Estland - België : 0-2...

Warm weer, niet op reis, gewoon thuis of op bezoek, komkommernieuws...

Dan maar eens de Rode Duivels. In ver vervlogen Mededelingen alhier ooit tot "roze druiven" verheven en wat mij betreft nu geheel in de druivensoep gedraaid. Gelukkig was er een goeie reden om er niet naar te kijken, hebben mijn Rommezoefvrienden de boel netjes buiten beschouwing gelaten en wij onze tijd dus voluit besteed aan wederom een meer dan hartverwarmend samenzijn in Oemmelegoem. Gezondheidsbulletins uitwisselen, bubbeltjes nuttigen, herinneringen ophalen, heerlijk tafelen. Ja Peet: vertellen, zwanzen, lachen en discuteren... doet goed aan ons hart.  Een fijne avond was het voorwaar.

Maar op het internet kon ik de berichten vandaag niet meer ontwijken. Hier gaan we dan: omdat het 'mààr' tegen Estland was moest er niet echt gefocust worden, op geen enkel vlak. De bondscoach selecteerde maar wat raak, klinkt het niet dan botst het. Maar dan in het Spaans. Bovendien zet hij na nog maar eens een povere prestatie zijn spelers uit de wind: ze zijn moe aan het einde van een lang seizoen, zitten al meer met hun vakantie in het hoofd. Zoiets wordt dus goedgepraat door een seizoenarbeider die in tegenstelling tot die andere Sinterklaas nu niet in Spanje zit, maar de Belgische voetbalmeute gelijkaardige blaasjes hoopt wijs te maken. Niet meer dan dat: verhaaltjes verkopen. Pluspunt is dan weer dat er naast een rij zwarte, ook enkele blanke en zelfs een rosse Piet in de line-up staan. Politiek correct, iedereen content, ook die andere Pipo die ze daar aanspreken met mijnheer de voorzitter. Paar spelers vonden het niet echt geweldig (neen toch?) maar zeggen dan weer wel dat ze hun job gedaan hebben: gewonnen. En de amusementswaarde? Daar hebben we lak aan, net zoals die 1500 gekken die voor zo'n schabouwelijke vertoning in een bouwvallig stadion naar Estland afreizen. "Wellicht ook niet te verwarren met Estland..." zoals Frank Raes weer heel spits uit zijn Wikipedia-commentaar wist op te diepen? Bleek tot overmaat van ramp dat volgens een regel uit het Eurovisioneel zwart-wit tijdperk bepaalde uitrustingen voor teveel verwarring zouden zorgen op het veld en de bezoekers dus een oplossing dienden te verzinnen. Bij dit alles moet de styliste van onze nationale elf beslist hebben om er dan zelf ook maar een zootje van te maken. Wat te denken van de mix van thuisshirts Belgium met away-shorts van Chelsea? Alleszins een gekke ingeving die misschien wel model staat voor hoe het er tegenwoordig aan toe gaat aan de Houba de Strooperlaan. Citroen-fluo-geel komkommernieuws dus...

Niet Slegt...

Voor ik verder ga met een op zijn minst merkwaardige anekdote is er plaats voor een dienstmededeling: onze geplande drieweekse trip doorheen Portugal is gecanceld. Hoewel de cardiale onregelmatigheden die sinds enige tijd en bij storende veelvuldigheid opnieuw deel uitmaken van mijn dagelijks bestaan niet van dien aard aard zijn dat ze enig gevaar inhouden voor mijn gezondheid lijdt ons gezamenlijk welbevinden er wél onder en knagen zij teveel aan het onbezorgde vakantiegevoel met vrijheid van handelen dat bij zo'n onderneming hoort. Met andere woorden: we zien het niet zitten om op reis constant de vinger aan de pols te houden en al evenmin om voortdurend met de handrem op te leven. Vol gas is er voorlopig niet bij, en dus blijven we even thuis. Portugal gaat niet lopen, die trip doen we volgend jaar dan wel. Er is plots tijd om andere dingen te doen, of net niet. Meer tijd voor een bezoek dat anders weeral ver vooruit zou geschoven worden, toch een uitstapje dat anders niet in te plannen was en met hele kleine beetjes nog maar eens de strijd met de ligusterhaag aangegaan. Die gaat ook niet lopen!

