Mooie voortzetting...

Voor wie aansluitend op mijn sportsabbat dit voorbeeld zou gevolgd hebben en afstand genomen van het Olympisch gebeuren in RIO, hier nog een update. Tot in de toppekes van haar blauw gelakte nagels getriggerd door het gulden resultaat van Nafi ging er nog eentje met steile ambities aan de slag. Het ging niet simpel worden voor Jolien D'Hoore, en toch haalde zij 'ijzersterk en slim' een vijfde medaille binnen: brons bij het omnium op de wielerbaan. Hieronder staan ze samen te blinken en te schitteren. Trots...

Met de meest stellige en dus absolute zekerheid kan ik U zeggen dat het nog niet gedaan is. En dan moeten we niet gaan speculeren en hopen dat  àl de heren van de 4 x 400 eindelijk nog eens niveau halen, of dat Thomas Van Der Plaetsen na een goeie eerste dag nu een superbe tweede helft draait op de tienkamp. Neen, onze nationale hockeyploeg pakt vanavond uiteraard een medaille in hun finale tegen Argentinië. 'Zij' gaan voor goud, en dat wil ik maar al te graag geloven! Morgen meer... medailles!!

Nafissatou Thiam: RESPECT 2.0 !!!

Heb erg genoten van mijn voorbije driedaagse sportsabbat. Muziek, theater, vrienden en schitterend zomerweer vulden deze etmalen... allemaal even mooi en verrijkend. Ik dacht: "Zo hou ik het nog wel even tot mogelijk heel lang vol." Maar dat was natuurlijk zonder deze straffe madam gerekend. Daarvoor ga ik maar al te graag weer aan de blogslag (met uiteraard... Ludovico Einaudi op de achtergrond) Wat heeft die nog net geen 22 jarige daar neergezet in Rio? Daar kan ik niet omheen, dit verdient een heel aparte vermelding. SPORZA maakte er op haar Facebookpagina een sjieke compilatie van. Stralende atlete met een al even stralend overzicht van haar prestaties. En dat allemaal in één allesomvattend beeld: "achtentaggetigduizend achthonderdachtentaggetig woorden waard" zou Kris Meertens er in zijn live-commentaar zeker van gemaakt hebben. Prachtig...

Zo had ik haar ook kunnen eren, er zat immers nog een en ander aan te komen in de andere competities en ook daarover moet voor het nageslacht en andere volgers verslag gedaan worden in dit Poloiaans register. Toen dacht ik terug aan 4 jaar geleden, en hoe ik Hans Van Alphen met zijn 4de plaats in de OS-tienkamp de Londense sterrenhemel inprees. En dus valt  NAFI THIAM  zonder enige twijfel een zelfde blogistieke hulde te beurt en stuur ik haar met veel respect het Braziliaanse zwerk in...

13.08.2016  100 m H   13"56   1041 ptn

13.08.2016  Hoog   1,98 m   1211 ptn

13.08.2016  Kogel   14,91 m   855 ptn

13.08.2016   200 m   25"10   878 ptn

14.08.2016   Ver   6.58 m    1033 ptn  

14.08.2016   Speer   53,13 m   921 ptn

14.08.2016   800 m   2'16"54    871 ptn

RIO 2016  Zevenkamp 6810 ptn

"Gouden" Proficiat !!!

Even "RIO" loslaten....

Of het dan eindelijk 'beter' geworden is? Absoluut!! We beleven hier enkele meer dan schitterend zomerse dagen. Waar Herman van Veen bij herhaling heeft gezongen dat de elfde precies hetzelfde is als de twaalfde of de tiende... moet ik hem deze keer toch tegenspreken. Het werd afgelopen vrijdag helemaal anders. Met daarbij mijn speciale dank aan Bert Deben: zou het dan toch kunnen dat zijn poëtische bijdrage ons en onze omgeving aan het zomeren zette? Heb zo'n sterk vermoeden van wel!  Dan durf ik hopen dat ook U in deze genoegdoening hebt mogen delen. En hoewel geen specialist, kon de amateur/levensgenieter in mij vaststellen dat het dus ook ideaal festivalweer was. Een meevaller, want er lagen twee tickets klaar voor de aftrap van de 35ste  Jazz Middelheim . Verjaardagscadeau voor 'onze' Guy. Samen met m'n broertje werd het dus een lange dag genieten in Park den Brandt. Eigenlijk ook een soort 'truc van luie Sjarel': in al mijn onwetendheid en wegens een totaal gebrek aan muzikale kennis heb ik er graag een onderlegd iemand bij om beter te vatten waar het om gaat. Verder dan de vaststelling of ik iets mooi vind of niet kom ik meestal niet. Da's ook niet erg, maar een beetje achtergrondinformatie is altijd welkom. Weet voor alle zekerheid dat telkens ik mij in de buurt van de jazzwereld waag mijn passen alsmaar onzekerder worden. Maar bij deze, en middels het geplande op het lijf lopen van mijn maatje Pjottr in de buurt van de Duvel-tent was ik daar in Wilrijk weer helemaal Festival-fähig.

