Chi va piano...

Na de stunt van Barcelona en de machtsgreep van 'den Antwerp' was het tussentijds  voetbalhoofdstuk nog lang niet afgesloten. Er zat warempel een avond aan te komen waarop de reputatie van enkele Belgische clubs op het spel stond. Bovendien zouden ze bij winst uitzicht krijgen op heel wat extra euro's aan televisiegelden. Toch heb ik die Europese voetbalavond gelaten voor wat hij was en heel ootmoedig aan mij voorbij laten gaan. Meer nog: ik ga het er hier zelfs niet over hebben. Koud kunstje? Jazeker! Want daar was en is een goede reden voor... 

Inderdaad: het is er weer eens van gekomen. Eindelijk, zou ik bijna zeggen. Het was al geleden van februari 2015. Blijkt dat de tijd inderdaad vliegt. Net als de Blauwvoet? Het was deze keer La Pola die het eerst de behoefte voelde en dus ook de tickets had vastgelegd. Nog eens naar de rode pluchen zetels van de Arenbergschouwburg. Dat op zich was niet zo lang geleden. Wel dat we voor het laatst de heer Hermanus Jantinus van Veen  aan 'het werk' hadden gezien. Nu dus, en daarenboven hele goeie plaatsen: rij 4, eerste stoelen aan het gangpad. Mooie beenruimte, prima zicht en meer van dat zoals na afloop van het optreden nog zou blijken. Voor wie meer wil weten over het programma zelf verwijs ik graag naar een eerdere bijdrage op de ouwe MMP (klik hier). Ruim twee jaar geleden was ik al getuige van deze voorstelling, toen in Carré, Amsterdam. Mijn bewondering voor 'den Herman' is groot, dat hoef ik U niet te vertellen. Maar kijk: het duurt soms lang eer ik iets echt doorheb en begrijp, cfr de zeven keren dat ik voor  'Jongen toch' van Raf Walschaerts in de zalen zat om er iedere keer weer nieuwe dingen in te ontdekken. Zo vielen er ook nu weer enkele stukjes van mijn 'van Veen-puzzel' op hun plaats: de manier waarop hij na zoveel jaren eenzelfde lied nog steeds op zeer bevlogen wijze vertolkt en het daardoor alleen maar beter laat worden. La chanson des vieux amants, van Jacques Brel, stond al in 1969 op zijn tweede lp, Herman van Veen II. Nu, 48 jaar later!!, zingt hij 'Liefde van later' al enkele jaren als hommage aan zijn overleden pianist Erik van der Wurff. 'Toen' was hij 24, bracht een schitterende interpretatie van de Brel-song, maar wist al evenmin als wij hoe lang die liefde dan wel kon duren. Vond het toen al prachtig, maar nu denk ik te weten waar het om draait. Hij ook, zo klinkt het toch en komt het bij mij over. Mooi Herman, en bedankt omdat je (nog maar eens) mijn oren en ogen hebt geopend. Kijk en luister en beleef  de voorstelling met hart en ziel. Terwijl deze clown en potsenmaker, acrobaat en hartenbreker, muzikant en zanger, entertainer en poeet al meer dan 50 jaren op onnavolgbare wijze 'Harlekijnt' en ons het beste van zichzelf geeft. En blijft geven. Net als die hand bij het verlaten van de zaal: hij passeert, een blik, mijn duim, een glimlach en dan een warme handdruk. Merci grote meneer van Veen.

Dat ik op zo'n avond ook nog geheel onverwacht een vriend en meerdere vriendinnen tegen het gestaag ouder wordende lijf loop is dan weer mooi meegenomen. Mieke H, da's lang geleden zeg. We moeten dringend eens afspreken hoor. Annemie en Marleen, die ondertussen allebei ook volwaardige Pito-plus-sters zijn geworden en met volle teugen van hun pensioen genieten. Die zie ik dit jaar nog wel eens bij een of andere receptie of een uitstapje.  Verder waren daar ook An en Pietro, Polderstadburen van het eerste uur. Na twintig jaar weer eens een van Veentje gedaan. Samen genieten van een drankje tijdens de pauze, en nog meer na afloop en bij een goeie babbel. Samen kletsen over vroeger en over de voorstelling en over deze Herman en hoe goed we vinden dat hij dit nog doet. Over zelf ouder worden, maar ook over 'rustig' verder doen. Dan helpt Pietro mij op weg: "Chi va piano va sano e va lontano!" En of ik het begrepen heb? Deze wil ik niet vergeten. Dat wordt dus opschrijven, hier of in een boekje. Misschien ook eentje om Signore Spaghetti mee te plezieren? Het was hoe dan ook een hele fijne avond. Bedankt iedereen: vriend en vriendinnen, crew en muzikanten. En doe vooral de groeten aan 'opa' van Veen...

