With a Little Help...

In de eerste plaats dank voor de vele goede raad en de van bezorgdheid uitpuilende berichtjes en reacties op de vorige post alhier.  Zoveel vrienden en vriendinnen die mij het beste toewensen en overladen met zorgzame adviezen. Ere aan de vele goede raadgevers en allen die mij een helpende hand willen reiken. Dit gaat zeker lukken. Hoe was het ook weer? With a Little Help from My Friends... 

Ik doe het rustig aan, zou na al die aanmaningen niet anders durven. Maak me daarenboven niet druk om futiliteiten, al zeker niet om wat er momenteel vélo-gewijs op de Franse "départementals" en "nationals" gebeurt. Spannende sprints, steile beklimmingen, razend gevaarlijke afdalingen en knotsgekke valpartijen. Moet je beetje gek zijn om wielrenner te worden? En wat, als je dan ook nog een grote ronde wil rijden? De gladiatoren uit het oude Rome zijn terug. Nu in strakke koersbroeken, fluo truitjes en futuristische helmen. Gelukkig maar zeker, Richie Porte? Misschien dan ineens ook elke ochtend voor de start een nieuw protocol invoeren? Het verzamelde peloton brult voor tourdirectie en ruim opgekomen publiek die ene oudromeinse spreuk van de strijders in de toenmalige arena: "Ave Imperator, morituri te salutant!" Er een beetje over wellicht, en dus een slecht voorstel? Afgevoerd.

Dan kan ik U meteen geruststellen, want meer van mijn aandacht gaat momenteel naar de fauna en flora in mijn directe omgeving. "Rustig aan" wil niet zeggen dat ik ook mijn ogen sluit voor externe prikkels. Dat zou pas erg zijn, en dus kan ik U melden dat de lavendelkever wederom paraat is en present geeft in mijn achtertuin. Het mooie weer natuurlijk. En een border paarse bloemenstruiken die het al vele jaren volhouden. Bij het bekijken van nevenstaande foto moet ik toegeven dat de kever er beter uitziet dan de bloemen waar hij op teert en of kickt. Alles heeft zijn tijd...

Verder is er nog dit. Mijn plan was om enig voorbehoud in te bouwen en het warm pleidooi dat ik hier eerder voerde voor het lezen van Homo Deus enigszins terug te schroeven. Had het te maken met de omstandigheden? Zou kunnen, maar niet alleen dat: ik kreeg sterk de indruk dat men van de hype rond Sapiens wilde gebruik maken om ook het vervolg daarvan en masse te slijten via de boekenboer en aldus diverse bankrekeningen te spijzen.   Komt daarbij dat in tegenstelling tot het vorige boek er nu wel een aantal schrijf-, zet en/of drukfouten  aan de aandacht van de correctoren zijn ontsnapt. De tijdsdruk die ook bij de vertalers haar tol eist? Zoals U weet stoor ik mij daar erg aan, en dus ging de warme aanrader ei zo na het koelvak in. Maar nu ik mij terug wat beter voel, het hoofdstuk rond het humanisme aan bod is gekomen en ik opnieuw  meer aandacht krijg voor de berichtgeving van al dan niet bizarre toestanden en gebeurtenissen op deze aardkloot... nu zie ik het terug zitten. Ik lees verder, en herlees als het nodig blijkt. Zeker als ik op een zonnige zondagochtend naast mijn koffiekoek ook de warme bakkerkrant in handen krijg en daarin moet lezen over glutenvrije hosties. Waar zijn ze toch mee bezig? En dan zie ik het artikel er vlak naast. Evenwicht? Balans?? Kan iemand mij de ernst van het bestaan nog eens aanreiken? De ondraaglijke lichtheid ervan? Of de appelmoes...

Un Tour Cardiaque...

"Rustig jongen, rustig aan" hoor ik een voorzichtig stemmetje binnen in mij. Ik mag niet te snel victorie kraaien natuurlijk en al evenmin het vel van de grote beer te koop aanbieden alvorens hij geschoten is. Er moet nog een hele weg afgelegd worden voor alles, of tenminste een groot deel daarvan, weer in de vertrouwde plooi valt. Een 100% garantie is er aan de ingreep trouwens niet verbonden, dat wist ik en dat kan ik ook aanvaarden. 'Ze' konden niet meer dan hun best doen, en zo geschiedde. Verder komt er wat geduld en wachttijd bij kijken tot en of de gewenste resultaten zich aandienen. Ondertussen heb ik mij voorgenomen geen mosselen meer te roepen alvorens de sloep aan wal is. Time will tell...