Mij was het vooral te doen om Ludovico Einaudi, de meester van de minimalistische pianomuziek uit o.a. de film Intouchables. Onnodig U te melden dat ik daar heel erg van genoten heb. Immens mooi vond ik het...  En nog, want de Youtube-items zijn niet weg te branden uit de extra tabbladen op mijn laptop. Daar zit ik nu weer even op te tokkelen onder een zomerse terras-parasol. Om U verslag te doen van mijn verlengde Antwerpse moederdag-weekend én om weer enige Windows-vaardigheden herop te vissen en te -frissen. Wie weet waar en wanneer die nog eens van pas komen? Het is alom geweten dat festivals naast de entrée-gelden ook nood hebben aan sponsoring om grote vedetten binnen te halen. Daaraan draag ik graag mijn steentje bij: naast het obligate consumeren van de nodige diabolieke kelken op het terrein heb ik nog enkele 'jetons' overgehouden om ook hier aan  publicitaire naamsvermelding te kunnen doen. Vandaar dus...


Was vrijdag aan de muziek gewijd, dan gingen Polo & Pola daags nadien nog eens de verbaal theatrale toer op. 40 jaar na de fenomenale Julien Schoenaerts, inderdaad 'vader van', is het nu de beurt aan de al even - zij het om duidelijk andere redenen - uitzonderlijke Bruno vanden Broecke om het einde van Socrates ten tonele te voeren. De apologie van..., de verdediging in redevoeringen van Plato's leermeester. Stond nu simpelweg als "SOCRATES" op het programma van het Openlucht Theater Rivierenhof in Deurne. Magistraal!!

Zondag deden we dan weer datgene waarvan we altijd zegden dat we het nooit zouden doen: naar zee rijden op een mooie zomerdag tijdens een weekend. Fileleed is dan Uw deel. En uiteraard was dat ook het onze. Toch hadden we er deze keer een hele goede reden voor: de 'zoveelste' reünie met onze Joker  2000-vrienden. Tijdens die rondreis doorheen West-Turkije, toen het nog kon..., leerden we Heidi & Erwin en 'noenkel' Michel kennen. Daarmee spreken we 16 jaar later al voor de even zoveelste keer af om nog eens bij te babbelen. Geen nood dus, en al helemaal geen klachten. Het was een heel fijn weerzien en dit  maakte dat het allemaal samen een super-weekend.geworden is. En dus lieten we "RIO" even los...

Zilveren counter van Timmers...

Hier staat ie dan te blinken: Pieter Timmers. Vannacht tweede op de 100 m vrije slag, het koningsnummer van het langebaan zwemmen. Een knoert van een zilveren plak is zijn deel. Heel knap gedaan, en meteen een hoop frustratie van zich afgezwommen. Heeft vriend en vijand, en ook zichzelf verrast met dit resultaat. Het zelfvertrouwen was er wel, maar dan moet de prestatie er nog uitkomen ook natuurlijk. Vraag dat maar eens aan, ik noem zomaar iemand: Fanny Lecluyse. Zwemt onder dezelfde mirakelcoach als Timmers, en 20 jaar geleden Deburghgrave, zit ook in Rio, maar vindt het - met of zonder condooms - vast heel wat minder leuk in het Olympisch dorp. Nu goed: na gouden Greg en 'blauwe' Dirk hebben we er een zilveren Pieter bij. Mooi gecounterd vanuit de hele voorafgaande heisa...

Ondertussen wil ik U nog melden dat vandaag 11/08/2016 ook ten huize Polo de centrale verwarming is opgestart. Dit mag dan wel de oogstmaand heten, van 'zomeren' is er niet echt sprake. Ochtendgrijs met 11℃, een kletsnatte voormiddag met al niet veel betere 13,5℃. En nu halen we vlot de 14℃ onder een loodgrijze wolkendeken, mét regen. Voor vanavond vond ik gelukkig nog een laatste restje cognac. Misschien nuttig ik dat wel bij een knetterende open haard...? 'Herfst' lijkt mij meer gepast als benaming voor dit weerfenomeen. Guur herfstweer! Maar morgen wordt het weeral beter en ga ik naar het park... 

