De bom valt "ooit"...

Het is weer de tijd van Winnetou en zijn Apachen. Niet om campagne te voeren, maar ze zijn wel van de 'a-politieke' partij. In een alles zaligmakende ganzenpas doorkruisen ze nu al ruim een week onze wijde omgeving. En dat levert schitterend herfstweer op, hetwelk zich naar aloude gewoonte nog steeds "Indian Summer" laat noemen. Dan mag er al eens een donderdagse ochtendbui tussen zitten, het kan de pret niet drukken. Toch moet ik het een beetje vanop afstand bekijken. Ben uiteindelijk tot een verstandige beslissing gekomen en laat de wandelingen voorlopig links liggen. Zonder enige pre-electorale bijbedoeling noch ondertoon. Ik zit sinds enkele dagen bij regelmaat op de hometrainer, en de eerste korte stukken werden heel voorzichtig met 10% verlengd. Voel er mij goed bij. De sessies zijn  te kort om er homeo-gewijs een film voor op te starten, en dus luister ik maar naar de radio. Da's niet verkeerd deze dagen: alle nieuwsflashes gaan over de actie van de federale politie in het grote voetbalonderzoek. Daar kan ik ook hier niet omheen, en dus even tussendoor...

Geen details, geen namen, geen be- noch veroordelingen. Daar is het allemaal nog veel te vroeg voor. Maar de Sporza-spotprent die gisteren meteen de ronde deed op de sociale media kon ik toch niet aan deze blog voorbij laten gaan. Het zal er wellicht niet ver naast zijn, die journalisten weten veel meer dan wij ook maar kunnen/durven vermoeden. En dus moest dit erbij, al is het maar voor het nageslacht. Voor als ooit de vraag gesteld gaat worden waarom er in België geen voetbal meer gespeeld wordt. En voor de gespeelde verwondering die nu alom de kop opsteekt: we hadden wel een vermoeden, maar nooit gedacht dat het zo... Dat het wat? Teveel macht in combinatie met veel te veel geld. Ben benieuwd wat er allemaal uit de grote peperbus gaat komen. En of er zal opgetreden worden? Voetbalbond? Doofpot gaat moeilijk worden, maar verticaal klasseren is in onze 'bananenrepubliek' een ingeburgerde gewoonte geworden. Dus...? Of wordt het dan toch "De bom valt Ooit" in plaats van "nooit"? En krijgt Johan Cruijff ook postuum nog maar eens het laatste woord? "Soms moet er iets gebeuren, voordat er iets gebeurt."

Voor een betere kijk op de wereld...

Blijken die 'allerkleinste' wandelingen mij nu toch zuur op te breken? Stram, strammer, stramst... zo gaat het tegenwoordig met de rechter helft van mijn onderstel. De gevolgen van onbewust net dat tikkeltje te dapper en teveel? Verstand gebruiken en op de rem. Ben evenwel bang dat rust echt roest. Werd mij met de Sportkot-paplepel ingegeven, weet U wel. De vroege jaren '70-stijl. Dan maar die wandelingen vervangen door onbelaste ritten op de hometrainer. Blokjes van 10 minuten. Kijken wat dat geeft. In de allereerste plaats  levert het mij tijd om eens na te denken.
Om te beginnen bij een foto die onlangs op FB gepost werd door Tom D. Ik voelde direct een sterke affiniteit met deze oude vogel. Niet het feit dat het om een "wijze" uil zou gaan, veeleer de vaststelling dat we hier te maken hebben met een exemplaar waar ook "een hoek af is".  Evenals de manier waarop gelinkt wordt tussen zien en zwijgen en meer horen. Gewoonlijk gebruikt men het beeld van de alom gekende "drie aapjes" om deze thematiek duidelijk te maken. Niet zo op het toilet van Ciro's blijkbaar. Maar evengoed een fijn aangesneden doordenker voor een Polo op krukken. Merci, Tom.
En van het een kwam het ander. Binnen het revalidatiekader horen ook rustperiodes, en dus heb ik mij zaterdagmiddag nog eens bij de radio geparkeerd en in alle "rust" de volledige Interne Keuken uitgeluisterd. Wat een zalig programma toch. Waar schrijvende onderzoekers allerhande aan bod komen en hun verhaal mogen vertellen. Zo uiteenlopend, maar iedere keer opnieuw interessant en leerzaam. En ik word er rustig van, als dat niet mooi is. Deze keer is mij een quote bijgebleven van de bacterioloog die het op onze darmflora gemunt heeft. Straf onderzoek, en nog straffere bevindingen en aanwijzingen en hoe hij dat onder woorden brengt: " Er is heel veel rook, maar we moeten het vuur nog vinden..." 

