FOTO TOP12 - #10 2018

  I       LOVE     COFFEE

FOTO TOP12 - #11 2018

ENKELE AUGUSTUSDAGEN IN BERLIJN MET VEEL U-BAHN

'UHLANDSTRASSE' ONS THUISSTATION OP DE KURFÜRSTENDAMM

BLAUW(UUR)TJE LOPEN  =  "STAIRWAY TO HEAVEN"

FOTO TOP12 - #12 2018

NAJAAR IN DE HOBOKENSE POLDER - BELONING VOOR EEN VROEGE FOTOWANDELING

GOUDEN OCHTEND UUR MET LUC H.  =  "VOOR NIKS GAAT DE ZON OP..."

Eindejaars exits...

Spraakwaterval en duivel-doet-al J-P Van Rossem wist dat hij er op het einde niet veel woorden meer aan zou vuilmaken. Dat heeft hij dan ook niet gedaan: "Als het op is, is het op." Voor wie daar niet genoeg aan heeft: hij was de man van Moneytron, verdwenen goudstaven, een grote verzameling Ferrari's en het Onyx F1-team...
Hein VH van zijn kant heeft zichzelf de uitgang gewezen. Voor alle zekerheid nog maar eens gevraagd aan zijn assistent, en die wees in dezelfde richting. Dat kan van de Anderlechtse spelersneuzen niet meteen gezegd worden. Niet verwonderlijk zou ik zeggen, met al die meningsverschillen in de bestuurskamers. Tweespalt en discussie, de eerste bouwstenen voor het nieuwe Anderlecht DNA. Ook "The Special One" heeft zijn boeltje mogen pakken. Nu... ook dat zullen anderen wel voor hem gedaan hebben, net als de hotelrekening betalen. José Mourinho op de keien, ondanks de mooie pose is ook zijn liedje uitgezongen. En dan blijft er nog de geslagen hond, de laatste verliezer in de voorlopige rij: Charles Michel. Of had u hem niet herkend? Ook hij heeft zijn ploeg niet op de rails kunnen houden. Jammer? Het was nu eenmaal tijd voor de eindejaars exits... en vanaf morgen de FOTO TOP12 2018.

Beschaving heruitgevonden...

Ik heb de voorbije dagen met veel plezier gekeken naar de wedstrijden van de Belgische Red Lions op het WK Hockey in India. Ver van ons bed, en al helemaal van het Belgische sportplatform. Onbekend maakt onbemind, maar er werd wel een inspanning geleverd. Zo kregen we zaterdag van Telenet zelfs de halve finale op twee sporen aangereikt. Een kanaal voor de kenners, met de 'normale' commentatoren, en eentje voor 'dummies' met hockey-leek Filip Joos en een specialist aan zijn zijde.  Goede formule die met respect werd ingevuld door een veelvuldig vragen stellende Joos. Zo komen we weer heel wat te weten over het hoe en wat tijdens een hockeywedstrijd. Engeland van de blauwe kunststofmat geveegd. 

Daags nadien (!!!) de finale tegen Nederland. Live alleen gevonden op npo1: Nederlandse televisie dus! Super spannende wedstrijd, maar zo tactisch voorbereid en quasi perfect uitgevoerd aan beide kanten dat de verdedigingen de bovenhand haalden. 0-0 en shoot-outs. Kan het nog spannender als je dan 3-2 voorkomt maar de score niet wordt toegekend na een controle van de videoref? 5 seconden wereldkampioen, en dan toch weer niet. Verder dan maar: 1 om 1... en direct prijs! Nu nog een misser van Nederland, en dan echt kampioen!! Proficiat Red Lions!! Bedankt spelers en coaches voor de beschaafde uitvoering van uw geliefde sport. Bedankt supporters voor het achterwege laten van ongecontroleerde kritiek op de spelleiding. Of zoals vriend Rudi K. het wederom raak formuleerde: "Hoe meer ik naar hockey kijk hoe meer ik gecharmeerd geraak : deftig, fairplay, respect voor de tegenstrever en de spelleiding, nooit gezanik of gecontesteer en altijd een kristalheldere arbitrage ! Het spel zelf is technisch, snel en niet overdreven ingewikkeld. Wat mij betreft DE ideale mix." De beschaving heruitgezonden....

Alles heeft zijn tijd...

