Bargème revisited...

De voorbije week twee keer naar Bargème geweest. "Village de Caractère du Var". Een eretitel die deze puist op de rots absoluut waard is. En we hebben er een band mee, want we kennen wel 16% van de bevolking persoonlijk en bij naam. "Da's niet mis en al evenmin weinig..." hoor ik hier en daar een lezer/-es luidop denken, terwijl anderen reeds in de chatroom zitten om elkaar erop attent maken dat "hij" weer serieus aan 't overdrijven is. Wel neen, deze keer is dat nu eens de hele waarheid, en niets dan de waarheid. Hulp heb ik bij deze niet nodig, en dan al zeker niet van boven. Het is trouwens niet de eerste keer dat we dit charmante brokje authenticiteit bezochten. Vorig jaar liepen we er ook al eens langs om diezelfde 16% bewoners te begroeten. We hadden voor het eerst kennis gemaakt op de wekelijkse markt van Castellane, en er iets aan overgehouden. Sinds de zomer van 2004 pronkt het albasten hoofd van JB Grenouille, lees Het Parfum, op een ereplaats in huize Polo. Twaalf jaar, en een hoop Facebookberichten later klopten we nog eens aan bij Elsa-Sculpteur. Toen lieten we ons verleiden door "A la brune": de ranke vormen en de oud-franse titel van het kunstwerk deden ons de das om en in de portemonnee tasten. 

En nu, één jaar later, gingen we op afspraak/uitnodiging om deel te nemen aan de finissage van de duo-expo met YZO, een geestesverwante die met andere materialen werkt. Het was een leuk weerzien en inderdaad... we scoorden wederom en vullen onze bescheiden collectie weer enigzins aan. We gingen de werken later in de week ophalen. Zouden nog afspreken. Kwam een invitatie bij om samen te eten. Het werd een heerlijke dag met vriendelijke mensen, want ook Albert I -de Luxemburgse partner van Elsa- is een meer dan charmant heerschap. We hebben er erg van genoten: de babbels bij het aperitief en de daaropvolgende tafelgeneugten, de rondleiding in de werkplaats, het samen inpakken van de stukken en de koffie op het einde. Heel fijne ervaring. Merci Elsa, merci Albert. 

En wat die 16% betreft: Elsa is één van de zes permanente bewoners die het dorpje telt. Eén op zes, da's 16,6666%. Voor het gemak laat ik de cijfers na de komma vallen... en wij mogen haar Elsa noemen!

Daar gaan we weer...

Weg van deze wereld! Zo voelt het hier helemaal. En terug naar de essentie: zon, wind, beetje regen, ontsnappen aan een stevig onweder en zoveel mogelijk buiten leven. Tot de zon achter de kam verdwijnt en het fris wordt en te koud om nog langer op het terras van de sterrenhemel te genieten. Binnen een hete thee of toch maar een sterke kop koffie? En het zoveelste vakantionele scrabble duel: ik word in de eerste week helemaal tureluurs gespeeld door La Pola, maar nu is de inhaalbeweging ingezet. Tussenstand is 5-3, er worden geen cadeautjes uitgedeeld en het gaat er zeker nog om spannen. Als dat maar goed afloopt. Ondertussen is maand negen een feit en zijn de schoolpoorten weer open. Al zes jaar geleden dat ik meedraaide in die mallemolen. Hoe ging dat ook weer? Iets met half negen, een middagpauze om twaalf uur, lesuren waarin we zo intensief bezig waren dat het er na 50 minuten al opzat. Altijd graag gedaan, veel voldoening, leuke collega's, en elke dag een uitdaging om het jonge volkje te boeien en samen een stapje vooruit te zetten. Pas na heel wat jaren heb ik ook ontdekt dat het om veel meer ging dan sporten alleen... Maar goed, vroeger is voorbij en al wat ik overhoud zijn wat mooie herinneringen en bij tussenpozen een aangenaam weerzien met de een of de ander. Eerlijk? Echt missen doe ik het niet, en dat komt het levensritme van een op rust gestelde alleen maar ten goede. 