Verbetering op komst...

Vanaf nu is het gedaan met sport op tv: geen atletiek, geen rondes - niet van Frankrijk en al evenmin van Spanje, geen volleybal- en geen basketbaltornooien meer. Van armoede en puur miserie zal het weer àl voetbal zijn wat de klok slaat op de platte schermen. Goed voor mij, hoef ik niet te kijken en heb ik meer tijd om te lezen. Dat komt er in deze periode van revalidatie en heup-oefenen soms te weinig van. Heb in heel de aanloop naar de operatie, daarna in het hospitaal en nu thuis alleen nog maar het vervolgverhaal van de "honderdjarige" ter hand genomen. En bijna... neen, correctie want middelerwijl "hélemaal" uitgelezen. De 100-jarige man die terugkwam om de wereld te redden. Bekende paden, vertrouwde stijl... Bizar en warrig tegelijk. Niet te zwaar aan tillen, gewoon meesurfen op de soms knotsgekke golven waarmee Jonas Jonasson's fantasiën de hedendaagse wereldpolitiek overspoelen. Het vraagt een speciale mindset om constant in de voetsporen van de heer Allan Karlsson, de eeuweling in kwestie, te blijven en de verhaallijn te volgen. De allusies op en het doorgronden van de actuele toestanden zijn dan weer glashelder. Een speciale mix. En ondertussen probeert 'den deze' zijn draai te vinden, elke dag een beetje meer. Blijven trainen en niet te zot doen, er is verbetering op komst...

More Hipster...

"De kop is eraf"... van m'n ouwe heup en van oktober. Tijd om iedereen te bedanken die om reden van dat eerste gegeven voor steunbetuigingen, nuttige raadgevingen, peptalk en andere motivational quotes heeft gezorgd. Ze liepen vlotjes binnen en ze blijven komen. Straf dat jullie zo begaan zijn met mijn welbevinden. Ik ga er vast mijn voordeel mee doen terwijl er ijverig aan de wederopstanding gewerkt wordt. De eerste dagen thuis is het aanpassen geblazen. Zoals gezegd probeer ik zoveel mogelijk m'n plan te trekken, als dat al mag van La Pola. En dus heb ik omzeggens elk hoekje van mijn woonst al minstens één keer van dichtbij bekeken. Iedere keer wat vlotter, of is het eerder toch wat minder stroef? Buiten gaat het wandelen ook prima: door de zon, door de regen, dwars door alles heen... Tot op de avond van de derde dag de stijfheid toeslaat. Er knaagt entwat in de buurt van de nieuwe mechaniek. Programma aanpassen: terug meer aandacht voor de kleine oefeningen en wat minder uitstapjes naar de vijver. "Verstand komt niet voor  de jaren" en "Luister naar je lichaam"... laat de adviezen maar komen. Om zeker te zijn dat ie er in zit kijk ik af en toe eens naar de controle RX van dag vier.  Proper werk, zeg ik dan tegen m'n eigen, en een pluim voor het team van dr. Jansegers. De bizarre gevoelens van scheefstand en het idee dat m'n geopereerde been langer is verdwijnen stilaan. Hopelijk blijven we de goeie kant uitgaan en wordt het een positief verhaal. Daar reken ik op, geloof ik in en daar ga ik voor. Heup Heup Heup Hoerrraaa !!! 

