What happened in Ireland, stays in Ireland...

Ziezo, we zijn weeral een week verder. Het probleem met de zijbalk is nog niet opgelost, en alzo blijft het aanmelden als volger een moeizame opdracht. Ik heb er geen tijd voor gehad en er al helemaal geen aandacht meer aan besteed. We waren andermaal druk met reizen en op stap gaan. Mooi excuus natuurlijk, en dus gebruiken. Steek het maar op het blogistiek bouwverlof...Het was dus weer kleinkinder-tijd: na de vakantieparken van voorheen en de uitstap naar Parijs vorig jaar trokken we nu Ryanair-gewijs naar Ierland. Drie nachten Dublin, eentje in Athlone en dan nog twee aan de westkust, vlakbij de Cliffs of Moher. Het was een schitterende belevenis met teveel hoogtepunten om allemaal op te noemen. Gelukkig had ik weer mijn portrettentrekker meegenomen en kan ik U een paar sfeerbeelden tonen. De strijd om Dublin werd in het Dublinia-museum gestreden: Kelten, Vikingen/Noormannen en de Middeleeuwen. Wat een verhalen.

Om dat te verwerken moesten we meer dan één rondje door Temple Bar lopen, de uitgaanswijk die naar de enige echte Temple Bar genoemd is. Sfeer en ambiance alom. De topattractie voor Wout in Dublin. Met een straatoptreden van Mutefish kregen we er een fantastisch extraatje bovenop. Zoek die maar eens in Youtube: Mutefisch - On Draught! 

De dag nadien kwam Kilmainham Jail aan bod. De geschiedenis van deze 18-eeuwse gevangenis, en de manier waarop dit aan de man/vrouw wordt gebracht, blijft aan de ribben plakken. Zeker de periode van de Paasopstand in 1916 en de daaropvolgende burgeroorlog. Wat een ellende, vonden ook de kids. 

Gelukkig hadden we ook tickets voor het Gaelic Football geboekt: de kwalificatieronde voor de kwartfinales van de Ierse bekercompetitie in Croke Park. Een hele ontdekking, waar vooral de jongste van de drie wild enthousiast over was. Hij gaat een ploeg maken, en zoekt dus sponsors...

In het binnenland bezochten we dan Trim Castle, waar grote delen van de film Braveheart werden opgenomen. Met de inspiratie die de Sweverkes  daarbij opdeden mag het duidelijk zijn dat Mel Gibson  minstens drie schitterende figuranten heeft  misgelopen...

En dan waren er naast de site van Clonmacnoise natuurlijk ook nog de Klippen van Moher. Wat een adembenemende natuurpracht, hé mannen? De foto's spreken boekdelen en met een beetje goede wil compileert La Pola daaruit weer even knappe herinneringsboekjes voor de kids als ze vorig jaar deed na onze Lichtstedelijke Escapade. We 'll see!!

Ik begrijp nu ook waarom mijn alter ego er ooit de voorkeur aan gaf om naar het Oosten te reizen. Déze Polo is zelf ook niet zo wild van dat autostuur aan de rechterkant, de versnellingspook dus links, net als de centrale achteruitkijkspiegel. Om van de super-smalle wegen nog maar te zwijgen. Mede daarom houden we dus het reismotto van vorig jaar nog even aan, zij het in licht gewijzigde vorm: "What happened in Ireland, stays in Ireland..."

Hopelijk een tijdelijk probleem...

Net nu ik een nieuwe poging had opgezet om in gepikachuteerde slagorde "volgers" te werven heeft Blogger weer eens zijn/haar kuren gekregen. De rechterbalk met o.a. klok en blogarchief is (hopelijk tijdelijk) naar onderen uitgeweken. Dat maakt het aanklikken van het nieuwe volgersblok iets minder voor de hand liggend en simpel. Zij die zich al jaren door mijn tekstgedrochten worstelen weten daar echter wel raad mee. Niet plooien, jongens en meisjes, maar volhouden is de boodschap. En dus: geen paniek, ik ga op zoek naar een oplossing. Tot binnenkort, in naar ik hoop betere sjablonieke omstandigheden ?!

Pikachu volgt Polo...