Neem nu deze no-nonsense passage in het diepe Franse zuiden. Niks aan de hand, voeten in het zand. Geen klok, geen afspraken. Niks moet, alles (wat nog kan) mag. Zwemmen, lezen, luieren, hapje eten, siësta,... Af en toe een steviger wandeling of een uitstap. Mooie dingen die mij allemaal nog te beurt kunnen vallen omdat ik samen met U de dans van de asteroïde ben ontsprongen, de afspraak met Florence gemist. We zijn het natuurlijk al vergeten, maar afgelopen vrijdag "scheerde" er een rotsblokje langs onze aardkloot. Een goeie 4 kilometer groot is die klomp en dat zou een ferme klap gegeven hebben mocht die ergens op aarde geland zijn. Vraag dat maar eens aan de dinosauriërs... Deze keer was er een ruime marge voorzien: het "scheren" waarvan sprake situeerde zich op zo'n 7 miljoen kilometer van onze planeet, omgerekend een goeie 18 keer de afstand aarde-maan. Oef, nu ben ik toch weer wat gerust gesteld en kan ik mijn gezapig leventje hier nog wat verder zetten. Hoe ik de rest van het wereldgebeuren moet inschatten weet ik niet, dat wordt iets voor later. Als we terug zijn in de heimat, dan kan ik mij nog een keer laten gaan...

Nieuws (van)onder de zon...

Neen, er staat geen woord te weinig in de aanhef. Eerder eentje teveel zelfs: de zon neemt hier bij het einde van de "grote vakantie"... een dagje vakantie. Vorige dagen was het nog genieten van hoogzomerse temperaturen, net niet puffen. Heerlijk, en op een fantastische lokatie. En dan betrok de lucht en ging het gisteravond zowaar regenen. Hadden ze hier al heel lang niet meer meegemaakt. Ben ik toch iets te overtuigend gaan "regendansen" om Yves, de 80-jarige eigenaar van de camping, een plezier te doen? Het is dus van de eerste keer goed raak geweest: een halve nacht hemelwater en nu ruim tien graden minder op de warmtemeters. Dan maar een blogske in elkaar boksen. Het twee weken-WiFi-abonnement werkt hier prima. Zelfs op ons eigen terras, en dus... geraakt ook deze Ruimtevaarder op een Zotte Morgen tot Aan de Meet. Want daar gaan we het vandaag mee doen. Toen we een kleine week geleden op weg naar de zon nog even Radio 1 binnen bereik hadden was er een zoveelste warm-up te horen voor de Lage Landenlijst, een top 100 van het betere nederlandstalige lied. U weet wel, liedjes die wegens beklijvende toonzetting en dankzij gemakkelijk verstaanbaar en kwalitatief hoogstaande verwoording van feiten en gevoelens o zo vast in het kopje blijven hangen. Voorkeuren kenbaar maken mag middels het inzenden van een zelf samengestelde Top Drie. Ging ik hier snel even doen, maar dat bleek onwaarschijnlijk veel moeilijker dan het eruit zag. Dus zou ik proberen de opdracht om te keren, en ging ik op zoek naar te deleten nummers: onbemind wegens onbekend leek een eerste optie, maar duidelijk niet de goede. Toen ik eraan begon, de lijst overliep en zo'n voor mij nobele onbekende ging aanklikken zat het spel pas goed op de wagen. Vakantietijd zat om te luisteren, én... mooi gedaan van het redactieteam: op dezelfde pagina de lyrics onder ogen te krijgen, te houden en mee te volgen. Heb nog ontdekkingen gedaan, en dan lijkt er van kaf nog nauwelijks sprake. Blijkbaar is des Polo's liefde voor het nederlandstalige lied zo groot en het aanbod in deze lijst zo goed dat een rationele keuze niet te maken valt. Klopt natuurlijk ook: hier komen emoties en buikgevoel aan te pas, en al helemaal geen wetten of praktische bezwaren... Niets heeft mij er dus van kunnen weerhouden om Raf & Mich - Kommilfoo op één te zetten. Niet zozeer de ruimtevaarder zelf dan wel zijn vertrek, van school maar ook "van hier tout-court", hakt er bij mij stevig in, net als het overschrijden van de aankomstlijn met en door Raymond. Zal ook ik blij zijn aan de meet? Of herneem ik net als zovelen mijn zotte zorgen, op het ritme van de zotte morgen? Met dank aan Zjef Vanuytsel. Het zot gaat er wat af met de jaren, de meet komt sowieso dichterbij en die ruimtevaarder... daar wil ik nog wel eens een klapke mee doen!