Retraite achter de rug...

We schrijven zondag 30 september, 17.40 uur. Heer Polo is net terug van een tweede kleine wandeling, een hele kleine. Eén mini-blokje rond het eigenste woonerf en aangelanden. Met 2 flashy blauwe krukken. Een pseudo-hipster op de dool? Neen, een vers geopereerde met een nagelnieuwe rechterheup is het die U momenteel toeschrijft. Volgens plan ben ik afgelopen dinsdag 'op de middag' onder het mes gegaan. Moet ik bij de eerstvolgende controle eens vragen aan de chirurg: was dat echt 'tussen de soep en de patatten'? Nu goed, operatie blijkbaar geslaagd. Pijntjes moet je er in het begin bijnemen. Of niet, en dan draai je even weg en geniet van de alleraardigste verpleegstersopvang na een appelflauwte. Het is niet het einde natuurlijk, maar ik moet toegeven dat ik wel platte momenten heb gehad. Eerlijk is eerlijk. En toch ging het elke dag wat beter. Zo goed zelfs dat ook ik akkoord kon gaan met een ontslag na de gemiddeld vier nachten hospitaalverblijf die bij dit soort ingrepen op 'bejaarden' worden voorzien. Gisteren dus voorzichtig naar huis (merci buurman voor de comfortabele instaphoogte van je auto!) en meteen genoten van een nacht zonder ziekenhuistumult op de gang. Oefeningskes doen, in en uit bed geraken, trapjes op en af en voor de rest bij regelmaat wat rondtaffelen doorheen de diverse leefruimten alhier. Ze gaan er mij én La Pola, die ik bij deze alvast dank voor het openbreken van die onuitputtelijke voorraad geduld en toewijding, om te beginnen zo'n zes weken mee zoet houden, zoet mee houden, enfin U begrijpt wat ik bedoel. Tijd zat om in te halen, want ik geraak wel wat achter op het leesfront. En de voorraad is zo aanlokkelijk en zo ruim. Toch gaat er veel tijd in de praktisch-kleine onnozelheden van het dagelijks bestaan zitten. Alles krijgt ineens weer inhoud en gewicht. Over waarden ga ik het hier zelfs niet hebben. Beetje bij beetje zal ik U in kleine doses op de hoogte brengen en houden, naar eigen godsvrucht en volgens het vermogen van mijn nieuw stukje onderdaan. Ik hoop dat deze post het redt en voorbij de Facebook-censuur geraakt, want bloot is bloot. En dat hebben die Amerikanen niet graag...

More Close Encounters...

Na de warme punten-trilogie van gisteren zit Uw dienaar opnieuw helemaal in de flow, en dus... Jawel, smeer Uw borst(en) maar in want we smijten er meteen een heuse triptiek tegenaan. Het gaat hem om ontmoetingen en contacten met een kunstzinnig randje. Dat mag ook al eens en is zeker niet de eerste keer hier. Wees bovendien gerust: het zal ook niet voor het laatst zijn. Moet kunnen denk ik dan maar.