Naast de herstelfase houdt ook de teruggekeerde zomerwarmte mij in een "Keep Calm"-modus en is er sinds vele jaren weer tijd, en ja ik moet het bekennen: ook de goesting, om dagelijks het grote Tourcircus te volgen op tv. Zelfs met het ook door mij ooit zo verguisde duo Wuyts-De Cauwer in de commentaar-cabine. Kwestie van overleven zeker?

Het zijn voorlopig oersaaie ritten die via oortjes en ploegorders tot in de details geprogrammeerd worden en waar op het einde net als in het voetbal vrij regelmatig een Duitser aan de winst is. De Tour op PlayStation? Toch brengt net dat einde dan weer ( en gelukkig toch maar!!) het broodnodige spektakel en de bijhorende discussies op tv , radio en sociale media, in digitale en papieren kranten. De millimeterspurt (letterlijk bleek achteraf) vandaag in Nuits-Saint-Georges tussen Marcel Kittel en Boason Hagen is er al een mooi voorbeeld van. Zegt U het ook maar eens, wie wint hier? Niet te zien toch? Na veel uitvergroten en pixelgewijs vergelijken van het beeldmateriaal bleek dat Kittel "drie tienduizendsten" van een seconde voor Hagen de eindstreep raakte met het topje van zijn voorwiel. Hij wint dus deze rit met 6 millimeter voorsprong. En hoe lang was de etappe van vandaag? Als ik het goed heb: tweehonderddertien miljoen en vijfhonderdduizend millimeter. Mmmmm, dat was dus nipt, heel nipt...

Eerder deze week was het ook al eens prijs: lange saaie rit, zelfde programmatuur, op naar de massasprint in Vittel. Deze keer met enkele valpartijen en een hele heisa omtrent het al dan niet uitsluiten of anderszins straffen van de schuldige. Als die al schuldig was volgens de enen en of hij het slachtoffer al dan niet geraakt had volgens weer anderen. Ieder zijn mening, honderden foto's, tientallen video's, en het bleef moeilijk. Finaal vloog Sagan eruit en was het de volgende dag gewoon weer "business as usual" in La Grande Boucle. Waren het al bijna vergeten...

Maar toeval of niet, twee keer spanning: in Vittel en in Nuits-Saint-Georges. Zouden de coureurs ook iets hebben met "water in de wijn"...?? Na de eerste harde uithalen naar Sagan, werden de commentaren en interpretaties bij het herbekijken van de super-slow beelden al snel heel wat milder. Zelfs slachtoffer Cavendish deed daags nadien al..., euhh: juist: water in de wijn!! Zouden al die spanning en bijhorende polemieken wel goed zijn voor mijnen tikker? Ik weet het niet, maar ondervind er voorlopig ook geen hinder van. Ga er maar van uit dat het een goeie test is, een soort Tour Cardiaque...

Feel the rhythm (inside)...

't Is gebeurd! En dan nog wel in het meervoud: operatie achter de rug, goedgekeurd om volgens plan én in sneltreinvaart weer huiswaarts te keren, de herstelfase aangevat en dan nu finaal de blogdraad weer opgepikt. Een mooie 'vier op een rij' om te beginnen, toch? En dat in de allereerste plaats omdat ik het de hoogste tijd vond om U allen die dit leest van harte te bedanken voor de vele blijken van ondersteuning en aandacht, de 'likes', de schouderklopjes en de ontelbare tot krampens toe opgestoken duimen: in levende lijve, via de telefoon, met sms'jes, in de mailbox en zelfs met een authentieke wenskaart van de post. Duizend maal dank, dan vergeet ik niemand en komt iedereen aan zijn/haar trekken. Merci, het doet deugd en geeft moed. En om die erin te houden sluit ik af met deze: Rhythm is Gonna Get You  Daar ging het hem tenslotte om bij mijn escapade naar de dienst Cardiologie van UZA, Edegem: het ritme van de rikketik. En dus even zoveel dank aan alle artsen en verplegenden die bij 'Operatie Polo' betrokken waren. U hebt fijn werk geleverd en ik zet nog even de tanden op elkaar. So far so good. 