Tumult in Rio...

1. Dirk Van Tichelt wint brons in Judo -73 kg. Knap gedaan, dikke proficiat. Wilde blijkbaar nog wat meer aandacht en ging dus door voor 'blauw'. Voor een donkerblauw oog! Samen met z'n sparringpartner naar de hoeren geweest. Dat moet toch kunnen? Iets te enthousiast en op de vuist van een potige Braziliaanse pooier  gelopen. Zeker een straffe gast geweest: verdient minstens zilver. Die Braziliaan!!

2. Maar wat een verhaal er omheen en wat een (f)lauwe reactie van BOIC en bond: hij mocht wel liegen over dat blauw oog, want was niet in fout. Natuurlijk niet: hij was alleen bezig  zijn voorraad condooms op te maken. Daar moet je na zo'n competitie direct aan beginnen hoor: 42 stuks is niet niks. Dus alle begrip vanwege de delegatieleiding: die hebben er ook gekregen, en weten wat het betekent. Vooruit met de geit, want voor je het goed en wel beseft zijn de Spelen voorbij en moet  het restant aan rubbers ingeleverd worden bij de bobo's...

3. Het siert onze judoka dan weer dat hij zich in het verdere verloop van de affaire als een waar Olympisch amateur gedragen heeft. Een professional weet dat een goede schminkbeurt wonderen doet. Dan zou er op de persconferentie geen sprake geweest zijn van een blauw oog...

4. Onze zwemmers van de 4 x 200m estafette hebben er onder leiding/druk van de BOIC- en bondsverantwoordelijken een ware soap van gemaakt. We hebben een zeer sterke ploeg, dus mocht er wat van verwacht worden. 'Onverhoopt' kwamen er ook nogal wat individuele topprestaties uit de bus en werd het blijkbaar moeilijk om de zaken te combineren. Dan geven we, heel laat op de avond na wat zinloos vergaderen, maar forfait voor die 4 x 200. Wegens niet haalbare competieschema's. Hoe deden Mark Spitz (1972) en Michael Phelps (2008) dat toen zij respectievelijk 7 en 8 gouden medailles wonnen binnen één en dezelfde Olympische Spelen? De volgende ochtend, na het koolhydratenontbijt met jus d'orange,  blijkt dan weer dat we toch gaan zwemmen. Maar dan wel in een andere samenstelling. Die ploeg teert op woede en frustratie en plaatst zich voor de finale. Waar dan weer geschoven wordt binnen het team en ze er eigenlijk niks van bakken. Miserie en ontgoocheling. Slechte afspraken, ontlopen verantwoordelijkheden, geen planning. Amateurisme bij de leiding en nog meer Belgisch tumult in Rio...

De dood of de gladiolen...

't Is heel lang geleden dat ik nog zo op het puntje van mijn stoel heb gezeten. En nog veel langer dat zoiets bij een wielerwedstrijd gebeurde. Ondanks al mijn voorbehoud omtrent deze tak van sportieve volksverlakkerij slaagde GVA, niet de Sinjoren-Gazet maar wel Greg Van Avermaet himself, erin mij het laatste half uur van de Olympische wegrit voor het tv-scherm gekluisterd te houden. Wat een 'koers' man. Zelfs de valpartij bij de koplopers doet niks af van zijn prestatie: op dat moment was hij samen met Fulgsang al tot op 12 seconden genaderd... Zouden de drie vluchters wel vooraan gebleven zijn? Toen hij met zijn Deense compagnon de achtervolging inzette moet de bloemenslogan op één of andere manier wel weer door zijn hoofd gespookt hebben: : "Alles of niks! Nog maar eens, voor de zoveelste keer. De dood of de gladiolen!?" Het werden bloemen én een gouden medaille er bovenop. Geweldig gereden man en een dikke proficiat met je gouden medaille. Het toeval wil dat deze over de schouder in de spiegel-selfie perfect past bij de florale verwijzing in deze bijdrage. Voilà Greg, met heel veel plezier en even oprecht: "Gefeliciteerd!!!" Van harte,  Marco Polo

P.S. Uw dienaar leefde met de overtuiging dat na onze Ierse trip een meer dan zomerse coupe te verantwoorden was voor wat ons nog te wachten staat op Braziliaanse bodem. Goed gegokt? 

Hoe dan ook : veel liever OS dan IS...