Eerste luik (want zo gaat dat met meerdelige werken) Afgelopen weekend stond in het teken van een sinds lang aangekondigd en gearrangeerd bezoek. ELSA in gezelschap van haar Albert 'premier' hebben ons met hun aanwezigheid vereerd. Deze Franse kunstenares, vooral bekend om haar werk in leisteen, kwam al meermaals aan bod op deze blog. Wie niet zo van het opzoek-type is kan hierna met enkele eenvoudige muiskliks op rechtstreekse verkenning gaan. Dus voor alle liefhebbers/amateurs, ontdekkers en adepten: JB Grenouille  en de rosse maan... l'Elégante... Elsa aan 't werk & expo... More Elsa et Albert... Bij dat laatste bezoek aan Bargème werd de afspraak al gemaakt: zij moesten ook eens naar Antwerpen komen. "Anvers" ja, doe dat maar. En nu was het zover. Uitgeputte weergoden met ontelbare overuren hadden het deze keer niet meer in handen waardoor wij het moesten stellen met vlagen en buien en bovenal in de dieperik tuimelende temperaturen. Maar we hebben het overleefd en aan zowat alles en iedereen een tot en met gewatteerd stel mouwen gepast. Naast het feit dat ze een fantastisch gedreven beeldhouwer/-ster is heeft ze ook een geweldig oog en gevoel voor fotografie. Het is een plezier om hierbij enkele van haar collages te kunnen plaatsen die een beeld geven van onze tweedaagse. Het klikt, een warm gevoel, toffe babbels, gezellig thuis eten... Twee dagen Frans ook, de taal van Molière, waarin het heerlijk brabbelen wordt. En tussendoor wat Antwerps-Letzeburger... want Albert is Luxemburger. Merci Elsa & Albert pour cette rencontre chaleureuse. 

🌹

Tweede luik (niet meer of niet minder, ook dat gaat zo...) Naast deze "bekenden" maak ik vandaag graag melding van een eerste ontmoeting.  Vroeger wel in mekaars basketbalbuurt vertoefd, later heel af en toe iets over opgevangen maar verder sinds vele jaren helemaal geen contact. En dan is daar een toevallig moment op Facebook, en een chat-sessie waaruit meermaals blijkt dat we absoluut op hetzelfde spoor zitten. Bovendien is er Wonter, zijn manier om op blogistieke wijze lucht te geven aan verwondering, beleving en af en toe ergernis. Vaut le détour! Waar ken ik dat zelf allemaal van? MMP en MMMP...? We hadden tijd en goesting en zouden dus maar meteen proberen af te spreken. Beetje geluk hoort erbij én goede wil: drie dagen later hadden we een uitgebreide babbel-lunch meeting op een zomers terras in de Hobokense Polder. Wat een verrijking. Blij met de ruime uitwisseling van ideeën en ervaringen. Is ondertussen weeral twee weken geleden. Tempus... Bij gelegenheid doen we dat nog eens over. Mag dan ook in de buurt van Artevelde zijn hoor, misschien zijn de "rechtvaardigen" dan al terecht... Merci Wouter.  🍀

Derde luik (ja, want zonder derde geen triptiek natuurlijk!!) Deze is om eer te brengen aan en lof te zwaaien naar Raf & Mich W., de heren van "Kommil Foo" die zaterdag jl. DE LAGE LANDENLIJST 2018 hebben afgesloten op plaats 1. Gewonnen, met andere woorden. Proficiat mannen, dik verdiend. Fantastisch lied, een monument. En laat mij nu in de eerste ronde gestemd hebben op een ander nummer: "Kom hier dat ik u draag..." Koppig, hé. Uiteraard! Maar finaal apetrots en fier op die eerste plaats, toch! Dit luik draag ik dan ook op aan al die "close encounters" die ik met jullie al mocht beleven. Merci Raf & Mich.  🌻

Points chauds...

Er blijkt de laatste tijd heel wat te rapen op de bestaansakker van heer Polo. Dus dient een terugblik zich aan en die gaat sterk lijken op het verslag van een lange tussenrit in een of andere grote ronde. Geen echt steile cols of zware kasseistroken deze keer, wel een serie "points chauds" / tussensprints die telkens voor enig animo zorgden. En dat alles in de nasleep van een lange hete zomer die ons zelfs in zijn allerlaatste dagen nog zalig wist te verwarmen. Er zijn er natuurlijk nog geweest, maar in mijn herinneringen sluit die van 2018 perfect aan bij 1976. Wat een geheugen zeg. Ook nu weer kregen wij tot diep in september nog behoorlijk wat Provencaalse dagen voorgeschoteld die zich in normale tijden zo'n 8 breedtegraden zuidelijker dienen voor te doen. Telt U even na met mij:  Antwerpen 51°13'00" versus Avignon 43°58'56". In de lengte welteverstaan! Alleen is hier de herfst  iets stipter op het appel...