Moest dringend weer aan de slag... Die TOP 12 komt er natuurlijk niet vanzelf. Tussendoor kruisten zoveel dingen en gebeurtenissen mijn pad dat zelfs een toegewijde Polo daar niet zomaar één-twee-drie mee weg had gekund. Laat staan een 'on hold' gestelde. Gele hesjes alom, ontevreden burgers en 'casseurs' eerste klasse. Van Mei '68 naar December 2018. Zwarte-, roet-, tot  en met regenboog-Pieten aan toe die de Sint mogen assisteren en begeleiden. Veel werk op de pakjesplank. Een migratiecharter dat finaal toch stokken in de politieke wielen komt steken en waar de gekozenen van het volk geen raad meer mee weten. Een ouwe basketvriend die potten breekt in The Voice Senior, het afscheid van een oud-Pito-collega die het tijdelijke voor het eeuwige inruilt en op dezelfde dag nog maar eens vasthouden aan wat we hebben en herinneringen ophalen met enkele Rommeshoef-brothers. Tegelijk plannen maken voor een volgende klasreünie: Rethorica  '69 ligt binnenkort 50 jaar achter ons. Alles heeft zijn tijd (gehad)... En dan heb ik het nog niet over mijn actuele leeswerk: De Medici van Matteo Strukul. Vijftiende eeuw, en dus hebben ook die hun tijd gehad. Dan maar naar het heden: de fotografie-draad oppikken. Tijd om nog eens een tentoonstelling op te zoeken. En jawel, met een ex-Pito-collega tussen de exposanten. Prachtige beelden, Maria D. Supersnelle sluitertijden, die genieten haar voorkeur. Er komt een moment dat ik je vraag om er ook hier eentje te posten. Kunnen we met z'n allen genieten van je kunstwerken. Of toch nog volgend weekend naar de Look-expo in het Ravenhof van Stabroek. Ook dat heeft zijn tijd...

December it is ...

Heb mijn 'on hold'-passsage tijdens de voorbije week op redelijk aanvaardbare wijze kunnen invullen.  Soms is daar echt niet veel voor nodig. Een keuze maken heeft in dit geval tot een klein wonder geleid. Op bezoek bij eFWé viel mijn oog op een boek van Jon Krakauer: De Wildernis in. De gelijknamige film van Sean Penn is mij welbekend en de soundtrack met muziek van Eddie Vedder staat tussen de  favorieten en dus op de bovenste plank in mijn cd-kast. Wist wel dat ik het boek ooit gelezen had, maar wilde dat op uitleenbasis nog een keer doen. De 21 lessen voor de 21ste eeuw gaan tijdelijk aan kant en ik dompel mij bij thuiskomst meteen onder in het verhaal van Chris McCandless, aka Alex Supertramp. Ziet La Pola mij in de leeshoek zitten en gaat er bij haar een licht branden. Dat heb je toch al gelezen. Ja, maar nog eens kan geen kwaad, hé. Maar waarom heb je... blijkt dat hij bij ons ook in de boekenkast staat. Nu lees ik de vertaalde eerste uitgave uit 1997 Into the Wild by Jon Krakauer. Zelfde verslag, maar ik word nu nog meer geraakt door de hoofdstukken 14 en 15 waarin de schrijver een eigen solo-tocht beschrijft: De Stikine Ice Cap. Dat was ik totaal vergeten, staat dit wel in de heruitgave? Ja dus. Hoe gelukkig en tevreden kan je worden door een goed boek op het juiste moment opnieuw te lezen...

Dan zal van het ene ook het andere komen. December is neergestreken in de Polder, het jaar zit er bijna op. Een droog jaar, en dus mocht het hoognodig gaan regenen. Dat doet het nu al enkele dagen, en stilaan zullen de plassen en putten in het natuurgebied zich weer vullen. Voorlopig zijn we nog niet zover. En dus heb ik de fotograaf in mij nog eens kunnen verleiden om een stapje in de Polder te zetten, een stapje extra en deze keer tot een heel eind ín het Broekskot zelfs. Voor een andere kijk op de zaak, de Roerdomp links laten liggen, gewoonweg "into my wild"... 

We zijn begonnen aan de laatste maand. Met veel nieuws, maar dat leest U voorlopig wel via andere kanalen. Ik begin stilaan mijn FOTO TOP12 2018 voor te bereiden. En verder nog even 'on hold'...