Na dit alles voel ik mij in menigvoud verplicht aan ieder van U om er terug iets deftigs van te maken en bij regelmaat een genietbaar brouwsel op deze blog af te leveren. Dus nog maar een keer vooruit  met die geit, of beter nog "Avanti la Squadra!!!"

Thumbs & Cats...

Het heeft er alle schijn van dat de derde jaargang van deze MMMP-blog slechts moeizaam uit de startblokken raakt. Was ik eerst de verjaardagsaankondiging al vergeten, dan blijkt ook de ten tonele voering van enkele gortdroge konijnen weinig los en al evenmin iets goed te maken. De juni-hitte heeft er natuurlijk wat mee te maken gehad, maar ook het feit dat uw schrijvende medemens de voorbije weken in afwachtende houding zat uit te kijken naar een voor overmorgen ingeplande ingreep. Een ablatie, om mijn bij tussentijden al te enthousiaste rikketik beter in het gareel trachten te houden. We gaan er vanuit dat dit de stilaan minder efficiënt wordende werking van mijn medicatie kan vervangen en de boel weer op de rails zal krijgen. Ik heb vertrouwen in de medische wetenschap en de bijhorende technieken, maar mocht U vrijdag tussendoor een vrij moment hebben, weinig of niks om handen en toch de tijd om aan mij te denken dan zeg ik geen neen tegen wat extra duimwerk. Alvast bedankt. Alle bee(s)tjes helpen... 

Zo is het toch ook bij onze Cats gelopen denk ik dan maar, iedereen wild enthousiast en uiteindelijk terecht fier op een zeer gewaardeerd eindresultaat. Maar in de aanloop naar de finalerondes "duimen" tot half België er de kramp van kreeg. Want zeg nu zelf: twee puntjes over tegen Montenegro, ééntje tegen Rusland na overtime en vier tegen Letland. Hoe nipt kan een voorronde verlopen? En, tot zover,  deze keer dus "net wél". We hebben het, van dichtbij zelfs, een paar keer net anders meegemaakt. Toen was het jammer, maar helaas. Nu valt er al heel wat net iets beter in zijn plooi, op en naast het terrein. In de kwartfinale ging Italie al veel duidelijker voor de bijl en in de kleine finale was Griekenland geen partij, en "brons" het logisch gevolg. Tussendoor in de halve finale op een oppermachtig Spanje gebotst dat veel te sterk was voor onze Cats, maar dat tot daar aan toe. Goed signaal om te blijven werken. En dus zijn de felicitaties hier op hun plaats en mag er met vreugde gevierd worden. Wel beseffend dat alles zijn tijd heeft en ook het "be there in the right place, at the right time..." zijn rol speelt. Dan moet je het nog afmaken, en dat heeft dit team prima gedaan. Van harte gefeliciteerd!!! En de foto dan, heer Polo? Neen, dat is geen vergissing. Die is voor alle Belgian Cats: van toen, nu en straks... en voor de klassiekers van Broadway!

Konijnen op het droge...

Voor wie graag op de hoogte blijft van de ontwikkelingen ten huize Polo, ziehier een beeld van de huidige achtertuinsituatie. De droogte heeft harteloos toegeslagen en laat duidelijk sporen na. Bij deze prent valt voor mijn fotovrienden de voorgrond wellicht wat ruim uit, maar dat is met opzet:  aldus kan U met het nodige leedvermaak vaststellen dat mijn gazon er ook aan moest geloven. Het gras bij de buren, aan één kant althans, is dan weer beduidend groener! Gelukkig is ons konijnenras daartegen bestand. Beter nog: nu wegens de grote hitte de pelouse het totaal heeft opgegeven en de "twee-kontjes-hoog" al helemaal niet meer dreigen, staat onze tuinrobot "Manolo" op non-actief. En dus mogen de keunen, zonder gevaar voor botsingen met onze gemotoriseerde grasmaaihulp, iedere dag full-time de weide op. Zo blijkt dan weer dat ook in deze hondshete dagen elk nadeel zijn voordeel heeft. Is het niet Johan C.?

Gelukkige 2de Verjaardag...

