechten in de Brederodestraat, Antwerpen-Zuid. Beste relschoppers en dito heethoofden: kunnen jullie daarvoor niet een berkenbos, een rotsplateau, een verlaten strand, een afgeleefd voetbalstadion of enig ander patattenveld gebruiken in of omtrent Cappadocië? Ik noem zo maar wat...

Bij thuiskomst bleek mijn eigen Waterschapsheuvel gelukkig nog intact. De tijd van de vallende bladeren, maar daar stoort een konijn zich niet aan. Minder fris dan zes maanden geleden bij hun eerste verschijning op Hobokense bodem, maar daarom niet minder geliefd. En hoewel ze duidelijk de sporen van een half jaar buitenleven dragen zijn ze nog steeds pertinent aanwezig in mijn achtertuin. Bovendien hebben deze knarren nog een eigenschap die ik zeer op prijs stel: oude konijnen hoor je niet klagen...

"De Bende van Jef" gedenkt haar Held...

U hebt het allicht gemerkt, en er mogelijks ook van genoten: we hebben weer een volle week blogstilte achter de rug. Ben er -nog maar eens!!- tussenuit geknepen. "Knijpen", eentje van Johan "Bossie" Boskamp waarvan de ware betekenis mij nooit geheel duidelijk is geweest maar wat alhier gebruikt wordt om te melden dat de muizen ten huize Polo bij afwezigheid van kat & kater hun beste danskunsten hebben bovengehaald. Eén groot festijn moet dat geweest zijn. Wij dus weg en een eind terug in de tijd: de streek van Somme & Franse Maas, Thiepval, Verdun, Douaumont, Chemin des Dames en Voie Sacrée. Slagvelden, begraafplaatsen en getuigen van de verwoeste gewesten: les villages détruits... om er ondergedompeld te worden in de verschrikkingen van de Groote Oorlog. Dagenlang in het spoor van les poilus, de Fritzen, de Tommies, de Yankees en de talloze strijders van  andere, veelal koloniale origine. Verstilde getuigenissen van verschrikkelijke gruwel. Zouden daaruit toch lessen mogen trekken...

Maar nu terug in 't land en net op tijd om de klok te verzetten: van de keuken naar de slaapkamer, van de badkamer naar het bureau, van de gastenkamer naar de hall. Gelukkig doen enkele van de moderne apparaten dat geheel zelfstandig en zie ik op de radio-, televisie-, elektrische oven- en autoklok dat we een uurtje langer te gaan hebben vandaag. Het winteruur is er terug: misschien voor de laatste keer?

Hij zou vandaag 73 worden...
Maar hij blijft voor altijd 52, daar kunnen we niet omheen. En ook hiervoor zijn we net op tijd terug. Om het memento aan Jef levendig te houden en te delen met zijn vele familie, vrienden en kennissen die na 21 jaar nog steeds het grote gemis maar ook de warme herinneringen aanvoelen. De foto's, teksten, reacties en andere likes op de verschillende sociale fora spreken nog steeds boekdelen. Jef: mens, coach, teacher, monument... Tot hiertoe ging het voor mij in decennia: kende hem ruim tien jaren, daarna tien jaren voor de eerste mededelingen op de blog verschenen, en nog eens tien voor de volgende vermelding er kwam. Heb mij voorgenomen om niet meer zo lang te wachten. Begin ook door te krijgen dat elk jaar er één is, en om mijne grote vriend en mentor te eren lijkt mij dat vanaf nu de aangewezen regelmaat. De Bende eert haar Held. Hij zal het geweten hebben...