... of den Antwerp?!

Als de sportsociologen na de mirakel-zege van Barcelona tegen PSG en op basis van "het copuleer-gedrag van de overwinnaar" al een vermoeden opperden, dan mogen de vroedvrouwen in Antwerpen-Noord en ruime omgeving daar een quasi certitude tegenover stellen: medio december kan men zich in deze regio zo goed als zeker aan een geboorte-explosie verwachten. Hoe de meisjes gaan heten weet ik niet, maar voor de jongens zet ik geld op Tuur (55/1), Faris (38/1), William (19/1), Björn (18/1), Geoffry (20/1), Younes (26/1) en nog zo 't een en 't ander. Voor wie het nog niet mocht doorhebben of zich vorig weekend op een andere planeet bevond: den Antwerp is kampioen en speelt volgend seizoen eindelijk opnieuw "in ierste Klass". Jammer dat Johan L, aka "de Jokke", dat net gemist heeft. Dat feestje zou hem wel gelegen hebben. Net als zovelen die er van dicht of van ver bij betrokken zijn zou ook hij er een meerdaagse van gemaakt hebben. 't Is spelers, trainers en alle supporters gegund. Geniet ervan mensen, ge zijt maar zo goed als Uw laatste resultaat. En gelukkig voor heel Deurne Noord duurt het nog even voor er daar opnieuw om de knikkers gespeeld wordt. Het is me wel een voetbalperiode aan het worden, zelfs voor heer Polo: na het Barça-mirakel was er een Europees duel tussen Gent en Genk, met hoge spektakelwaarde, volgde de nacht van den Antwerp en was er een spannende maar veel minder hoogstaande laatste speeldag van de reguliere competitie. Op een hoopje krijgen we nu nog wat FA Cup-gedoe, Leicester e.a. in de Champions League, de Belgische bekerfinale enzovoort en zo verder. Daar gaan we zuinig mee omspringen denk ik dan maar, voor het al te snel toch weer vervelend wordt. Tenzij Barcelona..., of den Antwerp?!

Tenzij Barcelona...

Een historisch moment? Dat wordt wel eens meer geponeerd als er zich een uitzonderlijke gebeurtenis voordoet, maar mogen we dat ook nu doen? Zal de 6-1 'rammeling' waarmee Barcelona gisteravond een stelletje hovaardige multimiljonairs uit Parijs om de oren sloeg écht de geschiedenisboeken ingaan? Het wordt binnen enkele jaren natuurlijk een veelgestelde vraag in allerlei kwissen en zal door de specialisten dan afgedaan worden als een 'weggevertje'. Te gemakkelijk. Wie weet dat nu niet: woensdagavond 8 maart 2017 Barcelona-PSG, terugwedstrijd in de achtste finales om de Champions League. PSG heeft de eerste match met 4-0 gewonnen en staat met anderha..., staat met twee benen in de volgende ronde. Nog twee keer 45 minuten heen en weer draven, drentelen, stappen, slenteren  over de grasmat van Camp Nou. Geplaatst voor de kwartfinale. Daarna douchen, champagne en het vliegtuig op naar huis. Daar dachten ze allemaal aan, en niet meer aan voetballen. Dat deden die van Barcelona wel, goed of minder goed, maar ze waren wel uit de kleedkamer gekomen om te sjotten en hun publiek nog iets te gunnen. Op zijn minst spektakel. Daar kwam al snel wat van, maar daarna moesten de supporters weer heel lang wachten. Ze, en 'we' voor het eerst sinds heel lang nog eens voor het televisiescherm, zagen zeker geen fantastisch Barça. Onnauwkeurigheden, laatste passen die niet aankwamen, afwerking die ontbrak. Voetbalsupporters zijn zoiets blijkbaar gewoon: veelal niks te zien, of heel af en toe een flits, een bal op de paal, veldoverwicht met als het wat meezit veel balbezit. En dan de dooddoener: het was toch spannend. Maar de Spaanse miljonairs hadden de mouwen opgestroopt en de vuisten gebald: zij zouden ervoor gaan. Ze wilden het spannend maken want ze geloofden er nog in. En kijk, het kan ook spannend worden met veel goals, wie maakt er de meeste? Dat er betwistbare of zelfs foute scheidsrechterlijke beslissingen kwamen, aan de ene kant licht- en aan de andere niet-gefloten penaltyfasen, off-side situaties die door niemand nog begrepen worden en dus ook maar op-goed-valle-het-uit beoordeeld worden... Komaan heren analisten, niet flauw doen: in andere gevallen, als het jullie uitkomt, hoort dat bij voetbal. Daar kan alles! Laat me dus eerlijk zijn: zoals er gisteravond geacteerd werd kan ik het wel hebben. Ieder zijn rol: de ploeg die probeert te voetballen wordt beloond, hoogmoed wordt afgestraft. Zij die dachten dat hen niks meer kon gebeuren stelden zich in aanloop naar de match heel respectloos op ten aanzien van de tegenstanders, of hoe moeten we dat pizza-filmpje anders interpreteren? Geen 'jour de gloire' maar een afstraffing en doffe ellende, dat werd hun deel. Het werd een bende angsthazen die, staart tussen de benen en hoofd diep tussen de schouders, met pek en veren overladen de uitgang van het Camp Nou-stadion moesten opzoeken. Voor alles en iedereen die een beetje bij Barcelona betrokken is werd het een heel lange feestnacht, met volgens enkele sportsociologen binnen 9 maanden een geboorte-explosie voor gevolg. Euhhh... binnenkant paal? Ik heb er deze keer van genoten, maar nu is het weer genoeg geweest voor een paar jaar. Tenzij Barcelona...