Het tweede jaar van de nieuwe reeks 'Mededelingen' zit erop. Exact 24 maanden geleden zette heer Polo een aantal van zijn volgers, -innen en -essen een hak en tegelijkertijd op het al dan niet aantrekkelijke edoch in ieder geval totaal verkeerde been. Middels een laatste 'reuzen'telegram. Remember?! Uiteindelijk kwam na tien lange jaren de Polo-blogtrein tot stilstand. Eindelijk? Of kwam er toch een vervolg? Dat had de ene als sneller uitgevogeld dan de andere. Sommigen deden er zelfs een volledig jaar over. Maar er is dus overduidelijk sprake van een doorstart, en wel met deze vanaf nu jaarlijks in wisselende kleuren weerkerende en als naar gewoonte hoogdravende aanhef...

22 juni 2015

Nieuwe Start...

Breaking News: Na 10 jaar Mededelingen van Marco Polo voel ik nood aan verandering maar ook de hang naar het vertrouwde is mij niet vreemd. Ik heb een hoofdstuk afgesloten, maar plak er meteen een tweede deel tegenaan: Meer Mededelingen van Marco Polo. Niet echt origineel, maar des te meer herkenbaar. Aan de vormgeving is wel gewerkt. Kleuren zijn gewijzigd, lettertypes veranderd en de grootte ervan werd aangepast aan de op onze leeftijd mogelijk teruglopende oogsterkte wat lezen betreft. Bovendien is de leestekstbreedte opgevoerd. Met deze grotere spanwijdte blijft het mijn streven om af en toe een hoge top te scheren. Nu de inhoud zelf nog. Heer Polo hoopt dat zijn volgers/lezers/-essen en -innen de weg blijven vinden naar zijn publicaties en zal zijn stinkende best doen om er af en toe weer iets leesbaars van te maken. Met een stralende midzomernacht achter de kiezen moet dat lukken. Ik ga er tegenaan, beloofd is beloofd!

Nu gaan we verder met MMMP - Meer Mededelingen van Marco Polo - Jaargang 3

Voor wie het nog ziet zitten...

Sproeien kan niet meer...

Ze zeggen dat vandaag de (g)astronomische zomer begint. "Ze zeggen zoveel" is dan meestal mijn reactie, maar deze keer is het er wel "boenk oep". Hoewel, bij de huidig heersende temperaturen dacht ik dat we hier al zo'n week of wat met hoogzomer te maken hadden. Maar vandaag dus echt de langste dag, en een zonnewende die ik mij zeker ga herinneren. Die van 1976 was al helemaal niet mis, 2003 vergeet ik doorgaans, maar deze telt weer helemaal mee. We beginnen pas aan de zomer, en blijkbaar staat Vlaanderen al droog. Dat belooft. De vaste schaduwplekken zijn mij ondertussen welbekend, maar op gezette tijden verplaats ik naar behoeven toch de parasol  om zoveel mogelijk beschutting tegen de zonnestralen te creëren. Daarbuiten blijft het bij een schaduwdutje, drankje*, even onder de tuindouche, een sudoku, drankje*, tweede douche niet vergeten, lunch, drankje*, douche, dutje... (* = water !!)

Zonder al teveel energieverbruik trap ik dan toch maar weer die wagenwijde opendeur in: het is hier keiheet. Maar hier dus niet alleen heb ik begrepen. Gelukkig ligt er nog kersverse lectuur binnen handbereik: Homo Deus, ofte het vervolg op de hier al eens eerder geciteerde Sapiens van Yuval Noah Harari. Heb net hoofdstuk één achter de kiezen: "De nieuwe menselijk agenda", of waar we ons in de 21ste eeuw mee zullen (moeten) gaan bezighouden. Ik was al een en ander gewend van de heer Harari, maar  nu wordt het pas echt spannend. Voor zover ik mij na 80 pagina's al mag uitspreken: tot nader order een stevige aanrader! 

Gelukkig zorgt de polder voorlopig nog voor wat nachtelijke verkoeling, waarbij onze ligging in de ruime bocht van de Schelde waarschijnlijk ook een beetje helpt. En eerstdaags zouden de temperaturen dan weer een duikje nemen, wat de mens -erectus, sapiens of deus, het maakt uiteindelijk weinig uit- de moed geeft om vol te houden en rustig door te gaan. Maar dan niet met sproeien, want dat heeft Mieke De Schouwvlieger "natuurlijk" verboden...