Graaf...

Wie nog wil "volgen" blijft welkom. De eersten kwamen mondTjesmaat binnen en de eerstvolgende zal als veertiende genoteerd worden. Aldus zal hij/zij actueel nog een goede 7,5% vertegenwoordigen in ons kleine clubje. We zien wel wat het wordt. Ligt U er vooral niet van wakker. Doe ik ook niet.

Over naar de orde van de dag: ééntje te laat, maar zoals we hem kennen gaat hij dat zeker niet erg vinden. Happy Birthday mister Leonard Cohen. Als ik het goed heb werd je gisteren 82. Bij vorige gelegenheden heb ik je hier al uitvoerig ten blogge gevoerd en dus zal je het mij deze keer niet kwalijk nemen als het iets korter is. Een gelukkige verjaardag voor een 82-jarige die de wereld blijft rondreizen en overal met zijn liedjes uitpakt, harten beroert en mensen 'inpakt'. Zoals die man blijft stralen, het moet iets met de zon te maken hebben. Geboren bij het begin van de herfst. Als de dag even lang duurt als de nacht, het licht en donker evenwichtig is verdeeld over de volle 24 uren. De astronomische klok laat ook haar rechten gelden, en dus viel de herfstequinox deze keer op 22 september om 14u21. Dan heb ik jouw 'Anthem' gespeeld en weer stil geluisterd naar die ene zin: "There's a crack, a crack in everything, that's how the light gets in..." Dat stelt mij telkens weer gerust: een krak, een deuk, een scheur, al is er een halve hoek af... er valt mee te leven en het geeft perspectief. Geen paniek, er is nog hoop voor Polo. En meer dan dat...

Dus ben ik er in al mijn enthousiasme weer vol tegenaan gegaan. Net als ieder jaar ergens in september, maar nu dus pats boem midden op die allereerste herfstdag. Volop genietend van de (bijna?) laatste zomerzon die van geen wijken wil weten. Vier groene Kliko's boordevol, en dan rusten.  Welverdiende siësta onder een milde namiddagse zonnegloed. Heerlijk, en laat die haag maar even staan. Want daar gaat het nu weer om, steeds weer die ligusterhaag, die na zoveel jaren nog altijd blijft groeien. Hoe hard ik ook sta te knippen en te snoeien, die verDuvelde haag staat er elke keer weer opnieuw. Naar mijn aanvoelen steeds sterker dan de keer ervoor, of zou het dan toch aan mij liggen? Steeds iets minder kordaat, iets minder paraat, en dan die haag: pataat !! Mijn bierkaai heet "haag". Maar ook daarom niet getreurd, er zijn erger dingen in het leven. Zoals het opkuisen en terug aan de praat krijgen van een overjaarse Windows Vista - PC . Man, dat is pas kloojen! Doe mij binnen een paar dagen maar een tweede part haag: tot de vier Kliko's weer overvol zitten. Zo voelt dat goed, en laat de herfst dan maar komen: als het kan met nog een stukje Indian Summer tussendoor. Dat zou écht graaf zijn, man/vrouw... 

Volgen maar...

We hebben het hier al eens eerder geprobeerd, maar toen liet de technologie ons om één of meerdere onverklaarbare redenen in de steek. Dat euvel lijkt ondertussen verholpen, en aangezien de Pokémon-gekte blijkbaar ook weer hoge toppen scheert wil ik het opvijzelen van het volgersbestand nog eens een kans geven. Het is heel simpel: wie zich wil outen als regelmatig lezer van mijn schrijfsels kan in de rechter kolom hiernaast klikken op Volgen  Op die manier vervoegt U de 'gelederen' van de Volgers van MarcoPolo. De eerstvolgende heeft een meerwaarde van 25% voor ons clubje, de tweede op zijn beurt nog 20. Wie dan instapt scoort nog een dikke 16%. Het is niet omdat je vertegenwoordigingspercentage bij intrede lager ligt dat de leute en de verdienste minder zou zijn. Integendeel: hoe meer zielen, hoe meer vreugd'. Bovendien is iedereen even leesgerechtigd en mag elke volger heer Polo na telkens weer een nieuwe bijdrage via een pittige 'opmerking' op de blog aan zijn ruim geschapen oren trekken. Let's go for it!!

Maffiose schildpad....