Hoe dan ook, veel tijd om weer op m'n plooi te komen ga of kan ik mezelf niet gunnen. Daags na onze terugkeer stonden we al paraat om Wouts dertiende te vieren en een paar casserols mosselen soldaat te maken. Perfecte culinaire keuze Frank, waarmee Molly Malone alle eer werd aangedaan. Op deze manier geef ik mezelf nog de gelegenheid om een fotoherinnering op te diepen en U allen een hemelse inkijk op ons Dublin-avontuur te gunnen. Wegens de zeer ingrijpende wegwerkzaamheden bij de vernieuwing van het tramnetwerk in de binnenstad werd de glanzende mosseldeerne enigszins aan de kant en in een verdomhoekje geschoven. Hoewel, aan haar zal het niet liggen: ze staat nog even stralend haar blinkende zelf te wezen als toen ik haar dik drie jaar geleden voor het eerst mocht aanschouwen. Aan de grauwe achtergrond wilde ik absoluut geen aandacht besteden. Zo dus... Met deze intro maak ik het mezelf natuurlijk niet makkelijk om de focus te behouden. Hoewel, de Olympische zondvloed zal mij er wel doorheen helpen. Even weg, en ik was die hele sportzomer 2016-affaire bijna vergeten. Maar nu weet ik het opnieuw: OS RIO 2016. Dat wordt de afkorting waar ik het de komende dagen mee ga doen. Een hele dag door, en een stuk van de nacht, kunnen we zappen dat het een lieve lust is. Hoeveel zenders eraan meedoen wil ik zelfs niet meer weten: het is een overdaad. Ondanks, of net door, mijn sportieve achtergrond vind ik het nu al van het goeie teveel: teveel sporten, teveel deelnemers, veel teveel bobo's en begeleiders, teveel uitzenduren... Het kan niet anders of dit moet tot een devaluatie van de sportieve kwaliteit en spankracht leiden. "Sport detox"-weekends, dat is de toekomst. OS RIO 2016:  wat gaan we ervan onthouden? Wat krijgt een plaats in mijn parate OS-geheugen? Welke spelen herinner ik mij spontaan, en waarom?

Zover was ik met mijn kladtekst toen ik na het avondeten toch even een stukje Canvas meepikte: wielrennen, de wegrit voor heren. Niet direct mijn favoriete sport, en al zeker niet na al de dopingperikelen en hulpmotorverhalen. Een half uur later wist ik echter dat 2016 ook in mijn Olympisch geheugen zou gegrift blijven. En hoe...? Greg Van Avermaet wint goud!!! Spannend koerske op een mij niet onbekend parcours, met de eindsprint vlak voor ons laatste hotel uit 2011... op de Avenida Atlántica in Copacabana. Fantastisch Greg!!! Jij op je alleentje hebt weer wielerkrediet opgebouwd.

En dan nu mijn Olympisch geheugen:

1908 Londen: toen de moderne marathon vlak voor het koninklijk balkon moest aankomen en op die manier net 42,195 km lang was. Van dan af was dat de standaard, en zo is het steeds gebleven. Tradities...

1920 Antwerpen:  ik dacht dat hier voor het eerst de vijf ringen als symbool werden gebruikt. En in het Olympisch stadion op het Kiel speelt tot nader order en als het stadsbestuur ermee akkoord gaat nog steeds 'den Beerschot' zijn belangrijke thuismatchen. 

1936 Berlijn: waar de Führer - herr Hitler - weigerde om superatleet Jesse Owens, de echte Übermensch, een hand te reiken na zijn zoveelste overwinning...

1960 Rome: de marathon van Abebe Bikila, op blote voeten. Die zag ik bij onze buren, Jeanne en Louis, op de zwart-wit televisie.

1968 Mexico City:   toen Bob Beamon  zijn onvoorstelbare 8,90 m sprong en de wereld blijkbaar even had stil gestaan. De moderne optische meetapparatuur van toen volstond niet, en dus moest men opnieuw overgaan tot handmatig meten. De official stak het veld over op zoek naar een rolmeter...

1972 München:  met de aanslag van de Zwarte September op het verblijf van de Israëlische delegatie, Every Brundidge die zei dat "The Games must go on" en die ene atleet die verder bleef trainen tijdens de rouwplechtigheid in het stadion...
1992 Barcelona:  toen voor de eerste en enige keer het echte Basketball Dreamteam USA aantrad op de spelen met Jordan, Magic, Ewing, Robinson, Bird, Pippen, Malona, Mullin, Stockton, Barkley, Drexler en enig college-speler Christian Latenter. Niks te maken met competitie: de gouden medailles lagen klaar, het was puur show en spektakel. De olympische globetrotters...