Regen en kou in de Polder...

Sinds de laatste melding lijkt het erop of de weergoden zijn gaan beseffen dat het nu wel genoeg geweest is met de droogte en dat de hemelsluizen weer helemaal mogen opengedraaid worden. Nadat ik vorige keer op een flinke bui getrakteerd was moesten kledij en apparatuur even tijd krijgen om op te drogen. De foto's laten weinig aan de verbeelding over dacht ik. Nat, natter, natst... Ondertussen weet ik dat de stier, die tijdelijk uitgezet is in onze Polder, Milo heet. En dat ie z'n opdracht zeer ter harte neemt. Blijkbaar zo goed dat hij van Natuurpunt een verlengd verblijf alhier kreeg aangeboden. Zou oorspronkelijk voor een viertal maanden ingehuurd zijn, maar baggert nu al meer dan drie kwartalen doorheen het Hobokense natuurgebied. Weer of geen weer, altijd op stap. Soms alleen, of zoals sinds kort samen met zijn vrouwen en kinderen. Soms diep verscholen in het bos, dan weer gewoon op pad zoals Uw dienaar zelve over gebaande wegen. Maar dezer dagen bijna altijd wazig dampend in de regen. Sterk ras, die Schotse laaglanders. Ook de kleine worden niet ontzien. Ze zijn nu zo'n tien dagen oud en volgen natuurlijk de groep, steeds in de buurt van hun moeder om daar bij regelmaat lekker vettige Galloway-melk te slurpen. Warmer dan het natte gras en smakelijker dan wat houtschors. December staat voor de deur, en als ik mijn eigenste dochters mag geloven komt -vooreerst nog natte- sneeuw onze richting uit. Dát worden dan weer andere prenten, hoewel de klissige kop van deze kleine ook al iets te vertellen heeft. "Waar ben ik hier terecht gekomen?" Ja man, regen en kou in de Polder...

Three is more...

Eind november, af en toe wat zon, stilaan kouder en ook natter. De dagen worden korter en raken als vanzelf goed gevuld. Het is wel niet altijd even vroeg, zeker niet ochtendlijk te noemen, maar belofte maakte schuld en dus is de wandeling doorheen de Polder (voorlopig toch!) dagelijkse prik geworden. Het was dan ook een goeie tip die ik daar kreeg als reactie op mijn eerste bericht over de Galloway-jonkies. Raakte bovendien de juiste snaar: "Proberen gaat mee...!" Nog zo'n kaarttafel-quote van mijn schoonvader zaliger. En hop... Polo, niet in galop maar wel op rustig wandeltempo het grondig begraasde natuurgebied in op zoek naar de "koeien". Geloof het of niet, maar na enkele dagen voel ik mij al goed thuis in het dagschema van de kudde en weet ik hen (tot nu toe) iedere keer weer te spotten. 

Rustige dieren, maar ik moet geen gekke dingen gaan doen. Toch laten ook de nieuwkomers zich zonder problemen van dichtbij gadeslaan. Echte fotomodellen zijn het al geworden. In  het zondagse namiddaglicht samen oplijnen voor de camera. De drie knapperds hebben elkaar gevonden en weten maar al te goed hoe ze een amateur-fotograaf in vervoering kunnen brengen. Terwijl de drie zich al snel voorbereiden op slechtere tijden en leren hoe ze op een houtje kunnen bijten vliegt mijn tijd en ben ik zonder het te beseffen al vlug een set of twee van huis. Want ja, we telden niet in uren tijdens het afgelopen weekend maar met 0-3 en 3-0, 3-1 en daarna nog een keer 0-3 en 3-0. U weet wel, de Davis Cup Finale in Rijsel met Frankrijk en België. En tussendoor een frisse neus halen in mijne grote Polderhof. Uiteindelijk bleek de Franse ploeg in totaliteit te sterk en won verdiend met 3 tegen 2. Zwakke punten in het Belgische team werden afgestraft: Bemelmans in het dubbel liet zijn partner, De Loore, in de steek en Darcis, twee keer enkel, kwam er niet aan te pas. Goffin haalde dan weer twee punten binnen, maar drie is meer... 

Na het weekend kwam de natte maandag en die was echt nat. Maar nogmaals: belofte... schuld... dikke bult. En ik wederom op stap. Miezerig weer tot af en toe een striemende bui. Kletsnat ben ik geworden, maar de aanhouder geeft niet op en uiteindelijk heb ik ze weer allemaal gezien en voor de aangedampte lens gehaald. Beetje langer moeten zoeken, kudde in twee delen en de kleintjes met hun moeders hadden wat meer beschutting opgezocht. Ook nu waren ze er met z'n drieën, maar die foto's moeten nog even drogen. Net als mijn jas... 

De volgende...