Claudius & De Wachter...

Zei ik vorige keer al dat de tijd snel vooruit gaat? Het wordt er naar mijn aanvoelen niet minder om. Nu ik gezond en wel terug thuis ben van de Senegal-trip was mijn eerste plan om de homeo-draad weer op te pikken. U weet wel: de "hometrainer met video"- combinatie.  Dat is dan ook gebeurd, en hoe? De voorbije tien dagen zat ik 7 keer in het zadel, en even zoveel keren reed ik op zestig minuten zo'n dertig kilometer bij elkaar. Salon-sporten noemen ze dat. Echt moe word ik er dan ook niet van. Maar goed voor de gezondheid en "den tikker", en daar gaat het mij nu toch om. Mijn algemeen welbevinden: prima! Om die tijd op een leuke manier in te vullen heb ik een BBC-serie uit de jaren '70 nog eens uit de kast en van onder het stof gehaald: I, Claudius. Sluit mooi aan bij het Dictator-boek van enkele weken geleden. Claudius, Caligula en Tiberius oftewel Derek Jacobi, John Hurt en George Baker ( v.l.n.r. en in die volgorde op de foto) vertolken samen met veel anderen de geschiedenis en de neergang van het oude Rome. Hoewel behoorlijk gedateerd -om juist te zijn: uit "1976"- blijft het televisiewerk dat het bekijken meer dan waard is. Ook vanop de fiets...

Na het eerder gemelde non-fictieve leeswerk heb ik mij, einde reis-begin terug thuis, enkele dagen laten gaan doorheen een brok Anna Karenina. Van een heel ander slag natuurlijk, en ik lees het dan ook eerder vrijblijvend. Beetje genieten van de (be)schrijfstijl van Leo Tolstoj. Moet in zijn tijd iets geweldig geweest zijn en verdient alle lof voor deze klassieker. Ben nu misschien wat onbeleefd en toon wellicht veel te weinig respect voor dit werk en zijn auteur, maar als dit boek in kwarten zou opgedeeld worden dan kon men de verzameling stationsromans met vier eenheden uitbreiden. 

Sinds een paar dagen ligt een nieuwe uitdaging mij aan te staren: De Wereld van De Wachter.  Hier komt weer heel wat herlezen bij kijken, en laten bezinken. En soms een heel hoofdstuk hernemen. Niet simpel. Maar (voorlopig) nog steeds boeiend en uitdagend. Is het een sluis-, een bos- of een poortwachter? Een zaalwachter? Of een parkeerwachter? Het gaat hem om ons. Om U en ik, en onze leefomgeving. Hoe ik door U ook ik kan zijn, zonder daarom in pure ikkigheid te vervallen. De Wachter lezen kan kwalijke gevolgen hebben...

Leesvoer op reis: DICTATOR en HAVANA...