Het is mij al eens eerder overkomen: denken dat er niets te doen is, dat je eigenlijk niks om handen hebt, maar dat er ondertussen en nog wel tegelijkertijd zoveel dingen op je af lijken te komen dat je niet weet waar je nu best eerst aan zou beginnen. Dan komen er zinnen als deze uit het klavier: geen put zonder vis,  teveel hout om er nog pijlen van te maken, overdaad die voor een keer wél schade wil aanrichten en een blogger die zijn trappers dreigt te verliezen. Gelukkig is er in deze periode één absolute prioriteit overeind gebleven: ik heb voorrang verleend aan mijn lees- en weethonger en die enkele reis naar Corleone tot de laatste kilometer uitgezeten en -gelezen. Wat een boek, zeg !! Kon ik mij iets toepasselijker inbeelden om dit schrijven lezend af te ronden dan het verhaal van de Siciliaanse appelsienenproducent die niet wil plooien voor de bedreigingen en weigert protectiegeld te betalen. Hij wil van geen wijken weten maar gaat samenwerken met de politie. Hij wil stand houden en niet vertrekken van zijn eiland om elders geheel anoniem een nieuw leven op te starten. Levenslange privé bewaking is nu zijn lot. Oh ja: hij kweekt bloedappelsienen! Kan het toepasselijker? Of nog: cynischer...??  Petra Reski staat zeker nog een hele tijd op mijn bibliotheek- en of e-booklijstje. Die kent er wat van, en heeft nog meer boeken gepleegd!! Bij deze wil ik ook mijn goede vriend Signore Spaghetti bedanken voor de tekstuele repliek, de attente blog-appreciatie en de toegevoegde leestip: Roberto Saviano komt ook op de lijst. Zero Zero Zero is met stip genoteerd! Want... en hier begint het al: dit boek staat normaal €19,90 en als e-book €12,99, maar het moet in de aanbieding als paperback weg voor een schamele €6,90.  Maffia korting? Camorra sale?? Ndrangheta solden???

Ondertussen hebben we de nazomerse hittegolf prima verteerd: dankzij het microklimaat van onze Hobokense Polder en de nabijheid van de Schelde duiken we bij afkoeling steeds enkele graden lager dan de omliggende aangelanden. Heerlijk na zo'n tropische dagtemperaturen: alles open tijdens de donkere uren en de koelte in huis halen. Zo kan ik het nog wel even volhouden, nog langer dan de nazomer zelve. Op de valreep zijn Polo & Pola gisteren nog eens op de fiets gesprongen en hebben een knooppuntenrondje gereden door de Antwerpse Kempen: Massenhoven, Oelegem, Halle, Zoersel,  Vorselaar, Pulle,.... De nummers ben ik vergeten, de volgorde al helemaal. 

Genoten, en daarna in de eigen huistuin terug op mijn/ons effen gekomen. Meer moet dat niet zijn. Of toch...? Een beetje gescharrel onder aan de haag. Ondertrouwd geluid. Wat kon dat wel zijn? Een verdwaalde landschildpad. Bleek na enig rondvragen in de straat een Pelemanneke te zijn. Op de rol... zwaar op stap, zoals zijn baasje zeker? Maar het baasje is wellicht mevrouw P., want toen die hem kwam halen sprak zei het landreptiel zeer ernstig toe: "Larske, wij moeten eens serieus praten hé...!!" Benieuwd wat dat gaat geven.

En dan zijn er onze Paralympiërs: die blijven goed presteren en alsmaar meer medailles binnenhalen. Als het even kan "goud", want dat vinden ze het tofst: winnen!! Joachim Gerard haalt brons in het tennis, Kris Bosmans zilver in wegrit wielrennen, Michèle George - voor sommigen George Michael - pakt zilver in de opgelegde dressuur én goud in de vrije oefening, Laurens Devos wint net als Florian Van Acker goud in het tafeltennis, Peter Genyn pakt goud in de rolstoelsprint en Marieke Vervoort zilver op de 400 meter. Allemaal toppers!! Dikke proficiat, en het is nog niet gedaan...

Om te eindigen deze keer een beeldje van de afsluiter van onze afgelopen Frankrijk-trip. Op de terugweg hebben we overnacht in Beaune. Ontelbare keren voorbij en langs gereden op weg naar en van het zuiden, maar er nooit gestopt laat staan bezocht. Deze keer dus wel: inchecken, wandeling door de stad, terrasje en eten, slapen en dan eindelijk een bezoek aan het "Hospice". Prachtig gebouw met een straffe geschiedenis. Zeer de moeite waard, heeft bij ons veel te lang geduurd eer het eindelijk zover gekomen is. 

Maar nu toch eens voor de televisie: Culture Club. Nieuw cultuurprogramma op Canvas, met Sofie Lemaire en Bent Van Looy. Live vanuit onze koekenstad. Ben heel benieuwd... of de haas en de "schildpad" ook aan bod komen?