Het moest er dan toch van komen: Pokémon Go is een regelrechte rage geworden. Een heuse hype! Veel onschuldiger gelukkig dan het walgelijk terreurnieuws waarmee we tegenwoordig dagdagelijks om de oren worden gemept. Een combinatie van deze twee zou er voor kunnen zorgen dat Nintendo definitief een plaats verwerft in de geschiedenisboeken en kandidaat Nobelprijs voor de Vrede 2016 wordt. Het kan toch niet zo moeilijk zijn om naast gecartooneerde stripfiguurtjes ook virtuele maagden aan te bieden op dit spelplatform. Aangezien de geradicaliseerde strijders toch allemaal over een mobiel contactapparaat beschikken. In plaats van aanslagen te plegen zouden zij misschien kunnen verleid worden tot de jacht op maagdelijke Pokéma's. Hebben zij ineens iets anders om handen, hoeven ze geen terreur te zaaien en komen ze toch aan hun hemelse trekken.  Voor mijn part mogen ze op deze manier meer dan 70 maagden vangen, veel meer zelfs. Als ze maar geen zotte dingen meer doen...

En dan nu de hype! Gisteren fietsten wij in de richting van en omheen het MAS. Een MASsa volk op de kaaien en rond de dokken, zoals het hoort op een zomerse vakantiedag. En tussen al die mensen zagen wij er wel "12" zonder Smart- of iPhone in hun handen. Al de rest slenterde, slofte, wandelde, stapte, marcheerde, rende of fietste met hun mobieltje in de voorkeurhand, stijf voor zich uit. Af en toe alleen, maar meestal in duo of met een klein groepje. Iedereen lijkt wel op stap en op zoek. Ze versnellen, ze kijken in het rond, ze lopen naar de hoek van de straat en staan dan plots met wazige blik voor zich uit te staren. Gevonden? Jong en oud in beweging. Goed zo, zitten ze tenminste niet thuis en geïsoleerd op de bank of voor de pc te gamen. Maar het blijft een gek zicht. Net zoiets als toen ik voor het eerst iemand 'op zijn eentje' in het ijle zag babbelen: wandelend voor mij uit, op de fiets en zelfs in de auto. Toen vond ik dat te gek: handenvrij mobiel telefoneren. Maar dit ziet er nog komischer uit. Maar goed: Pokémon Go dus...

Als ik dat nu zelf ook eens zou proberen? Maar dan op een geheel eigen Poloiaanse wijze. In de oude MMP bestond de mogelijkheid om U op te geven als volger. Ik bleef daar steken op 20. Vanaf vandaag kan dat ook hier: in de rechterkolom staat nu een nieuw "Marco Polo's Volgers"-gadget. Alleen maar klikken op "Volgen"  is al voldoende. Wie er helemaal bij wil horen stel ik voor om in Uw Google-account een profielfoto aan te maken met een originele Pokémon/Pikachu. Dan speelt U écht mee in mijn eigenwijze zoektocht naar zoveel mogelijk Pikachu-volgers. De eerste is er al. Wie volgt er...??

"Van den puit geen kwaad..."

Na veel vijven en zessen moet frau Merkel toegeven dat het niet lukt. Van bij het begin wellicht gevreesd, maar vanwege de initieel tentoongespreide lef in het "Wir schaffen das!!"-credo nooit toegegeven. Hopelijk is niet elke gewelddadigheid in Beieren terreurgerelateerd. Toch wordt het stilaan wat veel voor de Süddeutsche Bürger. En de lokale politiekers moeten er natuurlijk ook mee weg kunnen. Ik wens iedereen daar veel sterkte en realiteitszin toe. Geen overmoed, en vooral geen overhaaste beslissingen. Laat de sterren aan de hemel staan, breng ze niet opnieuw in het straatbeeld... Daarnaast IS het weer echt koekenbak in Kabul. Afghanistan is dan wel ver van ons bed, maar door de recente ontwikkelingen bekijken en beleven we die dingen toch helemaal anders dan pakweg vijf jaar geleden. We voelen mee en rouwen om de slachtoffers. Hoe lang nog...

Ondertussen spelen zich hier gelukkig heel andere taferelen af. De lokale fauna toont zich tot aan mijn achterdeur van haar beste zijde. Een speelse puit op zoek naar koelte tussen de terrasboordplanten. Hij trekt zich niets aan van ons ochtendritueel: het geschuifel van de stoelen, wat heen en weer geloop met sapjes en ontbijtfruit. Een koffie na. Het kan de groene schoonheid niet deren. Hij zit erbij en kijkt ernaar... of verplaatst zich hooguit met een of twee flukse jumps. Voor een andere invalshoek? En kijkt gewoon verder!


En nog dichterbij woonden de afgelopen weken twee merels die "op een ik-en-ne-gij", of voor wie dat niet verstaat: in één-twee-drie, een stel jongen hebben grootgebracht. Eerst bouwden zij hun nest vlak boven de achterdeur. En maar takjes, mos en modder aanvoeren: tegen 100 per uur. Bijna klaar,  zie ik op een stille avond de inval van een ekster. Djuu, nest kapot. Einde verhaal? Neen, de merels trekken zich iets verder terug in de blauwe regenbegroeiing en beginnen opnieuw. Ze koersen gelijk zotten over en weer want het moet vooruit gaan: moeder merel zit blijkbaar met een ei!