Rustig aan, dan breekt het lijntje niet...

Ons recentelijk verblijf in Praag laat zijn sporen na. Zij het niet puur fysisch en qua welbevinden, want daarover heb ik hier en nu absoluut niet te klagen. Maar mijn aandacht is daar getrokken door strakke verlichting en kunstige éclairage van nachtelijke stadsgezichten. En dat is wel blijven hangen. Hoe is het anders te verklaren dat ik bij een tussenstop en overnachting op onze weg naar de volgende reis-/ vakantiebestemming in het zuiden dit beeld overhoud van Le Marché Couvert in  Villefranche sur Saône? Niet het allermodernste gebouw in die stad, edoch qua verlichting mag het er zijn. De Vagabondage die op nevenstaande poster wordt aangekondigd hebben we gemist wegens enkel en alleen tussenstop en veel te laat op pad. Misschien op de terugweg? Wat we wel zagen en een vermelding waard achtten was deze dubbel over elkaar gegraveerde steen bij de ingang van een passage doorheen het oude stadhuis aldaar. L'HOSTEL DE VILLE 1660 met daarover heen MAISON COMMUNE AN QUATRIEME DE LA LIBERTE. Om maar te zeggen dat ze daar tijdens de Revolutie ook zuinig omsprongen met de materialen. Geen idee wat ik er anders "achter" moet zoeken. Alles bij elkaar mag mijn mededeling gezien worden als een bevestiging van wat in de hoofding dezer gesteld wordt: wij doen het rustig aan, in twee dagen naar het zuiden met tijd voor een verfrissende avondwandeling en een meer dan gedegen nachtrust. Nogmaals dank aan vriend Pietro voor zijn goede raad: "Chi va piano, va sano e va lontano"

Praagse Logica en een dito uurtje Blauw...

Polo zou geen Marco heten mocht hij zich ook de voorbije week niet denkender wijze hebben bezig gehouden. We waren in Praag en dus vroeg ik me af hoe een inwoner van deze stad dient aangesproken te worden. Voor een vrouwelijk lid van de bevolking lijkt "Praagse" me redelijk logisch en klopt dat ook. Maar hoe richt men het woord tot een man die aldaar aan de oever van de Moldau leeft? Een Praag klinkt me te simpel, en dus dacht ik aan Pragenees. Gek idee? Ik meende te weten dat een inwoner van Den Haag een "Hagenees" wordt genoemd, maar... Na onderzoek stel ik vast dat enkel hij die plat Haags dialect spreekt een Hagenees is, terwijl wie Nederlands spreekt als "Hagenaar" staat geboekstaafd. Maar die logica trekken ze niet door tot in de Tsjechische hoofdstad, daar spelen dialecten blijkbaar geen rol en is iedere man die in Praag geboren wordt een "Prager". Zoals de Prager op bijstaande foto, die er voor alle zekerheid nog een paar boekwerken op naslaat. Zou het misschien een ver familielid van der Franz K. kunnen zijn? Wie weet, heb het hem niet gevraagd. Gemiste kans. Maar daarom niet getreurd: hier thuis schiet ik tijdens "de vierde over Praag" in een toponymische kramp en vraag me af waar de naam van die stad dan wel vandaan mag komen? Meer opzoekwerk. Deze keer maak ik mij er vanaf met een wiki-google-pedia move: "De naam van de stad is waarschijnlijk afgeleid van het Tsjechische woord práh, dat dorpel betekent. Deze naam (Praha) zou aan de stad gegeven zijn vanwege de dorpels in de rivier de Moldau. Deze zorgden voor watervalletjes die veel lawaai maakten..."