Meer reizen om te lezen...

Uit de wind, achter een stevige rug met bijhorend brede onderdelen: daar eindigde mijn vorig relaas. Niet zonder dat ik U had meegegeven en beloofd dat er nog andere dingen te melden waren over deze vakantie-uitstap. En aangezien beloofd nog steeds beloofd is... steek ik maar meteen van wal. Ik zou geen heer Polo wezen als het niet binnen de kortste keren over mijn leeservaringen zou gaan. Dus schotel ik U vandaag, na de gebruinde billenkoek op de flanken van de kale Ventoux-puist, een prentje voor van het door mij verorberd leesvoer tijdens onze Zuid-Franse escapade.

Het begon met De Bijbel voor ongelovigen. Voor mij dus, want sinds jaren heb ik ingeboet op de "heilige overtuiging" zodat daar niet veel meer van overblijft. Schoondochter Shanthi had mij deel 4 in handen gegeven,  in de stille hoop dat het bij Polo net zo goed zou aanslaan als bij Jan, haar papa. Guus Kuijer, ook  bekend van zijn kinderboeken, heeft er een handje van weg om tot en met de meest geladen thema's op een verteerbare wijze aan de man te brengen. Zo ook dit in drie hoofdstukken verdeelde verhaal over koning David en de splitsing van het Israëlische rijk. De vakantiemodus leek mij echter parten te spelen: uitlezen was er wel bij, maar het kostte moeite om de noodzakelijke focus aan te houden. Misschien iets om in  aparte schijven en met de nodige intervals te verorberen. Dat komt er nog wel van. 

Dan maar eentje dat ik op gevoel had meegenomen uit de Hobokense bibliotheek: Het herdersleven van James Rebanks. Een schot in de roos, voor mij althans. Non-fictionele levensfilosofie voor alledag en dan vooral tijdens een niet al te ver, maar wel weg van de wereld-vakantie. Geen flauwekul of zoetsappige vertellingen maar een unieke inkijk in het dagelijks bestaan en de achtergronden van het Noord-Engelse herdersleven in het Lake District. Wat een boek, met een aparte benadering en wat een beleving. Misschien wel wat te snel gelezen, maar het greep me erg aan. Op mijn kampeerstek, met uitzicht over beboste valleien en ruwe bergflanken: de perfecte locatie.

Weer helemaal anders was boek drie: Een man die Ove heet van Fredrik Backman. Een tragikomisch verhaal, fantasierijk en meeslepend. Jaren geleden schreef ik hier iets over een honderdjarige die uit het raam klom.... het is helemaal in die stijl. Af en toe een ietsje trager, wat me dan weer de gelegenheid gaf om sommige wendingen wat beter te overpeinzen. Een heel genietbaar boek, dat alleszins. Een ouwe, norse man. Maar absoluut onweerstaanbaar. Dank je, Shanthi. En al lezend vlogen de dagen voorbij.

Net toen het weer een bocht nam en we beslisten om vervroegd aan ons B&B-avontuur te beginnen pakte ik boek vier uit de tas: Enkele reis Corleone van Petra Reski. Ook eentje uit onze lokale 'bib', en net als die andere op goed geluk en zonder enige voorkennis meegenomen. De sluier die hier gelicht wordt van het maffioso-leven heeft mij grote ogen doen trekken. Maffia, comorra, ndrangheta... en dat niet alleen in het verarmde Zuid-Italië maar ook in het rijke noorden, en al even goed ingeburgerd en verankerd in Duitsland. Bij ons ook natuurlijk, en dan niet alleen in Luik en Charleroi maar zeker en vast in de  'koekenstad' waar de vele Italiaanse restaurants zorg moeten dragen voor de drugstrafiek vanuit de Antwerpse haven. Ik zeg zomaar iets, maar tijdens het lezen van dit boek kan ik niet anders dan die conclusie te trekken. Adembenemend: in deze context is de realiteit straffer dan de gekste fictie. Ik ben er nog niet helemaal uit, en dus sluit ik deze bijdrage af en begeef mij aan een afrondend potje maffia-lectuur. An offer we can't refuse....

J' suis de retour...