Hier is ie dan: nummer drie!! Hij bleek later toch wel geïnteresseerd en wilde absoluut ook in beeld. Meer zelfs: hij maakte aanstalten om de camera van heel dichtbij te komen bekijken. Curieuze neuzeke... Nog maar net op de Polderse bodem neergepoot en al direct vrank en vrij diep in de lens willen blikken. Rechttoe rechtaan! Zalige fotoshoot met zo'n onbeschroomde brok pasgeboren Galloway-kalf. Voorlopig nog zonder oormerk, en da's natuurlijk mooier voor de foto's. Hij werd zelfs ietwat opdringerig, tot op het randje van. Maar grensoverschrijdend ga ik zijn gedrag nu ook niet noemen, die weet nog van niks natuurlijk. Denk ik.

Het gaat een hele uitdaging worden, maar als ik nu eens (probeer) op (bijna) dagelijkse basis een rondje door de Polder te maken? Mét camera uiteraard! En dan proberen de evolutie van die gasten in beeld te brengen. Kan druk worden natuurlijk, maar waarom niet? Met dank aan Rosine B. voor de hint... 

Jong geweld...

"Elk nadeel heb z'n voordeel..." De Cruyffiaanse boutade bij uitstek om open deuren in te trappen. Mooier bestaat eigenlijk niet, want -voor wie het zich nog kan herinneren- Cruyff en trappen was een heel apart verhaal. Binnen- of buitenkant voet, vederlichte toets, sluwe sleepbeweging, heerlijke krul, stiftertje over een wanhopig grabbelende doelman, gemillimeterde plaatsbal of gewoon maar een listig balletje...? Da's in dit geval dus nogal wat meer dan drie halen, maar even zogoed slechts twee  eenheden betalen! Maar goed, de open deur dus: de positivo in heer Polo vindt meestal aan elk probleem wel een goeie kant. Neem nu concreet de siliconenfile op de Antwerpse Ring. (een onderaannemer van) De firma Essers blokkeerde de afgelopen 36 uren (!!!) het al veelvuldig haperende verkeer rond de Koekenstad door over een afstand van 1 kilometer en twee rijvakken breed vloeibare siliconen te lekken. Oorzaak? Noodstop, vol op de rem voor een andere chauffeur? De lading houdt het niet, vaten gaan rollen en raken beschadigd. Gevolg: de hierboven reeds beschreven smospartij en een spiegelglad wegdek. Alles wordt geprobeerd om de boel op te ruimen, niks helpt. Het gebeurt wel meer dat het verkeer in, omheen en/of naar Antwerpen vast zit, maar deze keer liep het echt de spuigaten uit. Finaal freest men een minimaal laagje van het oppervlaktebeton weg en wordt na 36 uren de doorgang volledig vrijgegeven. Dit alles zorgde ervoor dat ten huize Polo een Makro-expeditie werd afgeblazen. Geen inkopen dus die dag. 

Het was gisteren trouwens zeer aangenaam en zonnig weer. Maken we toch een wandeling in de Polder. En hier komt ie dan, U voelde het al aan Uw water: "Elk nadeel heb z'n voordeel!" Firma Essers zorgde eerder al eens voor heibel door Limburgs bos te laten kappen, legt nu het Antwerps verkeer lam maar zorgt er tevens voor dat Polo & Pola de hort op kunnen en hun eigenste Polderbos gaan verkennen. Niet alleen genieten we van de mooie meteo-omstandigheden, we treffen ook de Galloway-runderen op onze route én... we zien drie kraak-kakel-kers-verse kalfjes die hun eerste optreden maken in de kudde. Schitterend spektakel. We staan er samen met nog andere wandelaars in alle rust van te genieten. Klein nadeel: heb deze keer geen camera bij, dus geen foto's. Voordeel van het hoger aangehaalde nadeel: vandaag rijden we niet wegens stilstaand verkeer en dus kan ik na de siësta een tweede rondje lopen mét camera. Als ik dan weer het geluk heb de kudde of een deel ervan ergens te treffen dan zullen er wél prentjes zijn. Maar dat had U al gezien natuurlijk... Er is nieuw leven op de grasmat en daar zijn ze zelf ook fier op. Poseren kost geen moeite. Voor deze twee althans, want er is nog een derde en die zag het niet helemaal zitten. Dat zal voor een volgende keer zijn...

Pegasus 32...