Om het meervoudig verslag van onze trip af te ronden doe ik nog eens beroep op de truuk met de duizendwoorden prenten. Het mag U duidelijk zijn dat deze stad mijn hart veroverd heeft en dat niet in het minst door de vele facetten en varianten waarmee haar schoonheid aan het licht komt. Ook dat licht hebben ze in de meest wisselende kwali- en variëteiten. Van klaterend ochtend- en/of middagwit over grijs door wolken gefilterd tot warm zonsondergangsgeel, -oranje en -rood. 

Ze hebben dat licht in zovele soorten tot en met na zonsondergang dat heerlijk Praagse blauw verschijnt. Voor een uurtje, net als overal elders hij helder weer. Maar hier lijkt het echt op zijn plaats en puur. Dat geluk hadden we meermaals en daarvan maakte de portrettentrekker in mij graag gebruik. Bij thuiskomst werd de selectie moeilijk, de keuze hartverscheurend en de mijzelf opgelegde beperking om het hier bij twee weergaves te houden was bijna onmogelijk om dragen. Toch heb ik dit slotakkoord eerlijk verdeeld over klassiek en modern. Het klassieke net iets klassieker met man en paard op het Oude Stadsplein, voor de uitgelichte Mariakerk met smalle en brede toren - symbool voor Eva en Adam? En het moderne aspect mooi strak en wat minder flamboyant in de reflecties. De glaspartijen boven het winkelcentrum bij heer Kafka. Ik denk dat hij zich daar wel zou bij kunnen vinden: pas al die puzzelstukjes maar eens in elkaar. En laat de omgekeerde volgorde van deze prenten dan maar een knipoog zijn naar deze voorloper van het literaire surrealisme. Praagtige stad... 

Modern Times in Prague...

Tijdens onze allereerste ochtendwandeling stonden we na amper vijf minuten reeds sprakeloos ende perplex. De Metalmorphosis van David Černý staat voor het roterende hoofd van Franz Kafka. Hiervoor even aanklikken loont de moeite... Een kinetische constructie domineert een van god vergeten pleintje en lokt de hele dag lang kijkers. Schitterend hoe de 42 stalen schijven voortdurend op zoek zijn naar de juiste positie. Op die manier geeft het een beeld van Kafka's getormenteerde geest op zoek naar  evenwicht, maar refereert ook naar de titel van zijn beroemde boek "De Gedaanteverwisseling". Orde op zaken stellen, daar draait het hier letterlijk om. Het boeit en trekt de aandacht... en daar zijn de uitbaters van het tegenoverliggende terras zeker niet rouwig om. Hun business doet het prima. Een belevenis, en het zal U dus niet verwonderen dat veel van onze heen & terug-routes langs heer Kafka en zijn steeds kerende hoofd liepen. Bij deze moet ik bekennen dat mijn kennis van het Kafka-oeuvre beperkt, zoniet onbestaande is. Maar daar komt snel verandering in, met dank aan Frank W. voor het uitlenen van "Het Proces' van Franz K. 

Nu we het dan toch over de moderne boeg gooien: wat dacht U van het aandenken voor Václav Havel: de toneelschrijver die voor zijn absurd theater veel mosterd bij Kafka ging halen. Zoveel zelfs dat hij om zijn standpunten tot dissident verklaard werd maar als politicus na de  Fluwelen Revolutie van 1989 verkozen werd tot laatste president van Tsjecho-Slowakije en na de splitsing van het land in 1992 de eerste president van Tsjechië werd. Kan het mooier in beeld gebracht worden: het vrijgevochten hart op de juiste plaats...

Een controversiële modernigheid in de Nieuwe Stad die wel op steun van "buurman" Havel kon rekenen is dit deconstructivistisch kantoorgebouw. Tegenwoordig een van dé  bezienswaardigheden tijdens de boottochten op de Moldau. PraaGtig !! Oorspronkelijk werd het gebouw genoemd naar dansers Ginger Rogers en Fred Astaire, en daarvan is dan weer de huidige naam Het Dansende Huis afgeleid. Zo ziet U maar: naast veel klassieke schoonheid is er in Praag ook plaats voor nieuwe kunst & architectuur. Modern Times...