Deel I - Verder dan de laatste week hoef ik niet terug te gaan om al naar een top drie te hengelen waartoe zich meerdere opties aanbieden. Het meest recentelijk evenement in de rij speelde zich gisteravond nog af in Leuven. De Sportkot-lichting 1973 blies verzamelen om haar 45 jarig jubileum te vieren. Doet oprecht deugd om die mensen terug te zien. Wandeling aan mij voorbij laten gaan (euhhh... ja toch: een woordspeling die hier tot haar volste recht komt!) maar wel het herdenkingsmoment bijgewoond voor zij die ons al moesten verlaten. De een al vroeger dan de andere, maar met goede herinneringen aan elk van hen. RIP: Dirk DM & VV, Tienne, Lieven, Freddy, Eddy en Betty. Ketemoe lagi.

Dan staan we daarna met een glas in de hand voor we aan tafel gaan, en haalt "de Jochems" deze foto boven. Eentje die ik ook in m'n plakboek weet terug te vinden, en die ik U zeker niet wil onthouden. Lachen maar, of toch bewonderen? Dat staat U vrij. Weet wel: deze foto, gemaakt door kanunnik Maes, filosofie/psychologie, dateert van oktober 1971. De start van ons derde jaar bij de Dijle. De mens had de speciale gewoonte - hij had er wel meerdere! - om zijn studenten bij aanvang van een nieuwe cyclus in gouwgenootschap te fotograferen. Hiernaast dus de "jongens" van Antwerpen. Waarvan er gisteren nog vijf voor aanwezig tekenden. Ik spreek in de eerste plaats voor mezelf: de tijd heeft vrij duidelijke sporen nagelaten. Maar kijk eens acht foto's terug op deze blog: daar staat kleine Polo ook tussen zijn jaargenoten, alleen was de kleuterklas op Mariaberg wel al gemengd in de jaren '50. In Leuven moest de vertegenwoordiging van het andere geslacht 20 jaar later nog steeds aangevoerd worden vanuit Parnas-Dilbeek, en waren het de heren van "eerste lic" die voor de opvang van dit vrouwelijk schoon mochten zorgen. Kanunnik Maes gaf de voorkeur aan de jongens, dus geen meisjes in zijn lessen en vaneigens ook niet op de foto. Het is wel op die trappen en vlak voor of na deze fotoshoot dat Polo en Pola hun eerste contact legden. Voorwaar een historisch moment, en misschien moet ik mezelf dan toch maar corrigeren in deze: er mag gerust sprake zijn van een Col Hors Catégorie. Tot zover de reünie en de daaraan voorafgaande historiën. Voor meer details maakt U in de loop de komende weken maar een afspraak. Tijd zat...

Deel II - De avond voordien een tafel met aangenaam gezelschap op de parterre van de Roma. On stage: Sioen plays Graceland. Schitterende performance met prachtige vertolkingen van de Paul Simon klassiekers uit de gelijknamige lp/cd. 1986? Absoluut ook eentje dat herinneringen oproept... en om het met de woorden van Katelijne "Lijn" de With te zeggen: "Kiekenboebbelen vanaf de eerste noot!!" Cd'tjes gescoord na het optreden bij de heer Sioen himself. Die komen binnenkort zeker aan bod, als het haardvuur ronkt ...

Deel III - Dat we met veel geluk en de welwillende medewerking van goedgemutste weergoden ook het vorige weekend nog van het mooie weer mochten profiteren ende genieten. Met De Bende van Jef in de buurt van Ieper, ter gelegenheid van "2014-18  100 jaar Grote Oorlog".  De Menenpoort en de Lakenhalle, In Flanders Fields Museum, een tussenstop op de Vismarkt, de gegidste fietstocht langsheen de Ieperboog en het nodige culinaire genot eromheen. De Bende was  voltallig en heeft op haar manier voor een tijdelijke bezetting van Elverdinge en omstreken  gezorgd...