'Morgen' is een paar dagen later geworden, maar vandaag laat ik U dan eindelijk delen in datgene wat tijdens de Afrikaanse 10-daagse mijn gedachtenwereld vulde. Het meegenomen leesvoer, heel ouderwets in echte hardcopy-boekvorm, paste prima bij de dagdagelijks opgedane ervaringen en deed mij net dat ietsje verder doordenken over hoe het toch zover is kunnen komen met onze samenleving. Eens we het hoteldomein verlaten hadden stonden we telkens weer in een totaal andere wereld. Die confrontatie heb ik al eens eerder aangegaan tijdens vroegere reizen, maar naast wat ik tijdens de stranduurtjes aan literatuur doornam kreeg het deze keer wel een andere dimensie. Hoe ga ik het samenvatten? We hebben België verlaten tijdens een storm van verontwaardiging om de politieke hypocrisie betreffende de gecumuleerde mandaten van onze gekozen vertegenwoordigers. Kleur of partij blijkt geen rol meer te spelen: wie het dichtst bij de pot zit kan, wil en zal het meeste graaien. Niet anders dan in het oude Rome, waarvan in Dictator - een boek dat ik reeds beginnen lezen was voor ik vertrok naar Senegal - een even confronterend als actueel beeld wordt opgehangen. Volgens Cicero ging het toen net zo, en volgens mij hebben we er niks van geleerd. Geld maakt hebberig  en macht maakt zot. Op een strandzetel in een Afrikaanse republiek,  waar wij vaak zo betweterig over willen doen, tracht ik de huidige malversaties te verteren en vraag mij af welke van onze 'top'-politici nog weet hoeveel een brood kost. Als Bracke zich al niets kan voorstellen bij de prijs van een nieuwe auto... Hoeveel is dan 30.000 euro? Was het al dan niet gestort op mijn rekening, en als er al iets opstond: zou ik het dan moeten weten? Los van dat alles spreekt de finale zinssnede uit Robert Harris' boek mij het meest aan: "... wat mensen zeggen gaat met hen heen, en zodra het nageslacht dat vergeet wordt het uitgewist. Alles wat van ons beklijven zal, is wat we opschrijven." Blijven bloggen dus...

De scabreuze nieuwsberichten vanuit het moederland zorgen voor een vieze smaak en zure oprispingen en de verslaggeving over de eerste gore weken Trump-government in de USA zijn al niet veel beter. Gelukkig heb ik nog een boek bij. Geen vrijblijvende lectuur, integendeel. Van boezemvriend Nolleke in mijn nieuwjaarspakket: HAVANA zonder make-up. Een werk van diplomaat, reiziger, auteur Herman Portocarrero. De geschiedenis van de Cubaanse hoofdstad doorheen de muren en gebouwen van deze aangrijpende locatie. Portocarrero maakt er een liefdesgeschiedenis van: hij en de stad. De revolutie: pre- en -post. Een boek met ruim zeventig hoofdstukjes: het ene al korter dan het andere. Ik ben er doorheen gegaan van begin naar eind, en besefte daarna dat je het perfect in korte losse stukken kan lezen. Zonder de chronologie te respecteren. En ook met dit werk in handen toetste ik op het strand van de Royal Decameron Baobab de omstandigheden van nu aan die van toen, van hier aan die van ginder, van ginder aan nog veel verder weg. De tien dagen zijn voorbij gevlogen en hebben mij inhoudelijk en van alle kanten veel meer gegeven dan ik eigenlijk verwacht had. Ook de tijd die ik ondertussen terug ten huize Polo beleef gaat verDuveld snel vooruit. Net iets té rap naar mijn goesting...

Somone en omgeving...

Bedoeling is om na vandaag een punt te zetten achter mijn Senegalees reisverslag. Ik ga er met veel plezier en ijver tegenaan en haal aan de hand van enkele foto's nog wat losse anekdotes op. Vlak naast het hotel ligt een natuurreservaat: een lagune met Zwinachtige trekjes die rijk voorzien is van mangroves. Bij hoogtij stroomt het zeewater binnen en worden oester- en mosselbanken voorzien van verse bevoorrading. Het oesterpark is van Bretoense origine en van de mosselen weet ik alleen dat ze niet uit Zeeuws Vlaanderen komen. Naast de officiële oogst bestaat er ook een parallel circuit waarbij de madammen van Somone bij laagtij de 'wilde' schelpdieren plukken die zich in de mangroves genesteld hebben.  Soms levert dat heel wat op, zoals blijkt uit bovenstaande foto, en dan is er werk aan de winkel. Dwars door het binnenwater, zwaar geladen op weg naar de lokale markt...

Later gaan we ook nog op bezoek bij een nomadennederzetting in de buurt. Ousénou, nog eens dezelfde gids, heeft daarvoor een paard met kar, 'une charette' gecharterd. Zij noemen dat ook wel, en met een knipoog, de 'TGV de la brousse'. Snel gaat het niet echt, maar hoewel de toeristen het per 2 of 4 doen kunnen er toch veel mensen tegelijk gebruik van maken. Met wat creativiteit en goede wil is er plaats voor zo'n 12 personen, mét bagage.   Met andere woorden: hét ideaal voor een kroostrijk familiebezoek tijdens het weekend...