We zijn weeral meer dan een week verder. Ons kampeerverblijf in het zuiden is afgelopen, waarbij een korte flard van meteorologische willekeur een bepalende rol speelde in het sneller verhuizen en eerder opkramen. Het werd nat en daarna killig koud, en dat verdragen mijn oude botten niet zo goed meer. De beslissing om te verkassen was snel genomen. We pikten daarna, geheel volgens plan maar net niet op schema, nog een paar mooie dagen mee in Méthamis. Een van God vergeten gat in de Vaucluse waar Paul & Caroline enkele jaren geleden een oog op lieten vallen om er hun eigenste B & B op te starten.  Le Silence des Grillons is een heerlijke stek om te verblijven: oneindig rustig, prachtige kamers, heerlijk ontbijt, ruim zwembad, fantastische uitbaters en daar bovenop een schitterend zicht op het kale kreng dat zich "Mont Ventoux" laat noemen. Oh ja, en dat uitzicht is nòg straffer vanuit de boomhut die nu in aanbouw is. Adembenemend mooi...

We gingen dus langs om wat we noemen "even op ons plooi te komen". Dat was zo voorzien, want een mens weet nooit hoe enkele 65-jarige wrakken gaan reageren op twee weken luchtmatras en - op een zeildoek na - buiten leven en slapen. Ik kan U geruststellen: behoudens die korte kille vochtigheid is alles prima verlopen en hebben we de onszelf opgelegde kampeertest prima doorstaan. We meldden ons dan ook in 'optima' forma aan bij mijn ex-collega. Het werd een warm weerzien: letterlijk en figuurlijk. Genoten van een heerlijk avondje samen tafelen, voor de andere gasten arriveerden,  en bijbabbelen... Dat laatste duurde de volle vier dagen lang: bij elke passage over het terras, langs de keuken, aan de ontbijttafel viel er wel wat te vertellen. En dat deden we dan ook met veel plezier, tot en met de laatste minuten voor ons vertrek. Bye bye Caroline, Paul, Manou en Maxine. Bedankt voor de goeie zorgen. Het ga jullie goed. Tot een volgende keer, en dan in de boomhut !!?

Er valt nog heel wat te vertellen over dit reisje, maar dat doe ik een volgende keer. Heer Polo moet terug in zijn ritme komen, en dat liefst Mondtjes-maat. Toch nog snel melden dat ook wij die ruw rotsige puist van een Ventoux beklommen hebben. Neen, niet met de fiets maar in de auto. Het waaide er als naar gewoonte zo hevig dat ik mij voor alle zekerheid maar in het wiel van een bevallige wielertoeriste heb gezet: goed beschut tegen de wind en met een heerlijk uitzicht op de koop toe. Het was natuurlijk even doorbijten, maar wat kan het leven toch mooi zijn...

Uit een ander vaatje...

Na een volle week blakende zon en de bijhorende hoge temperaturen, maar aangevuld met heerlijk verkoelende nachten, zijn we gisteren letterlijk in de drup geraakt. De dagtemperaturen namen een forse duik, de zon speelde verstoppertje - eerst achter wat verspreide strato- en andere cumuli, daarna boven een volgepakt grijs wolkendek - en de aangekondigde regenbuien gaven een hele dag lang present. Belgisch weer. De voorspelde onweders van hun kant toerden dan weer braafjes rond de omliggende bergen en lieten ons verder met rust. Maar het was fris, en kil en heel wat minder aangenaam dan de vorige dagen. Dan maar weer wat kleren aan, zo simpel is dat. En 's avonds naar het campingrestaurant voor een paar huisgemaakte pizza's. Wat kon ik beter bestellen dan een 'Quatre Saisons' ? Dan beseft een mens weer dat het leven niet altijd hetzelfde kan noch moet zijn en dat er af en toe uit een ander vaatje dient getapt. Ook dat heeft zijn voordelen. Bij dat 'andere vaatje' begon plots mijn euro te rollen. Kort daarna viel mijn nikkel en wist ik waarover ik vandaag absoluut verslag zou uitbrengen.

Nu zijn we vandaag en schijnt de zon alweer over onze kampeerplek. Het is 31 augustus. Toen ik mijn knorrende lijf vanochtend nog eens wilde draaien op het luchtbed stond de gsm-wekker op half negen. Tijd zat nog. Maar dan viel finaal 'mijne frank': binnen 24 uren is het weer zover, en rinkelt voor het eerst na twee maanden opnieuw de schoolbel. Hoeveel het er ondertussen zijn maakt niet uit, maar een massa kinderen en een heleboel leerkrachten beginnen morgen weer aan hun zoveelste schooljaar. Naar vaste Belgische normen zijn juli en augustus in vakantiemodus voorbij gevlogen en staat morgen een eerste hectische schoolmaand voor de deur. Voor de zesde keer al mis ik deze start. Niet dat ik het mis, ik ben er gewoon niet meer bij. Ik denk er wel iedere keer nog even aan. Even dan: aan mijn kleinkinderen die hun boekentas weer opnemen en naar school fietsen, mijn kids die nu alle drie op een of andere manier opnieuw deel uitmaken van 'het korps', aan de vele ex-collega's die er - de ene al wat enthousiaster dan de andere - weer voor drie trimesters tegenaan gaan en natuurlijk aan al die Pito-plussers die het nu net als ik vanop respectabele afstand staan, zitten of liggen te bekijken. Wij kunnen er niks meer aan doen. Dat hoeft ook niet. Laat ze ook hier maar uit een ander vaatje tappen. Of zou 'oude wijn in nieuwe zakken' dichter bij de waarheid zijn? Ik vraag het bij gelegenheid wel eens aan een (of) andere 'oude zak'...