Czech this out...

Vandaag speelt er zich een totale zonsverduistering af boven de US of A. Geheel conform aan de Noord Amerikaanse neiging tot grootheidswaanzin en passend in het "bigger than big"-concept van de communicatiesystemen aldaar doet het fenomeen zich voor van de west- naar de oostkust en passeert daarbij boven veertien staten in totaal. Dat zijn er nogal wat, en aldus past dit natuurspektakel naadloos in een coast-to-coast broadcasting zoals ze dat daar noemen over de plas. From Oregon to South Carolina. Wie meer wil zien, en snel genoeg is vindt hier vanaf 1pm EDT (19 uur Polo-time) zijn gading. Live streams zat: Facebook, YouTube, NASA TV, Twitter (speciaal voor Donald T. ?!!) Wellicht gekoppeld aan dit gebeuren staat er in de "voorspellingen" ook eentje dat de wereld vandaag zou vergaan. Nog maar eens. Ze gaan hun best moeten doen: hier te lande blijven er daarvoor nog minder dan zeven uren te gaan. Lijkt wel een deadline voor iBOOD-bestellingen...

Maar nu opnieuw terzake: Polo en Pola zijn er een weekje tussenuit geweest en hebben met de jonge garde "Praha-Praag-Prague" verkend. Ik kan U meteen al geruststellen, eventueel een beetje jaloers maken en dus wat goesting doen krijgen: het is er Praagtig !!! Toen onze taxi het centrum binnenreed was dit het eerste wat ik zag: de Masarykovo kade aan de boorden van de Moldau. Man, man, man... en dan nog wel op korte wandelafstand van ons hotel. Hier kan de Antwerpse skyline toch niet tegenop, nog in geen honderd jaar. Wat een gevelpracht. Mee van het mooiste wat ik in deze categorie ooit gezien heb. Daar kan een mens foto's blíjven trekken. Omdat uit de reacties op de vorige bijdrage bleek dat enkele van mijn allerdierbaarsten benieuwd zijn naar de foto's van deze trip geef ik hier een korte preview vrij. Wie meer van dit moois wil zien is als naar gewoonte meer dan welkom op ons thuisadres. Vooraf even Czechen en een afspraaG maken is de boodschap: het gebeurt wel eens dat wij tijdelijk uithuizig zijn en dan is het niet zo  eenvoudig om uitleg te verstrekken bij het voorradige fotomateriaal. 

Maar goed, we gaan verder. Ook in Praag wordt er aan de weg getimmerd met vele omleidingen tot gevolg. Daar hadden we als wandeltoeristen weinig last van, maar ook qua restauratie- en andere herstelwerken kennen ze er iets van. De Gotische Toren van het Oude Stadhuis waarin de Astronomische Klok huist staat ook in de steigers, en dat heeft zo zijn gevolgen. Met veel zoom- en kantelwerk ben ik er alsnog in geslaagd een treffelijk beeld te capteren en daaruit een close-up van de klok te knippen. Al de rest is blauw plastiek. Zou inpakkunstenaar Christo hier gepasseerd zijn?

Een totaal ander beeld trof mij op de verloren hoek tussen twee rustige straten niet ver van ons hotel. De moderne weergave van het middeleeuws Joods kerkhof dat op deze plaats bij werkzaamheden ontdekt werd: duizenden graven bevinden zich hier nog onder straten en gebouwen. Een plek waar ik de volgende dagen regelmatig stadsarbeiders een pauze zag nemen, een sigaret rollen, een boterham eten of gewoon wachten op het busje. "Kohanim" of rechtstreekse mannelijke afstammelingen van Aaron, broer van Mozes, mogen het gebied echter niet betreden... 

Denk dat dit kan volstaan voor een eerste aflevering. Moet zelf ook hier en daar nog wat selecteren en mij informeren bij reisleidster Pola, zodat ik U hier met niet al te onnozele praat overlaad. Tot morgen...