De regelmatige bezoeker/lezer (m/v) van deze blog weet ondertussen wel dat het hier zowat alle kanten uitkan. Pleger dezes is niet bang van scherpe bochten, durft het geweer al eens van schouder veranderen en al even zo gemakkelijk uit een ander vaatje tappen. En dan zit U al vlug naar een scherminhoud te staren waarvan de oorsprong en mogelijke zingeving op zijn minst als raadselachtig mag omschreven worden. Kortweg: "Wat krijgen we nou weer? Waar haalt ie het? Waarom toch...?" Maar treurnis noch twijfel mag Uw deel zijn. Vandaag niks dan positieve verhalen. Vreugde en voldoening schotel ik U voor, en verhalen die bijna allemaal de waarheid betreffen. Of toch zo goed als. Zo helpe mij de Grote Homeopaat! We gaan terug naar 1984, het jaar waarin Uw dienaar na een basketbal-rustperiode naar het "joggen" overstapte en al snel verzeild raakte in de wereld van het marathonlopen. Amateur, liefhebber, maar even enthousiast als toegewijd en heel gedreven. Het werd een "way of life". Om goed vooruit te komen had ik vleugels nodig. Dan pas zou ik mezelf zijn tijdens de urenlange boslopen en trainingen en in snelheid over die 42K-wedstijden en hun eindmeten kunnen jagen. Red Bull bestond nog net niet, want pas in 1987 op de markt, en dus ging mijn keuze naar Nike Pegasus. "The Original" omdat het de eerste in de rij was, en niemand wist of er nog een vervolg op zou komen. Een zool met vierkante noppen-profiel, die volgens de overlevering uit een achterkeuken-wafelbakijzer-experiment kwam van Bill Bowerman. Hij kostte toen $ 50.00 en werd "the shoe for every runner". En er kwam een vervolg, meer dan één zelfs. Ik liep om te beginnen op "de originele" en daarna nog op de "Air Pegasus" nr 3, 5 en 6. Telkens in de outlet gekocht als afgeprijsd product uit vorige jaargangen. Soms meerdere keren dezelfde wegens nog goedkoper én gewoon goed. Heb er nooit spijt van gehad. Mijn onderrug, knieën en enkels denken er het hunne van. Mijn hart ondertussen ook, maar dat heeft allemaal minder met de pantoffels te maken dan met mijn keuze voor een duursport die eigenlijk aan lichtvoetigen dient voorbehouden. Dat moet ik dan stilaan toch ondervonden en begrepen hebben: de afstanden werden korter en finaal heb ik er -min of meer gedwongen door de omstandigheden- de brui aan gegeven. Maar kijk en zie en wrijf Uzelf samen met mij de ogen uit: na zovele jaren zónder staat hier weer een paar "Pegasus" te blinken op de zitbank. Niet meer voor de looptraining, wel als alternatief voor een lichte wandelschoen. Het is de 32 geworden. 34 en 35 staan nog in de winkel. Dus toch weer een uit de outlet. Nike Pegasus en Marco Polo, een echte "endless story"...

Dit kan niet blijven duren...

Mochten er tijdens het weekend weer ergens rellen uitbreken of anderszins beschamend nieuws de kop opsteken, dan heb ik hier alvast iets wat op zalvende wijze voor geestelijk soelaas zou kunnen zorgen. Er moet niet steeds een partituur aan vast hangen. Het moet niet echt, maar het mag ook zonder muziek. In "Winteruur" las Raf W "Poëzie" van Marco Houtschild voor.  Over eindigheid... 

Geheel in het kader van dit minimalistisch programmaconcept van "twee mensen op een bank met hond" stuurde presentator Wim Helsen aan op een tweede lezing. Maar dan wel met één selectieve weglating. En Raf snoeide verder de aanhef nog wat bij, met als resultaat een puur gefileerde tekst  die er staat.

Je in verstrijkende tijd onder een
ondergaande zon tijdens een eindig leven
in een uitstervende taal proberen te zeggen
dat iets niet zal blijven.

En dat
dat troost biedt.

Marco Houtschild.

Good Old Friends Forever...

Nog een keer de grens overgestoken,  wat sinds de verdragen van Schengen binnen de EU-zone immers geen problemen meer stelt. Voor niemand. Opnieuw naar Nederland, edoch nu meer west- dan noordwaarts. Hoewel: naar Oostkapelle...? Toch maar ingetikt op de GPS-navigatie, en wij op weg door de mistige Zeeuwse Polders. Voor een blij weerzien met Marianne & Simon, Sliedrechtse vrienden uit de jaren stillekes. Eind jaren '70 geheel toevallig ontmoet  tijdens het kamperen, elkaar beter leren kennen en daarna gedurende bijna 40 jaar op bij momenten min en soms ook meer regelmatige basis afgesproken om enkele dagen herinneringen op te halen en bij te praten. En nieuwe dingen te ontdekken. Nog steeds. Deze keer samen naar Theater De Wegwijzer in Nieuw- en Sint Joosland, aan de rand van Middelburg. Piepklein theatertje waar "Siem" had gereserveerd voor een optreden van Wild Ponies. Country music met een alternatieve ondertoon. Best genietbaar, en dat werd het al helemaal wanneer de sessie-muzikante van dienst haar gitaartje opzij legde en plaats nam aan het drumstel. De pittige drumjuf "met uitstraling" blijkt Katie Marie te zijn en heeft heel wat in haar mars. 

Het was een geslaagde uitstap die perfect paste in deze tweedaagse. Ik hoop dat we zoiets kunnen blijven doen, daar aan de zee en het strand, de duinen en het waterwingebied. Met burlende herten, roodborstjes en mezen allerhande. En dit alles in lengte van jaren. Btw: de bobotie smaakte heerlijk!!!