Na een half uurtje over open vlaktes komen we bij de nederzetting aan. Eén chef, vier vrouwen - die we niet te zien krijgen - en een veelheid aan kinderen. Horen allemaal bij elkaar. We krijgen een rondleiding door de verschillende hutten: privé-vertrek met stevig bed van de chef waar hij zijn vrouwen één voor één en om de beurt een nachtje laat opdraven, maar waar hij zich desgewenst ook ongestoord kan terugtrekken als hij op adem moet komen. Daarnaast de slaapvertrekken van vrouwen en kinderen, alles en iedereen door elkaar. Een ontvangsthut met zitkussens waar de gasten wachten tot de chef... En dan nog een hut voor het vuur en de keuken. Daarbuiten en voor alle veiligheid op enige afstand van de rest een hut met de voedselvoorraden. Daarin komt de rijst en de thee terecht die we in het dorp (later blijkt bij de buurman van Ousénou!) als geschenk gekocht hebben. 'Les bonbons pour les enfants'', waar de gids zo op aangedrongen heeft, worden door de chef-papa persoonlijk onder de kleintjes verdeeld. Toch zien ze er daarna niet allemaal even gelukkig uit. De vraag dringt zich weer op: "Word hier geboren..."

Op de terugweg bezoeken we de splinternieuwe materniteit van Somone. Daar zijn er vandaag twee geboren. We wensen hen en hun mama's het allerbeste toe. En daarna loopt ook deze dag ten einde. Voor de verandering maak ik een foto. Zon en zee en zwembad: laat zinken die handel. Wie meer foto's en verdere verhalen over de reis wil is altijd welkom ten huize Polo voor een ruimere uiteenzetting. Wel zorgen dat we goed afspreken, want met de meest recente ervaringen blijkt dat een reis soms net iets langer duurt dan gedacht...

Bloggen aan de voet van de baobab...

Bij een andere uitstap zetten we koers naar Joal-Fadiouth,  een triootje van  schelpeneilandjes. Of "L'île aux coquillages" in 't Frans, naast het Woloff de tweede nationaal erkende taal in Senegal. Zo'n 100 kilometer ten zuiden van Dakar, en helemaal  opgebouwd uit schelpen. Al eeuwenlang werd het afval van de schelpdierenvangst hier opgestapeld. Op één ervan is een heel lieflijk en proper onderhouden dorpje ontstaan. In tegenstelling tot de rest van Senegal, voor 90% islamitisch, is de bevolking hier vooral christelijk. Bovendien is het een voorbeeld van religieuze verdraagzaamheid. 

Moslims en christenen leven vreedzaam en blijkbaar met veel plezier tussen elkaar.  Op een tweede eilandje is er een gezamenlijk kerkhof en rusten ze samen aan de voet van de baobab. Beide gemeenschappen hebben samengewerkt en geholpen bij de bouw van de moskee en de katholieke kerk. Maar er is meer: de gids vertelde ons dat alle kinderen school lopen en dat er geen werkloosheid is. En ja, we zagen bijna geen kleintjes of jongeren rondzwerven in de smalle straatjes, bedelen werd er al helemaal niet gedaan en er ligt omzeggens geen afval op 'straat'.
En dan is er nog dat derde eilandje natuurlijk, het kleinste van de drie en met heel wat minder schelpen. Daar staan de befaamde "greniers à mil" waarin de voedselvoorraden werden opgeslagen om die te beschermen bij gebeurlijke branden in het dorp. Met alle droogte en zoveel huizen vlak bij elkaar kon de ravage erg groot zijn, maar op deze manier bleef het eten voor mens en dier gevrijwaard. Een bijzondere plek daar, met bijzondere mensen. En de gids van dienst die ons in de bus begeleidde was ook "ne speciale": twee keer een les geschiedenis met tractaatachtige trekjes. Die kerel is nog iets van plan denk ik...
Maar ook deze halve dag verteren we goed. Niet echt spectaculair maar zeker en vast de moeite waard. Weer geniet ik na aankomst in het hotel van een heerlijk lunchbuffet, een siësta met overtuiging en aansluitend zoals gebruikelijk een paar uren strandcultuur met een boek en een drankje en MondTjesmaat zonnen. Ik ga U morgen vertellen wat ik daar zoal gelezen heb. Net als elke dag gaat de zon ook nu weer onder. En weer kan ik niet aan de drang weerstaan om  enkele (sic) foto's te maken. Begin zo stilaan te snappen wat Caroline R. zo dikwijls naar de waterlijn lokt...