En dan is het klaar: eitjes gelegd en broeden maar. Twee weken later ga ik een kijkje nemen: twee platte jongen. Goed zo. De oudjes vliegen weer als gek, maar deze keer om voedsel. Die jongen kunnen eten, en ze weten waarom. Want weer twee weken later zijn ze groot genoeg om weldra uit te vliegen. En 'weldra' is er sneller dan ik dacht, want opeens zijn ze er niet meer. Die ouders hebben hun kale platte jongskes in no time opgevoed tot volwaardige uitvliegers. Wij zouden er nog iets van kunnen leren...

Op weg met een beest van 65...

7 dagen geleden, na enkele etentjes en een geslaagd feestje dacht ik bij mezelf:  het is goed geweest, ik neem het er een weekje van. 65 is mooi en laat mij er nu de pees maar even afleggen. Boog ontspannen. Poosje kalm aan. Ook als blogger kan je dat gebruiken. Toch kom je wel eens bedrogen uit. Geen rust. Integendeel: net in zo'n periode gebeurt er van alles. Het IS ook nooit gedaan met die mannen. Ook dacht ik deze tijd te spenderen aan reflectie en beschouwingen bij wat eraan vooraf was gegaan. Dus wordt het druk en weet je niet waaraan eerst te beginnen als je die verdomde blogdraad weer op wil pikken. 

Ik maak dus maar een keuze: er zat vorige week een muzikaal én poëtisch franje aan mijn verjaardag. Eerst was er Kommilfoo, aka de Walschaerts-brothers, of nog 'Raf en Mich'.  Naar een idee van mijn kinderen die uiteraard enorm hoog scoorden met deze verrassing. Zij gingen voor een live-optreden, maar dat was buiten de Gentse feesten gerekend. Dus kwam er, na het familie-etentje en op de laptop, een Beest-ig filmpje: Het beest in mij is baas. Dat moet je meemaken op mijn leeftijd. Mét wensen en een persoonlijke noot, waarvoor dank! Merci mannen!! En tijdens het zondagse tuinfeest bracht schoonbroer Marc een fel gesmaakte bewerking op Toon Hermans' 24 rozen waarvan hij voor de gelegenheid 65 jaren maakte. Recht uit het hart. Mooi gedaan. Merci!

En het was nog niet gedaan, want ondertussen kwam via Facebook tussen de vele andere wensen en steunbetuigingen ook een bericht binnen van Bert Deben. Hij stuurde mij een gedicht...

De Weg

 Ik zocht nooit echt naar wat ik vond

er was gewoon een leven lang
een soort van vreemde samenhang
van wat moest zijn en reeds bestond

en als ik zocht, was het op plekken
waar leven meer een voelen was
geen wegenmap of geen kompas
ik zocht nooit echt, ik wou ontdekken

het lag, denk ik, al klaar voor mij
ik moest het enkel leren zien
en af en toe wat meer doorgronden

het meeste ging ook weer voorbij
ik zocht het nooit, het heeft misschien
veel eerder altijd mij gevonden.

 © bert deben

Het is goed dat een beest van 65 op deze manier mag terugkijken op de tot hiertoe afgelegde weg. Toevalligheden bestaan niet? Dit viel wel netjes in de plooi. Herkenbaar mooi. Zo zie ik het tenminste...

17 juli...

Derde keer dan toch de goede?

Na eerder terreurnieuws uit Nice en gisteren de melding van een poging tot militaire coup in Turkije, vandaag eindelijk een vreugdevolle mededeling bij het ontwaken. Ik ben jarig. En niet zomaar : ik word vandaag 65. Dus toch. Dank voor de vele steunbetuigingen. Met de digitale communicatie en bijhorende datering zie ik dat deze jongen niet de enige is die in de loop van de nacht... af en toe op de loop gaat. Berichtjes zijn verzonden op de meest waanzinnige momenten: late fuifnummers, periodieke insomnisten, ochtendstondvogels met goud, matinale dromers...? Het maakt niet uit: ik ben niet alleen. Een hele geruststelling! En dus helemaal klaar om er nog een pak jaren bovenop te gooien. Niet alleen...

Le 14 juillet 2016...

Vult U het zelf maar in. Mij ontbreekt de fut, de inspiratie, de moed en de goesting om hier een stukje over te plegen. De grijze "smalle foto"reeks krijgt een onverwacht einde. Er stond iets anders in de draft. Dat kan nu niet. Ik ben het eigenlijk beu. Weeral. Opnieuw spuugzat en kotsbeu. Voel me mottig, misselijk, en kwaad ja: heel kwaad...