Dan nu de anekdote. Een paar weken geleden waren we te gast op een deel-expo van IkTrapGewoonDoor, waarvan eerder al sprake in een Kunstzinnige Weekend-editie... alhier. Na afloop van de rondgang wierp ik nog een oog in de etalagekasten van de bibliotheekshop en trof daar een curiosum dat ik ondertussen het mijne mag noemen. Voor een goed begrip en voor hen die het niet mochten weten: eind jaren zestig trok heer Polo naar de Leuvense Alma Mater om daar de geneugten van het studentenleven te proeven. Kwam er toe in de nasleep van het zeer turbulente 1968. Maar wees gerust, er was in '69 en de daaropvolgende jaren nog meer dan genoeg te beleven. Soit, ik zag een boekje liggen dat mij aansprak en ik kocht het per direct. 5 euro. "En wat is nu het merkwaardige aan deze anekdote?" hoor ik U luidop denken. Hieraan zelf eigenlijk niets, maar het vervolg zette míj dan weer aan het denken. Boekje over de jaren '60, geschreven en uitgegeven in 1988 - 20 jaar na die opmerkelijke meimaand - en nog steeds te koop in de bibliotheekhalle van Leuven. Dat was mij zonder enig probleem gelukt, en voor zo'n prijsje een nagelnieuw (sic) exemplaar van net geen 30 jaar oud. Nu wilde ik wel eens weten wat zoiets tweedehands moet kosten. Een korte Google-flits levert het volgende op: bij bol.com niet leverbaar, op 2dehands.be 4 euro en bij de Slegte in Antwerpen 8 euro. Die boeren daar niet slecht... bij de Slegte!

Nostalgia? No Stalgia ...

De vorige bijdrage heeft, mede door een golf van likes en reacties op Facebook, naast vreugde en fierheid om de prestaties van "de kleine" ook wat nostalgische gevoelens in mij losgemaakt. Ik zat opnieuw in de Deurnese Arena met de bende van RBA2:  met Jef en Jos, Hans, Domien, Joeri en Niels, Hugo, Dieter, Tom, Lennert, Kenny en al die anderen. In de catacomben, samen in de "roeiboot" alle neuzen in dezelfde richting, pre-game locker room drill, line- en mass-drills, the best you can get, cacaphonia, één-tegen-één-tegen-iedereen, blind free throw shooting. We hebben daar wat afgelachen, ons geamuseerd en keihard gewerkt. Waren die herinneringen ondertussen ver weggezakt in mijn tanend geheugen, ineens stond alles weer glashelder voor mijn ogen. Merci Domien, om dat kraantje nog eens helemaal open te draaien. Het doet deugd aan mijn bij momenten stotterende rikketik... 

Meteen was het hek van de melancholische dam en zat 'den deze' opgezadeld met een flinke portie heimwee naar vervlogen tijden. Het warme weer hielp mij richting mooie zomers van toen en ik arriveer in 1976. Onze eerste hondshete summertime in Polderstad. Omdat het hele project nog in opbouw was en er maar een vijftal pioniersgezinnen aanwezig waren kon er nog veel, om niet te zeggen alles. Een zomers zonnige zondagochtend werd toen steevast op muzikale wijze aangekondigd vanaf mijn balkon met een fors  schallend Here Come's the Sun van The Beatles. Toen van "de blauwe" op vinyl. Luc en Kris, waar is de tijd? Ik luister nu naar de cd-versie, uit kleinere maar minstens even krachtige geluidskastjes...  

En dan heb ik pas nog een boek geleend bij zoon Bram: Mart Smeets in Amerika. Nu lees ik mij middels dat uitlopertje van het warme weekend Amsterdam ook terug in de tijd naar 1992 en het hele DreamTeam-verhaal van voor en tijdens de Olympische Spelen in Barcelona. Mart Smeets, you love him or you hate him, maar dit heeft hij toch prima geschreven en/of vertaald.  En er is meer: hij neemt ons ook mee op bezoek bij Tjerk, zijn honkbalspelende zoon in de States, en laat op zowat alles in zijn ruime omgeving een meer dan persoonlijk licht schijnen. Helemaal Mart, helemaal Smeets. Verder zijn er de gekende beoordelingen en tips over boeken, muziek en restaurants. Alles heeft zijn waarde, hoewel smaken natuurlijk erg kunnen verschillen. Het is vooral de wijze van schrijvend ouwehoeren met dat typisch Smeetsoniaans randje aan die het voor mij opnieuw genietbaar maakt. En voor anderen wellicht net niet. Snel lezen, en even snel vergeten dan maar.  