Zuiderse hitte....

Ja, het moet niet altijd méér zijn wat de blogspot schaft. Het kan (en moet) af en toe ook met minder. Met veel minder zelfs. En dus werd het productieniveau hier teruggeschroefd, terwijl ik nochtans een behoorlijk acceptabele prestatie aan het draaien was tijdens de OS in Rio. Bijna zo goed en al even regelmatig als onze Belgen ter plaatse. Ik vanop het thuisfront, met uiteraard een Poloiaanse blik op de sportfeiten van een stuurman aan de wal. "Just": de beste staan daar. Het was meer dan plezant, omdat er bij regelmaat toffe dingen te vertellen waren. Maar toch werd het mij na een dag of tien teveel. Teveel van het goede? Neen, vooral teveel van alles wat ze er tegenwoordig ten overvloede bij sleuren op die Spelen. Ik had er op de duur mooi genoeg van. Raar maar waar: de sportkotter, -beoefenaar, -supporter, -beoordelaar en -commentator in mij smeet zijn Olympische pij over de haag en deed er het zwijgen toe. Waar anderen pieken naar de finales tijdens de laatste drie dagen lag bij mij de riem eraf. Van heel ver kreeg ik af en toe nog een bericht of een uitslag door, maar er waren plots weer belangrijker dingen in het leven.

Het lijkt sterk op een Olympische regelmaat, onze vorige trip naar het Retranchement van Peet en Mieke om te reüneren met de jongens van 't College was op enkele dagen na exact vier jaar geleden. Het deed enorm veel deugd aan ons Rommezoevershart. Tijdens zo'n bijeenkomsten passeert er heel wat de revue en als het aan ons lag zou de wereld er compleet anders uitzien. Zeker nu de filosofische kronkels van Socrates nog fris in mijn grijze wirwar waren ingesloten leek het overlegmoment als van ouds en zeer herkenbaar: er werd wat afgeluld en oeverloos doorgeboomd over hoe het er op onze aardkloot aan toegaat of volgens ons zou moeten gaan. Dat dit alles zijn beslag kon vinden in het bizarre kader van een lokaal Koekoeksnest maakte de zaak alleen maar boeiender. Fiets op, fiets af en de dag afsluiten met een gigantische tapas-tafel. Wat hebben we weer genoten...

Daags nadien namen Polo & Pola  dan weer een vliegende start om zich in het diepe Franse zuiden nog een keer aan het kamperen te wagen. Het was al enkele jaren geleden dat onze Mendoza IV nog uit de BaseCamp plunjezak was gehaald. Zou het nog lukken? Vooreerst het opstellen van ons zeildoeken huisje, en - niet onbelangrijk - zouden mijn oude knoken het buitenleven nog vlot verteren? Twee keer een volmondig "Ja!". Zelden verliep de montage vlotter en al even uitzonderlijk was het resultaat zo mooi. En met een uitzicht om U tegen te zeggen. Een mooi beboste vallei ligt aan onze blote voeten, met een wijdse blik over de bergen rondom. Rust en kalmte. Dat werkt zo aanstekelijk dat een stel met twee luidruchtige kinderen van puur miserie en al na één dag en twee nachten verblijf de wijk nam. Toen werd het nog rustiger hier. "Hier" is Brianconnet en de blotepoepen-camping waarop wij ons hebben teruggetrokken heet "Le Haut Chandelalar". Dat we voor hete omstandigheden niet naar het Zuiden moesten heb ik hier ook via internet vernomen. Hittegolf over België en Nederland. Maar zuiderse hitte klinkt zoveel beter, en is ook dragelijker. Meteen bent U weer geheel bijgelezen en hebt allicht begrepen dat de volgende niet voor morgen zal zijn. Heer Polo smeert zijn billen in en doet het verder kalmpjes aan...