De tijden van toen en hoe het was. Nostalgie op zijn best als ik ernaar kan luisteren of erover kan lezen, en soms de twee tegelijk. Daar ga ik me dan lekker bij voelen: I feel fine...  Yep, van diezelfde Beatles!  

Maar dan nu de actualiteit. In de NBA zijn ze eindelijk aan de Finals 2017  begonnen en voor de derde keer op rij is het Cleveland vs Golden State. Vannacht al de tweede match in de Oracle Arena, het thuishonk van de Warriors. Hier te lande is het nog wachten tot woensdag. Dan beginnen ze  in de Sleuyter Arena aan een onuitgegeven finale confrontatie: Oostende vs Brussels. En wij duimen...

Damjèn - Domien - Domienator...

Hola zeker, hier moet alles en iedereen voor wijken. Stante pede: aandacht en plaats voor deze topper. Jà, het is een teamprestatie en néén, hij heeft het natuurlijk niet alleen gedaan. Niet deze keer, en ook niet de vorige keren. Maar hij heeft (zeker dit seizoen!) al zo dikwijls een beslissende vinger in de Brusselse pap gehad. En hij wordt van hogere bondshand al genoeg genegeerd en onderschat. Hoog tijd dat hij nog eens de positieve waardering krijgt die hij verdient. Moest het bij de verkiezing tot speler van het jaar afleggen tegen twee goeie spelers, maar absoluut niet de klasbakken die voor peper en zout op de basketschotel zorgen. Waar is de tijd dat er van enig gezond Antwerps chauvinisme sprake kon zijn in het journalistengild? Neen, dan maar iedereen mee in de mantra van de bondscoach. Uit diens hand moeten onze persjongens tijdens de komende Europese campagne trouwens weer eten en dus leggen ze hem en zijn tunnelvisie zo weinig mogelijk in de weg. De creatieve vista van Domien Loubry zal nooit passen in het enge keurslijf dat EC zijn selectie nog steeds wenst aan te meten. Dan maar geen nationale ploeg, de eer aan jezelf houden zou ik zeggen. Een mooi compliment las ik bij een van mijn Facebook-vrienden: "Wat kan (belgisch) basketbal mooi zijn als het gespeeld wordt door Domien, en niet door een paar ongemotiveerde Amerikanen..." Niks tegen Amerikanen en zeker niet veralgemenen, maar hierbij heb je een punt DD. En nu op naar de Finals, Domienator: met evenveel passie en emotie...

Warm Weekend Amsterdam...

Het was behoorlijk warm tijdens de voorbije dagen, maar van een echte hittegolf is volgens onze weermannen en dito -vrouwen nog geen sprake. De mussen mochten dan al van het dak vallen, dat ging nog lang niet bij bosjes en dus bleef het bij 'behoorlijk warm'... Bovendien hadden Polo & Pola een Nederlandse escape op het verlengde weekendprogramma staan. Het was alweer een tijd geleden en daarom leek het ons een goeie beslissing om net nu even te verkassen. De ondervinding heeft ons geleerd dat het daar op IJburg tussen al die waterpartijen en met de meestal van vrij spel genietende wind  over het algemeen een paar graden frisser is dan in Antwerpen. Dat was ook deze keer het geval en wij dus stikkeblij met ons verblijf op vier en vijf, half zes (?) hoog bij Bram en Shanth'. Mijn tikker gedraagt zich tegenwoordig zo onvoorspelbaar als de pest en dan moet de socio-actieve tering naar de voorhande zijnde fysieke nering gezet worden, zeker in tropische omstandigheden. "Luister vooral naar uw lichaam" zoals ook onze steeds vooruitziende en alwijze buurvrouw Denise mij pleegt voor te houden. Ik heb het gedaan, en de mijnen met mij. We hebben het heel rustig gehouden. Tussen het nietsdoen door heb ik mij in aangenaam Hollands gezelschap door Mister T op sleeptouw laten nemen om de eindfase in de Giro te bekijken. De patat die Dumoulin moest incasseren tijdens de voorlaatste bergrit kon tellen. The day after verliep iets minder catastrofaal maar nog lang niet geruststellend, er bleven vraagtekens. Maar dan: wat een spektakel tijdens de afsluitende tijdrit. Proficiat, knappe prestatie. Hoop vooral dat ik deze beoordeling niet te snel moet herroepen. Op hoop van...

En dan waren er de eetmalen. Eerst ten huize van onze kids: BBQ op het dakterras met open zicht over Durgerdam en het IJ-meer, rode avondluchten en meer dan lekker eten. Toffe bende om daarbij als oudjes ons gammele karretje aan te pikken. Om maar te zwijgen van het muziekspelletje dat we als afsluiter op de iPhone en iPads speelden: de enige echte SongPopParty. De volgende dag verliep dan weer redelijk twijfelachtig voor wat de cardiotonale situatie betreft, maar eens de reservering voor het avondmaal mij ter ore kwam leek alles opnieuw in een meer dan aannemelijke plooi te vallen. We zijn er al meerdere keren geweest, maar nu voor het eerst na het overlijden van chef Nikos, de zeer aimabele oprichter van I-Grec. Dat Griekse restaurant beneden op de hoek  van het Bert Haanstrahof waar het telkens goed toeven is en lekker eten, muziek en gezelligheid hand in hand de Sirtaki dansen. Hopelijk houdt de familie vol en blijven ze overeind in de horeca-jungle om het levenswerk van Nikos de glans te geven die het verdient. Wens jullie alle succes toe.

Dag drie heb ik dan toch eindelijk een handje kunnen en mogen toesteken. Kadertje hangen: waterpas (?), juiste plek afmeten, vijsje indraaien. Klusje geklaard. En dat een paar keer na mekaar. Het hogedruk-werk om de verschillende terrassen te reinigen had de heer des huizes zelf verricht, en dus... mochten we 's avonds netjes fris en opgepoetst naar de A'DAM Tower, waar gereserveerd was op de hoogste verdieping: restaurant Ma'dam met een schitterend uitzicht over Oud Amsterdam, het IJ en de Polders. Heerlijk gegeten op een heel speciale plek. Voor de zoveelste keer: Amsterdam heeft het dus wel hé, wat een stad. Waar we in vroeger jaren meestal de binnenstad en de grachtengordel bezochten verblijven we nu aan de rand van de stad en proberen zo de nieuwe realisaties in deze wereldstad enigszins te volgen en als het kan te bezoeken. Het is telkens weer de moeite, en het gaat hard, heel hard. Ik zal tegen volgende keer mijn benen maar insmeren...

Waanzinnig goed boek...

Het is ongelofelijk met welk gemak we de recente gebeurtenissen in Manchester achter ons lijken te laten. Wij én de mediamensen. In een flits werd er zoals bij eerdere aanslagen een massa aandacht aan besteed, maar bijna even snel gaat iedereen nu over tot de orde van de dag. De gewenning slaat toe, zelfs bij de meest waanzinnige feiten. Het is een dubbel gevoel: denk ook wel dat het er de leiding van IS om te doen is om zoveel mogelijk media-aandacht te krijgen, en dat wat minder heus geen kwaad kan. Maar hopelijk worden we het niet té gewoon, en maken 'zij' er geen gewoonte van. Toch vrees ik ervoor...

Gelukkig had ik deze dagen een fantastisch boek in handen en kon ik mij daarop focussen. Het ging weliswaar ook niet altijd om de meest luchtige onderwerpen, maar boeiend was het zeker. Het gebeurt wel meer dat ik hier de loftrompet blaas om een schrijfsel en/of zijn auteur onder Uw aandacht te brengen, maar tot drie keer aan toe..? Dat zijn uitzonderingen die tot het scheepsrecht behoren. Grote uitzonderingen zelfs. Deze keer evenwel terecht, vind ik. Sapiens. U zag hem al gestapeld liggen tussen enkele andere aanwinsten van het toenmalig moment. Ik gunde U ook reeds een blik op het front, dan nu maar eens de achterkant met daarop een heel summiere samenvatting van wat U te wachten staat mocht het er toch ooit van komen. Wie zal het zeggen? Voor het geval U toch nog zou twijfelen heb ik deze nog: in de ruim 400 bladzijden vond ik slechts één zetfout. Eentje om de onvolmaaktheid een kans te geven, maar ook niet meer dan dat. Zalig lezen is dat, met volle aandacht op de inhoud en het verloop  van de gebeurtenissen zonder tussentijds door vorm en grammatica uit evenwicht gebracht te worden.  Nog niet vaak meegemaakt: prima geschreven, blijkbaar dus ook nauwkeurig vertaald met een overdonderende inhoudelijkheid die mij bij momenten naar adem deed snakken. Een waanzinnig goed boek...

Manchester... City United

WTF...!!!  Hoe dikwijls nog?